VIII SA/Wa 614/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2380664

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2017 r. VIII SA/Wa 614/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi J. S. na zarządzenie Starosty G. z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie wprowadzenia regulaminu rozliczania kosztów ciepła w lokalach mieszkalnych postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. J. S. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie Starosty G. z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w sprawie wprowadzenia regulaminu rozliczania kosztów ciepła w lokalach mieszkalnych i użytkowych znajdujących się w budynku położonym w L. (B.). Zaskarżonemu zarządzeniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa tj.:

1)

art. 45a ust. 9 ustawy Prawo energetyczne poprzez nieuwzględnienie zarówno uwarunkowań technicznych, w tym mających na celu osiąganie efektywności energetycznej, jak i przesłanek społeczno-ekonomicznych oraz brak wyliczenia współczynnika wyrównawczego;

2)

art. 61 pkt 1 oraz 62 Prawa budowlanego poprzez nieutrzymywanie obiektu budowlanego L. przez właściciela i zarządcę w należytym stanie technicznym, dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych oraz sprawności technicznej, nie zapewniając w szczególności spełnienie tzw. wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród, w tym niewykonywanie wymaganych przeglądów technicznych zapewniających ekonomiczne i bezpieczne jego użytkowanie;

3)

§ 134 i 135 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewyposażenie grzejników w regulatory dopływu ciepła, które powinny działać automatycznie w zależności od zmian temperatury wewnętrznej w pomieszczeniach a także brak w lokalach liczników ciepła lub podzielników kosztów ogrzewania, a tym samym niezapewnienie prawidłowych warunków eksploatacji budynku i lokali w zakresie temperatury i wentylacji, określonych w przepisach prawa budowlanego;

4)

art. 23 ust. 1 ustawy o charakterystyce energetycznej budynków poprzez brak okresowej kontroli stanu systemu ogrzewania w budynku (...) oraz art. 9 pkt 2 ww. ustawy poprzez nieudostępnienie skarżącej świadectwa energetycznego budynku.

Skarżąca wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego zarządzenia lub uznanie go za nieważne;

- uznanie wysokości naliczonych skarżącej opłat za dostawę ciepła za niezasadne;

- zobowiązanie przez Sąd Starosty G. do przedstawienia i dołączenia do akt sprawy dokumentów dotyczących budynku L. wskazanych w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że sporny budynek wraz z nieruchomością należy do Skarbu Państwa. Z treści Regulaminu wynika, że określa szczegółowo sposób rozliczania kosztów ciepła i ma on zastosowanie wobec wszystkich lokali mieszkalnych oraz użytkowych. Regulamin nie zawiera zapisów wskazujących ewentualnie jakie lokale wyłączone są spod jego obowiązywania. Z powyższego wynika, że skarżąca jako osoba zamieszkująca w budynku (L.) jest zobowiązana do ponoszenia ww. kosztów. Organ powołał się na § 4 umowy najmy zawartej (...) stycznia 2016 r. pomiędzy Starostą G. - Skarbem Państwa a skarżącą, z którego wynika obowiązek najemcy w zakresie regulowania, oprócz czynszu najmu, opłat z tytułu: zużycia energii elektrycznej, wody, gazu, odbioru ścieków, odpadów i innych. Organ wskazał również, że wszystkie działania podejmowane są zgodne z obowiązującymi przepisami. Dlatego też brak jest przesłanek do uchylenia zarządzenia nr (...) z (...) lutego 2017 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

J. S. wniosła skargę na zarządzenie Starosty G. z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie wprowadzenia regulaminu rozliczania kosztów ciepła w lokalach mieszkalnych. Sprawa ta nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego.

Wyjaśnić należy, że przedmiotowe zarządzenie Starosty z (...) lutego 2017 r. zostało wydane na podstawie art. 45a ust. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 220), zgodnie z którym właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego wprowadza wybraną metodę, o której mowa w ust. 9, w formie wewnętrznego regulaminu rozliczeń ciepła przeznaczonego na ogrzewanie tego budynku i przygotowanie ciepłej wody użytkowej dostarczanej centralnie poprzez instalację w budynku, zwanego dalej "regulaminem rozliczeń"; regulamin rozliczeń podaje się do wiadomości osobom, o których mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia jego wprowadzenia do stosowania.

W przypadku zaistnienia sporu dotyczącego sposobu rozliczeń między właścicielem lub zarządcą budynku a osobami zamieszkałymi lub użytkującymi lokale w tym budynku, co do zasady istnieje możliwość skierowania sprawy na drogę sądową. Jednakże organem kompetentnym do rozstrzygnięcia takiego sporu, mającego charakter cywilnoprawny, jest sąd powszechny (por. Adam Dobrowolski, Renata Trypens, Marek Woszczyk "Komentarz do art. 45 (a) ustawy - Prawo energetyczne").

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga na zarządzenie Starosty G. z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie wprowadzenia regulaminu rozliczania kosztów ciepła w lokalach mieszkalnych nie podlega kognicji sądów administracyjnych i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.