Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1548189

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 maja 2014 r.
VIII SA/Wa 549/14
Dopuszczalność zaskarżenia postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński.

Sędziowie WSA: Leszek Kobylski, Renata Nawrot (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowo Produkcyjnego (...)- Spółka jawna z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska odpadów azbestowych

1)

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy J. z dnia (...) listopada 2013 r. nr (...);

2)

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

3)

uchyla postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) października 2013 r. nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga (...) sp.j. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia (...) marca 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie składowania odpadów azbestowych.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu (...) kwietnia 2011 r. (...) sp.j. (zwana dalej: "skarżąca", "spółka", "strona"), złożyła do Wójta Gminy J. (zwany dalej: "Wójt", "organ I instancji") wniosek o ustalenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska odpadów zawierających azbest na terenie działek (...) i (...) w obrębie G. Do wniosku dołączona została karta informacyjna przedsięwzięcia, z której wynikało, iż inwestycja planowana jest na terenie wyrobisk poeksploatacyjnych kruszywa naturalnego "(...)" i "(...)". Docelową szacunkową pojemność składowiska określono na więcej niż 120.000 ton, a dobową dostawę na ponad 10 ton na dobę, przy czym spółka preferuje wariant z trzema kwaterami o powierzchni 2500 m2 oddzielonych od siebie rowem o szerokości 0,5 m wypełnionym gruntem rodzimym, na którym mają być składowane odpady o kodzie 17 06 01* oraz 17 06 05.

W dniu (...) kwietnia 2011 r. Wójt wezwał spółkę do uzupełnienia złożonego wniosku. W odpowiedzi na powyższe pismem z (...) kwietnia 2011 r. strona wniosła o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań.

Obwieszczeniem z dnia (...) maja 2011 r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednocześnie zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (zwany dalej: "RDOŚ") i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (zwany dalej: "PPIS") o wydanie opinii co do zakresu raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Następnie do Wójta wpłynęły liczne zastrzeżenia i protesty mieszkańców przeciwko planowanej inwestycji.

W dniu (...) maja 2011 r. do Wójta wpłynęło postanowienie RDOŚ o ustaleniu zakresu raportu, a (...) lipca 2011 r. opinia sanitarna PPIS.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2011 r. znak: (...) Wójt określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez spółkę ww. raportu.

W dniu (...) stycznia 2013 r. strona przedstawiła Wójtowi raport środowiskowy, co skutkowało podjęciem zawieszonego postępowania (postanowienie z (...) lutego 2013 r.).

Pismem z dnia (...) marca 2013 r. organ I instancji wystąpił do RDOŚ i PPIS o wydanie opinii w sprawie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, przedkładając wniosek oraz raport o oddziaływaniu na środowisko, wystąpił także do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. i Państwowego Instytutu Geodezyjnego w W. o wyjaśnienie niektórych kwestii związanych z lokalizacją składowiska (pismo z (...) marca 2013 r.).

W dniu (...) kwietnia 2013 r. do Wójta wpłynęła opinia sanitarna PPIS z dnia (...) kwietnia 2013 r. uzgadniająca przedmiotowe przedsięwzięcie. Natomiast w dniu (...) kwietnia 2013 r. wezwanie RDOŚ z dnia (...) kwietnia 2013 r. w zakresie uzupełnienia przez stronę raportu środowiskowego. Wobec powyższego pismem z dnia (...) kwietnia 2013 r. Wójt wezwał spółkę do uzupełnienia raportu zgodnie z ww. wezwaniem.

W dniu (...) maja 2013 r. spółka złożyła do Wójta uzupełnienie raportu środowiskowego, które organ ten przekazał RDOŚ celem uzgodnienia oraz PPIS celem wydania opinii w sprawie realizacji przedsięwzięcia. PPIS po zapoznaniu się z ww. dokumentem uznał, iż nie zachodzą podstawy do zmiany jego stanowiska i podjęcia nowej opinii sanitarnej. Z kolei RDOŚ wezwał organ do ponownego uzupełnienia raportu, wobec czego Wójt po raz wtóry wezwał spółkę do uzupełnienia raportu środowiskowego.

W dniu (...) września 2013 r. strona złożyła wnioskowane przez organ opiniujący uzupełnienie raportu jednocześnie oświadczając, że odstępuje od zamiaru unieszkodliwiania poprzez składowanie odpadów o kodzie 17 06 01*. Po zapoznaniu się z ww. dokumentem PPIS ponownie uznał, iż nie zachodzą przesłanki do zmiany jego stanowiska oraz ponownej opinii sanitarnej (pismo z dnia (...) października 2013 r.), natomiast RDOŚ postanowieniem z dnia (...) października 2013 r. znak (...) odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia (...) listopada 2013 r. znak (...) Wójt działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwana dalej: "k.p.a."), art. 71 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., zwana dalej: "ustawą środowiskową") oraz § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm., zwane dalej: "rozporządzeniem RM"), orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska odpadów zawierających azbest na terenie działek nr (...) i (...) w obrębie miejscowości G., gmina J., powiat s., woj. (...).

Wójt ocenił, iż w uzupełnieniu raportu środowiskowego nie przedstawiono wszystkich kwestii wskazanych w wezwaniach RDOŚ oraz Wójta, przede wszystkim nie przedstawiono przekrojów podłużnych uzupełnionych o warunki hydrogeologiczne, w tym najwyższy piezometryczny poziom wód podziemnych. W związku z tym, jak wskazano w decyzji, organ nie jest w stanie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie określić poziomu wód podziemnych na terenie kwater składowiska w odniesieniu do projektowanego dna kwatery. Przywołane braki w dokumentacji uniemożliwiają ocenę wpływu przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, zwłaszcza w kontekście zakazu wprowadzania do wód odpadów.

W przedłożonym raporcie według wywodów organu, ani w jego uzupełnieniu, nie przeprowadzono analizy, jaki może być maksymalny stan wód gruntowych na terenie przedmiotowej inwestycji, brak tym samym informacji, czy podane poziomy wód gruntowych odnoszą się do poziomu średniego, wysokiego, maksymalnego, zatem podana w raporcie planowana rzędna dna składowiska nie ma żadnego uzasadnienia. Wójt wskazał, iż w raporcie brak jednoznacznego wskazania wariantu przedmiotowego przedsięwzięcia w kwestii uszczelnienia kwater (w raporcie i jego uzupełnieniu są rozbieżne informacje), a ponadto wszystkie proponowane warianty są niezgodne z obowiązującymi przepisami. Ponadto spółka nie przedstawiła analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia na Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr (...), w którego strefie zasilania (oraz w obrębie projektowanego obszaru ochronnego tego zbiornika) znajduje się teren planowanej inwestycji, zaś z regulacji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013 r. poz. 523, zwane dalej: "rozporządzeniem MŚ") istnieje zakaz lokalizowania składowisk na obszarach ochronnych zbiorników wód podziemnych.

Wójt wyjaśnił, iż w związku z odstąpieniem od wymogu realizacji rowów opaskowych strona nie przedstawiła wyników badań, określonych rozporządzeniem MŚ potwierdzających brak konieczności ich realizacji. Zakładane wykorzystanie przez spółkę wód odciekowych do celów technologicznych jest niezgodne z przepisami wykonawczymi, gdyż składowane odpady nie ulegają biodegradacji. Przedstawione w raporcie i jego uzupełnieniu opracowania WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) dotyczące wpływu azbestu dotyczą powietrza i wody przeznaczonej do picia, nie przeanalizowano i nie wykazano możliwości gospodarczego wykorzystania wód odciekowych potencjalnie zanieczyszczonych azbestem w kontekście warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. W związku z przedłożeniem w uzupełnieniu raportu zmienionej koncepcji dotyczącej ilości kwater i ich powierzchni budowanych w ramach planowanego przedsięwzięcia w uzupełnieniach raportu nie uwzględniono ww. zmiany oraz nie przedstawiono nowych załączników graficznych obrazujących planowane do realizacji kwatery składowiska. Spółka nie opisała zakresu prac realizacyjnych planowanego przedsięwzięcia.

Podał także, iż na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego nie istniała potrzeba badania zgodności planowanego przedsięwzięcia z jego postanowieniami oraz, że w raporcie jak i uzupełnieniach spółka nie wskazała racjonalnego wariantu alternatywnego planowanego przedsięwzięcia wraz z jego oddziaływaniem na środowisko. W raporcie przedstawione zostały warianty alternatywne przedsięwzięcia dotyczące rozwiązań projektowych, jednakże ich założenia są sprzeczne z rozporządzeniem. Ponadto przedstawione w raporcie warianty lokalizacyjne, nie mogłyby być realizowane z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (wariant II) i położenie w strefie zasilania Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP - wariant I). W związku z tym proponowane w raporcie warianty alternatywne są nieracjonalne. Wariant zerowy polegający na niepodejmowaniu inwestycji, nie może być brany pod uwagę jako wariant porównawczy, gdyż nie jest wariantem oddziałującym na środowisko.

Ostatecznie Wójt podał, iż dokumentacja nie została uzupełniona w sposób kompletny, w związku z czym nie można ocenić wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, w tym przede wszystkim na środowisko gruntowo - wodne, a w konsekwencji ustalić warunków realizacji przedsięwzięcia najkorzystniejszych z punktu widzenia ochrony środowiska, zatem odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wójta oraz postanowienia RDOŚ. Strona podniosła zarzut naruszenia:

1.

przepisów postępowania - art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa i brak umożliwienia stronie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia; nie przeprowadzenie całości postępowania dowodowego; naruszenie art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej;

2.

przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.), § 6 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r. Nr 137, poz. 984, zwane dalej rozporządzeniem z 2006 r.), § 13 i § 14 rozporządzenia MŚ.

Decyzją znak (...) z dnia (...) marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zwane dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej przeprowadzone zostało prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy środowiskowej. Wskazało, że przedsięwzięcie polegające na budowie składowiska odpadów zawierających azbest, zaliczane jest zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 41 i 47 rozporządzenia RM do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia tego rodzaju, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej w ramach którego przeprowadzana jest ocena i ustalany jest zakres raportu, wszczyna się na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, a także zwrócił się o ustalenie zakresu raportu.

W ocenie organu odwoławczego właściwe organy, tj. RDOŚ i PPIS wypowiedziały się, w jakim zakresie powinien być sporządzony raport odnośnie zamierzonego przedsięwzięcia. W podjętym w dniu z (...) lipca 2011 r. postanowieniu Wójt określił zakres raportu, uwzględnił również stanowisko organów współdziałających. Złożony następnie raport środowiskowy, poddany został ocenie organów uzgadniających. W odniesieniu do ww. dokumentu PPIS wydał pozytywną opinię co do możliwości realizacji przedsięwzięcia wskazując, jakie warunki muszą być spełnione na etapie realizacji, eksploatacji i użytkowania tego przedsięwzięcia. Opinia ta nie uległa zmianie po przedkładanych uzupełnieniach raportu. Natomiast RDOŚ, po dwukrotnych wezwaniach skarżącej do uzupełnienia raportu, ostatecznie odmówił uzgodnienia warunków realizacji zamierzonego przedsięwzięcia.

Zdaniem Kolegium, wskazane w pismach z (...) kwietnia 2013 r. i (...) lipca 2013 r. żądania uzupełnienia raportu, zostały przez organ uzgadniający sprecyzowane bardzo wyczerpująco i ze wskazaniem, jakie przepisy powinny być uwzględnione, aby planowane przedsięwzięcie spełniało wszystkie wymogi odnośnie lokalizacji składowisk odpadów niebezpiecznych. Zakres tych uzupełnień jest zasadny i znajduje uzasadnienie w przepisach rozporządzenia MŚ. Opracowując uzupełnienie do raportu spółka nie zastosowała się w pełni do żądań RDOŚ. Złożone drugie uzupełnienie raportu sprowadza się w znacznej mierze do polemiki z organem uzgadniającym. Raport nie przedstawia szczegółowych warunków hydrogeologicznych, w tym nie określa najwyższego poziomu wód podziemnych na terenie składowiska. W ocenie Kolegium dokument ten ma charakter opisowy i sprowadza się do bardzo ogólnych stwierdzeń, bez odniesienia się do meritum sprawy. Na str. (...) raportu wymienione zostały dwa warianty rozwiązań projektowych, przy czym na str. (...) widnieje zapis, że spółka nie zakłada innej lokalizacji przedsięwzięcia jak tylko na działce (...) i (...). Takie założenie jest niezgodne z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, bowiem raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez inwestora oraz racjonalnego wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska z uzasadnieniem ich wyboru. Opisane w raporcie i jego uzupełnieniach dwa warianty rozwiązań projektowych są bardzo lakoniczne i nie można uznać, że raport w tym zakresie spełnia wymogi ustawowe. Zaznaczono, że nawet po uzupełnieniu raportu (na skutek wezwań RDOŚ) wskazany (w tytule) jako najkorzystniejszy wariant, nie jest dokładnie opisany, ani przeanalizowany. Brzmi on bowiem, że "po konsultacji ze współautorem raportu inż. J. K. z "(...)" sp. cywilna, mającym kilkudziesięcioletnie doświadczenie w budowie składowisk/systemów izolujących wody gruntowe, za najkorzystniejszy wariant uważa się wariant ze sztuczną warstwą geosyntetyczną folią PEHD o grubości 2,5 mm spawanej na łączach wyścielającej dno wszystkich pól składowych nr 1, 2 i 3". Brak jest więc zarówno dokładnego opisu tego wariantu, jak i jego analizy.

Kolegium zauważyło również, że raport nie spełnia wymagań także w odniesieniu do uzasadnienia proponowanego przez inwestora wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności m.in. na wodę.

W tym zakresie zarówno raport, jak i jego uzupełnienia są lakoniczne i nie precyzują, w jaki sposób przedsięwzięcie będzie oddziaływać (bądź nie) na zbiornik nr (...). Stwierdzenie, że działki (...) i (...) nie zostały wskazane jako strefy ochrony pośredniej GZWP (...) nie mogą stanowić uzasadnienia dla braku potrzeby szczegółowej analizy wpływu składowiska odpadów na ten zbiornik.

Zdaniem Kolegium stanowisko organu uzgadniającego, że nieuzupełnienie raportu w sposób wskazany przez organ, w szczególności o warunki hydrogeologiczne rzeczywiście uniemożliwia ocenę wpływu przedsięwzięcia na środowisko - w tym gruntowo-wodne, jest właściwe. Raport, który nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 66 ustawy środowiskowej, nie może stanowić podstawy do pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podał, iż zaskarżona decyzja oparta została na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i nie można uznać, że organ kierował się innymi niż prawne kryteriami. Zaskarżona decyzja zawiera też wszystkie elementy wskazane w przepisie art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej. Za niejasny uznał zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego uznając, że nie doszło do naruszenia tych przepisów, w szczególności, że przy wydaniu decyzji środowiskowej organ obowiązany jest brać pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii. Postanowienie uzgadniające wiąże organ administracji rozstrzygający w postępowaniu głównym. Nie uznał także zarzutu naruszenia § 13 i § 14 rozporządzenia MŚ wywodząc, że nie wskazano na czym dokładnie polega naruszenie tych przepisów.

Odnosząc się do wniosku o uchylenie postanowienia RDOŚ Kolegium podało, że nie jest władne do rozstrzygania o uchyleniu, bądź o utrzymaniu w mocy ww. rozstrzygnięcia, niezależnie jednak od powyższego dokonana przez organ odwoławczy w przedmiotowym postępowaniu ocena tego postanowienia, wskazuje na jego zasadność.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca powtórzyła zarzuty prezentowane w toku postępowania odwoławczego. Zarzuciła nadto, że orzekając jako organ odwoławczy, Kolegium nie zastosowało w sprawie art. 136 k.p.a., co skutkowało zaniechaniem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, pomimo pisemnego wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy (pismo w aktach sprawy). Podniosła również naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., w związku z nie uchyleniem zaskarżonej decyzję w całości i nie przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134. powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcia organów stanowiące przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie wydane zostały w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącej z dnia (...) kwietnia 2011 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska odpadów niebezpiecznych zawierających azbest na terenie działek (...) i (...) w G. Postępowanie toczyło się w trybie przepisów ustawy środowiskowej, w zakresie określonym wnioskiem podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.

W okolicznościach sprawy bezsporna pozostaje okoliczność, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie składowiska odpadów niebezpiecznych zawierających azbest, jest przedsięwzięciem zaliczonym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia RM.

W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach:

1)

postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2)

postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy środowiskowej.

Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (ust. 2).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych:

1)

przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2)

przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w art. 72 ust. 1 tej ustawy. (m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanego na podstawie ustawy o odpadach). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73). Z treści wniosku wynika, że spółka ubiega się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia zgodnie z art. 71 ust. 1, w trybie o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy środowiskowej. Organem właściwym do wydania takiej decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a w jej ramach dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jest Wójt (art. 75 ust. 1 pkt 4).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:

1)

uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (...);

2)

zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada:

1)

wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2)

raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...) (ust. 2).

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu tym regionalny dyrektor ochrony środowiska:

1)

uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji;

2)

przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (ust. 3 i 4).

W stanowisku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, regionalny dyrektor ochrony środowiska lub Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 18a, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności określone w ust. 5 pkt 1-3. W myśl art. 77 ust. 6 i 7 ustawy środowiskowej uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się oraz opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. (podkreślenie Sądu).

Zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1)

wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2)

ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3)

wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4)

wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie dopuszczalności i zakresu kontroli postanowienia wydanego w dniu (...) października 2013 r. przez RDOŚ w ramach uzgodnienia warunków realizacji spornej inwestycji polegającej na budowie składowiska odpadów niebezpiecznych zawierających azbest przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz czy i w jakim zakresie negatywna treść tego postanowienia, mogła przesądzić o negatywnej treści rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej.

Odnosząc się do kluczowego zagadnienia dopuszczalności kontroli postanowienia uzgodnieniowego wydanego przez RDOŚ na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie prezentuje pogląd, że jest uprawniony, aby dokonać kontroli takiego postanowienia przy okazji rozpatrywania skargi na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, poprzedzoną postanowieniem uzgodnieniowym RDOŚ (art. 135 p.p.s.a.).

Należy podkreślić, iż w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie jest postanowieniem, które podlegałoby odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z 15 grudnia 2009 r., II OSK 1886/09 LEX nr 580969). Pogląd ten został wyrażony na tle stosowania art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 153 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, w aspekcie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. NSA wskazał, że do kontroli przedmiotowego postanowienia będzie mogło dojść na etapie kontroli decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując przy tym na art. 142 k.p.a. wedle którego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. NSA, przywołując treść art. 135 p.p.s.a. podkreślił, że w przypadku skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, sąd dokonując kontroli decyzji w granicach zakreślonych ww. przepisem, obowiązany będzie uwzględnić również ewentualne uchybienia w zastosowaniu przepisów prawa materialnego czy procesowego, jakich mógł się dopuścić organ współdziałający przy wydawaniu swego postanowienia.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy, stanowisko to zachowuje pełną aktualność. Zgodnie z regulacją art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia, służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W k.p.a. sytuacja, w której przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, uregulowana jest w art. 106, który w § 5 stanowi, że zajęcie stanowiska przez organ opiniujący (uzgadniający) następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Stosownie jednakże do przepisu art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy środowiskowej, do postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Oznacza to, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przez wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Nie zostało jednocześnie wyłączone stosowanie w tym przypadku normy art. 142 k.p.a., w konsekwencji postanowienie RDOŚ w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Należy zauważyć, że choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w szczególności w przypadku odmowy uzgodnienia warunków jego realizacji, to jednak powinno ono podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej (por. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1886/09, WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 435/10 i z 9 grudnia 2010 r., II SA/Ol 755/10, LEX nr 969441).

Uwzględnienia wymaga również regulacja prawa wspólnotowego, w szczególności Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L 2012.26.1), w tym art. 1 ust. 2 lit. g, art. 3, art. 4 i art. 11.

Mając powyższe na uwadze w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że postanowienie RDOŚ wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej, jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, rozstrzygniętej decyzją Wójta o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, utrzymanej z kolei w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium. Stosując art. 135 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może więc, w granicach niniejszej sprawy, dokonując sądowej kontroli powyższych decyzji, oceniać również legalność postanowienia RDOŚ, na które w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć powołały się organy samorządowe, uzasadniając odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu, wynik spornego postępowania uzgodnieniowego (mającego charakter akcesoryjny), nie zwalnia organu właściwego do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy głównej (tu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) od tego obowiązku i nie może bezwzględnie determinować rozstrzygnięcia wydawanego w postępowaniu głównym, bez możliwości skontrolowania tego pierwszego. Podkreślenia wymaga, iż cytowane przepisy jednoznacznie kształtują zarówno zakres, jak i kompetencje organów do dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Przewidziana przez ustawodawcę procedura dokonania w ramach tego postępowania uzgodnień, czy też zasięgnięcia opinii innych wyspecjalizowanych organów, stanowi jedynie jeden z elementów dokonywanej oceny oddziaływania na środowisko, aczkolwiek nie może jej całkowicie zastąpić.

Zdaniem Sądu, w sytuacji faktycznej i prawnej, jaka zaistniała w niniejszej sprawie, w świetle przepisów art. 3 pkt 8, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, odmowa uzgodnienia przez RDOŚ warunków realizacji przedsięwzięcia, nie zwalniała organów prowadzących postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, od przeprowadzenia wymaganej przepisami prawa oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta winna być dokonana w oparciu o ustalenia zawarte w raporcie, zgromadzony materiał dowodowy, wyniki uzgodnień i opinii oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Następnie analiza tak przeprowadzonej oceny i ustaleń winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji środowiskowej - zarówno pozytywnej, jak i negatywnej, na co wskazuje wykładnia przepisów art. 80 i n. ustawy środowiskowej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229).

Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający, wyraża się zasadniczo w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r., IV SA/Po 751/2010). Nie oznacza to jednakże, jak już wskazano, że organ zwracający się o uzgodnienie, musi w całości podzielić stanowisko organu uzgadniającego, nawet w sytuacji, gdy kreuje ono pośrednio treść możliwego w takiej sytuacji rozstrzygnięcia. Proces "uzgadniania" może wszakże podlegać weryfikacji i analizie.

W sytuacji, gdy tak jak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, powołując się na braki raportu środowiskowego (i złożonych uzupełnień ww. dokumentu), zakres rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o wydanie decyzji środowiskowej przez organ odwoławczy, może kształtować się odmiennie. Jak już wywiedziono, na postanowienie uzgodnieniowe wydane w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, stronie nie przysługuje zażalenie, jednakże strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. O ile zatem w odwołaniu od decyzji I instancji odmawiającej wydania decyzji środowiskowej wyłącznie z powodu braku uzgodnienia warunków jego realizacji przez RDOŚ, strona zakwestionuje postanowienie odmawiające uzgodnienia determinujące wydanie decyzji negatywnej, organ odwoławczy zobligowany jest w pierwszej kolejności dokonać oceny i weryfikacji prawidłowości i legalności tego postanowienia. Przy czym oceny legalności rozstrzygnięcia uzgodnieniowego winien dokonać na podstawie analizy jego treści w kontekście obowiązujących przepisów prawa, oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego i własnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zasadność zarzutów wobec tego postanowienia wydanego na podstawie ww. przepisów, mając na uwadze jego charakter w procedurze wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i odrębność organu, zgodnie z regulacją art. 138 § 2 w związku z art. 142 k.p.a. skutkować może, zdaniem Sądu, uchyleniem zarówno decyzji organu I instancji, jak i przede wszystkim wadliwego postanowienia uzgodnieniowego, które w oczywisty sposób determinuje jej treść. Skoro bowiem właściwy organ musi, przed wydaniem decyzji środowiskowej, uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ, czyli organem wyspecjalizowanym, zatem żaden inny organ nie może takiego uzgodnienia dokonać, ani "przejąć" w tym zakresie kompetencji.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew wymogom wskazanych przepisów, pomimo zaskarżenia w odwołaniu postanowienia RDOŚ, odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, Kolegium w istocie nie zweryfikowało zasadności tego rozstrzygnięcia, mimo że stanowisko organu uzgadniającego w istocie zdeterminowało kierunek załatwienia sprawy. Oznacza to, iż punkt ciężkości niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej przesunąć należało w pierwszej kolejności na ocenę legalności postanowienia RDOŚ.

Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że wskazane postanowienie uzgadniające wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem tym organ, powołując się na dyspozycję art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 ustawy środowiskowej, w związku z postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska odpadów zawierających azbest na terenie działek nr (...) i (...) w G. P., odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Organ uzgadniający podał, że w toku postępowania uzgodnieniowego dwukrotnie wezwał skarżącą do uzupełnienia raportu wyznaczając termin. W uzupełnieniach tych skarżąca nie przedstawiła jednak wszystkich kwestii poruszanych w wezwaniu RDOŚ, w tym przede wszystkim nie przedstawiono przekrojów podłużnych uzupełnionych o warunki hydrogeologiczne, w tym najwyższy piezometryczny poziom wód podziemnych. W związku z tym RDOŚ ocenił, że nie jest w stanie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie określić poziomu wód podziemnych na terenie kwater składowiska w odniesieniu do projektowanego dna kwatery. Ww. braki w dokumentacji uniemożliwiają ocenę wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, zwłaszcza w kontekście zakazu wprowadzania odpadów do wód. W konsekwencji organ ten nie może ocenić wpływu ww. przedsięwzięcia na środowisko.

Podkreślenia wymaga, iż w podstawie prawnej postanowienia RDOŚ nie powołał się na jakiekolwiek przepisy materialnoprawne, które regulowałyby kwestie związane z charakterem planowanego zamierzenia i w istocie kwalifikowały i charakteryzowały proces, któremu zamierza poddawać azbest wnioskodawca, ani też służącej temu ewentualnie instalacji.

Oceniając przytoczone przez RDOŚ argumenty nie sposób dokonać ich rzeczywistej oceny, bowiem organ ten zaniechał wskazania, jakie są braki raportu i dlaczego złożone przez skarżącą uzupełnienia nie są wystarczające. Powołana w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ, jako jedyna kwestia - nie przedstawienia przekrojów podłużnych uzupełnionych o warunki hydrogeologiczne, w tym najwyższy piezometryczny poziom wód podziemnych - była przedmiotem pierwszego uzupełnienia skarżącej (pkt 1). Okoliczność tą organ uzgadniający całkowicie pominął. W rezultacie analiza treści ww. postanowienia wskazuje jednoznacznie, że w istocie nie odpowiada ono wymogom rozstrzygnięcia organu administracji w demokratycznym państwie prawa. Ustawodawca upoważnił regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jako organ kompetentny i wyspecjalizowany w swoim zakresie działania, do dokonywania uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w ramach dokonywanej jego oceny oddziaływania na środowisko. Nie można zatem zaakceptować dowolności w realizacji tego zadania, która przejawia się w pozornym jedynie uzasadnieniu kategorycznej odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ ten stwierdził naruszenie art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo wodne, nie przedstawiając precyzyjnie jakie naruszenie popełnił skarżący i pomijając wykładnię tego przepisu w kontekście dokonanego naruszenia.

W ocenie Sądu, uzasadniając odmowę uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia poprzez jedynie ogólnikowe motywy swego postanowienia, RDOŚ uchybił treści art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej m.in. do tego, aby dążyć do ustalenia prawdy obiektywnej, w trakcie załatwiania sprawy uwzględniać zarówno interes społeczny (tu ochronę środowiska, w tym oddziaływania na zdrowie i życie ludzi), jak i słuszny interes strony. Organ nie odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego, w tym treści przedłożonego przez inwestora raportu i jego uzupełnień. Nie jest zatem możliwe ustalenie, ani też ocena, konkretnych przesłanek dyskwalifikujących realizację spornego przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na środowisko.

W literaturze wskazuje się, że przygotowanie spójnego raportu w sposób szczegółowy opisującego samo przedsięwzięcie, środowisko, a także oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko stanowi istotę, a zarazem największe wyzwanie oceny oddziaływania na środowisko. Zwraca się przy tym uwagę, że celem organu jest dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej, zebranie i wnikliwe rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co następuje poprzez weryfikację danych zawartych w raporcie (por. A. Kosieradzka-Federczyk, "Raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" w orzecznictwie sądów administracyjnych, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, rok VIII nr 1 (40)/2012, s. 46, op. cit.). Jest to o tyle istotne, że skarżąca podniosła zarzut braku skierowania sprawy pod obrady Regionalnej Komisji ds. ocen Oddziaływania na Środowisko, zaś wniosek powyższy nie został zaakceptowany, pominięto również całkowicie odniesienie się do powyższego faktu.

Z tych powodów Sąd stwierdził, że postanowienie RDOŚ z dnia (...) października 2013 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wzruszenie postanowienia organu współdziałającego prowadzi do wniosku, że nietrafne jest stanowisko organów obu instancji orzekających w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia.

Zarówno Wójt, jak i Kolegium, odmówiły ustalenia środowiskowych uwarunkowań z naruszeniem przepisów prawa materialnego, wskazując na nieuzupełnienie (lub zbyt ogólne uzupełnienie) raportu. Zgodnie z art. 3 pkt 8 i art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 77 ustawy środowiskowej organy winny przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a)

weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b)

uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c)

zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Analiza treści rozstrzygnięć organów obydwu instancji prowadzi do wniosku, że takiej kompleksowej oceny przedmiotowego przedsięwzięcia właściwe organy samorządowe nie przeprowadziły.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1)

bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a)

środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b)

dobra materialne,

c)

zabytki,

d)

wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c,

e)

dostępność do złóż kopalin;

2)

możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

3)

wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1).

Zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1)

wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2)

ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3)

wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4)

wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto z uwagi na szczególny charakter i istotę rozstrzygnięcia wedle art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać:

1)

w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko:

a)

informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

b)

informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,

c)

uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4;

2)

w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Dodatkowo wskazać należy, że w orzecznictwie uznaje się, że raport jest jedynie jednym z dowodów pozwalających dokonać oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, że sporządzony przez inwestora raport nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., nie korzysta więc z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym, co oznacza, że zawarte w nim stwierdzenia odnośnie faktów i analizy ich znaczenia podlegają ocenie, jak każdy dowód w sprawie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). To właśnie organ winien kierując się logiką, doświadczeniem życiowym i oceniając spójność jego zapisów z pozostałym materiałem dowodowym, ocenić przydatność raportu dla rozstrzygnięcia. Sporządzenie raportu nie zwalnia organu od czynienia własnych ustaleń w zakresie ochrony środowiska zmierzających do zweryfikowania przedstawionych w raporcie danych (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r. II OSK 1877/08 LEX nr 1091448). Raport stanowi dokument prywatny. Zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają wymogom powyższych przepisów. Organy nie dokonały ustaleń oraz oceny stanu faktycznego i oddziaływania spornej inwestycji na środowisko w kontekście treści raportu oddziaływania na środowisko, przedłożonych wyników badań i zgromadzonych w sprawie opinii, co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organ odwoławczy nie dostrzegł wskazanych wyżej wad postępowania i postanowienia uzgodnieniowego, mimo celnych co do zasady zarzutów odwołania (art. 142 k.p.a.).

Ponownie rozpoznając sprawę organy zastosują się do powołanych wyżej wytycznych Sądu.

Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że Kolegium nie odniosło się do zarzutów odwołania strony skarżącej, a mianowicie, pominięto zajęcie stanowiska w sprawie wniosków dowodowych skarżącej składanych przed organem I instancji. Brak jest odniesienia do sygnalizacji ewentualnej pomyłki pojęć "wody opadowe" i "wody ociekowe". Organ odwoławczy nie dostrzegł trafnego zarzutu odwołania w zakresie sprzeczności w uzasadnieniu decyzji Wójta co do planu miejscowego. W decyzji organu I instancji (str. (...) decyzji) organ zaznacza, iż "na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego", a kilka linijek niżej znajduje się zapis wskazujący "ponadto w raporcie ooś przedstawione zostały warianty lokalizacyjne, które nie mogłyby być realizowane z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - wariant II". Kwestia niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pojawia się także na str. (...) decyzji.

Mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że postanowienie RDOŚ, jak i oparte na nim decyzje organów odmawiające ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia zostały wydane z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i postępowania (art. 3 pkt 8, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 80 i 85 ustawy środowiskowej oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 138 i art. 142 k.p.a.), w stopniu obligującym sąd administracyjny do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na postawie art. 152 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.