Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 760263

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 października 2010 r.
VIII SA/Wa 392/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński.

Sędziowie WSA: Iwona Owsińska-Gwiazda, Sławomir Fularski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi P. M. - wspólnika spółki cywilnej W. z siedzibą w B. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) maja 2009 r. do (...) Oddziału Regionalnego we W. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), zwanej w dalszej części uzasadnienia także "Agencją" wpłynął złożony na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) wniosek podmiotu o nazwie "(...)" s.c. o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Z wniosku wynika, że wspólnikami wnioskującej spółki cywilnej są: "(...)" Sp. z o.o z siedzibą w B. oraz osoba fizyczna - P. M.

Pismem z dnia (...) stycznia 2010 r. znak (...) Agencja odmówiła przyznania ww. spółce cywilnej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu wskazała, że powyższe nastąpiło z powodu zaistnienia okoliczności określonych w § 15 ust. 1 oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2008 r. Nr 139, poz. 883 ze zm., zwane dalej także rozporządzeniem). Agencja wskazała, że z § 15 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, iż w jednym roku można złożyć jeden wniosek o przyznanie pomocy. Z bazy danych ARiMR wynika zaś, że wspólnik spółki cywilnej "(...)" - P. M. występuje również jako wspólnik spółki cywilnej min.

w sprawach (...). W piśmie tym powołano się również na § 18 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego

z dokumentów, których niedołączenie skutkuje nieprzyznaniem pomocy, lub wniosek nie został złożony w terminie, o którym mowa w § 14 ust. 2, lub w danym okresie składania wniosków jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek, Agencja nie przyznaje pomocy.

Pismem z dnia (...) lutego 2010 r. P. M. wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa z uwagi na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

W uzasadnieniu wezwania wskazał, że jedyną podstawą prawną do odmowy przyznania pomocy przed wezwaniem do usunięcia nieprawidłowości lub braków we wniosku stanowi § 18 ust. 1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie w żaden sposób nie naruszono dyspozycji ww. przepisu, dlatego też Agencja odmówiła przyznania pomocy bez podstawy prawnej. Nadto, wzywający do usunięcia naruszenia prawa podniósł, iż to spółka cywilna jako przedsiębiorstwo, a nie jej wspólnik, jest podmiotem wnioskującym o pomoc i beneficjentem tej pomocy. Dodał również, że nie można twierdzić, iż został naruszony § 11 ust. 1 rozporządzenia z uwagi na wyłączenie wynikające z ust. 2 § 11 rozporządzenia. W konkluzji wskazał, że nie jest zabronione, a wręcz dozwolone, składanie wniosków przez osobę fizyczną i wspólników spółki cywilnej. Osoba fizyczna składa wniosek w imieniu własnym natomiast wspólnicy spółek cywilnych składają wniosek w imieniu przedsiębiorstwa prowadzonego wspólnie w ramach spółki cywilnej.

Na rozstrzygnięcie z (...) stycznia 2010 r. została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez wspólnika spółki cywilnej "(...)" z siedzibą w B., tj. przez P. M. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu w całości oraz o stwierdzenie uprawnienia do ubiegania się przez wspólników spółki cywilnej o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" (PROW 2007-2013).

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację prezentowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała, że jedyną podstawą do odmowy przyznania pomocy przed wezwaniem do usunięcia nieprawidłowości lub braków we wniosku stanowi § 18 ust. 1 rozporządzenia, nie stanowi zaś samoistnie takiej podstawy § 18 ust. 6 rozporządzenia, gdyż uregulowanie to dotyczy odstąpienia od wezwań, jeśli zachodzą przesłanki z § 18 ust. 1 rozporządzenia. Nie naruszono zaś § 18 ust. 1 rozporządzenia, dlatego odmowa nastąpiła bez podstawy prawnej. Skarżący podkreślił, że beneficjentem pomocy może być spółka cywilna. Zdaniem skarżącego nie można twierdzić, że został naruszony § 15 ust. 1 rozporządzenia ze względu na wyłączenie wynikające z § 15 ust. 2 rozporządzenia. Nie jest zabronione, a wręcz dozwolone, składanie wniosków przez osobę prawną i wspólników spółki cywilnej (w której wspólnikiem jest ta sama osoba fizyczna) co wynika wprost z § 12 ust. 4 rozporządzenia, według którego limit kwotowy pomocy ustala się sumując pomoc uzyskaną przez wspólnika w związku z działalnością we własnym imieniu oraz z działalnością wykonywaną w ramach spółki cywilnej.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Zwrócił uwagę na wątpliwości formalne związane z niejednoznacznym oznaczeniem strony skarżącej. Zobowiązując się do uzupełnienia akt administracyjnych poinformował, że w ostatnich dniach została sporządzona i wysłana odpowiedź organu na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa.

Odnosząc się merytorycznie do skargi, organ podniósł, że stronami postępowania o przyznanie pomocy w sprawie są wspólnicy spółki cywilnej (każdy ze wspólników współdziałających razem), nie zaś spółka cywilna. Warunki przyznania pomocy musi więc spełnić każdy ze wspólników. Logiczną konsekwencją tego rozumowania jest natomiast fakt, że nie można wniosku złożonego przez jednego ze wspólników spółki cywilnej nie uznawać za fakt złożenia wniosku przez tego wspólnika, tylko dlatego, że złożył on go w związku z realizacją zadania z innymi wspólnikami, w ramach spółki. Nie może być wniosków, które składa spółka cywilna, ale których nie składają jej wspólnicy. W związku z powyższym, odmowa przyznania pomocy stała się oczywista i prawidłowa. Dodatkowo organ, zwrócił uwagę na art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. Organ posiada wiedzę, że w ramach naboru wniosków z działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" wpłynął szereg wniosków przedsiębiorców wspólników spółki cywilnej, z siedzibą w miejscowości B., woj. (...) zawiązanych z udziałem tych samych osób. Organ zaś ustalił, że P. M. jest wspólnikiem innych spółek w ramach których wystąpił o pomoc w innych sprawach. Można mieć więc zasadnicze wątpliwości, jaki cel przyświeca przedsiębiorcom w tworzeniu wielu spółek cywilnych, co wydaje się organizacyjnie i ekonomicznie nadmiernie skomplikowane, jeśli ci wspólnicy mają rzeczywisty zamiar prowadzić faktycznie wszystkie działalności gospodarcze w każdej ze spółek.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktów, jak i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniający skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Podkreślenia wymaga, że wojewódzkie sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej i nie prowadzą postępowania dowodowego we własnym zakresie. Sąd wskazuje, że jest kompetentny jedynie do oceny legalności zaskarżonego aktu czy czynności. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, to jest oceniając czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Sąd zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie, zaznaczenia wymaga, że kwestie przyznawania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zakresie działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" mają swoje źródło w stosownych regulacjach podjętych przez Unię Europejską (Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiające zasady przejścia do systemu wsparcia obszarów wiejskich określonego w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005, nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich), natomiast w zakresie przepisów krajowych kwestie te określa ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm. zwana w dalszej części uzasadnienia w skrócie "ustawą o wspieraniu") oraz wydane na jej podstawie, przywoływane już wyżej, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2008 r. Nr 139, poz. 883 ze zm.).

W rozstrzyganej sprawie przedmiotem skargi jest akt z zakresu administracji publicznej o jakim mowa w przywołanym już w uzasadnieniu wyroku art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przedmiotowy akt dotyczy odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw ", o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy o wspieraniu, zgodnie z którym program (Program Rozwoju Obszarów Wiejskich) jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje między innymi tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw. Należy wskazać, że zaskarżony akt wymaga uzasadnienia zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W myśl art. 22 ust. 2 powołanej ustawy, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy (czyli min. na mocy art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy o wspieraniu - postępowań w ramach programu tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw) prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników, organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast ustęp 3 art. 22 ustawy o wspieraniu określa sposób załatwienia sprawy. Mianowicie, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania prawa pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej o odmowie jej przyznania. Na negatywne rozstrzygnięcie zgodnie z art. 22 ust. 4 wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rozstrzyganej sprawie strona skarżąca prawidłowo złożyła skargę do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

Jak podniesiono już wyżej, na podstawie delegacji ustawowej (zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu) zostało wydane rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm. zwane dalej rozporządzeniem).

Rozporządzenie to określa zaś szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy w ramach tego działania. I tak o pomoc w ramach tego działania mogą ubiegać się różne podmioty - między innymi, zgodnie z § 7 wspólnicy spółki cywilnej jeżeli:

1)

warunki, o których mowa w zaleceniu nr 2003/361/WE, są spełnione w odniesieniu do działalności wykonywanej w ramach spółki cywilnej;

2)

każdy ze wspólników wykonuje we własnym imieniu działalność gospodarczą jako mikroprzedsiębiorca;

3)

każdy ze wspólników spełnia warunki określone w § 4 pkt 1 lit. b-g i pkt 2 - w przypadku gdy wspólnik jest osobą fizyczną;

4)

każdy ze wspólników spełnia warunki wymienione w § 4 pkt 1 lit. e i pkt 2 oraz § 6 pkt 4, a jego siedziba lub oddział znajduje się w miejscowości, o której mowa w § 6 pkt 3 - w przypadku gdy wspólnik jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej;

5)

siedziba lub oddział każdego ze wspólników w ramach prowadzonej spółki cywilnej oraz w przypadku operacji związanych z budową, przebudową, remontem połączonym z modernizacją, wyposażeniem lub zagospodarowaniem nieruchomości objętej operacją - miejsce położenia nieruchomości znajdują się w miejscowości, o której mowa w § 5.

Wnioski o przyznanie pomocy mogą być składane w wyznaczonym przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa terminie, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż 10 dni roboczych - § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Zgodnie zaś z § 15 ust. 1 w jednym roku można złożyć jeden wniosek o przyznanie pomocy. W sytuacji gdy wnioskodawca złożył w jednym okresie składnia wniosków więcej niż jeden wniosek, Agencja nie przyznaje pomocy.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że wnioskodawcą nie może być spółka cywilna jako podmiot uczestniczący

w procedurze przyznawania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Kwestia statusu spółki cywilnej w ramach postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego była przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 28. 10. 2008, sygn. akt GPS 5/08- ONSAiWSA 2009/1/3). W wyżej wskazanym wyroku Sąd wskazał, że: "Spółka cywilna do żadnej z grup podmiotów wymienionych w art. 25 p.p.s.a. nie należy.

W tym stanie rzeczy spółki cywilne nie mają zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministacyjnym. Ponieważ przedsiębiorcami, zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej są wspólnicy spółki cywilnej, to oni jako przedsiębiorcy związani umową spółki cywilnej, mogą występować jako strona postępowania administracyjnego, a następnie jako strona postępowania sądowego".

Z powyższego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wynika, że wniosek wspólników spółki cywilnej należy traktować jako wniosek kilku mikroprzedsiębiorców, którzy będą realizować wskazaną we wniosku operację w ramach spółki cywilnej. Nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, iż jest to wniosek "w imieniu przedsiębiorstwa prowadzonego w ramach spółki cywilnej". Z pojęciem "przedsiębiorstwa" złączone jest pojęcie przedsiębiorcy, którym w świetle zapisu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm. dalej jako ustawa o swobodzie działalności gospodarczej) jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Tak więc każdy ze wspólników spółki cywilnej prowadzi własne przedsiębiorstwo i łączy ich tylko stosunek obligacyjny. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z § 10 rozporządzenia pomoc jest przyznawana na operację i wspólnicy spółki cywilnej składają jeden wniosek pomocowy. Zgodnie z art. 2 pkt e Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. przez "operację" należy rozumieć projekt, umowę lub porozumienie, lub inne działanie wybrane zgodnie z kryteriami ustanowionymi dla danego programu rozwoju obszarów wiejskich i wykonywane przez jednego lub wielu beneficjentów w sposób pozwalający na osiągnięcie celów określonych w art. 4. W związku z tym należy uznać, że prawidłowe wykonanie "operacji" w rozumieniu wyżej cytowanego rozporządzenia może nastąpić gdy jest ona realizowana przez wszystkich beneficjentów.

Organ w sytuacji gdy ustalił, że P. M. jako wspólnik spółki cywilnej "(...)" - w okresie naboru wniosków o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" jaki miał miejsce w dniach od 5 do 18 maja 2009 r., będąc wspólnikiem spółki cywilnej "(...)", jak również innych spółek cywilnych wskazanych już w odpowiedzi na skargę, to jest: "(...)", "(...)", "(...)", "(...)", "(...)", "(...)" złożył wnioski pomocowe - pismem z dnia (...) stycznia 2010 r., odmówił przyznania pomocy co do wniosku złożonego przez wspólników spółki cywilnej -"(...)" - P. M. i (...) sp. z o.o. powołując się na przepisy § 15 ust. 1 i § 18 ust. 1 rozporządzenia. Należy dodatkowo w niniejszej sprawie zauważyć, że skład osobowy spółki cywilnej "(...)" i spółki cywilnej "(...)" jest taki sam tj. wspólnikami są P. M. i (...) spółka z oo. Nadto, wspólnicy P. M. i (...) K. spółka z o.o. są wspólnikami spółki cywilnej "(...)". Zdaniem organu wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek w danym okresie składania wniosków.

W ocenie Sądu pogląd ten należy podzielić. Należy zauważyć, że prawodawca wprowadzając ograniczenie podmiotowe, iż jeden wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek w ciągu roku, miał na celu aby jak najwięcej podmiotów mogło skorzystać z pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Pomoc w świetle przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia jest przyznawana wspólnikom spółki cywilnej, jeżeli są spełnione warunki określone w § 7, oraz jednemu ze wspólników, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili zgodę na nadanie numeru identyfikacyjnego, został nadany numer identyfikacyjny.

W przedmiotowej sprawie P. M., jako wspólnik wyżej wymienionych spółek cywilnych, ubiegał się o przyznanie takiej pomocy w każdej z nich. Należy uznać za trafne stanowisko organu, że wnioski pomocowe złożone przez wspólników spółek cywilnych gdzie występuje ten sam wspólnik winny być na podstawie § 18 ust. 1 w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia załatwione odmownie jako złożone przez tego samego wnioskodawcę. Organ rozpoznając złożony wniosek winien bowiem również mieć na uwadze dyspozycję art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r., który wskazuje organom badanie wniosków pomocowych i odmawianie płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane w odniesieniu do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami sytemu wsparcia. Za takim stanowiskiem organu przemawia również analiza przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że pomoc w ramach tego działania przyznawana jest na realizowaną operację. Tak więc wniosek pomocowy mimo, że w przypadku wspólników spółki cywilnej realizowany przez nich wszystkich stanowi jedną całość.

W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut strony skarżącej, że odmowa przyznania pomocy nastąpiła bez podstawy prawnej. W myśl bowiem § 18 ust. 1 rozporządzenia jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, których niedołączenie skutkuje nieprzyznaniem pomocy, lub wniosek nie został złożony w terminie, o którym mowa w § 14 ust. 2, lub w danym okresie składania wniosków jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek, Agencja nie przyznaje pomocy.

Za niezasadny należy uznać również zarzut, że nie został naruszony § 15 ust. 1 rozporządzenia ze względu na wyłączenie wynikające z ust. 2 tego przepisu. O uprzednio złożonym wniosku w rozumieniu tego przepisu można bowiem byłoby mówić, gdyby uprzednio złożony wniosek został już rozpoznany. W niniejszej zaś sprawie skarżący wszystkie wnioski złożył równocześnie w tym samym naborze.

Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.