Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1421719

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 października 2013 r.
VIII SA/Wa 360/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski.

Sędziowie WSA: Justyna Mazur (sprawozdawca), Renata Nawrot.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi M. W. i D. W. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie robót budowlanych Oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy") decyzją z dnia (...) marca 2013 r. Nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) (dalej: "k.p.a."), art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) (dalej: "ustawa Prawo budowlane"), po rozpoznaniu odwołania B. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej także: "organ I instancji") z dnia (...) marca 2012 r. Nr (...), po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu z dnia 7 listopada 2012 r. sygnatura akt VIII SA/Wa 517/12 orzekł o: uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazał M. i D. W. wykonanie na długości ok. 23,70 m orynnowania połaci dachowych budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce w miejscowości B. Nr (...) gm. K. (zwróconych w stronę posesji B. Nr (...) należącej do B. i T. M.), jak również rur spustowych w celu odprowadzenia wód opadowych na własną posesję w terminie do dnia (...) kwietnia 2013 r.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu (...) kwietnia 2011 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie orynnowania połaci dachowych budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce położonej w miejscowości B. (...) gm. K.

W trakcie przeprowadzonych w dniu (...) kwietnia 2011 r. oględzin stwierdzono, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdują się budynki gospodarcze usytuowane blisko granicy nieruchomości należącej do M. i D. W. tj. w odległości ok. 1,20 - 1,30 m od cokołu ogrodzenia. Połacie dachowe ww. obiektów na długości ok. 23,70 m nie posiadają rynien i rur spustowych do odprowadzania wód opadowych.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r. Nr (...) organ I instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie administracyjne do czasu rozpatrzenia sprawy związanej z ustaleniem granicy pomiędzy posesjami o nr ew. (...), a nr ew. (...) w B. gm. K., które następnie zostało podjęte postanowieniem z dnia (...) listopada 2011 r. Nr (...).

Decyzją z dnia (...) listopada 2011 r. Nr (...) nakazano M. i D. W. wykonać na długości ok. 23,70 m orynnowanie połaci dachowych budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce w miejscowości B. Nr (...) gm. K. (zwróconych w stronę posesji B. Nr (...) należącej do B. i T. M.), jak również rur spustowych w celu odprowadzenia wód opadowych na własną posesję w terminie do dnia (...) stycznia 2012 r. W wyniku postępowania odwoławczego decyzją z dnia (...) stycznia 2012 r. Nr (...) organ odwoławczy uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji wezwał M. i D. W. do przedstawienia dokumentacji dotyczącej budynków gospodarczych, celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy. W dniu (...) lutego 2012 r. M. W. przedłożyła kopię Aktu Notarialnego Repertorium A Nr (...) oraz plan sytuacyjny budynków na działce o nr ew. (...) w miejscowości B. Nr (...).

Decyzją z dnia (...) marca 2012 r. Nr (...) organ I instancji, działając na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 § 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie orynnowania połaci dachowych budynków gospodarczych, zlokalizowanych na działce M. i D. W. w B. nr (...), gmina K., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż na skutek podjętych czynności ustalił, iż na działce tej znajdują się budynki gospodarcze o połaciach dachowych (dach dwuspadowy), posiadających spadki skierowane w kierunku sąsiedniej działki. Na długości około 23,70 m ww. połacie nie posiadają rynien i rur spustowych w celu odprowadzenia wód opadowych z dachu. Granica, ustalona pomiędzy działką skarżących w B. nr (...) a działką sąsiadów w B. nr (...), znajduje się w odległości od 1,23 m do 1,04 m od ścian budynków gospodarczych, skierowanych w kierunku działki sąsiedniej. Odległość tą "lekko" pomniejszają wystające ponad lico ściany okapy, tak że ich końce znajdują się średnio około 1 m od granicy działki. Nadto podniósł, iż działki nr (...) i (...) położone są na terenie typowej zabudowy zagrodowej i na tym terenie brak kanalizacji deszczowej. Pomiędzy budynkami gospodarczymi, a granicą działki znajduje się grunt nieutwardzony. Zauważył także, iż żadne przepisy budowlane nie normują kwestii w jakiej minimalnej odległości istnieje potrzeba założenia rynien na okapie dachowym. Przepisy te odnoszą się jedynie do tego, by wody opadowe były odprowadzone na posesję właściciela. Podniósł, iż taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Mimo iż, odległość około 1 m może wydawać się niewystarczająca, nie można jednak postawić zarzutu, iż wody opadowe nie są odprowadzane na posesję właściciela. Opad z dachu wsiąka lub spływa po terenie nieutwardzonym właściciela. Również w sytuacji założenia rynien i rur spustowych, wody opadowe odprowadzane byłyby na działkę właściciela i płynęłyby grawitacyjnie po jego posesji, zarówno w pobliżu ścian jego budynków, jak i przy ogrodzeniu sąsiadów. Konkludując organ I instancji wyjaśnił, iż wobec braku w przedmiotowej sprawie podstaw prawnych, do nakazania założenia rynien i rur spustowych, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r. Nr (...) organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpoznaniu odwołania B. M., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy stwierdził, iż wydana przez organ I instancji decyzja narusza przepisy prawa procesowego i materialnego. Wskazał, iż nie podziela stanowiska organu I instancji dotyczącego braku podstaw prawnych do nakazania założenia rynien i rur spustowych. Stwierdził, iż § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nie określa, jakie budynki należy wyposażyć w rynny bądź rury spustowe. Nie uzależnia także odstąpienia od zastosowania orynnowania budynków tylko dlatego, że obok budynku znajduje się nieutwardzony teren. Za nieuprawniony organ odwoławczy uznał też argument organu I instancji, iż odległość 1 m od budynków z działką sąsiednią nie powoduje odprowadzania wód na teren sąsiedniej posesji. Podzielił natomiast pogląd organu I instancji, iż warunki techniczne nie normują w jakiej minimalnej odległości zachodzi konieczność zastosowania orynnowania budynków, wyjaśniając jednocześnie, że odległość 1 m jest na tyle mała, iż można uznać, że wody opadowe z budynków gospodarczych, o których mowa, odprowadzane są na teren sąsiedni, przez co istnieje potrzeba ich orynnowania. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe postępowanie nie jest prowadzone w trybie art. 66 ustawy Prawa budowlanego, zatem brak jest podstaw do uznania, iż B. i T M. nie przysługuje przymiot strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 517/12 uchylił decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2012 r. Uzasadniając wskazał, iż organ odwoławczy, który winien we własnym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i ocenić sprawę merytorycznie, ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie zgadza się z oceną prawną dokonaną przez organ I instancji, nie zlecając żadnych konkretnych wytycznych, w jakim kierunku ma być prowadzone ponowne postępowanie w tym zakresie. Nie wskazał, dlaczego prowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające narusza przepisy prawa procesowego i materialnego, w jakim zakresie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy uchylił się od zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie i nie uzasadnił, dlaczego nie mógł orzekać reformatoryjnie. Nadto organ odwoławczy nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jaki jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nie mógłby być przeprowadzony przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. Jednocześnie Sąd zauważył, iż w jego ocenie przedmiotowe postępowanie, pomimo wydania przez organ I instancji decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w dalszym ciągu dotyczy przesłanek z art. 66 ustawy Prawa budowlanego. W tym kontekście za niezrozumiałe uznał stanowisko organu odwoławczego, który pierwotnie w decyzji z dnia (...) stycznia 2012 r. zwrócił uwagę organowi I instancji na okoliczność, kto jest stroną w tego rodzaju postępowaniach, a następnie nie podejmuje stosownych decyzji, rozpoznając odwołanie wniesione przez podmiot, który nie jest ani właścicielem nieruchomości, ani jej zarządcą. Jak wskazał Sąd, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji powinien ocenić legitymację strony wnoszącej środek zaskarżenia, a następnie ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy po katem wydania decyzji merytorycznej. W przypadku konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji do ponownego rozpatrzenia organ winien dać temu wyraz szczegółowo w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej.

Decyzją z dnia (...) marca 2013 r. Nr (...), wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia (...) marca 2012 r. Jednocześnie działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazał M. i D. W. wykonanie na długości ok. 23,70 m orynnowania połaci dachowych budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce w miejscowości B. Nr (...) gm. K. (zwróconych w stronę posesji B. Nr (...) należącej do B. i T. M.), jak również rur spustowych w celu odprowadzenia wód opadowych na własną posesję w terminie do dnia (...) kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym "przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania". Jednocześnie zauważył, iż przepis art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w przypadku już wykonanych (zakończonych) robót budowlanych, o których mowa w art. 50 ust. (winno być ust. 1

- dopisek Sądu) stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy.

Odnosząc się do kontrolowanej sprawy, organ odwoławczy powtórzył, iż bezsprzecznym jest fakt, iż na działce należącej do M. i D. W. znajdują się budynki gospodarcze o połaciach dachowych posiadających spadki skierowane w stronę działki sąsiedniej. Na długości ok. 23,70 m połacie te nie posiadają rynien i rur spustowych w celu odprowadzania wód opadowych z dachu. Wskazał także, iż przedmiotowe budynki zostały wybudowane w latach 1976-1995 (co ustalił organ powiatowy na podstawie przedstawionych przez strony dokumentów), niemniej jednak brak jest dokumentacji architektoniczno-budowlanej, która pozwalałaby ustalić, czy obiekty powstały legalnie i czy ewentualne decyzje o pozwoleniu na budowę ww. obiektów przewidywały aktualny stan budynków. Zauważył, iż zgodnie z obowiązującymi w chwili budowy przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229) właściciel nie był zobligowany do przechowywania przez okres istnienia obiektu dokumentów związanych z jego realizacją. Z powyższego wywiódł zatem, iż nie można w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że przedmiotowe budynki gospodarcze zostały zrealizowane w ramach samowoli budowlanej.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe obiekty budowlane naruszają warunki techniczne w zakresie odprowadzania wód opadowych. Podniósł, iż niezgodność obiektu z warunkami technicznymi może być usunięta w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, a nie art. 66, gdyż dyspozycja wynikająca z art. 66 ustawy Prawo budowlane dotyczy tylko nieprawidłowości powstałych w toku użytkowania obiektu, a nie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Wobec powyższego organ odwoławczy przeprowadził postępowanie w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Następnie organ odwoławczy przytoczył brzmienie § 28 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazując, iż przepis ten nie określa, jakie budynki należy wyposażyć w rynny bądź rury spustowe oraz, że przepis ten nie uzależnia odstąpienia od zastosowania orynnowania budynków tylko dlatego, że obok budynku znajduje się nieutwardzony teren. Organ odwoławczy nie zgodził się poglądem organu I instancji, który uznał, iż odległość 1,00 m od budynków z działką sąsiednią nie powoduje odprowadzania wód na teren sąsiedniej posesji. Zauważył, iż co prawda warunki techniczne nie normują w jakiej minimalnej odległości istnieje potrzeba zastosowania orynnowania budynków, aczkolwiek stwierdzić należy, że odległość 1,00 m jest na tyle małą odległością, iż można uznać, że wody opadowe z budynków gospodarczych należących do M. i D. W. odprowadzane są na teren należący do B. M., przez co istnieje potrzeba ich orynnowania.

Odnosząc się natomiast do posiadania przez B. M. interesu prawnego w załatwieniu sprawy orynnowania połaci dachowych budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce w miejscowości B. Nr (...) gm. K., organ odwoławczy wskazał, iż powyższy interes wywodzi się z naruszenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W jego ocenie, B. M. w myśl art. 28 k.p.a. posiada legitymację prawną w omawianej sprawie. Jednocześnie zauważył, iż organ powiatowy zawiadomieniem z dnia (...) kwietnia 2011 r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie orynnowania połaci dachowych budynków gospodarczych skierowanych w kierunku działki sąsiedniej zlokalizowanych na posesji M. i D. W. w B. gm. K. Postępowanie to nie zostało wszczęte w sprawie złego stanu technicznego, dlatego też wydana decyzja organu powiatowego Nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. wydana na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane była nieprawidłowa, na co wskazał organ odwoławczy w decyzji Nr (...). Jednocześnie podniósł, iż skoro postępowanie nie zostało wszczęte w sprawie stanu technicznego, a rozstrzygnięcie wydane na podstawie nieprawidłowej podstawy prawnej w stosunku do przedmiotu postępowania zostało uchylone, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że postępowanie dotyczy stanu technicznego i wymaga badania przesłanek wynikających z art. 66 ustawy Prawo budowlane.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wywiedli M. i D. małż. W. (dalej: "skarżący"). Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucili jej naruszenie:

1)

przepisów postępowania, tj.:

- art. 7 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy rzeczywiście wody opadowe przepływają na grunt sąsiedni działki małżonków M., w jakim kierunku płyną, czy spadek terenu w kierunku drogi pozwala na odprowadzenie tych wód do kanału ściekowego tam się znajdującego, a leżącego na posesji M. W.;

- art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. przez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zeznań skarżących, protokołu z oględzin nieruchomości, z których ewidentnie wynika, że woda deszczowa z budynków gospodarczych ma odpływ poza działkę skarżących i nie wpływa na działkę małżonków M. oraz braku ustosunkowania się do treści ugody administracyjnej z dnia (...) kwietnia 2010 r.;

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak jego zastosowania i zupełnym pominięciu wytycznych i zapatrywań prawnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wskazał na art. 66 Prawa budowlanego jako ten, którego przesłanek omawiane rozpoznanie dotyczy oraz że w tym kontekście brak jest legitymacji do wniesienia odwołania przez B. i T. małżonków M., gdyż nie są ani właścicielem ani zarządcą nieruchomości;

- art. 134 k.p.a. przez brak jego zastosowania, w sytuacji gdy w związku z prawidłowo dokonaną subsumcją przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy B. i T. małżonkowie M. nie są stroną niniejszego postępowania, ich zaś odwołanie od decyzji z dnia (...) marca 2012 r. PINB w R. powinno zostać uznane za niedopuszczalne;

2)

przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez brak jego zastosowania w sytuacji, gdy niniejsza sprawa dotyczy właśnie ustalenia czy istnieją jakiekolwiek zagrożenia związane z brakiem orynnowania na budynkach gospodarczych skarżących i tylko ten ewentualnie przepis mógłby mieć zastosowanie;

- art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez ich zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy mamy do czynienia z budynkami gospodarczymi wybudowanymi jeszcze przed wejściem w życie wskazanych przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec tego, iż sprawa niniejsza była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 517/12 zastosowanie ma także art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Wbrew zarzutom skargi organ nie dopuścił się wskazanych w niej naruszeń, jak i innych naruszeń dających podstawę do jej uwzględnienia.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, organ I instancji pismem z dnia (...) kwietnia 2011 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie orynnowania połaci dachowych budynków gospodarczych, skierowanych w kierunku działki sąsiedniej, zlokalizowanych na posesji M. i D. W. w B. Nr (...) gm. K. Z ustaleń organów wynika, iż połacie dachowe budynków gospodarczych, o których mowa nie posiadają na długości ok. 23,70 m rynien i rur spustowych do odprowadzania wód opadowych na posesję właścicieli tych budynków. Jednocześnie ze stanowiska organu wynika, iż nie można w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy budynki gospodarcze wskazane w decyzji zostały zrealizowane w ramach samowoli budowalnej. W tych okolicznościach zasadne było zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowalne z dnia 7 lipca 1994 r. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl ust. 2 art. 103 Prawa budowalnego, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne; do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przytoczony powyżej przepis wskazuje, iż przepisy dotychczasowe, to jest ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z 1981 r. Nr 12, poz. 57, z 1983 r. Nr 44, poz. 200 i 201, z 1984 r. Nr 35, poz. 185 i 186, z 1987 r. Nr 21, poz. 124, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198) mają zastosowanie jedynie do obiektów zrealizowanych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w warunkach samowoli budowalnej. Takich bowiem obiektów dotyczy art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., wskazany w treści art. 103 ust. 2 tej ustawy. Tym samym w postępowaniach, innych niż prowadzone na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. zastosowanie mają przepisy tej ustawy bez względu na datę zrealizowania obiektu. Zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowalnego wskazano między innymi wykonywanie robót budowalnych w sposób niezgodny z przepisami. W okolicznościach niniejszej sprawy tymi przepisami są przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) (dalej: "Rozporządzenie"). W tych okolicznościach, w świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, z których nie wynika, aby kwestionowany był stan techniczny budynku powstały w czasie jego użytkowania, a do takich sytuacji ma zastosowanie art. 66 Prawa budowalnego, ale wykonanie robót budowalnych w sposób niezgodny z Rozporządzeniem, zasadnie organ odwoławczy zastosował w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowalne. Zgodnie z § 28 ust. 1 Rozporządzenia działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (ust. 2 § 28 Rozporządzenia). Zauważyć w tym miejscu należy, iż skarżący nie kwestionują ustaleń organów, z których wynika, iż wskazany w zaskarżonej decyzji budynek nie został wyposażony w orynnowanie we wskazanym w decyzji miejscu. Zarzuty skargi odnoszące się do ustaleń faktycznych dotyczą jedynie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego czy rzeczywiście wody opadowe przepływają na grunt sąsiedni, w jakim kierunku płyną, czy spadek terenu w kierunku drogi pozwala na odprowadzenie tych wód do kanału ściekowego, który tam się znajduje. Skarżący formułując te zarzuty pomijają w szczególności treść § 28 ust. 2 Rozporządzenia stanowiącego obowiązek odprowadzania wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Użycie zarówno w ust. 1, jak i ust. 2 § 28 Rozporządzenia terminu "odprowadzanie", ze wskazaniem miejsc, do których wody opadowe mają spływać oznacza, że wody opadowe powinny spływać w sposób kontrolowany np. odnośnie regulacji zawartej w § 28 ust. 2 Rozporządzenia, poprzez orynnowanie połaci dachowych i rury spustowe. Zrealizowanie budynku bez tego rodzaju wyposażenia, w szczególności w przypadku znajdowania się budynku w odległości jak ustaliły organy od 1,20 m do 1,30 m od cokołu ogrodzenia nie daje gwarancji odprowadzania wód opadowych bezpośrednio na własny teren. W tych okolicznościach badanie kierunku, w jakim kierunku płyną wody opadowe, czy na grunt sąsiedni czy też na grunt inwestora pozostaje bez wpływu na prawidłowość nałożenia wskazanego w zaskarżonej decyzji obowiązku. Z tych względów w ocenie Sądu organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a. Brak też jest podstaw do postawienia zarzutu naruszenia przez ten organ art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Wskazywanie na brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności twierdzeń samych skarżących, kwestionujących istnienie podstaw do nałożenia określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku, stanowi jedynie wyraz subiektywnej oceny zobowiązanych i polemikę z ustaleniami i oceną organu odwoławczego. Tymczasem ustalenia te i ocena znajdują oparcie w obiektywnych okolicznościach, stwierdzonych na będącej przedmiotem sporu nieruchomości. Nie może być uznany za skuteczny także zarzut nie uwzględnienia przez organ odwoławczy treści ugody z dnia (...) kwietnia 2010 r. W ocenie Sądu treść tej ugody pozostaje bez związku z przedmiotem niniejszej sprawy, to jest orynnowaniem budynków gospodarczych. Ponadto zauważyć należy, iż oceny prawidłowości realizacji obiektu pod względem technicznym dokonuje się w oparciu o obowiązujące w tej mierze przepisy, a nie w oparciu o ocenę inwestora w tym zakresie.

Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy nie dopuścił się także naruszenia art. 153 p.p.s.a. Ze stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 517/12 nie wynika aby organ odwoławczy był obowiązany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Obowiązkiem organu było jedynie wyjaśnienie jaka podstawa prawna powinna mieć w niniejszej sprawie zastosowanie, w związku z jej okolicznościami i wcześniejszym stosowaniem tego przepisu. W tej mierze organ był zobowiązany do dokonania stosowanej oceny i odniesienia się w związku z tym do legitymacji procesowej strony wnoszącej odwołanie. Na takie rozumienie wywodów Sądu w zakresie dotyczącym przesłanek z art. 66 Prawa budowlanego wskazują zawarte w konkluzji uzasadnienia wyroku wytyczne nakazujące dokonanie oceny materiału dowodowego i wydanie decyzji merytorycznej, a w przypadku stwierdzenia konieczności uchylenia decyzji do ponownego rozpoznania szczegółowe wyjaśnienie przyczyn takiego rozstrzygnięcia. Wykonując powyższe wytyczne organ odwoławczy dokonał w zaskarżonej decyzji wyczerpującej oceny przyczyn zastosowania w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i nie zastosowania art. 66 tej ustawy. Szczegółowo też odniósł się do oceny legitymacji procesowej B. M. w powiązaniu z art. 66 Prawa budowlanego, jak to wynikało z wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie VIII SA/Wa 517/12. W świetle powyższych wywodów wobec prawidłowego przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego brak jest także podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 134 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wnosząca odwołanie B. M. posiada interes prawny w niniejszej sprawie, co prawidłowo i wyczerpująco wyjaśnił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie przez organ odwoławczy naruszenia warunków technicznych z § 28 Rozporządzenia w okolicznościach niniejszej sprawy, przy zastosowaniu wskazanej w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej nałożenia obowiązków, nie narusza prawa i jednocześnie stanowi o istnieniu po stronie składającej odwołanie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Wobec powyższego organ odwoławczy stosując się do wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z sprawie VIII SA/Wa 517/12, rozpoznając odwołanie, prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie naruszając przy tym zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Z tych względów Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.