Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 września 2008 r.
VIII SA/Wa 351/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marka Wroczyńskiego.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2008 r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki silosu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 25 czerwca 2008 r. skarżący A.P., za pośrednictwem (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, złożył skargę na decyzję tegoż organu z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki silosu.

Wystąpił jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, argumentując go nieodwracalnymi i tragicznymi w swej konsekwencji dla zatrudnionych pracowników skutkami.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek jego wykonania, który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, dotychczas niepublikowane).

Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez stronę skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący, jak należy zauważyć, podkreślił jedynie, iż wykonanie tej decyzji będzie się wiązało z tragicznymi skutkami dla pracowników, bowiem spowoduje to konieczność zwolnienia aż 3 osób, a koszty rozbiórki silosu wyniosą około 10 tys. zł. Jednakże oświadczenie to nie zostało poparte żadnymi dokumentami. Nie zostało tez w żaden sposób udowodnione czy uprawdopodobnione.

Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej lub majątkowej (tak: J. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, str.188).

Skarżący powołując w uzasadnieniu określone fakty powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając poza gołosłowne twierdzenia.

Nadto, przy rozstrzygnięciu kwestii zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd musi uwzględnić nie tylko interes skarżącego, ale również interes innych osób, w tym będących w oddziaływaniu inwestycji prowadzonej przez skarżącego. (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r., I OZ 102/06).

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.