Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2662887

Wyrok
Sądu Okręgowego w Białymstoku
z dnia 11 października 2018 r.
VIII Ka 452/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Gąsowski.

Przy udziale oskarżyciela publicznego - prokuratora Wojciecha Tomkiela.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy po rozpoznaniu w dniu 09.10.2018 r. w sprawie:

M. G. oskarżonego o czyny z art. 286 § 1 k.k. apelacji oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku wydanego w dniu 19.03.2018 r. [sygn. akt VII K 706/17]:

I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

II. Zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie faktyczne

M. G. został oskarżony o to, że:

1. W dniu 14 października 2014 roku w O., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził A. J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem jego mieniem w kwocie 149 złotych za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży obuwia marki N. R. R. w ten sposób, że wystawił je do sprzedaży na aukcji allegro nr (...) następnie po uzyskaniu kwoty 149 złotych przelanych na jego konto przez pokrzywdzonego, nie przesłał towaru ani też nie zwrócił wpłaconej sumy pieniężnej czym działał na szkodę A. J., tj. o czyn z art. 286 § 1 kk,

2. W dniu 21 października 2014 roku w B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził M. I. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 129 złotych za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży obuwia marki N. (...) w ten sposób, że wystawił je do sprzedaży na aukcji internetowej allegro nr (...), a następnie po uzyskaniu kwoty 129 złotych przelanych na jego konto przez pokrzywdzoną, nie przesłał towaru ani nie zwrócił wpłaconej sumy pieniędzy, czym działał na szkodę M. I., tj. o czyn z art. 286 § 1 kk,

3. W dniu 20 listopada 2014 roku w B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził E. Z. do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem w kwocie 330 złotych za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży dwóch par obuwia marki N. A. M. w ten sposób, że w wystawił je do sprzedaży na aukcji internetowej allegro nr (...) następnie po uzyskaniu kwoty 330 złotych przelanych na jego konto przez pokrzywdzoną, nie przesłał towaru ani też nie zwrócił wpłaconej sumy pieniędzy, czym działał na szkodę E. Z., tj. o czyn z art. 286 § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie o sygn. akt VII K 706/17:

I. Oskarżonego M. G. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z tym, że we wszystkich przypadkach przyjął, iż stanowiły one wypadek mniejszej wagi i zakwalifikował je z art. 286 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i za te czyny na mocy art. 286 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk skazał go, zaś na mocy art. 286 § 3 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.

II. Zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony zaskarżając orzeczenie w całości i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez odmowę wiary moim wyjaśnieniom, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów w sytuacji, gdy brak jest dowodów, które w sposób bezpośredni i pewny podważałyby moje wyjaśnienia, a jednocześnie wymowa zgromadzonych dowodów nie jest na tyle jednoznaczna, aby można przyjąć, że tworzą nierozerwalny łańcuch poszlak, który pozwala na przypisanie mi winy;

II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku, tj. ustalenie, że dopuściłem się zarzucanych mi czynów w sytuacji, gdy w rzeczywistości jestem niewinny, a czynu tego dokonała inna osoba, która wykorzystała moje dane osobowe bez mojej wiedzy i wbrew mojej woli.

W rezultacie wniósł o:

1. uniewinnienie go od wszystkich zarzucanych mu czynów;

2. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Białymstoku.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wniesiona przez oskarżonego apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do jej zarzutów wskazać trzeba, iż przeprowadzana w niniejszej sprawie kontrola instancyjna nie doprowadziła do potwierdzenia ani naruszania przez Sąd Rejonowy norm procesowych [art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.] ani też dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy wreszcie tego aby jakiekolwiek nieprawidłowości skutkowały wydaniem chybionego rozstrzygnięcia.

Tak zatem w pierwszej olejności wypada zauważyć, że skarżącemu w żadnym razie nie udało się wykazać, aby sąd wyrokujący w jego procesie wykroczył poza ramy tzw. swobody sędziowskiej, a rozumowanie przedstawione na poparcie wydanego rozstrzygnięcia charakteryzowało się dowolnością. Z drugiej też strony, za ewidentnie pozbawiony oparcia w faktach, uznać trzeba zarzut pominięcia przy wyrokowaniu istotnych dla oceny zasadności oskarżenia informacji, na co miałoby wskazywać powołanie w środku odwoławczym art. 410 k.p.k. Taka sytuacja w realiach przedmiotowej sprawy nie miała miejsca. Odpowiadając wprost skarżącemu zauważyć wypada, że kontestowana przez niego decyzja o odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom procesowym, jest całkowicie prawidłowa i zasługuje na instancyjną aprobatę. Poza wszystkim faktem pozostaje to, że wypowiedź M. G. w istocie ogranicza się do zajęcia stanowiska procesowego, a zatem tak naprawdę nie przedstawia ona realnej przeciwwagi dla tych informacji, na których opierało się oskarżenie. Innymi słowy mówiąc, w obrębie podlegających wartościowaniu danych, nie ma takich które podważałoby udział oskarżonego - można by rzec - w procederze oszustw internetowych. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący przedstawił te okoliczności, dla jakich uznał za niewątpliwe osobiste zaangażowanie M. G. w założenie rachunku bankowego w (...), będącego punktem wyjścia dla kolejnych - jak się okazało - bezprawnych zachowań. Wywód ten, nie tylko wobec braku kontrargumentów, uznać trzeba za spójny i logiczny, a co za tym idzie zaaprobować go.

Jak zostało to zaznaczone na wstępie, instancyjnej aprobaty nie zyskał również zarzut opisany w punkcie II. apelacji, który oparty był na względnej przyczynie odwoławczej o jakiej jest mowa w art. 438 pkt 3) k.p.k. Otóż, wbrew oczekiwaniom skarżącego ustaleń faktycznych, których dokonano w przedmiotowej sprawie nie sposób uznawać za błędne. Także i apelujący w rzeczywistości nie był w stanie wskazać w materiale aktowym niczego [chodzi rzecz jasna o te informacje, które mogły posłużyć za dowód w sprawie, a zatem zgromadzone na etapie postępowań przygotowawczego i rozpoznawczego, takich właściwości nie mają pisma przedkładane przez M. G. w postępowaniu odwoławczym], co uzasadniałoby wyrażone przez niego stanowisko. Tak naprawdę zatem sprzeciw wobec kwestionowanego orzeczenia apelujący opiera na zapewnieniu o swojej niewinności.

Dla całkowitej jasności warto zatem podkreślić, że w sprawie niniejszej nie były brane pod uwagę dokumenty na jakie skarżący starał się powoływać dopiero w fazie postępowania odwoławczego. Stanowisko wskazujące na niedopuszczalność takich dowodów w sposób jednoznaczny wyrażone zostało w trakcie rozprawy apelacyjnej, co w praktyce zamyka związaną z rzeczoną kwestią dyskusję.

Reasumując zatem raz jeszcze warto podkreślić, iż decyzja Sądu Rejonowego przesądzająca słuszność postawienia wobec M. G. trzech zarzutów, dotyczących popełnienia serii oszustw internetowych, znajdując ewidentne potwierdzenie w materiale dowodowym, zasługuje na pełną aprobatę.

Nie wzbudzała też zastrzeżeń Sądu Okręgowego ta część wyroku, która zawiera orzeczenie o karze. Organ rozstrzygający miał wszelkie podstawy ku temu, aby w oparciu o informacje dotyczące właściwości i warunków osobistych oskarżonego dojść do przekonania, iż ten stosowaną wobec niego dotychczas represję karną, traktuje jako przejaw bezradności ze strony szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości. Za bezsprzecznie celowe uznać zatem należało ukształtowanie dolegliwości w taki sposób, aby wymóc na M. G. refleksję co do potrzeby przestrzegania porządku prawnego. Z drugiej zaś strony kara czterech miesięcy pozbawienia wolności w żadnym razie nie powinna zostać odebrana jako przesadnie surowa, pozbawiona odniesienia do charakteru przypisanego oskarżonemu zachowania. Niewątpliwie rozstrzygnięcie w tej części ma wszelkie dane do spełnienia swej roli, tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak też zyskać akceptacje w odczuciu społecznym.

W rezultacie, dostrzegając nietrafność argumentacji skarżącego z jednej strony oraz opowiadając się po stronie racji Sądu pierwszej instancji należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.

O zwolnieniu oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono natomiast zgodnie z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. art. 634 k.p.k. kierując się jego sytuacją majątkową oraz możliwościami zarobkowymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.