Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2617864

Wyrok
Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 31 października 2018 r.
VIII GC 641/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: As.SR Przemysław Kociński.

Sentencja

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. w B. sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę

I.

oddala powództwo,

II.

zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 900,00 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu,

III.

zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 207,50 zł (dwieście siedem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych.

As.SR Przemysław Kociński

Uzasadnienie faktyczne

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniósł pozew przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 4.001,50 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 7 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 24 maja 2017 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ należący do poszkodowanego A. K. (1) pojazd marki (...) o numerze rejestracyjnym (...). Pojazd sprawcy szkody był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeniowym. Powód podał, że z uwagi na brak możliwości zastąpienia uszkodzonego samochodu innym oraz codzienną konieczność użytkowania, poszkodowany wynajął od (...) Sp. z o.o. pojazd zastępczy, do którego użytkowania upoważnił swojego syna M. K., któremu również udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w toku postępowania likwidacyjnego. Następnie poszkodowany przeniósł na wynajmującego wierzytelność mu przysługującą, tj. z tytułu zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. Dzienna stawka najmu samochodu zastępczego wyniosła 135 zł netto za dobę. Pojazd był wynajmowany przez okres 30 dni. Łącznie więc należność z tego tytułu wyniosła 4.981,50 zł i na taką kwotę opiewała faktura wystawiona przez wynajmującego. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego dokonał wypłaty odszkodowania za najem w kwocie 980 zł, akceptując okres najmu pojazdu za 14 dni, "weryfikując" stawkę najmu do poziomu 70,00 zł brutto. W ocenie powoda pozwany bezpodstawnie nie uwzględnił całego okresu korzystania przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego. Wskazał, że wartość przedmiotu sporu stanowi różnicę pomiędzy kosztami najmu pojazdu zastępczego określonymi na fakturze VAT wystawionej poszkodowanemu, a odszkodowaniem wypłaconym z tego tytułu przez pozwanego.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 26 stycznia 2018 r., sygn. akt (...) orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu. W pierwszej kolejności podniósł zarzut braku legitymacji procesowej po stronie powoda, z uwagi na to, iż nie zostało wykazane, iż poszkodowany faktycznie poniósł jakiekolwiek koszty z tytułu najmu pojazdu zastępczego. W związku z tym nie było straty po jego stronie i nie powstała żadna wierzytelność, którą mógłby przenieść na stronę powodową. Prócz tego pozwany podnosił, iż wskazane koszty najmu pojazdu zastępczego były niezasadne z tego względu, iż przedstawił poszkodowanemu w dniu zgłoszenia szkody ofertę wynajęcia pojazdu zastępczego z jednoczesnym wskazaniem, że w przypadku wynajęcia pojazdu od innego podmiotu stawka zostanie zweryfikowana do kwoty 70 zł brutto. Poszkodowany nie skorzystał z przedmiotowej propozycji i wynajął pojazd po znacznie wyższej stawce, czym doprowadził do nieuzasadnionego zwiększenia rozmiaru szkody i naruszył obowiązek współdziałania z ubezpieczycielem.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 24 maja 2017 r. doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w którym uszkodzony został samochód marki (...) o nr rej. (...) stanowiący własność A. K. (1). Sprawca szkody był ubezpieczony w (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów (OC). Szkoda w pojeździe była szkodą częściową.

Okoliczności bezsporne

Szkoda została zgłoszona telefonicznie w dniu szkody przez M. K. Podczas rozmowy z konsultantem został poinformowany o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego oraz o akceptowanych stawkach najmu pojazdu w przypadku skorzystania z innej wypożyczalni. Powyższa została określona na kwotę 70 zł brutto. Został również poinformowany, iż kontakt ze strony osoby odpowiedzialnej w przypadku chęci skorzystania z pojazdu zastępczego nastąpi w ciągu 1 dnia roboczego.

Dowód: zeznania świadka M. K. - k. 95, nagranie zgłoszenia szkody - akta szkody na płycie CD k. 70

A. K. (1) upoważnił M. K. do odbioru i użytkowania pojazdu zastępczego. Nadto udzielił mu pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania go przed wszystkimi organami administracji, osobami fizycznymi i prawnymi oraz innymi podmiotami, w tym do wykonywania w jego imieniu wszystkich czynności związanych z wypadkiem z dnia 24 maja 2017 r., w szczególności do podpisywania wszelkiej dokumentacji związanej z najmem pojazdu od firmy (...) Sp. z o.o. oraz zawierania w jego imieniu umów związanych z najmem pojazdu zastępczego oraz innych dokumentów z tym związanych.

Dowód: pełnomocnictwo szczególne - k. 34, upoważnienie - k. 35

W dniu 31 maja 2017 r. M. K., reprezentując A. K. (1), zawarł z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. umowę najmu pojazdu zastępczego marki (...) o nr rej. (...). Wysokość dobowej stawki została ustalona na kwotę 135,00 zł netto. Brak było wkładu własnego. Umowa za każdym razem zawierana była na okres 7 dni i była przedłużana na kolejne okresy.

Przedmiotowy pojazd został zwrócony w dniu 30 czerwca 2017 r.

Dowód: umowy najmu pojazdu zastępczego - k. 36-45 akt.

W związku z wynajmem pojazdu zastępczego (...) Spółka z o.o. wystawił w stosunku do A. K. (1) w dniu 30 czerwca fakturę VAT nr (...) na kwotę 4.981,50 zł tytułem kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres od 31 maja 2017 r. do 30 czerwca 2017 r.

Dowód: faktura VAT nr (...)- k. 46 akt

Dnia 30 czerwca 2017 r. M. K., działając z upoważnienia i w imieniu A. K. (1), zbył na rzecz (...) Sp. z o.o. w L. wierzytelność obejmującą roszczenie o odszkodowanie przysługujące mu wobec towarzystwa ubezpieczeń z tytułu niemożności korzystania z jego pojazdu oraz wynikających stąd kosztów wynajęcia pojazdu zastępczego.

Dowód: umowa cesji wierzytelności - k. 47 akt

M. K. nie był właścicielem samochodu marki (...) nr rej. (...), lecz jego głównym użytkownikiem. Jego rodzice czasami korzystali z tego pojazdu, jednakże każdy z nich miał swój własny pojazd. Z wynajętego samochodu zastępczego korzystał tylko M. K. - w tym czasie przebywał w P., gdzie mieszka i pracuje. Używał go do dojazdów do pracy. W czasie gdy ww. pojazd znajdował się w naprawie nie posiadał innego pojazdu, z którego mógłby korzystać.

A. K. (1) posiadał inny pojazd, z którego korzystał na co dzień.

Dowód: zeznania świadków A. K. (1) - k. 94v, M. K. - k. 95, nagranie zgłoszenia szkody - akta szkody na płycie CD k. 70

W dniu 7 lipca 2017 r. (...) Sp. z o.o. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 4.981,50 zł jako kosztów najmu pojazdu zastępczego.

Dowód: wezwanie do zapłaty - k.49

W dniu 17 lipca 2017 r. pozwany uznał roszczenie z tytułu najmu pojazdu zastępczego na kwotę 980 zł, weryfikując czas najmu do 14 dni oraz stawkę do wysokości 70 zł brutto.

Dowód: pismo ubezpieczyciela - k. 48

(...) Sp. z o.o. została przekształcona w (...) Spółkę Akcyjną.

Okoliczność bezsporna

Mocą zawartej w dniu 27 września 2017 r. umowy sekurytyzacyjnej (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedziba w L. nabył wierzytelność przysługujące (...) S.A. w L., w tym również wynikającą z faktury o nr (...).

Dowód: umowa sekurytyzacji wierzytelności - k. 16-20 akt.

Samochód wynajęty przez A. K. (2) (...) należał do tej samej klasy pojazdów, do której należy uszkodzony pojazd (...) - klasa B.

Przyjęta w umowie stawka dobowa najmu pojazdu zastępczego mieściła się w stawkach stosowanych na lokalnym rynku w II kwartale 2017 r. i była uzasadniona przy uwzględnieniu warunków najmu wynikających z zawartej umowy.

Dowód: opina biegłego sądowego M. Ż. - k. 116-121 akt.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o wymienione wyżej dowody z dokumentów, których rzetelność nie budziła żadnych wątpliwości. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

Sąd uznał za wiarygodne w całości zeznania świadków A. K. (1) oraz M. K., ponieważ współgrały one ze sobą oraz z dokumentami znajdującymi się w aktach. Co prawda świadek A. K. (1) nie miał szczegółowej wiedzy na temat prowadzonego postępowania likwidacyjnego, jednakże z uwagi na inne kwestie, dotyczące własności i użytkowania uszkodzonego auta, jego zeznania miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia rzeczonej sprawy.

Sąd zaaprobował opinię biegłego M. Ż. jako pełną i logiczną, w której biegły odpowiedział na wszystkie postawione przez Sąd pytania. Biegły wyjaśnił zagadnienia dotyczące kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, które obowiązywały na lokalnym rynku. Podkreślenia wymaga, że stanowiska biegłego nie kwestionowała żadna ze stron procesu, a także i Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na okoliczności opisane w dalszej części uzasadnienia, Sąd przy wydaniu rozstrzygnięcia nie oparł się na przedmiotowej opinii.

Sąd pominął wniosek dowodowy strony pozwanej o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego na okoliczność ustalenia koniecznego i niezbędnego okresu naprawy pojazdu poszkodowanego. Rzeczony wniosek był bowiem spóźniony i jego przeprowadzenie wiązałoby się z koniecznością odroczenia rozprawy i tym samym przedłużyłoby postępowanie. Należało wskazać, iż okres najmu pojazdu był sporny już od samego początku niniejszego postępowania, w związku z czym nic nie stało na przeszkodzie, aby wniosek w tym zakresie zgłosić chociażby w sprzeciwie.

Opisany stan faktyczny był w znacznej mierze bezsporny. Dotyczyło to zarówno faktu wystąpienia szkody w pojeździe użytkowanym przez M. K., jak też gwarancyjnej odpowiedzialności pozwanego towarzystwa za sprawcę zdarzenia komunikacyjnego, a także wypłacenia odszkodowania za najem pojazdu zastępczego w łącznej kwocie 980 zł.

W pierwszej kolejności należało wskazać, iż na podstawie art. 509 § 1 i 2 k.c. w wyniku przelewu wierzytelności przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który w ten sposób zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Przedmiotem przelewu jest natomiast wierzytelność tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia (art. 353 k.c.). W kwestii zaś zaistnienia rzeczonego prawa, co było istotą zarzutu pozwanego, zauważyć należało, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2008 r., (sygn. III CZP 62/08), w którym Sąd ten twierdząco odpowiedział na pytanie czy " pojęcie szkody rzeczywistej (damnum emergens) w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. obejmuje także niezaspokojone przez poszkodowanego zobowiązanie na rzecz osoby trzeciej?" wskazując jednocześnie, iż pojęcie szkody obejmuje wymagalne zobowiązanie poszkodowanego na rzecz osoby trzeciej. Z powyższego wynika zaś wniosek, że faktyczne poniesienie kosztów pojazdu zastępczego nie jest warunkiem skutecznego domagania się zwrotu tych kosztów, które uzależnione jest jedynie od wykazania uszczerbku w majątku poszkodowanego w związku z korzystaniem z pojazdu zastępczego. Tym samym w ocenie Sądu już sama konieczność zaciągnięcia zobowiązania przez poszkodowanego stanowi szkodę związaną z wypadkiem i nie jest koniecznym udowodnienie przez niego, iż przed wypłaceniem odszkodowania doszło już do faktycznego zapłacenia za najem pojazdu zastępczego. W związku z tym koszty wynajmu samochodu zastępczego, choćby niepokryte bezpośrednio przez poszkodowanego, wchodzą w skład jego szkody, za którą odpowiedzialność ponosi m.in. ubezpieczyciel. Konsekwencją powyższego jest zaś to, iż mogą one być przedmiotem obrotu, w szczególności podlegać przeniesieniu w drodze cesji. Nadto, odnosząc się do przedmiotowego zarzutu nie bez znaczenia jest również to, że w orzecznictwie sądów nie budzi wątpliwości pogląd o możliwości przelewu wierzytelności jeszcze nieistniejącej, tzw. przyszłej, pod warunkiem jej odpowiedniego oznaczenia. Skutek rzeczowy dokonuje się w chwili powstania wierzytelności, zaś w dacie przelewu cedent przenosi na cesjonariusza ekspektatywę przyszłego prawa (por. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 5 listopada 1999 r., III CKN 423/98, Lex Polonica nr 343942; z dnia 7 kwietnia 2011 r. IVCSK 422/10, Lex Polonica 3896833; z dnia 30 stycznia 2003 r., V CKN 345/2001, Lex Polonica nr 362951; z dnia 19 września 1997 r., III CZP 45/97, Lex Polonica nr 325133).

Zatem, mając na uwadze powyższe rozważania, w wyniku umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 czerwca 2017 r. zawartej pomiędzy A. K. (2) a poprzednikiem prawnym powoda, ten ostatni wszedł we wszelkie prawa i obowiązki ww. osoby wynikające z tytułu odszkodowania dotyczącego zwrotu kosztów związanych z najmem pojazdu zastępczego, a związanych ze zdarzeniem z dnia 24 maja 2017 r. w pojeździe (...). Powyższe jednakże nie prowadziło do nabycia wierzytelności dochodzonej niniejszym pozwem, a to z uwagi na okoliczności podniesione w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Odnosząc się do pozostałych podstaw prawnych zgłoszonego roszczenia należało w pierwszej kolejności wskazać, iż zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Świadczenie ubezpieczenia obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody (art. 805 § 1 i 2 k.c.). Odpowiedzialność ubezpieczyciela sięga tak daleko jak odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego (z ograniczeniami dotyczącymi zapłaty jako rodzaju świadczenia i sumy gwarancyjnej), wobec czego ustalenie zakresu jego zobowiązania wymaga ustalenia najpierw zakresu świadczeń, do których zobowiązany jest ubezpieczający lub inna osoba wyrządzająca szkodę objętą ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej.

Zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego (restytucja naturalna), bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej (odszkodowanie).

Zgodnie z treścią art. 361 § 1 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Wydatki poniesione na wynajem pojazdu zastępczego stanowią szkodę w rozumieniu ww. przepisu. Skoro bowiem poszkodowany posiadał pojazd mechaniczny, którego używał w toku swej aktywności życiowej, to niemożność czasowego korzystania ze swego mienia i fakt poniesienia kosztów wynajmu innego pojazdu stanowi wymierną stratę materialną.

Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: zaistnienie zdarzenia, z którym przepis prawny łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, powstanie szkody oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem i szkodą. W przypadku wystąpienia wymienionych przesłanek naprawienie szkody, przez podmiot do tego zobowiązany, powinno polegać na przywróceniu w majątku poszkodowanego stanu rzeczy naruszonego zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może przewyższać jednak wysokości faktycznie poniesionej szkody.

W kontekście powyższych ustaleń należy wskazać, że w toku niniejszego procesu powód powinien wykazać istnienie następujących przesłanek:

1.

wystąpienie zdarzenia szkodowego,

2.

istnienie związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem i szkodą,

3.

fakt doznania szkody w określonej wysokości.

Strony były zgodne co do tego, że w dniu 24 maja 2017 r. doszło do zdarzenia, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód (...) należący do A. K. (1).

Powód nie wykazał jednak pozostałych wymienionych wyżej podstaw odpowiedzialności ubezpieczyciela.

Nie ulegało wątpliwości, iż umowy najmu pojazdu zastępczego zostały zawarte przez M. K., który działał w imieniu i na rzecz swojego ojca A. K. (1). Wynikało to zarówno z ich zeznań jak i samej treści umowy najmu i upoważnienia. To nie właściciel pojazdu (A. K.) jednak korzystał z wynajętego pojazdu, a robił to wyłącznie M. K. Jednocześnie ani z jego zeznań czy też twierdzeń jego ojca nie wynikało, aby zawierał on umowę w swoim imieniu. Świadkowie wręcz zgodnie podali, że w postępowaniu likwidacyjnym M. K. działał w imieniu swojego ojca jako właściciela uszkodzonego pojazdu. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, osobą poszkodowaną zdarzeniem z dnia 24 maja 2017 r. w zakresie konieczności najmu pojazdu zastępczego był właśnie M. K., który korzystał z uszkodzonego pojazdu na podstawie ustnej umowy użyczenia. On jednak, co zostało wyżej wskazane, nie zawierał umowy z (...) Sp. z o.o. i nie był również zobowiązany do zapłaty wymienionej w fakturze należności. Obowiązany do tego był A. K. (1), który i tak posiadał inny samochód, z którego korzystał w okresie, gdy wynajął pojazd zastępczy. Okoliczności ustalone w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wskazują, iż wynajem samochodu zastępczego nastąpił przez niego w zasadzie tylko po to, by oddać go w użyczenie M. K.

W ocenie Sądu poszkodowanym w sprawie był więc de facto M. K., ponieważ to on przed kolizją korzystał z uszkodzonego pojazdu, był jego głównym użytkownikiem. Błędnie powód uznał, że poszkodowanym w tym zakresie był właściciel pojazdu. Podkreślić należy, iż o ile nie ma problemu przy oznaczeniu poszkodowanego w przypadku szkody w pojeździe, którym jest zawsze właściciel pojazdu, o tyle w przypadku szkody związanej z koniecznością najmu pojazdu zastępczego, poszkodowanym nie jest zawsze właściciel pojazdu, czego powód w sprawie nie dostrzegł. Najem pojazdu zastępczego, pozwalający na wyeliminowanie negatywnych następstw uszkodzenia samochodu, w okolicznościach sprawy wiązał się z koniecznością wyeliminowania tychże dla M. K., bo to pojazd, który użytkował, czyli także posiadał, uległ uszkodzeniu. Okoliczności ustalone w niniejszej sprawie prowadziły do wniosku, iż A. K. (1) nie poniósł żadnych negatywnych następstw zdarzenia z dnia 24 maja 2017 r. w zakresie niemożności korzystania z pojazdu ponieważ po pierwsze nie on użytkował uszkodzony samochód (...), a nadto miał inny pojazd. Z zasady proporcjonalności wynikała zatem zbędność najmu pojazdu zastępczego przez ww. ponieważ nie używał on samochodu (...) ani pojazdu wynajętego, a ponadto dysponował innym samochodem nadającym się do wykorzystania, z którego korzystał.

Zgodnie z treścią art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Brzmienie tego przepisu opiera się na teorii przyczynowości adekwatnej, zgodnie z którą odpowiedzialność podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody ogranicza się do zwykłych następstw danej przyczyny. W związku z brzmieniem tego przepisu sąd winien najpierw zbadać, czy w ogóle pomiędzy kolejnymi faktami istnieją obiektywne powiązania w znaczeniu warunku sine qua non. O ile takie powiązania zostaną ustalone sąd bada, czy wspomniane powiązania można traktować jako "normalne" tj. typowe lub oczekiwane w zwykłej kolejności rzeczy. Ocena, czy skutek jest normalny, powinna być oparta na całokształcie okoliczności sprawy i wynikać z zasad doświadczenia życiowego, a w razie potrzeby - z zasad wiedzy naukowej, specjalnej. Wobec tego zakład ubezpieczeń nie ma obowiązku ponoszenia kosztów wynajmu przez okres dłuższy niż czas potrzebny do dokonania naprawy ani w wysokości przekraczającej zwykły koszt najmu samochodu tej samej klasy, co pojazd uszkodzony. Podkreślić należy, że poszkodowany również winien swym działaniem zmierzać do minimalizacji doznanej szkody. Abstrahując od kwestii określenia osoby poszkodowanego, należało na podstawie powyższego zauważyć, iż skoro zatem A. K. (1) posiadał inny pojazd w okresie wynajmowania pojazdu zastępczego, to nie istniała potrzeba wynajęcia dla niego takowego pojazdu i obciążenie w tym zakresie kosztami zakładu ubezpieczeń. Te koszty należało uznać za nieuzasadnione.

Podsumowując, poszkodowanym w okolicznościach niniejszej sprawy w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego był więc M. K., ale to nie zawierał on w swoim imieniu umowy najmu ani umowy przelewu wierzytelności. To nie on również został wskazany w fakturze VAT za najem pojazdu zastępczego. Nawet gdyby uznać, że poszkodowanym był A. K. (1) (właściciel uszkodzonego pojazdu) to i tak roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie z tego względu, że zdaniem Sądu wynajęcie pojazdu zastępczego przez niego nie było celowe i ekonomicznie uzasadnione, ponieważ w czasie wynajmu miał on inny samochód, z którego korzystał.

Prócz tego należało jedynie na marginesie wskazać, iż nie budził wątpliwości fakt złożenia przez pozwanego propozycji wynajęcia auta zastępczego - niniejsze wynikało nie tylko z akt szkody, ale również nie było kwestionowane przez stronę przeciwną. Powyższe zaś miało miejsce już w dniu zgłoszenia szkody - w ramach telefonicznej rozmowy z konsultantem ubezpieczyciela. Rzeczona propozycja, w ocenie Sądu, spełniała przy tym wymagania do uznania jej za konkretną i zawierającą wszystkie niezbędne elementy, pozwalające na właściwą jej analizę. Nawet gdyby któryś z przedstawionych elementów okazał się niejasny, zawierała ona wyraźną informację, iż wszelkie szczegóły mogą zostać przedstawione w trakcie rozmowy z konsultantem. Takie ukształtowanie oferty ubezpieczyciela dotyczącej najmu pojazdu zastępczego, wymagające od poszkodowanego pewnej formy aktywności (polegającej na skontaktowaniu się z infolinią), w świetle chociażby wymagań podstawionych w przedstawionym wyżej judykacie, gdzie wprost wskazano, iż poszkodowany zobowiązany jest nawet do niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować (...) pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu, może zostać uznane za w pełni usprawiedliwione i zasadne. Nie sposób bowiem w krótkiej informacji przekazać wszelkie niezbędne niuanse, zwłaszcza, że każdy przypadek ma indywidualny charakter i może różnić się w poszczególnych elementach.

Skoro pozwany złożył poszkodowanemu ofertę zorganizowania najmu pojazdu zastępczego, która spełniała wszelkie niezbędne wymagania, zaś powyższe miało miejsce kilka dni przed skorzystaniem z oferty (...) Sp. z o.o., to z zasady druga strona, mając na uwadze obowiązek minimalizacji szkody oraz współdziałania w ramach jej likwidacji (zgodnie z art. 354 § 2 k.c.), zobligowana była ją przyjąć, a skorzystanie z usług innego podmiotu, co prawda niewykluczone, w zakresie przekraczającym wartość uznaną przez ubezpieczyciela, winno być uznane za niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione, nawet jeżeli stawki przyjęte w rzeczonej umowie miały charakter rynkowy, co wynikało w niniejszej sprawie z opinii biegłego.

Jednocześnie powód nie wykazał, iż przyjęty przez niego okres najmu, ponad ten uznany przez ubezpieczyciela, był w okolicznościach niniejszej sprawy, uzasadniony. Oparcie się w tym zakresie na dowodzie z dokumentu prywatnego w postaci kalendarza naprawy czy też zeznań świadków należało uznać za niewystarczające, gdyż rzeczone okoliczności winny zostać ustalone za pomocą wiadomości specjalnych, w szczególności w zakresie określenia technologicznego czasu naprawy, a także innych czynności związanych z samą naprawą (chociażby procedurą przyjęcia czy zdania pojazdu, zamawiania części zamiennych). Powód jednakże zaniechał złożenia wniosku w przedmiotowym zakresie.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że powództwo w niniejszej sprawie podlegało oddaleniu na podstawie art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 361 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 509 § 1 k.c. a contrario.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 99 k.p.c. stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. W myśl tego artykułu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W zasądzonej kwocie 900 zł tej mieściło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego obliczone na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113 rzeczonej ustawy.

Z kolei na podstawie 113 ust. 1 ww. ustawy kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku kurator albo prokurator, Sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W tym stanie sprawy na podstawie ww. przepisów nakazano pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy w pkt III sentencji wyroku od powoda kwotę 207,50 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, co stanowiło zwrot wydatków związanych z kosztem stawiennictwa świadka.

Asesor sądowy Przemysław Kociński

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.