Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2590977

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 kwietnia 2018 r.
VII SAB/Wa 65/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka.

Sędziowie WSA: Mirosława Kowalska (spr.), Bogusław Cieśla.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie faktyczne

Sąd rozpoznawał skargę J. A. T. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zakresie rozpoznania wniosku Dyrektora Muzeum w L. z marca 2017 r. o wyrażenie zgody na skreślenie obiektów - zbiorów zgromadzonych w Muzeum (...) w L. i objętych prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z (...) sierpnia 2013 r., sygn. akt (...) (pkt I ppkt 1- 524).

Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do niezwłocznego wydania merytorycznej decyzji administracyjnej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. Wniesiono także o skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Wskazano w szczególności, że (...) lutego 2016 r. został złożony do Muzeum - (...) w L. o wpisanie współwłaścicieli, w tym skarżącego, do karty ewidencyjnej, księgi inwentarzowej oraz do księgi depozytów zabytków wymienionych w pkt 1 ppkt 1-524 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z (...) sierpnia 2013 r., sygn. (...). W marcu 2017 r. Dyrektor Muzeum - (...) w L. wystąpił do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o wyrażenie zgody na skreślenie obiektów - zbiorów zgromadzonych w Muzeum (...) w L. i objętych ww. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w R. O przebiegu sprawy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego informowało skarżącego i pozostałych członków jego rodziny pismami z (...) stycznia 2017 r., nr (...), z (...) marca 2017 r., nr (...) oraz z (...) marca 2017 r., nr (...). Mimo to nie wydawał decyzji administracyjnej po rozpoznaniu ww. wniosku.

Skarżący (...) października 2017 r. wystąpił do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednak nie przyniosło ono skutku. Podkreślił, że upłynęły już wszelkie określone w art. 35 k.p.a. terminy załatwiania spraw. Jednocześnie nie zachodzą niezależne od organu administracyjnego okoliczności, które usprawiedliwiałyby uchybienie powyższym terminom i niewydanie merytorycznej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że skarga jest wniesiona przez osobę nieposiadającą interesu prawnego w ww. postępowaniu, organ uważa ją za nieuzasadnioną i wniósł o jej oddalenie.

Minister wskazał, że skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność jest uzasadniona, gdy organ - zobowiązany do wydania określonego aktu bądź do dokonania określonej czynności - nie wywiąże się w przewidzianym terminie z ustawowego obowiązku, a także, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot.

Brak legitymacji skargowej powoduje, że sąd nie może przejść do rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem działania lub zaniechania organu, a następnie zastosować środków prawnych przewidzianych w ustawie. Legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez wnoszącego skargę interesu prawnego.

Postępowanie administracyjne, którego dotyczy skarga dotyczy wydania pozwolenia na skreślenie z inwentarza muzealiów obiektów objętych wyrokiem sądu. Jego materialnoprawną podstawę stanowi art. 24 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1996 r. o muzeach, zgodnie z którym minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na wniosek dyrektora muzeum państwowego lub samorządowego, wydaje pozwolenie na skreślenie z inwentarza, w razie zmiany statusu prawnego muzealium lub błędu w zapisie inwentarzowym. Regulacje dotyczące gospodarki muzealiami zawarte w ustawie o muzeach oraz w rozporządzeniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach odnoszą się wyłącznie do praw i obowiązków muzeów państwowych i samorządowych. Pozostają one bez bezpośredniego wpływu na sferę praw i obowiązków, a więc interes prawny innych podmiotów.

Skarżący w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na skreślenie z inwentarza muzealnego posiada interes faktyczny. Korespondencja prowadzona z pełnomocnikiem skarżącego miała jedynie charakter informacyjny. Sam fakt informowania przez organ administracji publicznej konkretnej osoby o sposobie załatwiania sprawy nie czyni z niej automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Do odpowiedzi na skargę dołączono decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z (...) lutego 2018 r., znak: (...), którą po rozpatrzeniu wniosku Muzeum - (...) w L. z dnia (...) lutego 2017 r., znak: (...), uzupełnionego pismem z (...) grudnia 2017 r., znak: (...) oraz po zapoznaniu się z opinią Rady do Spraw Muzeów i Miejsc Pamięci Narodowej wyrażoną w uchwale nr (...) z (...) września 2017 r. wyrażono zgodę na skreślenie z inwentarza Muzeum - (...) w L. - z zastrzeżeniem warunku wpisania do rejestru zabytków - (...). obiektów, które na mocy prawomocnego Sądu Okręgowego w R. z dnia (...) sierpnia 2013 r. (sygn. akt (...) stanowią współwłasność ww. osób J. A. T.- w 1/4 części, M. Z. K. - w 1/4 części, P. Z. T. w 1/4 części, G. K. T. - w 1/16 części, M. T. w 1/I6 części, A. J. T. - w 1/16 części, T. T. - w 1/16 części. Wykaz eksponatów stanowi załącznik do niniejszej decyzji i jest jej integralną częścią.

W odpowiedzi na tak zaprezentowane stanowisko skarżący w piśmie procesowym skierowanym do Sądu stwierdził, że posiada przymiot strony w sprawie zainicjowanej niniejszą skargą - wyroki sądów są wiążące dla organów i innych sądów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 t.j.) - sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że za ww. "inną przyczynę" należy uznać brak po stronie wnoszącego skargę interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).

Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego.

Sąd ocenił, że skarżący, który nie był stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego nie ma legitymacji skargowej, a to uzasadnia odrzucenie skargi. Oddalenie skargi wynika zaś ze stwierdzenia w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym.

Już tylko na marginesie Sąd stwierdza, że skarżący nie legitymował się także interesem prawnym w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wydana, już po wniesieniu skargi, ww. decyzja nie została mu doręczona, a korespondencja prowadzona przez organ z inicjującym ją pełnomocnikiem skarżącego nie kreuje przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jak trafnie wskazał organ - regulacje dotyczące gospodarki muzealiami zawarte w ustawie o muzeach oraz w rozporządzeniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach odnoszą się wyłącznie do praw i obowiązków muzeów państwowych i samorządowych. Pozostają one bez bezpośredniego, podkreślmy bezpośredniego, wpływu na sferę praw i obowiązków, a więc interes prawny innych podmiotów.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 t.j.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.