Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1458593

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 lutego 2013 r.
VII SAB/Wa 12/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę K. F.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. K. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w związku z brakiem skutecznego działania w "sprawie dopuszczenia do eksploatacji użytkowej inwestycji - fitness klubu, bez wykonania wymaganej przepisami prawa w Polsce izolacyjności akustycznej (§ 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) i braku skutecznych działań zmierzających do wyeliminowania z obiegu prawnego kuriozalnej Decyzji nr (...) z dnia (...).01.2005 r., zatwierdzającej tzw. Projekt zamienny fitness klubu w (...) przy ul. K. (...), który to projekt wykonano wbrew obowiązującym przepisom prawa budowlanego, co umożliwiło wybudowania bezpośrednio pod mieszkaniami w budynku wielorodzinnym uciążliwego z definicji przedmiotowego klubu fitness, narażając tym samym życie i zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Skarżący wskazał, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego "notorycznie od 2010 r. (już trzy lata) uchyla się od udzielenia rzeczowych wyjaśnień na wskazane na piśmie naruszenia przepisów prawa budowlanego i za wszelką cenę uchyla się wszelkimi dostępnymi kruczkami prawnymi od podjęcia skutecznych działań, w ramach ustawowych obowiązków wynikających z przepisów art. 84, 84a i 84b ustawy Prawo budowlane w celu doprowadzenia tej haniebnej inwestycji wybudowanej i użytkowanej w W. przy ul. K. (...) do stanu zgodnego z obowiązującym prawem budowlanym w Polsce, aby inwestycja ta więcej nie zagrażała życiu i zdrowiu ludzi tam mieszkających. Jednocześnie K. F. zwrócił się o wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) stycznia 2005 r., nr (...).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) zgodnie, z którą sądy administracyjne, w zakresie swej właściwości, sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.

Z uwagi na przedmiot skargi Sąd uznał, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy w pierwszej kolejności ocenić, czy skarga należy do właściwości sądu administracyjnego.

Rozważając powyższe wskazać trzeba, iż kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) określającego właściwość rzeczową sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zatem, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz tam, gdzie w indywidualnych sprawach wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, Lex nr 552736). Nadto, warto dodać, iż skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt.

W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącego K. F. skarga na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.

Przedmiot skargi dotyczy bowiem postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-260 k.p.a.), sąd administracyjny nie jest zaś właściwy do rozpoznawania skarg załatwianych w oparciu o przepisy tego działu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09 (lex nr 557044), wyraźnie wskazał, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a.

Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem właściwym do wszczęcia z urzędu, jak i na wniosek strony, postępowań administracyjnych w celu weryfikacji decyzji wydanych przez Prezydenta (...) oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...). Co więcej, nie uprawniają go do tego, powołane przez skarżącego przepisy art. 84, 84a i 84 b Prawa budowlanego. Przepisy te przewidują kontrolę organów nadzoru budowlanego w stosunku do organów administracji architektoniczno-budowlanej, która jednakże nie daje organom nadzoru budowlanego uprawnień do wydawania decyzji lub postanowień odnośnie do decyzji lub postanowień wydanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Prawdą jest, że według art. 84a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego badają prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień. Jednakże możliwe w wyniku tej kontroli działania określa art. 84b ust. 2 Prawa budowlanego, w którym stanowi się, że organy nadzoru budowlanego, w wyniku kontroli działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, mogą kierować do właściwych organów zalecenia pokontrolne, z wyznaczeniem terminu ich wykonania. Organy nadzoru budowlanego nie mają więc uprawnień do bezpośredniego ingerowania w decyzje wydane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Potwierdza to też następny przepis (art. 84b ust. 3), w który stanowi się, że przypadku ustalenia przez organy nadzoru budowlanego, że zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania albo stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej wznawia lub wszczyna z urzędu postępowanie.

Zauważyć również należy, iż Sąd, w niniejszym postępowaniu, nie był władny wyeliminować decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) stycznia 2005 r., nr (...), ponadto skarga na ww. decyzję byłaby niedopuszczalna (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 552/12).

Na marginesie wskazać należy, iż K. F. chcąc kwestionować określoną decyzję w jednym z trybów nadzwyczajnych powinien wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego organu. Właściwość organów w trybach nadzwyczajnych określona jest przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.