Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 695250

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 lipca 2010 r.
VII SA/Wa 955/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Małgorzata Miron, Joanna Gierak-Podsiadły (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2010 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. G. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) marca 2010 r. nr (...) utrzymująca w mocy-w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- decyzję Wojewody (...) z (...) listopada 2009 r. nr (...), w następującym stanie faktycznym:

Pismem z (...) października 2009 r. K. G. zwróciła się wznowienie postępowania w sprawie udzielenia K. T. pozwolenia na budowę garażu na działce nr ew. (...) zlokalizowanej w L. przy ul. (...). Do wniosku załączyła kserokopię protokołu z posiedzenia jawnego Sądu Rejonowego w L. z (...) marca 1993 r. sygn. akt (...), z którego wynika-jak podała-iż budynek (garażu) został zlokalizowany na części działki objętej służebnością przejścia i przejazdu. Jednocześnie wskazała na numer decyzji kończącej sprawę, której wznowienia się domaga, tj. wskazała na decyzję Starosty L. z (...) maja 2009 r. nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku garażowego.

Decyzją z (...) listopada 2009 r., na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 150 § 1 k.p.a., Wojewoda (...) po rozpatrzeniu wniosku K. G. odmówił wznowienia postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wojewódzki wskazał w pierwszej kolejności na okoliczności faktyczne sprawy. Podał, że decyzją wydaną przez Starostę L. z (...) maja 2009 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. T. pozwolenia na budowę budynku garażowego. Z orzeczeniem tym nie zgodziła się K. G. Wnosiła m.in., iż na działce inwestycyjnej została ustanowiona droga konieczna do jej nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Starosty, Wojewoda (...) decyzją z (...) czerwca 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Następnie, Wojewoda (...) wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnym podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1 k.p.a. Analizując żądanie K. G. w tym zakresie, Wojewoda (...) podał, że wnosząc o wznowienia strona nie powołała żadnej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Te, które przywołała (dotyczące ustanowienia drogi koniecznej), były znane organom orzekającym w trybie zwykłym i uwzględnione przy rozstrzyganiu sprawy, a wobec tego nie mogą świadczyć o zaistnieniu w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nadto Wojewoda (...) podał, że nie można przyjąć, aby strona dochowała terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., tj. wniosła o wznowienie z zachowaniem jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przedłożony przez nią protokół Sądu nosi bowiem datę wykluczającą traktowanie go jako nowej okoliczności, a tym samym i zachowanie ww. ustawowego terminu.

W odwołaniu od tej decyzji K. G. wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy zauważając, iż działka inwestycyjna obciążona jest służebnością przejścia i przejazdu po wschodniej i północnej stronie, tj. dokładnie w tym miejscu, w którym zlokalizowano inwestycję. Do odwołania załączyła złożony już do akt sprawy protokół Sądu z (...) marca 1993 r. w kserokopii.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania w dniu (...) marca 2010 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) listopada 2009 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż strona oparła swoje żądanie wznowienia postępowania na przesłance uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako nową okoliczność podała fakt, że projektowany budynek garażu został zlokalizowany na części działki objętej służebnością przejścia i przejazdu, co ma potwierdzać protokół Sądu Rejonowego w L. sygn. akt (...) z (...) marca 1993 r. Pismem z (...) lutego 2010 r. strona została wezwana do podania udokumentowanej informacji, kiedy dowiedziała się o ww. protokole Sądu z (...) marca 1993 r. W odpowiedzi, pismem z (...) lutego 2010 r., strona poinformowała, że o ww. protokole dowiedziała się w chwili jego podpisania, tj. w dniu (...) marca 1993 r. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. I w konsekwencji GINB stwierdził, że wnioskodawczyni składając wniosek z 21 października 2009 r. uchybiła terminowi do jego wniesienia i za zasadne uznał utrzymanie w mocy decyzji I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję GINB z (...) marca 2010 r. skarżąca-wnosząc o pozytywne rozpatrzenie sprawy-podniosła, że nie wyrażała zgody na budowę garażu w pasie drogi koniecznej. Stwierdziła przy tym, iż inwestor w oświadczeniu złożonym do organu wydającego pozwolenie na budowę napisał, że jest właścicielem działki i dysponuje nią na cele budowlane, nie wskazując, że działka ta (w tej części inwestycyjnej) jest obciążona drogą konieczną, nie podlegającą zabudowie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została w trybie postępowania wznowieniowego, będącego postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadło było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem, w przypadku przedłożenia organowi administracji wniosku o wznowienie postępowania organ ten obligowany jest z urzędu do ustalenia w pierwszym rzędzie, czy spełniona została przesłanka natury formalnej, dotycząca terminu złożenia wniosku. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w niniejszej sprawie prawidłowo-w ocenie Sądu-zakwalifikował wniosek skarżącej, jako złożony z uchybieniem ww. terminu.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż skarżąca pismem z 21 października 2009 r. zażądała wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty L. z (...) maja 2009 r. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody (...) z (...) czerwca 2009 r., a dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr (...) w L. Żądając wznowienia skarżąca w istocie sformułowała wniosek w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a zatem, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazała bowiem na "nową okoliczność", tj., że inwestycja została zlokalizowana na tej części działki, na której ustanowiona została służebność przejścia i przejazdu. Podała przy tym, że okoliczność tę potwierdzać ma "nowy dowód" w postaci kserokopii protokołu Sądu Rejonowego w L. z (...) marca 1993 r. sygn. akt (...), który to dokument skarżąca załączyła do żądania oraz do odwołania.

Orzekając w takich okolicznościach, Główny Inspektor słusznie uznał, że żądanie wznowienia zostało złożone po terminie z art. 148 § 1 k.p.a.

Rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowanie w sprawie jest-w ocenie Sądu-prawidłowe zarówno przy przyjęciu, że okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania jest ustanowienie w dniu (...) marca 1993 r. służebności przejścia i przejazdu, jak i przy ustaleniu, że podstawą wznowienia jest okoliczność związana z lokalizacją planowanego budynku garażowego dokładnie na tej części działki, na której ustanowiono ww. służebność. O pierwszej okoliczności skarżąca dowiedziała się w dniu podpisania protokołu Sądu z (...) marca 1993 r. potwierdzającego zawarcie w tej dacie ugody pomiędzy osobami w tym protokole wymienionymi, obejmującej m.in. ustanowienie służebności przejścia i przejazdu po wschodniej i północnej stronie działki (...) szerokości 3 m. O drugie zaś skarżąca dowiedziała się w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Starosty L. z (...) maja 2009 r. Biorąc udział w postępowaniu przed tym organem w dniu (...) kwietnia 2009 r. złożyła pismo, w którym nie zgodziła się na budowę budynku garażowego podnosząc, że budowa planowana jest na tej części działki, na której ustanowiona jest służebność przejścia i przejazdu, i przez którą planuje budowę przyłączy wodno-kanalizacyjnych do swojej nieruchomości. Tym samym należy przyjąć, iż w tej dacie, tj. w dniu (...) kwietnia 2009 r., (a na pewno w dniu doręczenia jej decyzji wydanej przez Starostę L. z (...) maja 2009 r., co miało miejsce (...) maja 2009 r.) skarżąca wiedziała o lokalizacji planowanego budynku garażowego. Przypomnieć trzeba, że z żądaniem wznowienia skarżąca wystąpiła 21 października 2009 r., a więc kilka miesięcy po wydaniu ww. orzeczenia i kilkanaście lat po podpisaniu protokoły Sądu potwierdzającego zawarcie ugody.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż występując z żądaniem wznowienia postępowania dotyczącego budowy garażu na działce nr (...), skarżąca nie zachowała jedno-miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. W tej zaś sytuacji organ zobligowany był odmówić wznowienia postępowania. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest bowiem podstawą do wydania decyzji takiej treści (art. 149 § 3 k.p.a.).

Z tych też powodów Sąd uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i skargę jako nieuzasadnioną w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.