Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 760175

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 września 2010 r.
VII SA/Wa 937/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska.

Sędziowie WSA: Joanna Gierak-Podsiadły, Jarosław Stopczyński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi B. W. "(...)" w (...) na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) lutego 2010 r. znak (...) w przedmiocie odmowy poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

III.

zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz B. W. "(...)" w (...) kwotę 484 (czterysta osiemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. ((...)) Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...), którą poświadczono, że przedsiębiorca B. W. wykonujący działalność gospodarczą jako (...) B. W. ul. (...) w S. nie posiada wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A. B.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawą do wydania przez organ I-ej instancji decyzji negatywnej było uznanie, że usytuowanie stanowiska zewnętrznego do pomiarów akustycznych w stacji kontroli pojazdów wnioskodawcy nie spełnia wymagań § 17 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275).

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie Minister Infrastruktury zważył, iż wydawanie poświadczeń dla przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów reguluje art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) zgodnie z którym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który spełnia warunki wskazane w ust. 3 ww. artykułu w tym m.in. posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest przedsiębiorcą wobec którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość, nie był skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom, posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, a także posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Poświadczenie takie wydaje za opłatą w drodze decyzji administracyjnej Dyrektor TDT po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów.

W przedmiotowej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia stanowią wymiary usytuowanego na terenie stacji kontroli pojazdów stanowiska zewnętrznego do pomiarów akustycznych.

W uzasadnieniu decyzji wydanej w I-ej instancji wskazano, że powodem nieudzielenia poświadczenia było niespełnienie wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275) w zakresie § 17 ust. 2 pkt 1 czyli niedostateczne wymiary stanowiska kontrolnego. Zgodnie z protokołem kontroli z dnia 29 czerwca 2009 r. wymiary stanowiska zewnętrznego do pomiarów hałasów w kontrolowanej stacji to 7,25 m x 8,10 m, natomiast ww. rozporządzenie określa minimalne wymiary na poziomie 8,5 m x 10,5 m.

W przedmiotowej sprawie takie usytuowanie stanowiska zewnętrznego kiedy jeden z narożników znajduje się wewnątrz pomieszczenia czyni niemożliwym do spełnienia wymóg określony w § 17 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia ponieważ szerokość i długość stanowiska pozostającego na zewnątrz pomieszczenia są mniejsze od określonych w ww. przepisie.

Odnosząc się do zarzutu strony naruszenia art. 8 k.p.a., który miałby polegać na tym, że pomiar stanowiska zewnętrznego został dokonany dwukrotnie a wynik obu pomiarów jest inny mimo, że obrys stanowiska wyznaczony przez właściciela stacji kontroli pojazdów nie zmienił się podkreślono że pierwszy pomiar zgodnie z protokołem TDT z dnia 13 lipca 2006 r. został dokonany według obrysu stanowiska, natomiast kolejny pomiar zgodnie z protokołem TDT z dnia 29 czerwca 2009 r. został dokonany do bramy garażu (zewnętrzna część stanowiska). Inspektorzy TDT dokonując ponownego sprawdzenia wymiarów stanowiska zakwestionowali część obrysu znajdującą się wewnątrz budynku, tj. po otwarciu bramy garażu, ponieważ część obrysu znajdująca się wewnątrz budynku nie może zostać uznana za stanowisko zewnętrzne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I-ej instancji § 21 ww. rozporządzenia podkreślono, że w zaskarżonej decyzji Dyrektor TDT wskazał co prawda, że przedmiotowa stacja nie spełnia również warunków wymaganych w § 11 ust. 7 pkt 1 lit. a, § 11 ust. 8 pkt 2, § 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, jednakże zgodnie z § 21 przedmiotowego rozporządzenia wymagania te uznaje się za spełnione do dnia 31 grudnia 2010 r., co czyni zarzut o którym wyżej mowa niezasadnym.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury wniósł B. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "(...)" w S.

Decyzji tej zarzucił:

1.

naruszenie § 17 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275) poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która błędnie przyjmuje, że stanowisko zewnętrzne do pomiarów akustycznych prowadzonej przez skarżącego stacji kontroli pojazdów nie spełnia wymagań określonych tym przepisem, tj. nie posiada odpowiednich wymiarów,

2.

naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez postępowanie organu naruszające zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, tj. utrzymanie w mocy decyzji wydanej na podstawie protokołu (...) z dnia (...) czerwca 2009 r., którego treść jest sprzeczna ze sporządzonym przez ten sam organ protokołem nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r., w którym ustalono stan faktyczny nie kwestionowany przez strony, który to stan faktyczny nie zmienił się do dnia dzisiejszego.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o:

1.

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I-ej instancji,

2.

zwrot od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych,

3.

przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci opinii nr (...) z dnia (...) marca 2010 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył co następuje:

W pierwszej kolejności przypomnieć wypada, iż kwestia badania wyposażenia i warunków lokalowych pozwalających na prowadzenie stacji kontroli pojazdów A i B była już w przypadku skarżącego oceniana. Organy orzekające w sprawie niniejszej wydały bowiem już wcześniej rozstrzygnięcia (także niekorzystne dla skarżącego), które zostały zakwestionowane przez tut. Sąd. Tenże Sąd uchylił decyzje organów wydane w obu instancjach (sprawa o sygn. akt VI SA/Wa 2081/06), a jego stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt I OSK 1293/07.

Stanowisko to jest istotne ze względu na treść przepisów art. 170 i 153 p.p.s.a.

Pierwszy z nich stanowi, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Drugi z nich z kolei wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Z uzasadnienia wyroku tut. Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2081/06 wynika m.in., że treść § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. (Dz. U. Nr 40, poz. 275), który stanowił materialno-prawną podstawę decyzji wówczas ocenianej nie powinna budzić wątpliwości. Ustanawiał on trzy warunki, którym odpowiadać musi stanowisko zewnętrzne, tzn. winno ono znajdować się na zewnątrz pomieszczenia stacji kontroli pojazdów, mieć odpowiednie wymiary i nawierzchnię. Sąd uznał przy tym za nie prawidłową ocenę organu, że stanowisko to nie spełniło pierwszego wymagania albowiem jego część umieszczona była w jednym z garaży znajdujących się na posesji. Zdaniem sądu taka ocena była nieprawidłowa, gdyż jedynym warunkiem odnoszącym się do lokalizacji stanowiska zewnętrznego jest usytuowanie go na zewnątrz stacji kontroli pojazdów. Sąd zwrócił uwagę także na to, że organ nie wskazał dlaczego warunek z ust. 1 art. 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. nie został spełniony mimo tego, że w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny był niesporny między stronami.

Przechodząc na grunt sprawy będącej obecnie przedmiotem osądu wypada raz jeszcze przypomnieć treść § 17 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 10 lutego 2006 r. (Dz. U. Nr 40, z 2006 r. poz. 275).

Stanowi on, że stanowisko zewnętrzne powinno znajdować się na zewnątrz pomieszczenia stacji kontroli pojazdów.

Pomijając to, że sformułowanie "powinno" nie jest tożsame ze sformułowaniem "musi" zważyć należy, iż usytuowanie stanowiska zewnętrznego do pomiaru hałasu musi być odniesione do położenia stacji kontroli pojazdów, którą jest w istocie stanowisko (stanowiska) diagnostyczne. Oznacza to w praktyce, że stanowisko zewnętrzne do pomiaru hałasu nie może być w tym samym miejscu co stacja kontroli pojazdów. Przez określenie "w tym samym miejscu" należy rozumieć położenie na tej samej powierzchni wydzielonej zwykle przez te same ściany bądź w inny sposób. Jednakże położenie w jednym budynku (obiekcie), ale w innym jego miejscu w jakikolwiek sposób wydzielonym nie oznacza braku "zewnętrzności" w rozumieniu ww. § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. Owa zewnętrzność może wynikać z oddzielenia ścianą, korytarzem czy też inną przestrzenią.

Poza tym zwrócić uwagę należy na to, że niezrozumiały jest wywód organu dotyczący różnic w pomiarach dokonanych w dniu (...) lipca 2006 r. i (...) czerwca 2009 r.

Nie wiadomo w szczególności dlaczego ten drugi pomiar dokonany został do bramy garażu i dlaczego uznano, że tylko on dotyczy zewnętrznej części stanowiska.

W tej materii organ nie przedstawia żadnych własnych rozważań, a odwołuje się jedynie do stanowiska inspektorów TDT, którzy zakwestionowali część obrysu stanowiska znajdującego się ich zdaniem nie na zewnątrz (w rozumieniu § 17 ust. 1 ww. rozporządzenia), ale wewnątrz budynku, tj. po otwarciu bramy garażu.

W istocie więc akurat w tej kwestii mamy do czynienia ze stanowiskiem inspektorów TDT a nie ze stanowiskiem organu.

Brak jakiejkolwiek własnej argumentacji w omawianej materii powoduje, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca ostać się nie mogą. W sprawie doszło bowiem do naruszenia przez organy przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak również art. 153 i 170 p.p.s.a.

Przy ponownym jej rozpoznaniu organy wezmą pod uwagę powyższe uwagi. Dokonają również oceny dopuszczonego przez sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu w postaci załączonej do skargi opinii nr (...) wydanej przez Rzeczoznawców Techniki Samochodowej, Ruchu Drogowego i Inżynierii Ruchu Drogowego Akademii Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego w S.

Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 oraz art. 152 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.