VII SA/Wa 909/17, Ratio legis art. 4 p.o.ś. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2546900

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2018 r. VII SA/Wa 909/17 Ratio legis art. 4 p.o.ś.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.).

Sędziowie WSA: Marta Kołtun-Kulik, Grzegorz Rudnicki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2017 r., znak: (...) oraz (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej również "GINB", postanowieniem z (...) lutego 2017 r., znaki: (...) oraz (...), po rozpatrzeniu wniosku J. W., zwanej dalej "skarżącą", o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej własnym postanowieniem z (...) grudnia 2016 r. znaki: (...) i (...), w sprawie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 października 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. Starosta (...) decyzją nr (...) z (...) listopada 2004 r., znak: (...), zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. H., zwanemu dalej "inwestorem", pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ewid. (...) we wsi (...) w gminie (...).

Postanowieniem z 20 kwietnia 2005 r. Wojewoda (...) wznowił postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego. Jednocześnie, odrębnym postanowieniem z (...) kwietnia 2005 r., znak: (...), wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Starosty (...) z (...) listopada 2004 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę.

W dniu (...) sierpnia 2006 r. Starosta (...) wydał decyzję o uchyleniu własnej decyzji z (...) listopada 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) października 2007 r., znak: (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody (...) z (...) kwietnia 2005 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w ww. zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że po uchyleniu przez Starostę (...) decyzji własnej z (...) listopada 2004 r. postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Dlatego też postanowienie Wojewody (...) z (...) kwietnia 2005 r. wstrzymujące z urzędu wykonanie decyzji Starosty (...) należało uchylić, a postępowanie umorzyć.

Postanowienie GINB z (...) października 2007 r. stało się przedmiotem wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności i kolejnych aktów stosowania prawa. Już 30 grudnia 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie, w którym odmówił wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z (...) października 2007 r. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, uzyskanego przez inwestora, a także w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu 1 lipca 2010 r. GINB utrzymał w mocy własne postanowienie z (...) kwietnia 2010 r.

Postanowieniem z (...) września 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po raz kolejny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z 10 października 2007 r.

W dniu (...) listopada 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności własnych postanowień z (...) kwietnia 2010 r. oraz (...) lipca 2010 r.

Skarżąca 23 grudnia 2010 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) listopada 2010 r. Sąd wyrokiem z 25 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2475/10, oddalił skargę skarżącej. Sąd uznał, że zaskarżonemu postanowieniu i poprzedzającemu je postanowieniu pierwszoinstancyjnemu nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1133/12, uchylił zaskarżony wyrok, a także zaskarżone postanowienie GINB z (...) listopada 2010 r. oraz poprzedzające je postanowienie GINB z (...) września 2010 r.

W dniu 28 kwietnia 2014 r. skarżąca wezwała Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do zaprzestania naruszeń prawa i wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1133/12, a także o stwierdzenie nieważności własnych postanowień z (...) października 2007 r., (...) grudnia 2009 r. oraz (...) lutego 2010 r.

W związku z żądaniem skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) lipca 2014 r., znak: (...), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z (...) października 2007 r. Następnie, postanowieniem z (...) września 2014 r., znak: (...), GINB utrzymał w mocy własne postanowienie z (...) lipca 2014 r.

W wyniku rozpatrzenia skargi na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 10 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2255/14, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie z (...) września 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie z (...) lipca 2014 r. W powyższym wyroku Sąd stwierdził, że " (...) odmowa wszczęcia postępowania na gruncie art. 61a § 1 k.p.a. z przyczyn podmiotowych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy oczywistym jest, iż osoba występująca z żądaniem nie ma interesu prawnego i nie jest stroną w sprawie. W ocenie Sądu, taka oczywista sytuacja (...) nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. (...) GINB obowiązany będzie wszcząć postępowanie z wniosku skarżącej i dopiero we wszczętym postępowaniu dokonać oceny jej interesu prawnego, uwzględniając, że do ustalenia kręgu stron w niniejszym postępowaniu będzie miał zastosowanie art. 28 k.p.a.".

3. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) grudnia 2016 r. umorzył wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z (...) października 2007 r. GINB działając jako organ pierwszej instancji, wydał wskazane postanowienie z (...) grudnia 2016 r. na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.).

Organ w uzasadnieniu wskazał, że skarżąca nie miała interesu prawnego w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z (...) października 2007 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty (...) z (...) listopada 2004 r., budynek obory został usytuowany w odległości ponad 40 m od granicy działki o nr ewid. (...) oraz ponad 50 m od granicy działki nr ewid. (...), których właścicielką jest skarżąca. Odległość planowanego zbiornika szczelnego dwukomorowego o pojemności 5 m3 wynosi ok. 33 m od granicy z działką o nr ewid. (...) i ok. 40 m od granicy z działką o nr ew. (...). Z kolei zbiornik na płynne odchody zwierzęce zaprojektowany został w odległości ok. 50 m od granicy z działką o nr ewid. (...) i ok. 165 m od granicy z działką o nr ewid. (...).

4. Skarżąca pismem z 10 stycznia 2017 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) grudnia 2016 r.

Skarżąca wskazała, że jej interes prawny wynika z art. 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), zwanej dalej "Prawem ochrony środowiska". Dodatkowo, skarżąca zarzuciła organowi, że pominął istotne fakty, czym naruszył art. 107 § 3 w zw. z 126 k.p.a. oraz art. 170 p.p.s.a.

5. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) lutego 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Działając jako organ drugiej instancji GINB wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 k.p.a.

GINB wskazał ogólną zasadę prawa, według której organ, do którego wpłynął wniosek o wyeliminowanie danego aktu z obrotu prawnego, powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek ten wniósł podmiot legitymujący się przymiotem strony postępowania.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu, ponowna analiza akt wykazała, że w ramach spornego przedsięwzięcia przewidziano realizację budynku inwentarskiego (wolnostojącej, bezściółkowej obory z boksem legowiskowym dla krów mlecznych o obsadzie 200 DJP), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce o pojemności 1211 m3 oraz komorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe, realizowane na działce nr ewid. (...) we wsi (...), gmina (...).

W tym stanie rzeczy, skarżąca wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu postanowienia z (...) października 2007 r. z faktu bycia właścicielką działek nr ewid. (...) oraz (...) w miejscowości (...), gmina (...). Zdaniem organu, z uwagi na znaczne odległości spornej inwestycji od działek należących do skarżącej, projektowane przedsięwzięcie w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomości skarżącej. Organ podkreślił, że skarżąca nie powołuje się przy tym na inne, prawnie relewantne okoliczności, które mogłyby stanowić o posiadaniu przez nią interesu prawnego w kwestionowaniu ww. postanowienia z (...) października 2007 r.

Dodatkowo, z "Raportu o oddziaływaniu na środowisko inwestycji polegającej na budowie obory krów mlecznych..." nie wynika, aby sporna inwestycja była źródłem interesu prawnego skarżącej w związku z wymaganiami zawartymi w przepisach regulujących ochronę środowiska. W Aneksie nr 2 do powyższego "Raportu..." wprost wskazano, że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie ograniczy istniejącego zagospodarowania terenów sąsiednich. Na podstawie art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska stwierdza się, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpi przekroczenie standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Jak wskazał GINB, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w (...) postanowieniem nr (...) z (...) lutego 2010 r., znak: (...), uzgodnił realizację ww. przedsięwzięcia. Realizacja inwestycji nie będzie zatem wymagać wprowadzenia ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich i ustanawiania strefy ograniczonego użytkowania wokół jej granic. Przedstawiony w raporcie wpływ na środowisko planowanego przedsięwzięcia zamyka się w granicach działki inwestycyjnej i nie spowoduje zwiększenia uciążliwości okolicznym mieszkańcom.

Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z (...) października 2007 r., przyczyną uchylenia postanowienia organu wojewódzkiego, wstrzymującego z urzędu wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, był fakt, że Starosta (...) decyzją z (...) sierpnia 2006 r. uchylił własną decyzję z (...) listopada 2004 r., co czyni bezprzedmiotowym orzekanie w przedmiocie wstrzymywania wykonania wyłączonej z obrotu prawnego decyzji Starosty (...).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, kwestionowane postanowienie, którym uchylono postanowienie organu pierwszej instancji oraz umorzono postępowanie z uwagi na brak jego przedmiotu, nie stanowi podstawy interesu prawnego skarżącej.

Bezzasadne - zdaniem GINB - są w kontekście całości sprawy zarzuty dotyczące naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. W ocenie organu zaskarżone postanowienie oraz jego uzasadnienie posiadają wszystkie elementy, a tym samym bezpodstawne są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca pismem z 21 marca 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) lutego 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie z (...) grudnia 2016 r., wnosząc o stwierdzenie ich nieważności oraz zobowiązanie organu do stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z (...) października 2007 r.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła:

1)

naruszenie art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 w związku art. 126, 127 § 3 oraz art. 144 k.p.a. poprzez bezzasadne umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia własnego z (...) października 2007 r.;

2)

rażące naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w sprawie o pozwolenie na budowę, oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wysłanie decyzji stronie nieżyjącej - M. K., której prawa przejęły wnuki wraz z przejęciem nieruchomości, o czym organ był powiadomiony;

3)

naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyrokach: (a) Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1133/12, w zakresie przymiotu strony skarżącej w przedmiocie wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę, (b) wyroku NSA sygn. akt II OSK 208/06 z 28 marca 2007 r., (c) wyroku NSA sygn. akt II OSK 84/08 z 7 maja 2008 r.; (d) postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białystoku sygn. akt II SAB/Bk 37/08 z 18 września 2008 r.; (e) wyroku sygn. akt II SAB/Bk 52/08 z 29 września 2009 r.; (f) wyroku WSA w Białystoku sygn. akt II SAB/Bk 15/10 z 19 sierpnia 2010 r.; (g) wyroku NSA sygn. akt II OSK 535/11 z 2 czerwca 2011 r.; (h) wyroku WSA w Białystoku sygn. akt II SAB/Bk 30/11 z 8 listopada 2011 r.; (i) wyroku WSA w Białystoku sygn. akt II SAB/Bk 57/12 z 30 maja 2014 r.; (j) postanowienia NSA sygn. akt II OSK 1953/12 z 18 września 2012 r.; (k) wyroku NSA sygn. akt II OSK 2623/12 z 1 lipca 2014 r.; (l) wyroku NSA sygn. akt II OSK 2624/12 z 1 lipca 2014 r.; (m) wyroku NSA sygn. akt II OSK 2720/12 z 9 lipca 2013 r.; (n) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 809/13 z 25 września 2013 r.; (o) wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2666/12 z 19 sierpnia 2014 r.; (p) wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2144/13 z 29 listopada 2013 r.;

4)

naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. wobec niespełnienia obowiązku ustawowego przepisanym organowi odwoławczemu, tj. nie odniesienia się do wniosku z 10 stycznia 2017 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, 7, 8, 9, 11 i 12 k.p.a.;

5)

naruszenie art. 77 § 1 i 4, art. 80 k.p.a. oraz art. 170 p.p.s.a., wobec niezebrania wszystkich dowodów do tej sprawy, a tym samym nierozpoznania całego materiału dowodowego w przedmiocie oceny interesu prawnego skarżącej i niezauważenia, że kwestia ta była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, i innych wyroków wymienionych w punkcie 3 skargi, a w szczególności w wyroku z 29 września 2009 r. sygn. akt II SAB/Bk 52/08 ze skargi skarżącej na bezczynność Wojewody (...) w przedmiocie wykonania sprzeciwu Prokuratora, wyroku NSA sygn. akt II OSK 535/11 z 2 czerwca 2011 r. oraz wyroku z 30 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Bk 57/12 również na bezczynność Wojewody (...);

6)

naruszenie art. 12 w związku z art. 35 k.p.a. ze względu na powodowanie umyślnej przewlekłości prowadzenia postępowania administracyjnego i bezpodstawne przetrzymywanie w obrocie prawnym skarżonego własnego postanowienia z (...) października 2007 r., a tym samym umyślnego działania na szkodę interesu prawnego skarżącej;

7)

naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że postępowanie jest dwuinstancyjne i w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy (które traktowane jest jako odwołanie), a tym samym naruszenie art. 78 Konstytucji RP;

8)

naruszenie art. 81 ust. 1 pkt 1 lit.a. b, c i ust. 4 w związku z art. 84a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane wobec braku należytej kontroli działania organu pierwszej instancji;

9)

naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez powierzenie sprawy tej samej osobie do rozstrzygania w imieniu organu pierwszej i drugiej instancji.

7. Odpowiadając w dniu 19 kwietnia 2017 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały przedstawione w jej uzasadnieniu. Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów zawartych w skardze organ stwierdził, że w świetle uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostają one bez wpływu na treść wydanej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

9. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna.

Akty organów administracji wydane w rozpatrywanej sprawie, a ściśle mówiąc dwa postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) grudnia 2016 r. oraz z (...) lutego 2017 r., zostały wydane w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2255/14, wcześniejszych rozstrzygnięć dotyczących wszczęcia postępowania administracyjnego odnoszącego się do wstrzymania wykonania decyzji Starosty (...) z (...) listopada 2004 r. o pozwoleniu na budowę. Należy przy tym dodać, że oba postanowienia GINB zostały wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania, a mianowicie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia GINB z (...) października 2007 r., uchylającego postanowienie Wojewody (...) o wstrzymaniu wykonania decyzji i umarzającego postępowanie organu wojewódzkiego w tym zakresie.

We wskazanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia i dopiero we wszczętym postępowaniu do dokonania oceny jej interesu prawnego, przy uwzględnieniu, że do ustalenia kręgu stron będzie miał zastosowanie art. 28 k.p.a. Innymi słowy, sąd zobowiązał GINB do ustalenia, czy w związku z projektowaną inwestycją skarżąca może doznać jakichkolwiek ograniczeń w zakresie zagospodarowania jej nieruchomości, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa materialnego.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w obu wskazanych postanowieniach, ale szczególnie starannie w postanowieniu z (...) lutego 2017 r. (w drugiej instancji), dokonał oceny interesu prawnego skarżącej, a następnie uzasadnił przyjęte rozstrzygnięcie. Rozstrzygając sprawę GINB powołał się na własne wcześniejsze ustalenia stanu faktycznego, a także na ustalenia przyjęte w innych dokumentach o kluczowym znaczeniu dla sprawy, a w szczególności w "Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko inwestycji polegającej na budowie obory krów mlecznych...", a także postanowieniu Nr (...) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z (...) lutego 2010 r., znak: (...).

Zdaniem GINB skarżąca wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu postanowienia z (...) października 2007 r. z prawa własności określonych nieruchomości położonych w miejscowości (...). Jak ustalono we wcześniejszych postępowaniach nieruchomości te znajdują się w odległości kilkudziesięciu (40-50) metrów od projektowanej przez inwestora lokalizacji obiektów budowlanych. Należało zatem stwierdzić, że ani z przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ani z przepisów innych aktów prawnych z zakresu prawa budowlanego nie wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej. Z punktu widzenia przepisów w tej dziedzinie prawa wszelkie wymogi dotyczące odległości między projektowanymi obiektami budowlanymi a nieruchomościami sąsiednimi zostały w sposób oczywisty zachowane.

Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził, aby lokalizacja projektowanych obiektów, w tym obory dla krów mlecznych o obsadzie 200 DJP oraz zbiorników na płynne odchody zwierzęce i ścieki socjalno-bytowe, naruszała przepisy sanitarne lub przepisy z zakresu Prawa ochrony środowiska. Powołane postanowienie organu sanitarnego zostało wydane na podstawie następujących przepisów: (1) art. 3 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), (2) art. 153 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), (3) art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 90 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) oraz (4) art. 106 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Wymienione przepisy w większości zawierają normy kompetencyjne, które upoważniają i zarazem zobowiązują organ inspekcji sanitarnej do rozstrzygnięcia o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko naturalne. Jednocześnie, postanowienie to co do treści rozstrzygnięcia zawiera uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego ze względu na brak istotnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Rozstrzygnięcie organu zostało również oparte na przygotowanym 5 grudnia 2007 r. oraz poprawionym ponownie w 2008 r. i uzupełnionym "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko".

W omawianym postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) stwierdzono, że realizacja inwestycji nie będzie wymagać wprowadzenia ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich (grunty rolne, tereny zabudowy zagrodowej) i ustanawiania strefy ograniczonego użytkowania wokół jej granic. Emitowane zanieczyszczenia do powietrza oraz wytwarzane odpady nie powodują trwałej degradacji środowiska i ulegają w całości rozkładowi w glebie oraz są przyswajane przez rośliny. Nie występuje przy tym zjawisko kumulowania się zanieczyszczeń ze względu na ich unieszkodliwianie poza terenem gospodarstwa. Działalność taka nie spowoduje nałożenia się zanieczyszczeń powietrza, emisji hałasu lub zwiększenia tła zanieczyszczeń w okolicznym środowisku. Organ inspekcji sanitarnej potwierdził, że projektowana obora jest nowocześniejsza niż zwykłe budynki tego rodzaju i spełnia szereg ostrych norm unijnych w zakresie produkcji mleka.

Przedstawione postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z (...) lutego 2010 r. stanowi dla Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wiążący dokument rozstrzygający o braku interesu prawnego skarżącej, który upoważniałby ją do żądania stwierdzenia nieważności postanowienia GINB z (...) października 2007 r. W postanowieniu organu sanitarnego nie stwierdzono rzeczywistego bądź potencjalnego naruszenia przepisów prawa w zakresie ochrony środowiska ani też ograniczenia możliwości zagospodarowania przez skarżącą należących do niej nieruchomości. W tym stanie rzeczy GINB miał pełną podstawę stwierdzić, że przepisy o ochronie środowiska nie zapewniają skarżącej interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie.

10. Niezależnie od ustaleń i wyjaśnień przedstawionych przez GINB na podstawie analizy przepisów prawa budowlanego oraz powyższego rozstrzygnięcia organu inspekcji sanitarnej, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznaje, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącej, według której jej interes prawny wynika z art. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazany przepis w podstawowym zakresie zawiera jedynie generalną normę (tzw. normę programową), charakteryzującą powszechne korzystanie ze środowiska w celu zaspokojenia potrzeb osobistych lub potrzeb gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku lub uprawiania sportu. Celem tego przepisu jest jednak przede wszystkim ochrona środowiska dla jego zachowania, a nie ustalanie ścisłych sposobów zachowania w ramach działalności inwestycyjnej. Na podstawie wskazanego przepisu nie można bezpośrednio nałożyć żadnych ograniczeń na inwestorów w zakresie prawa budowlanego (porównaj stanowisko nauki prawa w: T. Gizbert-Studnicki, A. Grabowski, Normy programowe w konstytucji, w: Charakter i struktura norm konstytucji, pod red. J. Trzcińskiego, Warszawa 1997, s. 97 n.). W związku z powyższym argumentacja skarżącej prowadząca do wykreowania interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie jest w tym zakresie całkowicie nieuzasadniona.

W opinii Sądu interesu prawnego w kwestionowaniu postanowienia GINB z (...) października 2007 r. w zakresie wstrzymania wykonania decyzji i umorzenia postępowania nie może również uzasadniać powołanie się przez skarżącą na przepisy kodeksu cywilnego dotyczące zakazu immisji (art. 144 k.c.). Wskazany przepis reguluje bowiem stosunki cywilnoprawne, a nie stosunki administracyjnoprawne. W związku z czym ewentualne naruszenie wskazanego zakazu immisji może być dochodzone przed sądami powszechnymi, ale nie może być podstawą do uznania interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie administracyjnej.

Podsumowując powyższe ustalenia, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, że zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 28 k.p.a. są bezpodstawne. W związku z tym w tym zakresie w pełni zasadne było przyjęcie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia GINB z (...) października 2007 r. jest bezprzedmiotowe w rozumieniu braku interesu prawnego po stronie podmiotu żądającego określonych czynności organu administracji. Z tego względu wydanie zaskarżonego postanowienia GINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 k.p.a. było w pełni zasadne.

11. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w 14 wyrokach i 2 postanowieniach wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołany przez skarżącą art. 153 p.p.s.a. przewiduje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie (!) organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy. Analiza orzeczeń wyliczonych przez skarżącą jednoznacznie wskazuje, że orzeczenia te nie zostały wydane w sprawie sądowo-administracyjnej w rozumieniu wskazanego przepisu. Orzeczenia te dotyczyły bowiem zarówno skarg na bezczynność organu, umorzenia postępowania odwoławczego, wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności innego organu niż GINB, umorzenia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zawieszenie postępowania, a także skarg na uchwałę Rady Gminy w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Natomiast, te orzeczenia sądów administracyjnych, które zapadły w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowień GINB dotyczących odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzały powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 2254/14. W związku z tym, zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę były związane jedynie wyrokiem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2254/14, a nie pozostałymi orzeczeniami. Natomiast, w odniesieniu do wskazanego wyroku Sąd stwierdza, że obydwa wskazane wcześniej postanowienia GINB zostały wydane zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu zostały wydane zgodnie z prawem i nie ma podstaw, aby je uchylić.

12. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych ustaleń, a także niezmiernie obszernego orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego inwestycji prowadzonej na działce nr ewid. (...) we wsi (...) w gminie (...), nie znajdują uzasadnienia zarzuty skarżącej odnoszące się do art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym do zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, 7, 8, 9, 11 i 12 oraz 15 k.p.a.

13. W prowadzonym obecnie postępowaniu Sąd nie rozpatrywał również zarzutu "umyślnej przewlekłości prowadzenia postępowania administracyjnego i bezpodstawnego przetrzymywania w obrocie prawnym własnego postanowienia..., a tym samym umyślnego działania na szkodę interesu prawnego skarżącej". Postępowanie w zakresie przewlekłości postępowania prowadzone jest w innym trybie i na podstawie innych kryteriów niż rozpatrywana sprawa. Przedmiotem postępowania administracyjnego nie może też być umyślne działanie organu na szkodę skarżącej. Wydaje się bowiem, że dla takich działań właściwy jest sąd karny.

14. Bezzasadny jest wreszcie zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wbrew skarżącej z materiałów zgromadzonych w sprawie jasno wynika, że skarżone postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego były wydane przez organ, za który działały różne osoby. W tej sytuacji nie ma podstaw do żądania wyłączenia pracownika na podstawie wskazanego przepisu.

15. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.