Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 695246

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 lipca 2010 r.
VII SA/Wa 882/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Małgorzata Miron (spr.), Joanna Gierak-Podsiadły.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) marca 201 Or. (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "(...)" Sp. z o.o. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla (...) z dnia (...).06.2009 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku produkcyjno-biurowego nr (...) na działce nr ew. (...) obr. (...) w (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 18 czerwca 2009 r. Prezydent (...) wydał decyzję Nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia inwestorowi C. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na rozbiórkę budynku produkcyjno-biurowego nr (...) na działce nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...) z zachowaniem m.in. następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane: roboty rozbiórkowe można rozpocząć, gdy decyzja niniejsza stanie się ostateczna w trybie postępowania administracyjnego.

Od ww. decyzji w dniu (...).07.2008 r. odwołanie złożyła spółka z o.o. "(...)".

Pismem z dnia 14 lipca 2008 r. skierowanym do sp. z o.o. C. Urząd Miasta Stołecznego (...) poinformował, iż w związku z wniesieniem odwołania przez sp. z o.o. "(...)" wykonanie robót w oparciu o rozstrzygnięcie administracyjne w stosunku, do którego wniesiono odwołanie stanowić będzie naruszenie przepisów prawa budowlanego.

Zgodnie z wpisem w dzienniku budowy w dniu 16 lipca 2008 r. przystąpiono do rozbiórki budynku nr (...) na działce nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...).

Pismem z dnia 17 lipca 2009 r. inwestor, którego biuro znajdywało się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, wysłał dyspozycję wstrzymania rozbiórki 1 do kierownika budowy za pomocą Poczty Polskiej. W dniu 21 lipca 2008 r. na postawie pisma z Miasta (...) wstrzymano prace rozbiórkowe hali nr (...). Hala produkcyjna została położona w całości, budynek biurowy wyburzono w 1/3 części. Pozostała stacja trafo.

Sp. z o.o. "(...)" zawiadomiła w dniu 4 sierpnia 2008 r. PINB dla (...), iż na nieruchomości przy ul. (...) na działce nr ew. (...) z obrębu (...) prowadzone są roboty niezgodnie z prawem.

Organ I instancji w dniu 6 października 2008 r. przeprowadził kontrolę przedmiotowego terenu i ustalił, iż inwestor wykonywał roboty zabezpieczające i porządkowe na terenie rozbiórki. (...) Sp. z o.o. w dniu 16 grudnia 2008 r. złożyła wniosek o przeprowadzenie kontroli robót budowlanych prowadzonych na obszarze działki nr (...), a w razie gdyby przedmiotowa kontrola wykazała, iż na ww. obszarze prowadzone są roboty inne niż zabezpieczające i porządkowe zgłosiła wniosek o wydanie w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych oraz przedstawienia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z odpowiednimi ocenami technicznymi i ekspertyzami. Swój wniosek o przeprowadzenie kontroli przez organ pierwszej instancji nadzoru budowlanego sp. z o.o. "(...)" ponowiła pismem z dnia 7 stycznia 2009 r.

W dniu 22 kwietnia 2009 r. Wojewoda (...) decyzją nr (...) uchylił decyzję Nr (...) z dnia 18 czerwca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 5 maja 2009 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku produkcyjno-biurowego nr (...) na działce nr ew. (...) obr. (...) w (...).

W dniu 5 czerwca 2009 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę na przedmiotowej nieruchomości i ustalił, iż rozebrano hale produkcyjno-biurowe oraz uporządkowano teren.

Postanowieniem Nr (...) z dnia (...).06.2009 r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku produkcyjno-biurowego nr (...) na działce nr ew. (...) z obr. (...) w (...).

Spółka z o.o. "(...) złożyła odwołanie w ustawowym terminie.

W dniu 15 października 2009 r. Prezydent (...) ponownie rozpatrując sprawę po uchyleniu decyzji na pozwoleniu na budowę/rozbiórkę wydał decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na rozbiórkę.

Ponadto (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) z obawy o zanieczyszczenie przedmiotowego terenu oraz uszkodzenie infrastruktury różnych instalacji, sieci energetycznych i elektroenergetycznych zgłosiła wniosek o interwencję w sprawie rozbiórki przedmiotowych hal produkcyjnych. Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prowadził sprawę dotyczącą robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku produkcyjno-biurowego nr 116 na działce nr ew. (...) z obr. (...) w (...).

W świetle podstawowych zasad k.p.a. strona ma prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia (co do istoty) sprawy stanowiącej przedmiot procesu. Umorzenie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od tej zasady. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, wskazał przy tym, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie ma postaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji. Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość postępowania muszą być stwierdzone i wskazane w decyzji o umorzeniu postępowania.

Wyróżnić można bezprzedmiotowość wynikającą z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe dotyczyć będą strony i przysługujących jej uprawnień, natomiast przedmiotowe odnoszą się do "przedmiotu" postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany wydać rozstrzygnięcie na podstawie przepisów prawa materialnego.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji, w niniejszej sprawie błędnie zastosował art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie administracyjne. Przedmiot postępowania bowiem istnieje i jest nim konkretna sprawa - dotyczy ona rozbiórki budynku produkcyjno-biurowego nr (...) na działce nr ew (...) z obr (...) w (...).

W związku z powyższym rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji powinien rozważyć czy wykonane na przedmiotowej działce roboty budowlane nie wywołują zagrożenia dla ludzi i mienia oraz zagrożenia dla środowiska. W przedmiotowych budynkach przez wiele lat prowadzona była produkcja przemysłowa, w której stosowano procesy obróbki skrawaniem na mokro tzn. ze stosowaniem olejów i emulsji olejowych - jako chłodziwo, a same obrabiarki zużywały duże ilości olejów smarowych, przekładniowych, hydraulicznych. To spowodowało dodatkowo, że grunt został nasycony różnymi niebezpiecznymi substancjami, w tym ropopochodnymi. Ponadto organ I instancji nie ustalił, czy przedmiotowe budynki zostały całkowicie rozebrane tzn. czy pomieszczenia poniżej gruntu nie zostały np. przysypane gruzem Prowadząc postępowanie organ I instancji nie rozpoznawał wniosków spółki (...) Sp. z o.o., które były zgłaszane w toku postępowania. Nie podjął wymaganych prawem czynności mających na celu zobowiązanie inwestora do przestrzegania prawa, a w szczególności nie wydał w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane postanowienia o wstrzymaniu wskazanych robót oraz nałożenia na spółkę z o.o. (...) obowiązku przedstawienia m.in. inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z odpowiednimi ocenami technicznymi i ekspertyzami. Pozwoliłyby one ocenić wpływ dotychczas podjętych robót budowlanych na bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz zagrożenia środowiska. Organ I instancji nie ustalił ponadto faktu czy przedmiotowe budynki zawierały azbest o co wnosiła "(...)" Sp. z o.o. oraz czy Inwestor zastosował szczególne warunki zabezpieczenia terenu rozbiórki i prowadzenia robót budowlanych, które były zawarte w decyzji Prezydenta (...) z dnia (...).06.2008 r. m.in. punkt 1.10.

Jako słuszny organ uznał zarzut odwołującego się, iż przeprowadzenie przez inwestora prac rozbiórkowych bez wymaganego prawem pozwolenia na rozbiórkę jest wykroczeniem z art. 93 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Postępowanie w sprawie o wykroczenia prowadzi prokuratura i policja. Ponadto ustosunkowując się do zarzutów odwołującego organ wskazał, iż organ pierwszej instancji pozostawał w bezczynności i rozpatrywał wnioski strony opieszałe. Natomiast sprawa odpowiedzialności kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego należy do kompetencji odpowiednich samorządów zawodowych.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji winien rozważyć czy krąg stron w przedmiotowym postępowaniu został ustalony prawidłowo (wniosek spółki z o.o. Energetyka (...), która posiada na przedmiotowych działkach różne instalacje, sieci energetyczne i elektroenergetyczne itp.). (...) Spółka z o.o. w (...) wniosła skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...).03.201 Or. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów: 1. prawa formalnego, a mianowicie:

a)

art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ II instancji, zamiast ustalić krąg stron postępowania w oparciu o art. 28 k.p.a., uznał, że skoro (...) sp. z o.o. jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę przed organami administracji architektoniczno - budowlanej, to także jest stroną postępowania toczącego się w trybie art. 50 ustawy, podczas gdy oczywistym jest, iż w takim postępowaniu nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy, lecz art. 28 k.p.a.;

b)

art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ II instancji rozpatrując odwołanie (...) Sp. z o.o. od decyzji organu I instancji uznał ten podmiot za stronę postępowania pomimo, iż postępowanie to ani nie dotyczy interesu lub obowiązku prawnego tego podmiotu ani też podmiot ten nie ma interesu prawnego w żądaniu czynności organów nadzoru budowlanego w sprawie toczonej w trybie art. 50 ustawy;

c)

art. 127 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ rozpatrzył odwołanie pochodzące od osoby, która nie jest stroną postępowania, pomimo, iż przepis ten stanowi wyraźnie, że odwołanie od decyzji przysługuje stronie;

d)

art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ II instancji bezzasadnie nie uznał postępowania odwoławczego za bezprzedmiotowe, pomimo, iż brak podstaw do jego prowadzenia w sytuacji gdy odwołanie złożył podmiot, który nie jest stroną postępowania;

e)

art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a.

poprzez ich niezastosowanie, gdyż organ II instancji nie umorzył postępowania odwoławczego pomimo, że brak jest podstaw do jego prowadzenia w sytuacji gdy odwołanie złożył podmiot, który nie jest stroną postępowania;

a z ostrożności również:

f)

art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ II instancji winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a tego nie uczynił, a mianowicie w szczególności (a) bez przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego, w tym oględzin, podważył ustalenia organu I instancji poparte takimi czynnościami oraz wskazywał twierdząco na okoliczności, jednocześnie opierając o nie zarzuty wobec organu I

instancji, których nie ustalił i nie poparł dowodami, (b) pominął okoliczność, iż postępowanie o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę jest w toku, przy czym prace rozbiórkowe były prowadzone w oparciu o decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę zaopatrzoną w klauzulę ostateczności i zgłoszenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla (...) zamiaru rozpoczęcia prac rozbiórkowych, (c) nie uwzględnił okoliczności, iż kontrola z dnia 5 czerwca 2009 r. wykazała, że na terenie przedmiotowej nieruchomości brak obiektu budowlanego - hali będącej przedmiotem postępowania,

g)

art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, gdyż (...)WINB między innymi wskazał na okoliczności faktyczne w postaci rzekomego prowadzenia określonej działalności w "przedmiotowych budynkach" oraz wykorzystywania w jej trakcie określonych technik i środków, bez przywołania dowodu, w oparciu o który twierdzenia takie w uzasadnieniu czyni W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie wywołanego odwołaniem (...) sp. z o.o., gdyż została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a w razie nie uwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia.

Nadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,00 zł, kosztów opłaty skarbowej w kwocie 17,00 zł od złożenia odpisu pełnomocnictwa, oraz kosztów zastępstwa prawnego radcy prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł p jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 138 § 2 k.p.a. a zatem kontrolowana przez Sąd decyzja ma charakter kasacyjny. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego a zatem gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W takim przypadku aby organ odwoławczy dokonał oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. Zgodnie bowiem z treścią art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić postępowanie dowodowe jedynie uzupełniająco. W orzecznictwie podkreśla się także, że z uwagi na szybkość postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza zapobieganie przewlekłości postępowań dotyczących realizacji inwestycji budowlanych, przyjąć należy, iż korzystanie przez organ odwoławczy z uprawnień, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., winno być zarezerwowane ściśle do przypadków, w których stopień wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w postępowaniu pierwszoistancyjnym w oczywisty sposób nie pozwala na merytoryczne rozpatrzenie sprawy (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 sierpnia 2008 r. w sprawie IV SA/Wa 365/08, lex 558537).

Z taką sytuacją - wbrew zarzutom skargi - mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

I tak, w ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że brak było podstaw do umorzenia postępowania przez organ I instancji. PINB dla (...) decyzją z dnia (...).06.2009 r. będącą przedmiotem odwołania uznał wszak, że skoro podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 5 czerwca 2009 r. ustalono, że na terenie przedmiotowej nieruchomości brak obiektu budowlanego - hali nr (...) na działce o nr ew. (...) będącej przedmiotem postępowania to postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Z akt sprawy wynika bowiem, że inwestor rozpoczął prace rozbiórkowe w oparciu o decyzję z dnia (...).06.2008 r. zaopatrzoną wadliwie w klauzulę ostateczności. Pismem z dnia 14 lipca 2008 r. Spółka (...) została poinformowana o wpłynięciu odwołania od tej decyzji a w konsekwencji, że klauzula ostateczności nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Pismo to zostało inwestorowi doręczone 17 lipca 2008 r. Z wpisów do dziennika budowy/rozbiórki wynika, że inwestor rozpoczął prace budowlane dnia 16 lipca 2009 r. przy czym w tym dniu prace te ograniczyły się do objęcia terenu przez kierownika robót, przekazania go wykonawcy oraz odłączenia obiektu od mediów. A zatem nawet jeśliby przyjąć, że inwestor rozpoczął prace rozbiórkowe w oparciu o decyzję, co do której wadliwie nadano klauzulę ostateczności to najpóźniej z datą 17 lipca 2008 r. winien był wstrzymać roboty budowlane. O powyższym został także poinformowany przez PINB, który jednocześnie zawiadomił o konieczności prawidłowego zabezpieczenia terenu rozbiórki uniemożliwiając dostęp osobom trzecim na teren budowy (pismo k. 43). Doprowadzenie robót budowlanych do stanu - jak opisane w protokole z wizji z dnia 5 czerwca 2009 r. z pewnością przekroczyło zakres koniecznych prac tj. "zabezpieczenia terenu". Nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącej naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., z uwagi na to, że organ nie uwzględnił, iż prace rozbiórkowe prowadzone były w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma niewątpliwie fakt, że decyzją z dnia (...).04.2009 r. Wojewoda (...) uchylił decyzję z dnia (...).06.2008 r. udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku produkcyjno - biurowego nr (...) na działce nr (...) a sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z akt sprawy nie wynika ażeby w sprawie pozwolenia na rozbiórkę została wydana nowa - ostateczna decyzja. A zatem przeprowadzono roboty budowlane bez uzyskania ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na ich przeprowadzenie. W sprawie bezspornym jest przy tym, że decyzja taka była wymagana. W konsekwencji powyższego prawidłowo organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uznania, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn przedmiotowych. Przepisy ustawy - Prawo budowlane regulują bowiem sytuacje wykonania robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na ich wykonanie. Należy jedynie przypomnieć, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w sprawie "prowadzenia robót budowlanych polegających na rozbiórkę obiektu" nie zaś w sprawie "uzyskania pozwolenia na ich prowadzenie" (w tej sprawie prowadzone jest odrębne postępowanie).

8

Dalej: jako prawidłowe należało uznać - niezależnie od powyższych rozważań-ustalenie organu odwoławczego co do tego, że organ I instancji przedwcześnie uznał, że roboty budowlane zostały całkowicie zakończone skoro nie zostało wyjaśnione czy zostały także rozebrane pomieszczenia poniżej gruntu. I wreszcie w pełni uzasadnione są twierdzenia organu odwoławczego co do konieczności przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia czy roboty budowlane nie wywołują zagrożenia dla ludzi i mienia oraz dla środowiska. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że organ odwoławczy nie przywołał dowodów na to, że przez wiele lat w przedmiotowych budynkach prowadzona była produkcja przemysłowa. Fakt ten jest bowiem powszechnie znany a zatem zgodnie z treścią art. 77 § 4 k.p.a. nie wymaga dowodu.

Prawidłowo również organ odwoławczy zwrócił uwagę, że (...) w toku niniejszego postępowania składała szereg wniosków o wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, które nie zostały w żaden sposób rozpoznane. Powyższe również przemawia za nieprawidłowością decyzji umarzającej postępowanie.

I wreszcie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi sprowadzające się do błędnego przyjęcia przez organ, że odwołująca się spółka (...) nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Sąd w pełni podziela stanowisko skarżącej co do tego, że przymiot strony w niniejszej sprawie winien być badany w oparciu o art. 28 k.p.a. W żadnym razie przepisem kształtującym przymiot strony w niniejszej sprawie nie może być art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Ten ostatni - jak expressis verbis wynika z jego treści - ma zastosowanie li tylko w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Niniejsze postępowanie po pierwsze: nie dotyczy postępowania o pozwolenie na budowę, po drugie: nie dotyczy nawet pozwolenie na rozbiórkę a dotyczy prowadzonych robót budowlanych polegających na rozbiórce wskazanego obiektu. Analizując zarzuty skargi w omawianym zakresie wskazać należy na niekonsekwencję skarżącego. Nie ulega wszak wątpliwości, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. O ile bowiem art. 28 k.p.a. wskazuje, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek o tyle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ogranicza przymiot strony do osób ścisłe wskazanych w tym przepisie odnosząc się do obszaru oddziaływania obiektu, A zatem porównując zakres działania tych przepisów należy wskazać, że wprawdzie nie każdy kto posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest również stroną postępowania według definicji określonej w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego to każdy kto jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji posiada jednocześnie przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zupełnie zatem pozbawione podstaw są zarzuty skargi co do tego, że organ nie zbadał czy odwołująca się spółka posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. przy jednoczesnym przyznaniu, że taki przymiot prawidłowo został jej przyznany przez organ architektoniczno - budowlany w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Jedynie na marginesie wskazać należy, że wprawdzie w aktach sprawy brak jest decyzji udzielającej pozwolenia na rozbiórkę z dnia (...).06.2008 r. jednakże z treści decyzji Wojewody (...) z dnia (...).04.2009 r. wynika, że decyzja ta udzielała jedynie pozwolenia na rozbiórkę wskazanych w niej obiektów (bez pozwolenia na budowę). Co za tym idzie nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że przymiot strony ustalony był przez organ architektoniczno-budowlany w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że (...) posiada w niniejszym postępowaniu przymiot strony. Okolicznością niekwestionowaną jest wszak to, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem, na którym prowadzone są roboty rozbiórkowe. Z samego tego faktu, biorąc pod uwagę charakter obiektu, który podlega rozbiórce wynika, że podmiot ten może się domagać, aby prace te były przeprowadzone bez narażenia na niebezpieczeństwo życia i mienia oraz środowiska. Dalej wskazać należy, że skoro spółka ta została uznana za stronę w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę to z samego tego faktu wynika taki przymiot w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. I wreszcie wątpliwości takich-co do przymiotu strony (...) - nie posiadał także organ nadzoru budowlanego, który wszczął wprawdzie niniejsze postępowanie z urzędu jednakże zawiadomił o tym fakcie zarówno inwestora jak i odwołująca się spółkę. Oczywistym się jawi, że nie bez znaczenia dla powyższego ustalenia pozostają podane przez (...) informacje co do tego, że na terenie inwestycji znajdują się liczne sieci przesyłowe w tym rurociągi wody pitnej zasilające m.in. sąsiednie nieruchomości, kanalizacja deszczowa zlokalizowana pod rozebranymi halami urządzenia energetyczne zasilające sąsiednie nieruchomości, rurociąg cieplny.

10

Wprawdzie w aktach sprawy brak jest dowodów na potwierdzenie tych okoliczności lecz skarżący - mimo doręczenia mu pisma z dnia 15 lipca 201 Or, nie zaprzeczył podanym w niej informacjom. Powyższe skutkuje jednoznacznie o prawidłowości uznania tego podmiotu za stronę postępowania.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.