Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1973522

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 lipca 2015 r.
VII SA/Wa 859/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2015 r., znak: (...) w sprawie ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2015 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) marca 2015 r. A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2015 r. znak: (...) utrzymującą w mocy decyzję Głównego Inspektora Budowlanego z dnia (...) stycznia 2015 r. znak: (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia (...) marca 2014 r. znak: (...) utrzymującej w mocy decyzję (...) Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia (...) grudnia 2013 r. Nr (...) nakazującej skarżącemu rozbiórkę dwóch obiektów budowalnych, tj. wolnostojących parterowych budynków wybudowanych na lotnisku miejskim w N. T. w zachodniej części działki nr (...) obr. (...) N.

Pismem z dnia (...) czerwca 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko narażenia A. na nieuzasadnione koszty w przypadku pozostawania decyzji o nakazie rozbiórki w obrocie prawnym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: "p.p.s.a."), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego

(vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.).

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznane za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10).

Jednocześnie należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (orzeczenie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że A. we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji co prawda wskazał, w sposób lakoniczny, na konieczność poniesienia "nieuzasadnionych kosztów" w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże ograniczył on uzasadnienie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania jedynie do przedstawienia powyższego twierdzenia, nie popierając go jakimikolwiek dowodami. Istotnie wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pogląd ten jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14). W niniejszej sprawie zabrakło prawidłowego uzasadnienia wniosku, bowiem uzasadnienia takiego w żadnym wypadku nie może stanowić jedyny użyty argument związany z ryzykiem narażenia skarżącego na nieuzasadnione koszty.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie uzasadnił w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji poprzez nienależyte udowodnienie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości nakazania A. dokonania rozbiórki będzie badana na etapie rozpoznawania skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.