Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1408036

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 listopada 2013 r.
VII SA/Wa 856/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Włodzimierz Kowalczyk, Paweł Groński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2013 r. znak (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...).03.2013 r., znak (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej zwanej "k.p.a." po rozpatrzeniu zażalenia B. D. i Z. J., na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r., znak: (...), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...).04.2012 r. znak: (...), działając na podstawie art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. Nr 243, poz. 1623 z 201 Or.), dalej zwanej "p.b." oraz art. 104 k.p.a. wobec niewykonania obowiązku przedstawienia w terminie do (...).12.2011 r. dokumentów wymaganych postanowieniem z dnia (...).08.2011 r. nakazał B. D. i Z. J. rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr (...) przy ul. (...) w (...), wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę w latach 2000-2004, tj.:

a)

części poddasza użytkowego powstałego w wyniku nadbudowy ściany kolankowej na wysokość2,49 nad istniejącą częścią parteru o wymiarach w rzucie poziomym 2,89mx5,24m, usytuowaną od strony ogrodu przy granicy z działką nr (...) - poprzez rozbiórkę ścianki kolankowej i fragmentu ściany szczytowej w poddaszu w celu przywrócenia poprzedniego kąta nachylenia dachu, przy zachowaniu obecnej wysokości dachu w kalenicy z drugostronnym oparciem dachu w poziomie stropu nad parterem,

b)

dobudowanej (rozbudowa) jednokondygnacyjnej (parterowej) części budynku, przeznaczonej na łazienkę, o wymiarach w rzucie poziomym 2,89mx3,45m, z dachem płaskim, usytuowanej od strony ogrodu przy granicy z działką nr (...).

Odwołanie z dnia (...).05.2012 r. od powyższej decyzji w dniu (...).05.212 r. wniosła Z. J. i B. D.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...).07.2012 r., znak: (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 p.b. wskazał, że po rozpoznaniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).09.2009 r., nr (...) nakazującej B. D. i Z. J. rozbiórkę (dwóch) części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr (...) przy ul. (...) w (...), wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę w latach 2000-2004, tj.:

a)

części poddasza użytkowego powstałego w wyniku nadbudowy ściany kolankowej na wysokość2,49 nad istniejącą częścią parteru o wymiarach w rzucie poziomym 2,89mx5,24m, usytuowaną od strony ogrodu przy granicy z działką nr 219 - poprzez rozbiórkę ścianki kolankowej i fragmentu ściany szczytowej w poddaszu w celu przywrócenia poprzedniego kąta nachylenia dachu, przy zachowaniu obecnej wysokości dachu w kalenicy z drugostronnym oparciem dachu w poziomie stropu nad parterem,

b)

dobudowanej (rozbudowa) jednokondygnacyjnej (parterowej) części budynku, przeznaczonej na łazienkę, o wymiarach w rzucie poziomym 2,89mx3,45m, z dachem płaskim, usytuowanej od strony ogrodu przy granicy z działką nr 219,

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...).12.2012 r., znak: (...), działajac na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 p.b. sprostował z urzędu dwa błędy pisarskie w decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).07.2012 r. nr (...), w ten sposób, że:

* na stronicy 1 decyzji w wierszu 8 i 9 od góry zamiast sformułowania "od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).09.2009 r. nr (...)" postanowił wpisać "od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).04.2012 r. nr (...)"

* na stronicy 2 w wierszu 3 i 4 od dołu zamiast sformułowania "w terminie do 1 grudnia 2001 r." postanowił wpisać "w terminie do 1 grudnia 2011 r."

Zażalenie od powyższego postanowienia złożyły Z. J. i B. D.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...).03.2013 r., znak (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Organ wskazał, że istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1653/07). Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 812/11).

W ocenie organu z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia 26 maja 2012 r. Z. J. i B. D. wniosły "odwołanie od decyzji z dnia 2012.04. (...)(...) Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w (...)".

Organ stwierdził, że wpisanie w decyzji (...) WINB z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), daty decyzji PINB w (...) znak: (...) od której wniesiono odwołanie tj. "(...).09.2009 r." zamiast "(...).04.2012 r. ", - na stronie 1 w wierszu 8 i 9 od góry, stanowiło oczywistą omyłkę, albowiem błędne oznaczenie w zaskarżonej decyzji ww. daty decyzji organu powiatowego bez wątpienia nie miało żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Następnie organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie PINB w (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r., znak: (...) nakładające na B. D. i Z. J. obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów w terminie do dnia (...) grudnia 2011 r., poprzedzające wydanie decyzji PINB w (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r., znak: (...) o nakazie rozbiórki.

Z uwagi na powyższe, organ stwierdził, że wpisanie w uzasadnieniu decyzji (...) WINB z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), terminu wykonania obowiązku nałożonego w postanowieniu PINB w (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r., znak: (...) tj. (...) grudnia 2001 r., zamiast właściwego - (...) grudnia 2011 r. na stronie 2 w wierszu 3 i 4 od dołu, stanowiło oczywistą omyłkę, albowiem błędne oznaczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ww. daty niewątpliwie nie miało żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Z. J. (dalej zwana skarżącą). W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. mogą być prostowane wszystkie elementy decyzji, jednakże sprostowanie nie może dotyczyć zmiany lub uzupełnienia decyzji. W wskazanym wyżej trybie można sprostować m.in. tzw. błędy czeskie.

Skarżąca wskazała, że bezspornym w sprawie jest, że organ rozpoznał inny środek odwoławczy od decyzji z dnia (...).09.2009 r., (...) już wcześniej rozpoznany w sprawie niniejszej podczas gdy powinien rozpoznać środek odwoławczy z dnia (...).04.2012 r. (...).

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga zasługuje na oddalenie.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji może dotyczyć również jej uzasadnienia (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r., I OSK 974/10).

Sprostowaniu w trybie określonym w cytowanym powyżej przepisie mogą podlegać wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Przez oczywiste omyłki natomiast należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji.

Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów (tak w: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2011 r., II SA/Gd 962/10).

Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu o sprostowanie w trybie wymienionego przepisu nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa.

W niniejszej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia (...).12.2012 r., znak: (...) sprostował dwa błędy pisarskie.

Pierwszy błąd dotyczył części rozstrzygającej decyzji i polegał na nieprawidłowym oznaczeniu decyzji, która stanowiła przedmiot zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Organ zamiast wskazać, że przedmiotem zaskarżenia jest "decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).04.2012 r. nr (...)" wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest "decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).09.2009 r. nr (...)".

W ocenie Sądu powyższy błąd mieści się w pojęciu oczywistej omyłki. W rozstrzygnięciu decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...).07.2012 r. organ nieprawidłowo oznaczył datę i numer decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia, jednakże w sposób prawidłowy przytoczył treść zaskarżonej decyzji. Ponadto organ w sposób prawidłowy wskazał, że rozpatruję sprawę na skutek odwołania z dnia 26 maja 2012 r. wniesionego przez B. D. i Z. J., które co wynika z akt sprawy dotyczy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).04.2012 r. nr (...). Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że nieprawidłowe oznaczenie numeru i daty wydania zaskarżonej decyzji stanowiło oczywistą omyłkę oraz że przedmiotem rozpoznania była rzeczywiście zaskarżona decyzja, czyli decyzja z dnia (...).04.2012 r. nr (...). Powyższe wynika również z treści uzasadnienia. Tym samym na skutek porównania treści rozstrzygnięcia z aktami administracyjnymi oraz treścią uzasadnienia nie ulega wątpliwości, że opisane wyżej nieprawidłowe oznaczenie decyzji stanowi oczywistą omyłkę.

Drugi błąd dotyczył uzasadnienia decyzji i polegał na nieprawidłowym przywołaniu treści innego orzeczenia omawianego przez organ. Organ zamiast wskazać, że PINB postanowieniem z dnia (...).08.2011 r. nałożył na B. D. i Z. J. obowiązek przedstawienia wymienionych w nim dokumentów "w terminie do 1 grudnia 2011 r." wskazał "w terminie do 1 grudnia 2001 r."

W ocenie Sądu powyższy błąd również mieści się w pojęciu oczywistej omyłki i może zostać naprawiony przez sprostowanie. Powyższy błąd w świetle akt administracyjnych jest oczywisty i jego sprostowanie nie prowadzi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.