Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814754

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 czerwca 2012 r.
VII SA/Wa 589/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska.

Sędziowie WSA: Justyna Mazur (spr.), Mirosława Pindelska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2012 r. znak (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją numer (...) z dnia (...) stycznia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011 r. znak: (...), odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji (...) WINB z dnia (...) października 2010 r. znak (...) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r. znak (...) nakazał A. S. z domu P. w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna usunięcie nieprawidłowości w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie działki nr (...) położonej w miejscowości (...) (...) gmina (...) polegających na udrożnieniu instalacji kanalizacyjnej, osuszeniu i odgrzybieniu ścian budynku, przemurowaniu pękniętej ściany zewnętrznej od strony południowej, uszczelnieniu pokrycia dachowego, przemurowaniu korony komina. A. S. złożyła odwołanie od tej decyzji, podnosząc, iż nakładanie obowiązku remontowania budynku w sytuacji gdy od 2002 r. nie ma możliwości wejścia na posesję wobec zamieszkiwania tam A. S. z domu K., która nie wpuszcza żadnych osób, jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Podniosła jednocześnie, iż toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w (...) o odebranie tej posesji. Do czasu usunięcia bezprawnego użytkownika nie jest możliwe wykonanie jakichkolwiek prac remontowych. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) października 2010 r. znak (...) po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku wyznaczenia terminu wykonania określonego w decyzji obowiązku i orzekł w tym zakresie o wyznaczeniu terminu wykonania obowiązku na 12 miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Pismem z dnia 19 września 2011 r. A. S. z domu P.

złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) wniosek o przedłużenie terminu wykonania prac remontowych w budynku położonym w miejscowości (...). W piśmie tym skarżąca podniosła, iż wobec A. S. z domu K. orzeczono prawomocnie przez Sąd Rejonowy w (...) eksmisję. W związku z oczekiwaniem na decyzję Burmistrza (...) o przyznaniu lokalu socjalnego wniosła o przedłużenie terminu wykonania remontu do 30 czerwca 2012 r. Dodała, iż A. S. z domu K. uniemożliwia wejście do budynku i wykonanie prac remontowych.

Po przekazaniu pisma z dnia 19 września 2011 r. według właściwości - (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) listopada 2011 r. na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. S. z domu P. z dnia 19 września 2011 r. zawierającego żądanie zmiany decyzji ostatecznej (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2010 r. znak (...) w zakresie wyznaczonego terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r. znak (...) odmówił zmiany własnej decyzji z dnia (...) października 2010 r. znak: (...). W ocenie (...)

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego żądana we wniosku z dnia 19 września 2011 r. zmiana w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie wyznaczenia terminu wykonania robót naprawczych, własnej decyzji ostatecznej z dnia (...) października 2010 r. znak: (...) nie jest podyktowana ani słusznym interesem strony, ani też interesem społecznym. Podnoszone we wniosku okoliczności nie świadczą o istnieniu słusznego, kwalifikowanego interesu strony, który jest godny ochrony i nie stoi w sprzeczności z prawem w przedmiotowym stanie faktycznym. Orzeczony w sprawie nakaz został wydany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje usunięcie nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Nakaz orzeczony w decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r. dotyczy usunięcia nieprawidłowości występujących w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie działki nr (...) położonej w miejscowości (...) gmina (...), poprzez wykonanie określonych tą decyzją robót budowlanych w wyznaczonym terminie. Problem braku dostępu do lokalu mieszkalnego należącego do skarżącej, lecz bezprawnie zajmowanego przez lokatorkę, w ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie i uznanie za słuszny interes strony.

Wnioskodawczyni nie wykazała, iż podejmowała kroki zmierzające do wykonania nałożonego obowiązku. Organ określając w trybie zwyczajnym termin wykonania prac wziął pod uwagę ich zakres i niezbędny czas do wykonania. W ocenie organu brak jest także podstaw do przyjęcia, iż we wskazanym przez skarżącą we wniosku terminie ulegnie zmianie obecny stan, w którym jak podaje skarżąca nie ma możliwości wykonania obowiązku nałożonego decyzją. Zmiana terminu wykonania robót remontowych pozostawałaby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Z tego też względu interes wykazany w przedmiotowym wniosku nie może być uznany za słuszny. Decyzja została bowiem wydana po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu w związku z wystąpieniem A.

W., właściciela sąsiedniej (w zabudowie bliźniaczej) nieruchomości.

Zmiana terminu wykonania prac może mieć niekorzystny wpływ na sąsiedni budynek.

Wobec tego, iż A. W. kilkakrotnie zgłaszał sprawę złego stanu technicznego budynku w miejscowości (...), położonego na działce nr (...), który jest dla niego i współlokatorów uciążliwy, w interesie społecznym leży jak najszybsze usunięcie nieprawidłowości występujących w budynku w miejscowości (...).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) stycznia 2012 r. znak (...) zaskarżoną w niniejszej sprawie, po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011 r. znak: (...), odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji (...) WINB z dnia (...) października 2010 r. znak (...) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ten podzielił wywody organu wojewódzkiego, co do oceny, że nie zachodzą przesłanki do zmiany terminu wykonania obowiązków. Ostateczna decyzja w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości zapadła w dniu (...) października 2010 r. i od tej daty skarżąca powinna przystąpić do wykonania nakazanych robót. Przedłożony wyrok Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) września 2010 r. w sprawie sygn. akt I C (...) był opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności i A. S. z domu K. nie przyznał prawa do lokalu socjalnego. Z tego względu trudności w opróżnieniu obiektu nie mogą skutkować zmianą terminu wykonania obowiązków. Organ podniósł jednocześnie, iż zarówno od daty ich nakazania, jak i od daty wydania wyroku, o którym mowa minął rok. Organ ten podniósł jednocześnie, iż z art. 66 Prawa budowlanego, przepisu o charakterze restrykcyjnym, może być wyprowadzony zakaz wzruszenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. Tym samym nie ma znaczenia przy orzekaniu na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, czy w sprawie występuje słuszny interes stron lub interes społeczny w rozumieniu art. 155 k.p.a.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia (...) stycznia 2012 r. wniosła A. M. S. z domu P.

Skarżąca podniosła, iż decyzja jest sprzeczna z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazała, iż od wielu lat usiłuje odzyskać władztwo nad swoją nieruchomością od A. S. z domu K. Nie była w stanie wyrzucić bezumownego posiadacza nieruchomości posadowionej na działce nr (...) w obrębie (...) gm. (...) na bruk gdyż jest to osoba chora psychicznie. Nie były podejmowane próby wejścia na posesję w celu wykonania prac remontowych z obawy o własne życie i innych osób. Wykonanie prac wymaga opuszczenia budynku. Ponadto przeszkodą w wykonaniu prac jest okres zimowy i występujące kilkunastostopniowe mrozy. Wnioskodany letni termin wykonania prac pozwoli na realizację wymaganego zakresu remontu budynku, zaś podejście nadzoru budowlanego jest biurokratyczne i niezgodne z duchem kodeksu postępowania administracyjnego i zasadami współżycia społecznego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 21 czerwca 2012 r. A. S. z domu P.

oświadczyła, iż A. S. z domu K. została przeniesiona przez MGOPS

w (...) do lokalu zastępczego w lutym 2012 r., po czym zmarła w dniu 21 marca 2012 r. W związku z tym budynek w sprawie którego toczy się postępowanie nie jest eksploatowany i tym samym ustało jakiekolwiek zagrożenie eksploatacyjne dla współwłaściciela nieruchomości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. są dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z nich i jak wynika z konstrukcji przepisu podstawowym jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010.243.1623 j.t. z późn. zm.). Z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wynika, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten był podstawą do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) decyzji dnia (...) sierpnia 2010 r. Obliguje on organ do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia okoliczności w nim wskazanych i zgodzić się należy w twierdzeniem organu, iż w tej sytuacji art. 155 k.p.a. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Pogląd Sądu jest w tej mierze zgodny z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 2011 roku sygn. akt II OSK 916/10 (LEX nr 992666). W tej sytuacji istotnie badanie istnienia słusznego interesu strony lub interesu społecznego w niniejszej sprawie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Na marginesie jedynie zauważyć należy, iż podnoszone przez skarżącą okoliczności nie świadczą o istnieniu po jej stronie słusznego interesu, jak również interesu społecznego. Zmiana - przedłużenie terminu na wykonanie prac określonych w decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r. spowodowałoby przedłużanie stanu pozostawania budynku w złym stanie technicznym. Zauważyć trzeba, iż jak wynika z pisma A. W. budynek ten pozostaje w zabudowie bliźniaczej z jego budynkiem i opóźnianie wykonania remontu budynku wskazanego w decyzji nie stanowi także o istnieniu interesu społecznego. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie stanowią przejawu biurokratycznego podejścia do sprawy przez organy administracji publicznej, ale prawidłowego stosowania przez nie przepisów prawa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270) oddalił skargę orzekając jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.