VII SA/Wa 576/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3150022

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2020 r. VII SA/Wa 576/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Tomasz Janeczko, Mirosław Montowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi (...) Kolei Dojazdowej Sp. z o.o. z siedzibą w (...)(...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2020 r. znak (...) w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki nośnika reklamowego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z dnia (...) stycznia 2020 r. (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania (...) Kolei Dojazdowej sp. z o.o. w (...) ((...)) - utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ((...) WINB) z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) nakazującą rozbiórkę nośnika reklamowego wzniesionego na peronie stacji (...) (...).

Organ wskazał, że PINB w (...) podczas kontroli (...) maja 2017 r. stwierdził, że na ww. peronie 11 m od krawędzi jezdni i ok. 5 m od skrajnej szyny znajduje się tablica informacyjna (...) z reklamą. Wobec faktu, że obiekt znajduje się na terenie kolejowym zamkniętym organ przekazał sprawę (...) WINB, jako organowi właściwemu.

Podczas oględzin (...) czerwca 2017 r. (...) WINB stwierdził ponadto, że ww. nośnik reklamowy o konstrukcji stalowej posadowiono przy torze 10 (kierunek (...).) ok. 11 m od ul. (...), na którym umieszczono tablicę z nazwą stacji, ławkę dla podróżnych i tablicę z informacją (...). Według oświadczenia (...) obiekt wybudowano w 1997 r. i jest on utrzymywany przez służby skarżącej.

Na podstawie pism z (...) lipca 2017 r. oraz z (...) lipca 2017 r. ustalono, że nie wydano pozwolenia na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia oraz że (...) nie posiada dokumentów dotyczących legalności budowy.

Postanowieniem z (...) lipca 2019 r. (...) WINB, na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) nałożył obowiązek złożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 tej ustawy, a wobec ich nieprzedłożenia wydał nakaz rozbiórki.

GINB wyjaśnił, że Prawo budowlane wymienia dwa rodzaje tablic i urządzeń reklamowych - wolnostojące trwale związanych z gruntem (art. 3 pkt 3) oraz instalowane na obiektach (art. 29 ust. 2 pkt 6). Urządzenia wolnostojące, trwale związane z gruntem wymagają pozwolenia na budowę, a instalowane na obiektach są zwolnione z tego obowiązku.

Rozmiar i charakter prac koniecznych do ustawienia nośnika reklamowego oraz to, że na ich skutek powstaje "od podstaw" obiekt budowlany wskazują, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawo budowlane, wymagająca pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 15 stycznia 2016 r. sygn. II SA/GI 659/15 i wyroki NSA: z 4 września 2009 r., sygn. II OSK 1361/08; z 3 września 2009 r. sygn. II OSK 1331/08; z 25 sierpnia 2009 r., sygn. II OSK 1293/08; z 26 sierpnia 2015 r. sygn. II OSK 3160/13; z 12 maja 2009 r. sygn. II OSK 735/08).

Powołując się na orzecznictwo organ dodał, że duży nośnik reklamowy nie może być uznany za obiekt małej architektury. Podkreślił, że o trwałym związaniu z gruntem, nie decyduje sposób i metoda związania, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia w inne miejsce, ale to czy wielkość urządzenia, konstrukcja, przeznaczenie i bezpieczeństwa wymagają trwałego związania. Zdaniem organu, wielkość i konstrukcja tego obiektu wymaga trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa, jest on więc wolnostojącym urządzeniem reklamowym wymagającym pozwolenia na budowę.

GINB wskazał, że z materiału dowodowego (zdjęcie przy protokole z (...) maja 2017 r.) wynika, że głównym elementem obiektu jest nośnik z reklamą (...), do którego przytwierdzono tablicę z nazwą stacji i ławkę. Jest to zatem wolnostojące urządzenie reklamowe zbudowane samowolnie, bowiem nie wydano pozwolenia na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia. Nie udało się odnaleźć, żadnej dokumentacji odnośnie modernizacji tego przystanku w latach dziewięćdziesiątych XX w. Stąd zarzut, że nie zbadano legalności budowy organ uznał za bezpodstawny.

Następnie organ przytoczył art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa budowlanego i podkreślił, że może wydać postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego jedynie w przypadku, gdy jest możliwość legalizacji obiektu. Jednak art. 53 ust. 1 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 710, z późn. zm.) stanowi, że usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Natomiast art. 53 ust. 2 wskazuje, że budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym, że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m.

Organ przytoczył definicję obszaru kolejowego, o której mowa w art. 4 pkt 8 cyt. ustawy i powołując się na wyrok NSA z 7 listopada 2013 r., sygn. II OSK 1276/12 wskazał, że nie pozwala ona na żadne odstępstwa. Określa bowiem wszelkie pozytywne obiekty, które mogą się na tym obszarze znajdować, co oznacza zakaz sytuowania tam innych obiektów.

Dalej stwierdził, że obiekt ten znajduje się na obszarze kolejowym, w odległości mniejszej niż 20 m od osi toru (ok. 5 m od skrajnej szyny). Inwestor nie ma zgody na odstępstwo oddzielone w trybie art. 57 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Nadto, udzielenie takiego odstępstwa nie może prowadzić do usytuowania obiektu wewnątrz obszaru kolejowego (por. wyroki: NSA z 16 stycznia 2013 r. sygn. II OSK 1691/11; WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r. sygn. VII SA/Wa 1036/17). Dlatego wydanie postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego było bezcelowe.

Skargę na powyższą decyzję złożyła (...) Kolej Dojazdowa sp. z o.o. zarzucając naruszenie przepisów:

- prawa materialnego - art. 3 pkt 3 Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie tj. uznanie, że sporny obiekt jest budowlą mimo, że jego umiejscowienie oraz funkcja wskazują - na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 3 pkt 4 -że jest to obiekt małej architektury, a więc nie wymaga pozwolenia, co miało wpływ na wynik sprawy;

- postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i 83 ust. 3 Prawo budowlane pomimo, że przeznaczenie i funkcja obiektu jednoznacznie wskazują że jest to obiekt małej architektury;

- postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego tj. dokumentów świadczących o legalności obiektu, które powinny znajdować się w (...) S.A., która odmówiła ich udostępnienia, co spowodowało, że organ uchybił obowiązkowi podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

(...) wniosła m.in. o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Skarżąca wskazała, że zasadniczą wątpliwość budzi zaklasyfikowanie obiektu do budowli. Ze względu na brak ustawowej definicji takiego nośnika, należy rozpatrzyć jego funkcje. Przywołała następnie wyjaśnienia GINB - W sprawie tablic i urządzeń reklamowych jako obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wskazujące, że w Prawie budowlanym występuje pojęcie obiektu małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 4 przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Wyliczenie to ma charakter przykładowy. W pewnych przypadkach tablice i urządzenia reklamowe mogą być zatem kwalifikowane które można uznać za obiekty malej architektury, wymagają zgłoszenia, jeżeli mają być usytuowane w miejscu publicznym (art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawo budowlane). W innych przypadkach realizacja obiektu małej architektury nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. O ocenie, czy obiekt należy klasyfikować jako budowlę, czy obiekt małej architektury decyduje zatem jako obiekty małej architektury - ale tylko wtedy, gdy ich funkcja nie jest jedynie reklamowa. Decydujące znaczenie ma przede wszystkim sposób wykorzystywania tablicy reklamowej, a w dalszej kolejności sposób jego posadowienia na gruncie. Tablice i urządzenia reklamowe, jego funkcja - w tym wypadku informacyjna (nazwa stacji). Ponadto, jego istotnym elementem są ławki dla podróżnych, co powinno wyjaśnić wątpliwości co do przeznaczenia. Organ II instancji wziął pod uwagę jedynie jego gabaryty i sposób związania z gruntem, a funkcja miała drugorzędne znaczenie, co doprowadziło do błędnej decyzji o rozbiórce.

Zdaniem (...), posadowienie ww. urządzenia nie wymaga nawet zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy, budowa takiego obiektu wymaga zgłoszenia, jeśli ma być zlokalizowana w miejscu publicznym. Sam organ potwierdził, że obiekt zlokalizowany jest na peronie kolejowym. Zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym, powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy jest obszarem kolejowym. Na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy, wstęp na obszar kolejowy jest dozwolony tylko w miejscach wyznaczonych przez zarządcę. Wstęp jest zatem warunkowy i zasadniczo sprowadza się do określonych szczegółowymi warunkami przez zarządcę, przebywania osób, które zamierzają odbyć lub odbyły przejazd kolejowy. Trudno zatem uznać to za miejsce publicznie dostępne w rozumieniu ustawy prawo budowlane - wyrok NSA II OSK 342/17.

Według skarżącej organ naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie podjął czynności w celu uzyskania dokumentacji od (...) S.A, która niewłaściwie ustosunkowała się do wezwania, bo nie zapytano, czy zarówno peron - określony terminem z zakresu rachunkowości to "środek trwały", ani w czyim zarządzie obecnie się znajduje. Co więcej, w piśmie z stycznia 2018 r. skarżąca obszerne wyjaśniła, że to (...) w r 1997 r., przystąpiła do modernizacji przystanków (...), które obejmowały m.in. nawierzchnię i małą infrastrukturę architektoniczną nośników informacyjnych. W 2008 r. (...) została wydzielona ze struktur (...) i nie przekazano żadnych dokumentów obiektu. Organy nie podjęły jednak żadnych czynności, zgodnie z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Na poparcie tego stanowiska skarżąca powołała obszernie orzecznictwo.

Po niewiarygodnym wyjaśnieniu (...) S.A organy odstąpiły od poszukiwania dowodów, ani nie wystąpił do Gminy o przedstawienie dokumentacji modernizacji przystanków (...). Nie zwrócono się też ponownie do (...) S.A. mimo informacji o zawarciu umowy na zagospodarowanie terenów kolejowych w nośniki informacyjne. Powyższe spowodowało naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola decyzji Głównego Inspektora Nadzory Budowlanego z (...) stycznia 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych przepisów wskazuje, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ badana decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem postępowania były roboty budowlane polegające do posadowieniu wolnostojącego nośnika reklamowego na peronie stacji (...) (...) (w kierunku (...)).

Badana decyzja - wydana na mocy art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego - nakazywała skarżącej rozbiórkę ww. obiektu - kwalifikując go jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - z uwagi na brak prawnej możliwości doprowadzenia go do stanu zgodności z prawem. Zdaniem strony, organy dokonały wadliwej kwalifikacji inwestycji, która jest obiektem małej architektury, jak i nie zbadały, czy w istocie jego wzniesienie nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej.

Wbrew jednak zarzutom skargi organ nadzoru budowlanego trafnie zinterpretował przepisy normujące legalizację samowoli budowlanej i zastosował w tej sprawie (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego). Nie dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Wskazać trzeba, że art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną obiektu budowlanego, wskazując, że jest nim budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W art. 3 pkt 3 cyt. ustawy prawodawca zawarł zdefiniował pojęcie budowli, którą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe.

Jak słusznie wskazałorgan odwoławczy, w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, jako cechy "trwałego związania z gruntem" wskazuje się posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować jego przemieszczenie (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 697/18; wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 773/10). O tym, czy tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, lecz wielkość takiego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia jego stabilizacji (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2020 r. sygn. II OSK 1630/18).

Z opisu spornego obiektu budowlanego - sporządzonego podczas oględzin w dniu (...) czerwca 2017 r. - wynika, że jest on konstrukcją przestrzenną stalową stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, na którą składa się tablica reklamowa, ławka dla podróżnych i tablica z nawą stacji. Jego wykonanie odpowiada zatem definicji budowy z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, skoro wiązało się z przygotowaniem stalowej konstrukcji wsporczej, zmontowaniem i jej zakotwieniem w gruncie. Wprawdzie ani podczas kontroli w dniu (...) maja 2017 r. ani w dniu (...) czerwca 2017 r. nie ustalono rozmiarów samego nośnika, jaki i tablicy reklamowej, niemniej przedstawiony na fotografii załączonej do protokołu z pierwszej kontroli obiekt budowlany posiada znaczne rozmiary i ciężar nakazujące uznać go za trwale związaną z gruntem budowlę.

W świetle treści art. 29 Prawa budowlanego budowa budowli tego rodzaju nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Słusznie zatem organy zastosowały tryb, o którym mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W toku postępowania nie ujawniono bowiem w zbiorach archiwalnych zarówno (...), jak i (...) Urzędu Wojewódzkiego w (...), ani dokumentów dotyczących pozwolenia budowlanego, ani zgłoszenia przedmiotowej budowli. Takich dokumentów nie przekazała, jak i nie poszukiwała również sama skarżąca, wskazując jedynie, że mogą one znajdować się w spółce (...) S.A. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że wprawdzie - co do zasady - zgromadzenie pełnego materiału dowodowego jest obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla niej okoliczności. To na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1452/20, LEX nr 3075574). A takich okoliczności (...) nie udowodniła. Na wezwanie organu, w piśmie z dnia (...) stycznia 2018 r. przestawiła wyłącznie genezę przekształceń podmiotowych (...), z których w 1994 r. wydzielono Z-d Eksploatacji Linii (...), a w 2008 r. (...) Kolej Dojazdową sp. z o.o. oraz powołała się na umowy w sprawie modernizacji nośników zawarte pomiędzy (...), firmą (...) i (...).

Stąd argumentację skargi koncentrującą się na potrzebie wyjaśnienia tej kwestii Sąd uznał za niezasadną, a tym samym chybiony okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a.

Nie było kwestionowane w niniejszej sprawie, że opisany nośnik reklamowy został posadowiony na obszarze kolejowym, w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2117 z późn. zm.), zgodnie z którym obszarem kolejowy jest powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Stosownie do art. 53 ust. 2 i 4 cyt. ustawy budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m - z wyjątkiem budynków i budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy.

W art. 57 ust. 1 ww. ustawy przewidziany został wprawdzie wyjątek od zasady określonej w art. 53 (zgodnie z którym w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli), niemiej chodzi wyłącznie o przypadki, które nie powodują zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie zakłócają działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że omawiane odstępstwo nie może prowadzić do usytuowania obiektu w odległości mniejszej niż 10 metrów od granicy obszaru kolejowego, a nawet bezpośrednio w granicy z takim obszarem. Tym samym nie może prowadzić do usytuowania obiektu wewnątrz obszaru kolejowego, albowiem odstępstwa od warunków usytuowania budynków i budowli jako wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Każde zatem odstępstwo od warunków określonych w art. 53 ust. 2 ustawy może dotyczyć wyłącznie terenu usytuowanego na zewnątrz obszaru kolejowego. Celem ustanawiania obszarów kolejowych i obszarów zamkniętych jest bowiem zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu kolejowym oraz obronności i bezpieczeństwa państwa. Ponadto, takie usytuowanie obiektu, może powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 lutego 2019 r. VII SA/Wa 1713/18 - CBOSA).

W konsekwencji, mając na uwadze, że sporny nośnik reklamowy na peronie stacji (...) (kierunek (...)) usytuowany został w odległości 11 m od krawędzi jezdni i ok. 5 m od skrajnej szyny (tak protokół kontroli z (...) maja 2017 r.), a więc sprzecznie z art. 53 ust. 2 i 4 cyt. ustawy słusznie uznałorgany odwoławczy, że nie było podstaw do wydania postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, skoro nie było prawnej możliwość legalizacji obiektu.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi zarówno w zakresie naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z treści art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.).

Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.