Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 695239

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 lipca 2010 r.
VII SA/Wa 565/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński.

Sędziowie WSA: Daria Gawlak-Nowakowska, Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skarg A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) i W. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargi oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2009 r. nr (...), znak: (...) Prezydent (...), na podstawie art. 151 § 3 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 3 w związku z art. 145 § pkt 4 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku (...) Sp. z o.o. oraz wniosku (...) Sp. z o.o. - odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r., zmieniającej ostateczną decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) lipca 2007 r. i zatwierdził zamienny projekt budowlany zespołu budynków wielorodzinnych z częścią usługową, garażem podziemnym na terenie stanowiącym działkę nr ew. (...) z obrębu (...) w rejonie ulic (...) wraz z wjazdami na teren inwestycji od ul. (...) na działkach nr ew. (...) z obrębu (...), (...) (powstałej po podziale działki nr ew. (...)), (...) z obrębu (...) oraz ul. (...) na działkach nr ew. (...), (...) z obrębu (...)).

W uzasadnieniu organ podał, iż na wniosek (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o., postanowieniem z dnia (...) września 2009 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r. Jako przesłankę wznowieniową wnioskodawcy podali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje nieruchomości należące do wnioskodawców.

W ocenie (...) Sp. z o.o. doszło do naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż obszar oddziaływania projektowanego zespołu mieszkaniowego obejmuje działki należące do Centrum Handlowego, bowiem inwestycja ogranicza Centrum dostęp do drogi publicznej. Projektowana inwestycja ma być realizowana z wykorzystaniem drogi, która prowadzi częściowo przez działkę stanowiącą własność (...) Sp. z o.o.

Pełnomocnik (...) Sp. z o.o. wskazał, że inwestor zamierza wybudować drogi dojazdowe i włączyć je poprzez skrzyżowanie typu rondo do układu drogowego obsługującego wjazd na teren Centrum Handlowego z ul. (...). W tej sytuacji do obsługi komunikacyjnej osiedla wykorzystywana będzie nieruchomość należąca do (...) Sp. z o.o. Oznacza to, że wnioskodawca powinien być uznany za stronę postępowania.

Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ odmówił uchylenia decyzji z dnia 4 sierpnia 2008 r., uznając, że brak jest podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. W ocenie Prezydenta (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o. nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dn. (...) sierpnia 2008 r. O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania rozstrzyga art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z przywołanym przepisem przymiot strony postępowania mają właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego określa, iż obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie odrębnych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. W sytuacji, gdy inwestor projektuje inwestycję zachowując ww. przepisy, nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na sąsiednie nieruchomości.

Taka sytuacja występuje, zdaniem organu, w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r., zatwierdzono na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego zamienny projekt budowlany zespołu budynków wielorodzinnych z częścią usługową, garażem podziemnym oraz wjazdami na teren inwestycji od ul. (...). Projektowane wjazdy usytuowane są na działkach, które stanowią drogi publiczne znajdujące się we władaniu Zarządu Dróg Miejskich i żadna z nich nie stanowi własności wnioskodawców.

Organ wskazał, że decyzja ta jest zgodna z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto inwestor uzyskał zgodę Zarządu Dróg Miejskich na lokalizację, na czas nieokreślony, zjazdów na teren osiedla w pasie drogowym ul. (...) (dz. nr ew. (...) z obrębu (...), decyzja Zarządu Dróg Miejskich z dnia (...) czerwca 2007 r.). Wyjaśnił, iż decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r., zatwierdzono wjazd na teren projektowanego osiedla, a nie budowę ronda, jak twierdzą wnioskodawcy, który połączony jest z istniejącym wjazdem, stanowiącym drogę publiczną, na wiadukt ul. (...).

Zarówno budowa budynków mieszkalnych, jak i zjazdów na teren nieruchomości w ocenie Prezydenta (...) nie ogranicza zabudowy działek nr ew. (...) ((...) Sp. z o.o.), nr (...) ((...) Sp. z o.o.) i nr (...) ((...) Sp. z o.o.) ani nie ogranicza też sposobu korzystania z nich. Oznacza to, iż nieruchomości wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a tym samym podmioty te nie posiadały przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r., o zmianie pozwolenia na budowę.

Nie wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowiło podstawę do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej.

Odwołania od decyzji organu I instancji z dnia (...) października 2009 r. wnieśli (...)Sp. z o.o. z siedzibą w (...) oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) po rozpatrzeniu, których Wojewoda (...) decyzją nr (...) znak: (...), z dnia (...) stycznia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

-

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy zrelacjonował przebieg toczącego się w sprawie postępowania oraz podzielił ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez Prezydenta (...). Podkreślił, że projektowana inwestycja usytuowana jest w rejonie ulic (...) i graniczy od zachodu z terenami należącymi do (...) od wschodu z terenami obecnie nieużytkowanymi, od północy z pasem drogowym ul. (...), od południa teren inwestycji przylega do ul. (...).

Zgodnie z decyzją nr (...) z dnia (...) września 2005 r. o warunkach zabudowy obsługa komunikacyjna inwestycji przewidziana została od ul. (...) i ul. (...). Do akt sprawy inwestor dołączył decyzję nr...) z dnia (...) czerwca 2007 r. Zarządu Dróg Miejskich zezwalająca Spółce (...) S.A. na lokalizację na czas nieokreślony zjazdów na teren osiedla w pasie drogowym ul. (...) stanowiącym działki nr ew. (...). Nadto w związku z budową ww. zjazdów projekt stałej organizacji ruchu dla obsługi osiedla pomiędzy ul. (...)został uzgodniony przez Biuro Drogownictwa i Komunikacji Inżyniera Ruchu (...) oraz Wydział Ruchu Drogowego Komendy (...) Policji.

Z analizy przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby projektowane zjazdy na teren inwestycji od ul. (...) usytuowane zostały na działkach stanowiących własność skarżących. Wbrew twierdzeniom odwołań działki skarżących nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestora, gdyż oddzielone są nieruchomościami stanowiącymi, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, własność Miasta (...) zarządzonymi przez ZDM.

Zatwierdzony decyzją nr (...) z dnia (...).08.2008 r. Prezydenta (...) zespół budynków wielorodzinnych z częścią usługową wraz z wjazdami na teren inwestycji: od ul. (...) nie ogranicza w żaden sposób zabudowy oraz korzystania z działek: (...) Sp. z o.o. (nr ew. (...) z obrębu (...)) oraz (...) Sp. z o.o. (nr ew. (...) z obrębu (...)), które znajdują się po drugiej stronie ul. (...).

Wojewoda (...) podkreślił, iż właściciele nieruchomości sąsiednich, o ile chcą być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać konkretny przepis prawa materialnego przewidujący ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie obiektu objętego o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie skarżący takich przepisów nie wskazali i nie określili też ograniczeń w zagospodarowaniu ich nieruchomości wynikające z projektowanej inwestycji.

Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniach dotyczącej oddziaływania obiektu poprzez zwiększony ruch kołowy organ wyjaśnił, iż zarzuty te dotyczą ewentualnie naruszenia interesu faktycznego, a nie prawnego.

Skargi do WSA w Warszawie na decyzję Wojewody (...) wnieśli (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) i (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...).

Spółka "(...)" decyzji zarzuciła naruszenie:

a.

art. 28 § 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię;

b.

art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych;

c.

art. 107 § 3 poprzez wadliwość uzasadnienia decyzji d. art. 7 w związku z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie zarzutu nieważności decyzji.

Skarżąca spółka zarzuciła organom prowadzącym postępowanie brak wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz zawężającą wykładnię art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Podniosła całkowite pominięcie okoliczności, że przyszli użytkownicy budynków mieszkalnych aby dojechać do swoich mieszkań będą musieli korzystać z "dróg wewnętrznych osób trzecich". Oznacza to konieczność uwzględnienia dodatkowej emisji spalin i hałasu generowanego przez ruch samochodów.

Dodatkowo skarżąca wskazała, iż organ całkowicie pominął podniesiony zarzut nieważności decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r. oraz błędnej podstawy prawnej decyzji organu I instancji. (...) z o.o. decyzji zarzuciła:

1.

naruszenie przepisów postępowania - art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez brak umożliwienia czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów,

2.

naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż skarżący nie posiadał statusu strony na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia (...) sierpnia 2008 r.;

3.

naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i zakończeniu go decyzją o odmowie uchylenia decyzji opartych na przeciwstawnej ocenie statusu skarżącego jako strony;

4.

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego;

nadto:

5.

naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wyznaczenie przez organ obszaru oddziaływania inwestycji bez uwzględnienia sąsiadującej nieruchomości skarżącego oraz innych sąsiednich podmiotów, których prawa zostały naruszone oraz pozbawienie skarżącego przymiotu strony w postępowaniu;

6.

naruszenie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę bez wymaganych ważnych opinii oraz bez ważnego zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu;

7.

naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

8.

naruszenie art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że pojęcie zjazd jest tożsame z pojęciem skrzyżowania typu rondo;

9.

naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę opartej na projekcie budowlanym zawierającym nieważne zatwierdzenie stałej organizacji ruchu.

Skarżąca (...) Sp. z o.o. w obszernym uzasadnieniu podniosła w szczególności, iż zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami organu dokonanymi w pierwszej fazie postępowania wznowieniowego w aspekcie ustalenia po stronie skarżącej uprawnienia do skutecznego żądania wznowienia postępowania. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżąca wskazała, że organ wznawiając na jej wniosek postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r. uznał, iż posiada ona przymiot strony, tymczasem wydając zaskarżoną decyzję tego przymiotu jej odmówił. Podkreśliła ponadto, iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r. doszło do naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne wyznaczenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, która wbrew twierdzeniu organów będzie oddziaływać negatywnie na jej nieruchomość. Inwestycja ma być bowiem realizowana z wykorzystaniem drogi, która prowadzi częściowo przez działkę stanowiącą własność skarżącej - działka nr ew. (...). Droga ta jest obecnie wykorzystywana głównie przez klientów Centrum Handlowego. Po wybudowaniu dojazdu, Centrum Handlowe poprzez tunel pod ul. (...) będzie bezpośrednio połączone z osiedlem mieszkaniowym co, zdaniem skarżącej będzie miało negatywny wpływ na jej własność.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skarg, decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, dlatego też skargi "(...)" Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. nie zasługują na uwzględnienie.

Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem, a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt (...) granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzja ostateczną (ONSA 1993, z. 4, poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość ta wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.), Decyzja wydana po wznowieniu postępowania dotyczy zatem, w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym.

Podstawą prowadzenia tego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Przed wydaniem postanowienia obowiązkiem organu jest zbadanie czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. W tej fazie postępowania organ administracji ustala także, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe, bądź podmiotowe stanowiące o niedopuszczalności wznowienia. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania.

Jeśli jednak wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie wywodzące, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowanie prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na tym etapie postępowania organ administracji może dopiero przeprowadzić merytoryczną oceną materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 22 października 1998 r., IV SA 116/98 nie publ.).

Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut, iż organ nie mógł odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ustalenie braku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. ustalenie, że podmiot wnoszący o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony następuje bowiem po wznowieniu postępowania i pociąga za sobą wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Wojewoda Mazowiecki niewadliwie uznał, iż nie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania, wskazana przez skarżącą - (...) Sp. z o.o. i (...)Sp. z o.o. - określona z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznacza to, iż organ nie miał podstaw do przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia sprawy.

W tym miejscu przypomnieć także należy, iż przedmiotem postępowania wznowieniowego jest istotna wadliwość skutkująca wznowieniem postępowania a nie badanie czy są przesłanki do wydania - na gruncie rozpoznawanej sprawy - pozwolenia na budowę. Organ właściwy do wznowienia postępowania nie ma bowiem kompetencji do ponownego prowadzenia postępowania, niejako w zastępstwie właściwego organu I instancji, a tym samym do wyjaśnienia czy wszystkie przesłanki do wydania pozwolenia na budowę zostały spełnione (por. wyrok WSA z dn. 8 kwietnia 2010 r. II OSK 1649/09 nie publ.).

Obowiązkiem organu jest ustalenie czy wystąpiła przesłanka wznowieniowa określona z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dopiero ustalenie kwalifikowanego naruszenia norm prawa procesowego obligowałoby organ do przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły, że wskazana przez skarżących we wnioskach o wznowienie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wystąpiła, bowiem skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r. Zasadnie przyjęto, że skarżący nie wykazali w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie ich nieruchomości, a tym samym naruszenia chronionego prawem interesu. Budowa zespołu budynków mieszkalnych wraz z wjazdami nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości skarżących zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w okolicy projektowanej inwestycji nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomościami sąsiadujących z projektowaną budowla, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05, LEX nr 198955, z 4 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 935/05, LEX nr 196411).

Skarżący w żaden sposób nie wykazali naruszeń prawa uzasadniających ich interes prawny ani nawet ich nie uprawdopodobnili. Przedmiotowego faktu nie potwierdzają również materiały zgromadzone w aktach sprawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg stwierdzić należy, iż pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Organ administracji publicznej po ustaleniu, iż nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie miał kompetencji do badania pozostałych zarzutów i prawidłowo odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ.

Dodatkowo wskazać należy, iż bezprzedmiotowy jest zarzut, podnoszony przez (...) Sp. z o.o., dotyczący nieważności decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r. Zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu administracyjnym może być rozpatrywany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, iż okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 3 lipca 2008 r., OSK 120/08).

Z tych przyczyn WSA w Warszawie uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.