VII SA/Wa 512/16, Bezwzględny charakter kary za naruszenie przepisów o bezpieczeństwie żywności. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2360143

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. VII SA/Wa 512/16 Bezwzględny charakter kary za naruszenie przepisów o bezpieczeństwie żywności.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka.

Sędziowie WSA: Ewa Machlejd, Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2015 r. znak (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją (...) z dnia (...) grudnia 2015 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 103 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 1b lit. c i art. 104 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594 z późn. zm.) art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), po rozpatrzeniu odwołania M. D (...) prowadząca Firmę Handlowo - Usługową w (...), od decyzji (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we (...) Nr (...) z dnia (...) października 2015 r. (znak sprawy: (...)), orzekającą o wymierzeniu M. D. - kary pieniężnej w wysokości 6000 zł za popełnienie czynu polegającego na nieprzestrzeganiu wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym zakresie prezentacji, reklamy i promocji określonych w art. 52a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności żywienia, zgodnie z którym środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, tj. za czyn z art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia karę pieniężną w wysokości 1. 500,00 zł za popełnienie czynu polegającego na nieprzestrzeganiu wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1924/2006 i (WE) Nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/ 250/ EWG, dyrektywy Rady 90/496/ EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE I 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) Nr 608/2004 (Dz.U.UE.L 304 z 22 listopada 2011 r. z późn. zm.), tj. za czyn z art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny.

Przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we (...) (dalej: PPIS we (...)) w dniu 16 kwietnia 2015 r. w obecności M. D. przeprowadził kontrolę tematyczną w sprawie prezentacji i reklamy wprowadzanych do obrotu produktów poprzez stronę internetową (...) (protokół nr (...). Kontrolę przeprowadzono w związku z pismem (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we (...) z dnia 2 kwietnia 2015 r. oraz w nawiązaniu do pisma Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie nieprawidłowej prezentacji i reklamy suplementów diety na powyższej stronie internetowej.

Z ww. pisma Głównego Inspektora Sanitarnego wynikało, że firma F.U.H. M. D., złożyła powiadomienia o pierwszym wprowadzeniu do obrotu jedynie trzech produktów, tj.:

1)

(...) (butelki z płynem)-znak (...)

2)

(...) (butelki z płynem)-znak (...)

3)

(...) (butelki z płynem)-znak (...).

Obecnie ww. produkty posiadają status PWT (czyli postępowanie w toku) i obecnie podlegają weryfikacji przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Dodatkowo Główny Inspektor Sanitarny zwrócił uwagę na niewłaściwą prezentację suplementów diety pn.:

1)

(...) - kurkuma w kapsułkach - 180 kapsułek

2)

(...) µg

3)

(...) dian

4)

(...) - bez kazeiny, sterylizowane, bioaktywne

5) Olej z kryla antarktycznego (...).

W związku ze stwierdzeniem naruszeń przepisów prawa żywieniowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we (...) zwrócił się do (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o wymierzenie M. D. prowadzącej działalność pn. M. D. Firma Handlowo - Usługowa w (...) przy ul. (...) - kary pieniężnej za czyn z art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia tj. za nieprzestrzegania wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji na stronie internetowej. M. D. po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym oświadczyła, że nie posiada żadnych danych naukowych potwierdzających prawdziwość stwierdzeń ujętych w oświadczeniach zdrowotnych kwestionowanych przez organ a znajdujących się na stronie (...). Jednocześnie w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego złożyła dokumenty potwierdzające zakup kwestionowanych środków spożywczych, podając, że do dnia 15 maja 2015 r. wprowadziła do obrotu 15 szt. produktu pn. "(...)" o wartości netto 4062 zł. Dochód ze sprzedaży ww. produktu wyniósł około 1500 zł.

Organ podkreślił, że znajomość i przestrzeganie przepisów prawa żywnościowego jest obowiązkiem każdego podmiotu działającego na rynku spożywczym. Zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do spraw bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L z 2002 r.t. 31 s. 1 z późn. zm.) (dalej: rozporządzenie Nr 178/ 2002), odpowiedzialność za bezpieczeństwo żywności na wszystkich etapach jej produkcji, przetwarzania i dystrybucji ponosi podmiot działający na rynku spożywczym. Oznacza to, iż przedsiębiorca odpowiada nie tylko za jakość zdrowotną środków spożywczych wprowadzanych do obrotu lecz również za treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub prezentacji i reklamie. Dodatkowo z art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (Dz.U.UE.L z 2011 r.t. 304 s. 18 z późn. zm.) (dalej: rozporządzenie Nr 1169/2011) wynika, iż podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informację na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany do obrotu dany środek spożywczy.

Zgodnie z definicją ujętą w art. 3 pkt 8 rozporządzenia Nr 178/2002, "wprowadzanie na rynek " oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie, oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Ustawodawca unijny w art. 14 rozporządzenia UE Nr 1169/2011 uwzględnił fakt, iż jednym ze sposobów dostarczania żywności konsumentom jest sprzedaż środków spożywczych za pośrednictwem porozumiewania się na odległość. Wszelka żywność dostarczana za pośrednictwem sprzedaży na odległość powinna spełniać te same wymogi i być opatrzona w takie same informacje co żywność sprzedawana np. w sklepach, aptekach. W związku z powyższym konieczne jest, aby w takich przypadkach obowiązkowe informacje na temat żywności (określone w art. 9 rozporządzenia 1169/2011 jak: nazwa, wykaz składników, alergeny, ilość składników, ilość netto żywności, warunki przechowywania lub użycia, nazwa firmy i adres, kraj lub miejsce pochodzenia, instrukcja użycia - z wyjątkiem daty minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia) były zawsze dostępne przed ostatecznym dokonaniem zakupu, co ma zagwarantować wysoki poziom ochrony konsumentów i prawo do informacji zgodnie z art. 14 cytowanego rozporządzenia. Obowiązkowe informacje winny być zamieszczone w materiałach towarzyszących sprzedaży na odległość np. na stronach internetowych lub w katalogach. Dlatego też odpowiedzialność za przekazanie obowiązkowych informacji na temat żywności przed ostatecznym dokonaniem zakupu spoczywa na właścicielu stron internetowych (w tej sprawie: M. D.).

Ponadto w momencie dostawy podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informacje na temat żywności jest zobowiązany udostępnić wszystkie obowiązkowe dane szczegółowe (w tym datę minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia).

W ocenie organu M. D. jako podmiot wprowadzający przedmiotowe produkty do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (o czym świadczą załączone do dokumentacji wydruki stron internetowych) ponosi pełną odpowiedzialność za ich oznakowanie oraz treść prezentacji umieszczonych na stronie internetowej (...)

(...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we (...) wskazał także, że zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Nr 1169/2011 informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności: co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada, przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślenie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych, przez sugerowanie poprzez wygląd, opis lub prezentacje graficzne, że chodzi o określony środek spożywczy lub składnik, mimo że w rzeczywistości komponent lub składnik naturalnie obecny lub zwykle stosowany w danym środku spożywczym został zastąpiony innym komponentem lub innym składnikiem.

Informacje dotyczące żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta, nie mogą też przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości.

Wprowadzenie do obrotu środków spożywczych oznakowanych oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi, które nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, narusza art. 52a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z art. 2 ust. 2 pkt 1 i 5 rozporządzenia Nr 1924/2006 wynika, że "oświadczenie" oznacza każdy komunikat lub przedstawienie, które, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, nie jest obowiązkowe, łącznie z przedstawieniem obrazowym, graficznym lub symbolicznym w jakiejkolwiek formie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że żywność ma szczególne właściwości. Oświadczenie zdrowotne to każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że istnieje związek pomiędzy kategorią żywności, daną żywnością lub jednym z jej składników, a zdrowiem. Jednocześnie w art. 3 cytowanego rozporządzenia przewidziano, że oświadczenia żywieniowe i zdrowotne mogą być stosowane przy etykietowaniu, prezentacji i w reklamie żywności wprowadzanej na rynek we Wspólnocie jedynie w przypadku, gdy są one zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Bez uszczerbku dla dyrektyw 2000/13/WE i 84/450/EWG, oświadczenia żywieniowe i zdrowotne nie mogą: być nieprawdziwe, niejednoznaczne lub wprowadzające w błąd, budzić wątpliwości co do bezpieczeństwa lub adekwatności odżywczej innej żywności, zachęcać do nadmiernego spożycia danej żywności lub stanowić przyzwolenia dla niego, stwierdzać, sugerować lub dawać do zrozumienia, że zrównoważony i zróżnicowany sposób odżywiania się nie może zapewnić odpowiednich ilości składników odżywczych w ujęciu ogólnym.

W związku z powyższym (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we (...) działając w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 1b lit. c oraz art. 104 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia wymierzył M. D. prowadzącej działalność gospodarczą pn. Firma Usługowo - Handlowa M. D. w (...) - odpowiedzialnej za popełnione czyny polegające na nieprzestrzeganiu wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych w tym, w zakresie prezentacji, reklamy i promocji karą pieniężną w łącznej wysokości 7 500 zł.

Odnosząc się do argumentacji odwołania organ wyjaśnił, że art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi samodzielną podstawę do wymierzania stronie kar pieniężnych, których górna granica odpowiada trzydziestokrotnemu przeciętnemu wynagrodzeniu miesięcznemu w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2014 r. wynagrodzenie to wyniosło 3.783,46 zł (słownie: trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt trzy złote i czterdzieści sześć groszy). Tym samym trzydziestokrotne przeciętne wynagrodzenie stanowiła kwota 113.503,80 zł (słownie: sto trzynaście tysięcy pięćset trzy złote i osiemdziesiąt groszy).

Zatem kara pieniężna w wysokości 7 500 zł została wymierzona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Brak jest zatem podstaw do uznania, że organy nie wzięły pod uwagę okoliczności wpływających na wymiar kary tj. nieświadomego naruszenia przepisów prawa żywnościowego przez stronę, krótko prowadzoną działalność na niewielką skalę, natychmiastowe dokonanie zmian w zakwestionowanej prezentacji i reklamie suplementów diety na stronie internetowej.

Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, iż nałożona kara pieniężna mimo, że jest niewysoka, to jest odpowiednio dolegliwa i spełnia swoją funkcję prewencyjną.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2015 r. wniosła M. D., zarzucając naruszenie przepisów postępowania polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do uznania, że firma prowadzi działalność na dużą skalę i tym samym posiada znaczne możliwości finansowe, nadto brak ustalenia wartości zakwestionowanego towaru co miało wpływ na błędne ustalenie wysokości kary.

Zdaniem skarżącej organ nie ustalił także stopnia szkodliwości czynu i stopnia zawinienia oraz zakresu naruszenia, co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego art. 103 ust. 2 pkt 1 i art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Sąd nie podzielił zarzutów i argumentów w niej przedstawionych. Nie znalazł też innych powodów, które uzasadniałyby wzruszenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2015 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Uwzględnia ono prawidłowo ustalony stan faktyczny ora prawidłowo ustalone przepisy prawa materialnego, stosując jednocześnie prawidłową ich wykładnię.

Materialnoprawną podstawę orzeczenia stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 1b lit. c w związku z art. 104 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Stosownie do przywołanych przepisów, kto - nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 33 ust. 3 i 4, art. 45 ust. 3 i 4, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52a, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3 i art. 44 pkt 2, - (art. 103 ust. 1);

- nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach: rozporządzenia Nr 1169/2011 (art. 103 ust. 1 pkt 1b lit.c.), podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej.

Z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego wynika w sposób jednoznaczny, że skarżąca naruszyła ww. przepisy w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji określonych w art. 52a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Kara została orzeczona na wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we (...), który pismem z dnia 11 maja 2015 r. zwrócił się z takim żądaniem do organu wojewódzkiego podnosząc, iż skarżąca nie przestrzega wskazanych wymagań.

Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że organ powiatowy przeprowadził kontrolę w zakresie przestrzegania przez skarżącą prowadzącą działalność gospodarczą prawa żywnościowego, która wykazała szereg nieprawidłowości. Ustalono, że skarżąca prowadzi działalnością handlową w zakresie sprzedaży internetowej suplementów diety, a sprzedaż ta odbywa się za pośrednictwem strony internetowej (...), na której umieszczone są informacje o sprzedawanych suplementach diety.

Zgodzić należy się z organami inspekcji sanitarnej, że oznakowanie znajdujących się na stronie suplementów diety nie spełnia wymagań określonych w przepisach, a nadto ich prezentacja i reklama sugeruje właściwości lecznicze. Użyte zwroty wprost wskazują na stosowanie wymienionych suplementów diety w stanach chorobowych i zaburzeniach stanu zdrowia.

W sprawie nie jest sporne, że znalazły się one w reklamie i prezentacji internetowej i okoliczności tej nie kwestionuje skarżąca.

Powyższe ustalenia poczynione przez organ powiatowy uzasadniały w pełni skierowanie przez ten organ wniosku do organu właściwego, tj. organu wojewódzkiego, o wymierzenie skarżącej kary pieniężnej. Skarżąca bezspornie naruszyła obowiązujące przepisy prawa żywnościowego, a to z uwagi na zastosowanie w prezentacji i reklamie suplementów diety sformułowań wskazujących na właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia. Dodać przy tym należy, iż przytoczony powyżej przepis art. 103 ust. 1 pkt 1, nie jest oparty na uznaniu administracyjnym organu. W każdym przypadku, o którym mowa w tym przepisie organ zobowiązany jest wymierzyć karę pieniężną i nie może od wydania tego rodzaju orzeczenia odstąpić. Nie może odstąpić m.in. także wówczas, gdy stwierdzone podczas kontroli dotyczącej przestrzegania przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nieprawidłowości, związane z prezentacją i reklamą suplementów diety, zostaną dość szybko usunięte. Okoliczność ta nie oznacza bowiem, iż do naruszenia przepisów nie doszło. Nie może więc wpłynąć na zasadność prowadzenia postępowania w oparciu o ww. przepis, może natomiast wpłynąć na wysokość wymierzonej na jego podstawie kary pieniężnej, co też w niniejszej sprawie nastąpiło.

W okolicznościach sprawy i w stanie prawnym znajdującym w sprawie zastosowanie, Sąd uznał iż orzeczenie Głównego Inspektora Sanitarnego nie narusza prawa. Przede wszystkim Sąd nie stwierdził, aby organ ten błędnie ustalił stan faktyczny i dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Postępowanie uruchomione zostało na wniosek organu sanitarnego stopnia powiatowego, który przeprowadził czynności kontrolne, które objęte stroną internetową (...) Dotyczyły one przestrzegania przepisów prawa żywieniowego przy prezentacji i reklamie środków spożywczych.

Wyniki kontroli są jednoznaczne i uzasadniały zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Wyniki te przedstawiono w protokole kontroli sanitarnej organu powiatowego z dnia (...) marca 2015 r. Nr (...).

Nieuprawniony jest zarzut skarżącej, iż organ nie uzasadnił wyczerpująco swojej decyzji. W ocenie Sądu Główny Inspektor Sanitarny ponownie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, odniósł się do kwestii podniesionych w odwołaniu i zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje rozstrzygnięcie.

Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku ustalenia wartości zakwestionowanego środka spożywczego. Wyjaśnić należy, iż wymierzając karę organy orzekające w sprawie nie były związane z przepisem art. 103 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w myśl którego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - 3 wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością. Taka sytuacja w tym przypadku nie miała miejsca, a tym samym wysokość kary nie mogła być ograniczona w sposób wskazany w tym przepisie. Wymierzając karę organ zobligowany był natomiast wziąć pod uwagę art. 104 ust. 2 ww. ustawy i zdaniem Sądu choć organ II instancji przepisu tego wprost nie przywołał, to jednak go w sprawie uwzględnił powołując zarówno okoliczności przemawiające za podwyższeniem, jak i obniżeniem wysokości kary na co Sąd zwrócił już uwagę powyżej. Decydując o wysokości kary organ ten musiał jednak mieć w szczególności na uwadze, iż stwierdzone nieprawidłowości są dość rozległe i dotyczą co najmniej sześciu produktów. Musiał też mieć na uwadze, że wysokość orzeczonej kary winna być na tyle dotkliwa, aby spełniała swój cel prewencyjno - wychowawczy.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i co najmniej uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji, Sąd przyjął, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i skargę jako nieuzasadnioną w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 716) oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.