VII SA/Wa 44/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3157743

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. VII SA/Wa 44/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Tomasz Stawecki, Grzegorz Antas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...). października 2019 r., Nr (...)., znak: (...).,(...). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "(...) WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia (...). lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania (...)., reprezentowanego przez (...)., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...). (dalej: "(...).", "organ I instancji") z (...). września 2019 r., Nr (...)., znak: (...)., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu rowu przy drodze, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z (...) stycznia 2015 r. (...). (dalej: "wnioskodawca") wniósł o przeprowadzenie kontroli w przedmiocie legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu rowu przy drodze nr ew. 35 na odcinku przy działce nr ew. (...). we wsi (...)., gmina (...). Po przeprowadzeniu w dniu (...) lutego 2015 r. oględzin oraz po przeanalizowaniu dokumentów dołączonych do akt niniejszej sprawy, PINB w (...) (...). decyzją z (...). maja 2015 r., nr (...). umorzył przedmiotowe postępowanie administracyjne. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone przez (...) WINB decyzją z (...). czerwca 2015 r., nr (...). Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji decyzją z (...). października 2016 r., nr (...). nałożył na wnioskodawcę obowiązek odkopania zasypanego rowu odwadniającego na wysokości działki nr ew. (...). przy drodze gminnej nr (...). w miejscowości (...). Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy rozstrzygnięciem z (...). grudnia 2016 r. Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez wnioskodawcę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 21/17, uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji.

W toku ponownych ustaleń PINB w (...) (...). wskazał, że w dniu (...). lutego 2018 r. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w (...) (...). udostępnił kopię map analogowych, tj. map sytuacyjno-wysokościowych na podstawie których została wykonana numeryczna mapa zasadnicza dla obszaru położonego w gminie (...)., obręb (...). - działki nr ew. (...). (droga gminna numer (...).) do wysokości działki nr ew. (...). Następnie pismami z (...). lutego 2018 r. organ I instancji wezwał (...). do złożenia zeznań w przedmiotowej sprawie w charakterze świadków, o czym poinformował Gminę (...). oraz wnioskodawcę. W toku przesłuchania S (...) (...). (właściciel działki nr ew. (...).) oświadczył, że mieszka w (...). od 1974 r. i potwierdza istnienie rowu od punktu C do B (na załączonej mapie poglądowej) czyli od części działki o nr ew. (...). poprzez działki o nr ew. (...)..(...). (właścicielka działki nr ew. (...).) oświadczyła, że rów odwadniający drogę przebiegał od punktu C poprzez punk B, następnie A, aż do punktu E, wskazując jednocześnie, że mieszka w (...). od 1991 r. Z kolei (...). (właściciel działki nr ew. (...).) oświadczył, że mieszka w (...). od 1968 r. i potwierdza istnienie rowu od punktu C poprzez punkt B, a następnie punkt A, aż do punktu E. Omawiane zeznania oparte zostały na oznaczeniach mapy stanowiącej załącznik do protokołu z przesłuchania świadków.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego PINB w (...) (...). decyzją z (...). maja 2018 r., nr (...). umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu rowu przy drodze o nr ew. (...). na odcinku przy działce nr ew. (...). we wsi (...). Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożył wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika (...). Po jego rozpatrzeniu (...) WINB decyzją z (...). lipca 2018 r., nr (...). uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw od omawianego rozstrzygnięcia złożył wnioskodawca. W jego wyniku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1832/18 oddalił złożony sprzeciw.

Kontynuując prowadzone postępowanie administracyjne PINB w (...) w dniu (...) maja 2019 r. przeprowadził czynności kontrolne, polegające na dokonaniu pomiaru przedmiotowego rowu. Nie ustalono czy rów ten znajduje się na granicy działki drogi gminnej nr ew. (...), gdyż w powodu bujnej roślinności słupki graniczne nie były widoczne. Dokonano również pomiaru drogi. Następnie, organ I instancji wezwał Burmistrza Miasta (...). do złożenia wyjaśnień czy sporny rów znajduje się w całości w pasie drogowym działki nr ew. (...)., czy też wykonany jest na działce wnioskodawcy. W odpowiedzi Burmistrz w piśmie z (...) czerwca 2019 r. wyjaśnił, że prace udrożniania rowu prowadzone były w okresie od 22 sierpnia do 1 września 2014 r. W ich trakcie wymieniono załamany przepust pod drogą wewnętrzną na działce nr ew. (...). oraz wyregulowano zjazd do posesji. Roboty były wykonane w granicach działki nr ew. (...)., stanowiącej drogę gminną nr (...). W, na wysokości działek nr ew. (...). Ponadto, zewnętrzna krawędź rowu znajduje się częściowo w tych działkach oraz działkach nr ew. (...). Rów w całości znajduje się w granicy pasa drogowego zlokalizowanego na działce nr ew. (...). Wskazał, że rów drogowy nie został podczyszczony na wysokości działki nr ew. (...). (z uwagi na protest właściciela), tym samym nie został wykonany na działce wnioskodawcy. Dodatkowo z notatki urzędowej zamieszczonej w aktach administracyjnych z (...). września 2019 r. wynika, że pracownik Urzędu Gminy (...). poinformował, że droga gminna o nr ew. (...). sklasyfikowana jest jako droga dojazdowa oznaczona symbolem D.

Po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności niniejszej sprawy PINB w (...). decyzją z (...). września 2019 r. umorzył przedmiotowe postępowanie administracyjne. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca, podważając wiarygodność zeznań świadków przesłuchiwanych w sprawie. Po jego rozpatrzeniu (...) WINB decyzją z (...). października 2019 r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Decyzja taka nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, a jej wydanie zamyka drogę do konkretyzacji praw i obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji. Umorzenie postępowania nie jest jednak pozostawione uznaniu organu administracji publicznej. Organ jest bowiem zobowiązany do umorzenia postępowania wyłącznie w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. (...) WINB pokreślił, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w sytuacji braku któregokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego, co uniemożliwia wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Wyróżnić przy tym można bezprzedmiotowość wynikającą z przyczyn podmiotowych - dotyczących strony i przysługujących jej uprawnień, bądź przedmiotowych - odnoszących się do przedmiotu postępowania, które zdaniem organu odwoławczego występują w niniejszej sprawie.

Organ II instancji podkreślił również, że przedmiotowa sprawa podlegała już jego wcześniejszej ocenie, jak również ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na gruncie zaś art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Stąd też (...) WINB wyjaśnił, że w swoim ostatnim rozstrzygnięciu zapadłym w przedmiotowej sprawie ustalił, że o ile organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził czynności wyjaśniające w zakresie okoliczności i daty powstania spornego rowu, to powinien on jednoznacznie ustalić czy rów ten jest obecnie zasypany, a jeżeli tak to przez kogo, a także wyjaśnić w sposób bezsporny jaki jest przebiegu spornego rowu. Z kolei w toku swoich ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze sprzeciwu wnioskodawcy na decyzję (...) WINB z (...) lipca 2018 r., wyrokiem z 26 września 2018 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1832/18 oddalił sprzeciw. W uzasadnieniu stwierdził, że mocą wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 21/17) Sąd nakazał ustalić, czy rów rzekomo zasypany przez wnioskodawcę powstał w sposób legalny i czy w rzeczywistości wchodzi w skład nieruchomości drogowej, stanowiącej drogę publiczną. Organ I instancji powinien zaś kompleksowo rozpoznać sprawę i ustalić czy prace które zostały ówcześnie wykonane przez Gminę (...) przy drodze (...) były udrożnieniem istniejącego legalnie rowu i czy zasypanie rowu może mieć wpływ na zalewanie gruntów. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie wskazał, że umorzenie postępowania będzie uzasadnione gdy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego okaże się, że sporny rów jest zgodny z przepisami, stanowi element drogi gminnej i usytuowany jest w jej granicach, a także, że nie uległ zasypaniu.

W tym miejscu (...) WINB zaznaczył, że zgodnie z ustaleniami PINB w (...)., po przeprowadzeniu w dniu (...). maja 2019 r. czynności kontrolnych, nie było możliwym stwierdzenie czy przedmiotowy rów znajduje się w granicy działki drogi gminnej o nr ew. (...) z powodu bujnej roślinności, która przysłaniała słupki graniczne. W związku z tym organ I instancji wezwał Burmistrza Miasta (...). do złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu wojewódzkiego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że roboty polegające na oczyszczeniu istniejącego rowu nie zostały wykonane na wysokości działki wnioskodawcy. Ustalono, że sporny rów zlokalizowany jest w pasie drogi nr ew. (...)., a "na wysokości działek nr ew. (...)., zewnętrzna krawędź rowu znajduje się częściowo w tych działkach z kolei na wysokości działek nr ew. (...). rów znajduje się w granicy pasa drogowego zlokalizowanego na działce nr ew. (...).".

Dodatkowo organ II instancji podniósł, że z notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika organu I instancji w dniu (...) września 2019 r. wynika, że pracownik Urzędu Gminy (...). potwierdził, że droga gminna o nr ew. (...). sklasyfikowana jest jako droga dojazdowa oznaczona symbolem D. Jest to najniższą z klas dróg publicznych według podziału, który został wprowadzony przez Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki (...). w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Droga klasy D może należeć do kategorii drogi gminnej.

Co więcej, (...) WINB podzielił stanowisko organu stopnia podstawowego, który uznał, że sporny rów kwalifikować należy jako rów odpływowy. Z uwagi zaś na fakt, że droga na działce nr ew. (...)., wzdłuż której jest on usytuowany stanowi drogę gminną dojazdową (oznaczoną symbolem D), wody opadowe mogą być odprowadzane do rowu przydrożnego odpływowego ściekiem skarpowym. Zgodnie z § 102 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie rów opływowy stosuje się w wykopie, przy krawędzi korony drogi, jeżeli korpus drogi ma odwodnienie wgłębne lub jest wykonany z materiału niewymagającego odwodnienia wgłębnego; rów opływowy powinien być również stosowany przy wysokości skarpy nasypu do 2 m, gdy zachodzi potrzeba odprowadzenia wody, w wypadku niestosowania skrajnej bariery ochronnej. W niniejszej sprawie rów znajduje się przy krawędzi korony drogi, natomiast wysokość skarpy nie przekracza 2 m.

Jednocześnie w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego ustalono, że szerokość pasa jezdni wynosi około 3,5 m, natomiast odległość od zewnętrznej krawędzi rowu do krawędzi utwardzonej jezdni wynosi 2,5 m. Tym samym nie naruszono przepisów omawianego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia szerokość pasów ruchu, z zastrzeżeniem § 16, powinna wynosić: na drodze klasy D - 2,50 m. Z kolei na drogach klas Z, L i D szerokość pasa ruchu może być zwiększona do maksymalnie 3,50 m, jeżeli taka potrzeba wynika z prognozowanej struktury rodzajowej lub ilościowej ruchu. W myśl natomiast z § 14 ust. 3 pkt 2 przedmiotowego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej dopuszcza się stosowanie jednej jezdni o jednym pasie ruchu, przeznaczonym do ruchu w obu kierunkach na drodze klasy D.

W ocenie (...) WINB PINB w (...).prawidłowo uznał, że w omawianej sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych, polegających na wykonaniu rowu przy drodze o nr ew. (...). przy działce nr ew. (...).,(...). we wsi (...). Nie ma bowiem podstaw do podważania ustaleń dokonanych w trakcie prowadzonego postępowania z zakresu nadzoru budowlanego. Omawiany rów uznać bowiem należy za zgodny z przepisami szczególnymi. Z kolei wykonane roboty budowlane są bieżącą konserwację przedmiotowego rowu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że zarządca drogi nr ew. (...). wykonał działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Wykonane prace, które polegały na udrożnieniu śladowego rowu przydrożnego, celem zwiększenia ilości magazynowanej wody opadowej zbieranej z pasa drogowego, zmierzają zaś do zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony drogi. Co więcej, z akt sprawy wynika, że powyższe prace nie były wykonane na działce nr ew. (...) z uwagi na wyraźny protest wnioskodawcy. Ponadto organ powiatowy prowadząc postępowanie zastosował się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyrokach zapadłych w niniejszej sprawie i wyjaśnił sporne okoliczności, a dokonane ustalenia obligowały go do wydania rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie.

W odniesieniu do treści odwołania (...) WINB stwierdził, że argumentacja w nim wskazana nie ma wpływu na kształt wydanego rozstrzygnięcia w sprawie.

Skargę na decyzję (...). Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł (...)., reprezentowany przez (...)., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący powielił zarzuty prezentowane w odwołaniu, kwestionując zeznania złożone przez świadków przesłuchiwanych w niniejszej sprawie, a także domagając się przesłuchania wskazanych przez siebie osób.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja (...). Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr (...). z dnia (...). października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji z dnia (...). września 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu rowu przy drodze o nr ew. (...). na odcinku przy działce nr ew. (...).

Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotowej sprawie orzekał już prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 21/17.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

W przywołanym wyroku uchylającym decyzję nakładającą na (...). obowiązek odkopania zasypanego rowu odwadniającego na wysokości działki nr ew. (...) przy drodze gminnej nr (...)., WSA wskazał, że "rozpoznając sprawę ponownie, organ przeprowadzi postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy rzeczywiście rów odwadniający był na przedmiotowym odcinku graniczącym z nieruchomością o nr ewid. (...). wybudowany, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie i przez kogo i czy nie powstał w wyniku samowoli budowlane (a jeżeli tak, to czyjej), czy stanowił część drogi publicznej, czy też był usytuowany (i na jakiej podstawie) na nieruchomości, stanowiącej własność skarżącego. Organ, związany powyższą oceną prawną, dokonaną przez tut. Sąd, w zależności od poprawnego ustalenia ww. stanu faktycznego i prawnego i zebranych w sprawie dowodów podejmie stosowne rozstrzygnięcie, będące załatwieniem sprawy w rozumieniu art. 104 § 1 lub 2 k.p.a. lub rozważy zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a."

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...). prowadząc ponownie postępowania, procedując zgodnie z wytycznymi zawartymi w przywołanym wyroku i realizując normę art. 153 p.p.s.a., uzupełnił materiał dowodowy o kopię map analogowych, tj. map sytuacyjno-wysokościowych na podstawie których została wykonana numeryczna mapa zasadnicza dla obszaru położonego w gminie (...)., obręb (...). - działki nr ew. (...). (droga gminna numer (...)) do wysokości działki nr ew. (...)., uzyskanych z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w (...)., informację Burmistrza Miasta (...). z dnia (...). czerwca 2019 r., oraz zeznania świadków.

Burmistrz Miasta (...). w piśmie z (...). czerwca 2019 r. wyjaśnił, że prace udrożniania rowu prowadzone były w okresie od 22 sierpnia do 1 września 2014 r. W ich trakcie wymieniono załamany przepust pod drogą wewnętrzną na działce nr ew. (...). oraz wyregulowano zjazd do posesji. Roboty były wykonane w granicach działki nr ew. (...)., stanowiącej drogę gminną nr (...). W, na wysokości działek nr ew. (...). Ponadto, zewnętrzna krawędź rowu znajduje się częściowo w tych działkach oraz działkach nr ew. (...). Rów w całości znajduje się w granicy pasa drogowego zlokalizowanego na działce nr ew. (...). Wskazał, że rów drogowy nie został podczyszczony na wysokości działki nr ew. (...). (z uwagi na protest właściciela), tym samym nie został wykonany na działce wnioskodawcy. Organ ustalił nadto, że droga gminna o nr ew. (...). sklasyfikowana jest jako droga dojazdowa oznaczona symbolem D.

Jak wynika z wiarygodnych ustaleń organów, roboty polegające na oczyszczeniu istniejącego rowu nie zostały wykonane na wysokości działki wnioskodawcy. Przedmiotowy rów zlokalizowany jest w pasie drogi nr ew. (...)., a "na wysokości działek nr ew. (...)., zewnętrzna krawędź rowu znajduje się częściowo w tych działkach z kolei na wysokości działek nr ew. (...). rów znajduje się w granicy pasa drogowego zlokalizowanego na działce nr ew. (...).".

W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uprawniały organ do stwierdzenia, że roboty polegające na oczyszczeniu istniejącego rowu nie zostały wykonane na wysokości działki skarżącego nr ew. (...). Przedmiotowy rów zlokalizowany jest w pasie drogi nr ew. (...)., na wysokości działek nr ew. (...). zewnętrzna krawędziŸ rowu znajduje się częściowo w tych działkach z kolei na wysokości działek nr ew. (...). ww. rów znajduje się w granicy pasa drogowego zlokalizowanego na działce nr ew. (...).

Sąd podziela stanowisko organów, iż sporny rów kwalifikować należy jako rów odpływowy. Z uwagi na fakt, iż droga na działce nr ew. (...). wzdłuż której jest on usytuowany stanowi drogę gminną dojazdową, wody opadowe mogą być odprowadzane do rowu przydrożnego odpływowego œciekiem skarpowym, które to rozwiązanie pozostaje w zgodzie z § 102 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki (...). z dnia (...). marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Organy ustaliły nadto, że szerokość pasa jezdni wynosi około 3,5 m, natomiast odległość od zewnętrznej krawędzi rowu do krawędzi utwardzonej jezdni wynosi 2,5 m. Tym samym nie naruszono przepisów omawianego rozporządzenia tj. § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, zgodnie z którym, szerokość pasów ruchu, z zastrzeżeniem § 16, powinna wynosić: na drodze klasy D - 2,50 m. Z kolei na drogach klas Z, L i D szerokość pasa ruchu może być zwiększona do maksymalnie 3,50 m, jeżeli taka potrzeba wynika z prognozowanej struktury rodzajowej lub ilościowej ruchu. W myśl natomiast z § 14 ust. 3 pkt 2 przedmiotowego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki (...). dopuszcza się stosowanie jednej jezdni o jednym pasie ruchu, przeznaczonym do ruchu w obu kierunkach na drodze klasy D.

Z tych wszystkich należy zaakceptować stanowisko organów, że przedmiotowy rów znajduje się w pasie drogi gminnej, postępowanie dowodowe nie wykazało aby powstał w warunkach samowoli budowlanej, zaś roboty udrożnieniowe rowu prowadzone w okresie od 22 sierpnia do 1 września 2014 r., zmierzające do zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony drogi, nie dotyczyły odcinka na wysokości działki skarżącego.

Podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.).

Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy.

Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że decyzja organu odwoławczego znajduje oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a i została poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym z zachowaniem reguł wynikających z art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.