VII SA/Wa 360/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3152754

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2020 r. VII SA/Wa 360/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Bogusław Cieśla.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopada 2019 r., Nr (...), znak: (...), Wojewoda (...) (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 i pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołań M. S. oraz W.C. od decyzji Starosty Powiatu (...) (dalej: "organ I instancji") z (...) maja 2019 r., Nr (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku sklepu ogólnospożywczego samoobsługowego - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta Powiatu (...) decyzją z (...) maja 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. O. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę budynku sklepu ogólnospożywczego samoobsługowego na działkach nr ew. (...), (...) w obrębie (...) (...), gmina (...). Od decyzji tej odwołały się: M. S. - wskazując, że planowana inwestycja może zmniejszyć wartość jej nieruchomości i obniżyć jej walory użytkowe, a także W. C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając organowi niewyjaśnienie w treści decyzji czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, brak analiz środowiskowych oraz całkowite pominięcie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Po ich rozpatrzeniu Wojewoda (...) decyzją z (...) listopada 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Regulacje, które należy przy tym uwzględniać zawarte są w ustawach, a także w aktach normatywnych innych rang, zaś wystąpienie przesłanek do ich zastosowania zależy od rodzaju inwestycji. Jednocześnie na gruncie art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwoleń na budowę ma prawo i obowiązek dokonywania pełnej kontroli, w zakres której wchodzi badanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, badanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe - w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy - uprawnienia budowlane.

Przechodząc do oceny niniejszej sprawy Wojewoda (...) wskazał, że jej przedmiotem jest budowa budynku sklepu ogólnospożywczego samoobsługowego o wymiarach: 30,65 x 15,85 x 8,30 m, kubaturze 2719 m3, powierzchni zabudowy - 485,8 m2, pow. użytkowej - 443,97 m2, w tym powierzchni sprzedaży - 341,22, m2. Zaprojektowany budynek jest parterowy z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 30°. Inwestycja ta została zaprojektowana na działkach nr ew. (...) i (...) w obrębie (...)(...), gmina (...), objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Z planu tego wynika, że przedmiotowe działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem MNU - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej z przeznaczeniem na realizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub ich zespołów z towarzyszącą działalnością produkcyjną, rzemieślniczą oraz usługową związaną z obsługą rolnictwa i mieszkańców - o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami i podjazdami oraz małą architekturą. Plan dopuszcza realizację na powyższym terenie m.in. innych obiektów i urządzeń produkcyjnych i usługowych, związanych z działalnością gospodarczą i komunalną o funkcji niekolidującej z przeznaczeniem podstawowym.

Równocześnie organ II instancji podniósł, że na przedmiotowym terenie intensywność zabudowy powinna się mieścić w przedziale 0,3 - 0,4 przy średniej ilości mieszkań 8 - 12/1 ha, minimalna szerokość działki w zabudowie wolnostojącej - 16 m, maksymalna wielkość powierzchni zabudowy - 30%, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 25%, maksymalna wysokość budynku mieszkalnego 10,5 m (2,5 kondygnacji), dachy dwuspadowe o minimalnym kącie nachylenia połaci 30 stopni. Zdaniem organu odwoławczego sporny projekt budowlany spełnia powyższe warunki. Plan dopuszcza usytuowanie budynków mieszkalnych, usługowych, gospodarczych oraz garaży w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy, lecz nie mniejszej niż 1,5 m lub bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w przepisach szczególnych. Usytuowanie projektowanego budynku jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie koliduje z istniejącą zabudową (6 m od strony północnej oraz 3 m od strony południowej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych). W ocenie W. M. projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami szczególnymi. Jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym, na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem. Projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Dodatkowo Wojewoda (...) podkreślił, że planowana inwestycja została zaprojektowana przy zapewnieniu poszanowania występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, spełniając podstawowe wymagania określone w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące zapewnienia właścicielom działek sąsiednich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej i cieplnej, kanalizacji oraz z środków łączności i dostępu do światła dziennego, jak również nie będzie powodować uciążliwości związanych z emitowanym poziomem hałasu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Wojewoda (...) stwierdził, że są one niezasadne. Podkreślił, że w toku analizy sprawy nie potwierdziły się zarzuty o niewyjaśnieniu, czy projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym. Bezzasadny okazał się również zarzut pominięcia oceny oddziaływania środowiskowego zamierzonej inwestycji. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się bowiem do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W § 3 ust. 1 pkt 54 powyższego rozporządzenia, na które powołuje się pełnomocnik Weroniki Czajkowskiej, wymienione są centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, do których przedmiotowa inwestycja się nie zalicza (o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody oraz o pow.

2 ha na obszarach innych). Powierzchnia użytkowa zaprojektowanego obiektu wynosi 443,97 m2, zaś powierzchnia obu działek objętych inwestycją - 0,22 ha. W związku z tym zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do żądania przedłożenia przez inwestora oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Co więcej w ocenie Wojewody (...) zarzut, że planowana budowa spowoduje obniżenie wartości rynkowej nieruchomości sąsiednich, nie znajduje ochrony w przepisach Prawa budowlanego, ani wydanych na jego podstawie przepisach wykonawczych w ramach ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy bowiem zauważyć, że każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa. Podmiot, który odczuwa negatywne oddziaływania związane z przeprowadzeniem w sąsiedztwie jego nieruchomości inwestycji budowlanej ma do dyspozycji szereg instrumentów prawnych, z których może skorzystać w drodze powództwa do sądu powszechnego.

Odnosząc się z kolei do żądania uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organ II instancji stwierdził, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ może tylko wówczas uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tak więc muszą wystąpić dwie przesłanki - po pierwsze zaskarżona decyzja musi być wydana z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, po drugie-konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy musi mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie stosownie do treści przepisu art. 136 k.p.a. to wówczas ma obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzec co do istoty sprawy. Na zakończenie swoich rozważań Wojewoda (...) podniósł, że decyzja o pozwoleniu na budowę, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno-budowlanej to typowy przykład decyzji o charakterze związanym, tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Jeżeli inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wskazane w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na decyzję Wojewody (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W. C., wnosząc o jej uchylenie, wstrzymanie jej wykonania, zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 107 pkt 4 i 6 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji administracyjnej, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa,

- art. 7 zw. z art. 77 k.p.a. na pominięciu przy wydaniu zaskarżonej decyzji istotnych dowodów, w szczególności na przyjęciu, że dodatkowe postępowanie wyjaśniające wskazane w postanowieniu Wojewody (...) z dnia (...) siepania 2019 r., nr (...) zostało przez Starostę Powiatu (...) wykonane, co wynika z pisma Starosty Powiatu (...) z dnia (...) września 2019 r., znak: (...), gdy w istocie w uzasadnieniu do decyzji Wojewoda (...) pominął tę kwestię,

- art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej poprzez pominięcie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mając na uwadze § 3 ust. 54 oraz § 3 ust. 55 Obwieszczenia prezesa Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. Nr 0, poz. 71).

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. Wskazano, że opinia oddziaływania na środowisko jest instrumentem, który powinien zapobiegać wystąpieniu takiego oddziaływania lub pozwalać na jego ograniczenie. W niniejszej sprawie sporna inwestycja niewątpliwie będzie wymagała drogi utwardzonej oraz utwardzonego placu. Stąd też żądanie skarżącego dokonania przez inwestora analizy oddziaływania inwestycji na środowisko jest zasadne. W § 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) wskazano, że droga o nawierzchni twardej jest drogą wykonaną z materiałów twardych i przy wykorzystaniu stosownej technologii, mającej wpływ na utwardzenie drogi. Nie będzie to zatem wyłącznie droga, której rodzaje nawierzchni wymienione zostały w art. 2 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Pełnomocnik skarżącej pokreślił przy tym, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, inna ocena omawianej kwestii prowadziłaby do możliwości łatwego obchodzenia wymogu uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć polegających na budowie drogi o nawierzchni twardej, skoro inne niż wymienione w Prawie o ruchu drogowym, rodzaje nawierzchni drogowej wykluczałyby taką potrzebę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2019 r., Nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) Nr (...) z dnia (...) maja 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. O. pozwolenia na budowę budynku sklepu ogólnospożywczego samoobsługowego na działkach nr ew. (...), (...) w obrębie (...), gmina (...).

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że - co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.

Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) uchwalonego Uchwała Rady Gminy (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 2004 r. wynika, że działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym o nr ew. (...) i (...) położone są na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami towarzyszącymi oznaczonym symbolem MNU. Miejscowy plan określa tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej z przeznaczeniem na realizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub ich zespołów z towarzyszącą działalnością produkcyjną, rzemieślniczą oraz usługową związaną z obsługą rolnictwa i mieszkańców - o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami i podjazdami oraz małą architekturą. Plan dopuszcza realizację na powyższym terenie m.in. innych obiektów i urządzeń produkcyjnych i usługowych, związanych z działalnością gospodarczą i komunalną o funkcji niekolidującej z przeznaczeniem podstawowym.

Plan ustala, że na przedmiotowym terenie intensywność zabudowy powinna się mieścić w przedziale 0,3 - 0,4 przy średniej ilości mieszkań 8 - 12/1 ha, minimalna szerokość działki w zabudowie wolnostojącej - 16 m, maksymalna wielkość powierzchni zabudowy - 30%, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 25%, maksymalna wysokość budynku mieszkalnego 10,5 m (2,5 kondygnacji), dachy dwuspadowe o minimalnym kącie nachylenia połaci 30 stopni.

Analiza przedłożonego projektu budowlanego wskazuje, że wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,22, z bilansu terenu wynika, że powierzchnia zabudowy sklepu wynosi 22%, zaś powierzchnia biologicznie czynna stanowi 35%. Maksymalna wysokość budynku to 8,3 m obliczona zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad te płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Zaprojektowany budynek jest parterowy z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 30 stopni. Zasadnym jest wiec stwierdzenie organów obu instancji, że projektowana inwestycja spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z projektu zagospodarowania działki wynika, że usytuowanie projektowanego budynku jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 warunków technicznych (6 m od strony północnej oraz 3 m od strony południowej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych). Słusznie także organ wskazuje, że zaprojektowany obiekt nie narusza § 13 i 60 warunków technicznych w zakresie zapewnienia dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na sąsiednich działkach.

Należy także podkreślić, że stanowiąca nieruchomość skarżącej działka nr ew.(...) nie graniczy bezpośrednio z działkami objętymi inwestycją, zaś projektowany obiekt w żaden sposób nie wpływa na możliwość zagospodarowania działki skarżącej.

Należy podkreślić, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się bowiem do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71).

§ 3 ust. 1 pkt 54 przywołanego rozporządzenia, odnosi się do centrów handlowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody oraz pow.

2 ha na obszarach innych. Przedmiotem niniejszego postępowania jest budowa budynku sklepu ogólnospożywczego samoobsługowego o wymiarach: 30,65 x 15,85 x 8,30 m, kubaturze 2719 m3, powierzchni zabudowy - 485,8 m2, pow. użytkowej - 443,97 m2, w tym powierzchni sprzedaży - 341,22, m2.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczane są drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Przy czym podkreślić należy, że utrwalony jest w orzecznictwie pogląd (vide: wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1470/16, cbois), że stosując przepis § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia należy, tak jak to wskazał Sąd pierwszej instancji, odwołać się do definicji drogi zawartej w ustawie o drogach publicznych oraz w ustawie o ruchu drogowym. I tak według art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Natomiast w art. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazano definicję drogi twardej, którą według tej regulacji jest droga z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kostkowej, klinkierowej lub brukowej oraz z płyt betonowych lub kamienno-betonowych.

Wskazać więc trzeba, że zaprojektowano drogi wewnętrzne z kostki mało i średnio-formatowej o gr. 8 cm, jednak nie są one zlokalizowane w pasie drogowym i nie mają długości powyżej 1 km (wraz z placami jezdnymi wynoszą 665,15 m2).

Z tych względów, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie może mieć zastosowania § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego Wbrew twierdzeniom skargi, projekt budowlany zaakceptowany przez organy, jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie i spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późn. zm.).

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.