VII SA/Wa 343/15, Podmiot wykonujący działalność leczniczą. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1789060

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2015 r. VII SA/Wa 343/15 Podmiot wykonujący działalność leczniczą.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.).

Sędziowie WSA: Włodzimierz Kowalczyk, Elżbieta Zielińska-Śpiewak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J J na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia (...) grudnia 2014 r. znak (...) w przedmiocie naruszenia praw pacjenta do dokumentacji medycznej skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Rzecznik Praw Pacjenta pismem z dnia (...) października 2014 r., znak: (...), na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwana dalej k.p.a.) w związku z art. 54 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r. poz. 159 z późn. zm.), poinformował J J, że nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia ustalającego, czy w przypadku J J, doszło do naruszenia prawa pacjenta do dokumentacji medycznej, o którym mowa w art. 23 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 oraz art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przez NZOZ "(...)"(...), NIP: (...).

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił J J.

Rzecznik Praw Pacjenta pismem z dnia (...) grudnia 2014 r., znak: (...), na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało wszczęte w oparciu o zastrzeżenia J J zawarte w piśmie z dnia (...) stycznia 2014 r. Wnioskodawca podniósł, że podmiot leczniczy odmówił mu udostępnienia oryginału jego dokumentacji medycznej. Uzasadniając wyjaśnił, że dwukrotnie występował do podmiotu leczniczego, w tym raz drogą pisemną, z prośbą o udostępnienie dokumentacji medycznej, powołując się na obowiązujące akty prawne regulujące sposób udostępniania dokumentacji medycznej. Za każdym razem uzyskiwał odpowiedź odmowną.

Przy tak sformułowanych zastrzeżeniach podjęte postępowanie wyjaśniające miało na celu ustalenie, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa pacjenta do dokumentacji medycznej, o którym mowa w art. 23 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 oraz art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, polegającego na bezpodstawnej odmowie udostępnienia J J oryginału jego dokumentacji medycznej, za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu.

W celu rozpatrzenia okoliczności zgłoszonej sprawy Rzecznik Praw Pacjenta, pismem z dnia (...) marca 2014 r., wystąpił do podmiotu leczniczego o zajęcie stanowiska w sprawie.

W dniu 21 marca 2014 r. do Biura Rzecznika Praw Pacjenta wpłynęło pismo podmiotu leczniczego z dnia (...) marca 2014 r. stanowiące wyjaśnienia w sprawie. Podmiot leczniczy potwierdził, że J J żądał wydania oryginałów dokumentacji medycznej za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu. Jednocześnie nie wyraził on zgody na udostępnienie rzeczonych dokumentów w formie kopii i uiszczenie opłaty z tego tytułu. "Dnia (...).12.2014 zainteresowany przyniósł do przychodni podanie (...) Został ponownie poinformowany, że powinien złożyć wniosek o wydanie kserokopii dokumentacji medycznej. Kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem są takim samym dokumentem jak oryginały. Oryginały dokumentacji medycznej są własnością przychodni, podlegają kontroli NFZ w każdej chwili, ich brak w archiwum skutkuje dotkliwymi karami finansowymi. Jaką pewność może mieć lekarz wypożyczając oryginały, że wrócą one z powrotem do archiwum, w którym muszą być przez 20 lat.

Pan J przysłał podanie, które złożył w przychodni, listem poleconym dn. (...).12.2014 r. Informował przedtem, że to zrobi, pomimo otrzymania ustnej odpowiedzi, o pisemną się nie zwracał. Chcę podkreślić, że obecnie przychodnia wykonuje logistycznie dużą operację wykonywania kserokopii dokumentacji medycznych prawie dla 3000 pacjentów, od dnia 01.12.2013. Pacjenci są poinformowani o zasadach pozyskiwania dokumentacji, wszystko przebiega sprawnie, tylko p. J żąda oryginałów dokumentacji na 30 dni. (...) w żaden sposób nie ograniczyliśmy pacjentowi dostępu do dokumentacji medycznej, w każdej chwili ma do niej wgląd, a poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie czekają na odbiór".

W załączeniu wyjaśnień przekazano wniosek pacjenta z dnia (...) grudnia 2013 r. o udostępnienie dokumentacji medycznej oraz kopię artykułu pt. "dokumentacja medyczna" z serwisu internetowego Gazety Prawnej.

Z uwagi, że wyjaśnień w imieniu podmiotu leczniczego udzielił M L, a do akt sprawy nie zostało złożone stosowne pełnomocnictwo, Rzecznik Praw Pacjenta wystąpił do H L prowadzącej działalność leczniczą podmiotu leczniczego o potwierdzenie ważności ww. czynności.

Dnia (...) maja 2014 r. do Biura Rzecznika Praw Pacjenta wpłynęło pismo H L z dnia (...) maja 2014 r., w którym wskazała, iż M L jako osoba współpracująca:,jest upoważniony do odpowiedzi na pisma urzędowe". Ponadto poinformowała, iż podmiot leczniczy przekształcił się.

W celu weryfikacji ww. informacji Rzecznik Praw Pacjenta podjął następujące ustalenia.

Zgodnie z księgą rejestrową (nr: 0(...), oznaczenie i kod organu rejestrowego: (...)) podmiot leczniczy zakończył działalność leczniczą w dniu (...) grudnia 2013 r. Decyzja organu rejestrowego w przedmiocie wykreśleniu z rejestru została wydana w dniu (...) czerwca 2014 r. ((...)). Z uwagi, że co najmniej do dnia 15 lipca 2014 r. ww. informacja była niedostępna w rejestrze, Rzecznik Praw Pacjenta wystąpił do Wojewody (...) o wskazanie osoby odpowiedzialnej za przechowywanie dokumentacji medycznej pacjentów, którym podmiot leczniczy udzielał świadczeń zdrowotnych. Jednocześnie, pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r., Rzecznik Praw Pacjenta wezwał H L - prowadzącą już w tym okresie podmiot wykonujący działalność leczniczą: "(...) - do pisemnego wskazania (przedstawienia stosownych dokumentów) podstawy prawnej dysponowania dokumentacją medyczną J J.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. Wicewojewoda (...) wskazał, że: "Podmiot leczniczy pn. NZOZ <(...) z/s w (...), wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (RPWDL) pod numerem księgi rejestrowej: (...), decyzją administracyjną wydaną w dniu (...) czerwca 2014 r., znak: (...) został z ww. rejestru wykreślony. Wykreślenia dokonano na podstawie złożonego przez podmiot leczniczy w dniu (...) czerwca 2014 r. wniosku o wykreślenie z rejestru. Zgodnie z przedłożonym do organu rejestrowego, wnioskiem jako miejsce przechowywania dokumentacji medycznej wskazano adres: ul. (...), (...) (...).

Obowiązujący akt prawny w postaci rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 września 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych objętych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach dokonywania wpisów, zmian w rejestrze oraz wykreśleń z tego rejestru (Dz. U. z 2014 r. poz. 325 z późn. zm.), w § 5 ust. 1 pkt 31 wskazuje, iż do rejestru wpisuje się informacje dotyczące miejsca przechowywania dokumentacji medycznej w przypadku likwidacji podmiotu leczniczego.

Zgodnie z art. 106 ust. 2 ustawy z dnia (...) 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 217 z późn. zm.), rejestr (RPWDL) prowadzi się w systemie teleinformatycznym. Podmiotem odpowiedzialnym za funkcjonowanie systemu teleinformatycznego jest jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia czyli Centrum Systemów Informacyjnych w Ochronie Zdrowia z/s w (...).

W chwili obecnej w systemie RPWDL, informacje dotyczące miejsca przechowywania dokumentacji medycznej, ograniczają się wyłącznie do adresu podmiotu, który taką dokumentację przechowuje".

W dniu (...) września 2014 r. wpłynęło pismo H L prowadzącej podmiot wykonujący działalność leczniczą: "(...). W przedmiotowym piśmie wyjaśniła, że: "dokumentacja medyczna p. J (...) założona została w mojej przychodni na wniosek zainteresowanego. Byłam lekarzem rodzinnego tego pana, świadczeń udzielałam w ramach podpisanego kontraktu z NFZ. Po ustaniu kontraktu co nastąpiło z dniem (...) grudnia 2013 r., jestem zobowiązana przepisami prawnymi o przechowywaniu i udostępnianiu dokumentacji medycznej do jej archiwizacji w prowadzonej przychodni. Nadmieniam, że dokumentacja medyczna jest własnością przychodni, wydawane są potwierdzone kserokopie na prośbę zainteresowanego pacjenta lub wgląd na miejscu do oryginału w mojej obecności. Narodowy Fundusz Zdrowia w okresie do 5-ciu łat ma prawo kontrolować dokumentację, kary za brak oryginałów są bardzo wysokie. Okres archiwizowania dokumentacji medycznej wynosi 20 lat. Podtrzymuję, że z mojej strony nie nastąpiło żadne utrudnienie dostępu do dokumentacji medycznej. Zainteresowany odmówił pobrania dokumentacji w postaci potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii, które mają taką samą wartość jak oryginały".

Rzecznik Praw Pacjenta wskazał, że celem postępowania w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy odmowa podmiotu leczniczego udostępnienia pacjentowi oryginałów jego dokumentacji medycznej może stanowić podstawę do stwierdzenia naruszenia prawa pacjenta do dokumentacji medycznej. Stwierdził jednakże, że zaistniały okoliczności uniemożliwiające merytoryczne rozpatrzenie sprawy, czyniące postępowanie bezprzedmiotowym, co znowu wiązało się z koniecznością jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające prowadzone jest wobec konkretnego podmiotu leczniczego (podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych) w rozumieniu przepisów art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 207, z późn. zm.), zgodnie z którym podmiotami leczniczymi są: 1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, 2) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, 3) jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.), 4) instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. Nr 96, poz. 618 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 185, poz. 1092), 5) fundacje i stowarzyszenia, których celem statutowym jest wykonywanie zadań w zakresie ochrony zdrowia i których statut dopuszcza prowadzenie działalności leczniczej, 6) posiadające osobowość prawną jednostki organizacyjne stowarzyszeń, o których mowa w pkt 5, 7) osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania; - w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przestrzeganie praw pacjenta określonych w ustawie jest obowiązkiem m.in. podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych. Przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych ustawodawca, w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy, rozumie podmiot wykonujący działalność leczniczą, którym może być m.in. podmiot leczniczy (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności leczniczej). W niniejszej sprawie podmiotem leczniczym jest NZOZ "(...). W związku z ustaniem bytu NZOZ "(...) jako podmiotu leczniczego (a więc de facto podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych) nie ma możliwości stwierdzenia/ niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta. Rzecznik nie może skierować do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, informacji o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjent (art. 53 ust. 2 ustawy) lub też, w przypadku stwierdzenia naruszenia, wystosować wystąpienia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dowodzi to niemożności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i czyni postępowanie prowadzone w takim stanie rzeczy bezprzedmiotowym, którego jedyną możliwą formą załatwienia jest jego formalne zakończenie przez umorzenie w całości, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Jako bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia organ uznał okoliczność wskazaną przez J J, że podmiot leczniczy do co najmniej (...) lipca 2014 r. figurował w księdze rejestrowej jako wykonujący działalność leczniczą, ponieważ formalne zakończenie wykonywania tej działalności nastąpiło z dniem (...) grudnia 2013 r.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J J.

Skarżący zarzucił organowi, iż ten nie ustalił, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa pacjenta do dokumentacji medycznej, o której mowa w art. 23 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 oraz art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Wskazał, iż dla niego istotnym jest, że podmiot w osobie H L nadal, w tym samym miejscu prowadzi lecznicą działalność, dysponując dokumentacją leczniczą skarżącego. Zmieniona została jedynie nazwa na (...).

J J podkreślił, że chcąc udostępnienia mu dokumentacji lekarskiej (wypożyczenia) kierował się względami finansowymi, bowiem za kserokopie trzeba było zapłacić. Kwestia ta podnoszona była w odwołaniu, ale Rzecznik w ogóle się do tego nie ustosunkował. Skarżący wskazał, że o bezpłatne udostępnienie dokumentacji lekarskiej zwracał się w okresie działalności podmiotu, tj. do (...) grudnia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Rzecznika Praw Pacjenta z dnia (...) grudnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia (...) października 2014 r., wydaną w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 54 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, informującą, że nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia ustalającego, czy w przypadku J J, doszło do naruszenia prawa pacjenta do dokumentacji medycznej, o którym mowa w art. 23 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 oraz art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przez NZOZ "(...), NIP: (...).

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi rolą sądu administracyjnego jest kontrola jej dopuszczalności.

Warunkując dopuszczalność wniesienia skargi, Sąd miał na względzie, pogląd zaprezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 299/15, zgodnie z którym, rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta wydane w przedmiocie stwierdzenia naruszenia praw pacjenta, jest aktem indywidualnym, który należy traktować jako decyzję administracyjną w płaszczyźnie gwarancji procesowych. Oznacza to, że na ostateczne rozstrzygnięcie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Przechodząc do merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie zaszły podstawy do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 105 k.p.a.

Postępowanie wyjaśniające zostało wszczęte na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, w związku z wnioskiem J J z dnia (...) stycznia 2014 r., zawierającym zastrzeżenia, w stosunku do NZOZ "(...), który to podmiot leczniczy, odmówił mu udostępnienia oryginału jego dokumentacji medycznej. Podjęte postępowanie wyjaśniające miało na celu ustalenie, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa pacjenta do dokumentacji medycznej, o którym mowa w art. 23 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 oraz art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, polegającego na bezpodstawnej odmowie udostępnienia J J oryginału jego dokumentacji medycznej, za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu.

Stosownie do art. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przestrzeganie praw pacjenta określonych w ustawie jest obowiązkiem organów władzy publicznej właściwych w zakresie ochrony zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia, podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, osób wykonujących zawód medyczny oraz innych osób uczestniczących w udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Podmiotem udzielającym świadczeń zdrowotnych jest podmiot wykonujący działalność leczniczą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Natomiast, przez podmiot wykonujący działalność leczniczą, należy rozumieć, podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4, oraz lekarza lub pielęgniarkę wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o której mowa w art. 5 (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności leczniczej).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, podmiotami leczniczymi są: 1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, 2) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, 3) jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581), 4) instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. Nr 96, poz. 618, z późn. zm.), 5) fundacje i stowarzyszenia, których celem statutowym jest wykonywanie zadań w zakresie ochrony zdrowia i których statut dopuszcza prowadzenie działalności leczniczej, 5a) posiadające osobowość prawną jednostki organizacyjne stowarzyszeń, o których mowa w pkt 5, 6) osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania - w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą.

W niniejszej sprawie, podmiotem leczniczym był NZOZ "(...).

Należy podkreślić, że przy wydawaniu rozstrzygnięcia organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania.

Jak niewadliwie ustalił Rzecznik Praw Pacjenta, na dzień wydania decyzji z dnia (...) października 2014 r., podmiot leczniczy NZOZ "(...), przestał istnieć. Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. Wicewojewoda (...) wskazał bowiem, że: "Podmiot leczniczy pn. NZOZ <(...) z/s w (...), wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (RPWDL) pod numerem księgi rejestrowej: (...), decyzją administracyjną wydaną w dniu (...) czerwca 2014 r., znak: (...) został z ww. rejestru wykreślony. Wykreślenia dokonano na podstawie złożonego przez podmiot leczniczy w dniu (...) czerwca 2014 r. wniosku o wykreślenie z rejestru. Zgodnie z przedłożonym do organu rejestrowego, wnioskiem jako miejsce przechowywania dokumentacji medycznej wskazano adres: ul. (...),(...) (...)".

W toku postępowania wyjaśniającego, zaszła więc przeszkoda, powodująca, że nie było możliwe ustalenie czy w sprawie doszło do naruszenia prawa pacjenta do dokumentacji medycznej, o którym mowa w art. 23 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 oraz art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przez podmiot leczniczy NZOZ "(...).

Tym samym wydanie merytorycznej decyzji było prawnie niemożliwym, zachodziła konieczność umorzenia postępowania, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Słusznie zaznaczył Rzecznik Praw Pacjenta, że w związku z ustaniem bytu NZOZ "(...), jako podmiotu leczniczego (a więc de facto podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych), nie ma możliwości stwierdzenia lub niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta. Rzecznik nie może skierować do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, informacji o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjent (art. 53 ust. 2 ustawy) lub też, w przypadku stwierdzenia naruszenia, wystosować wystąpienia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dowodzi to niemożności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i czyni postępowanie prowadzone w takim stanie rzeczy bezprzedmiotowym, którego jedyną możliwą formą załatwienia jest jego formalne zakończenie przez umorzenie w całości, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Fakt, iż skarżący wystąpił z wnioskiem, na dzień, w którym istniał podmiot NZOZ "(...), pozostaje bez wpływu na zasadność podjętego przez Rzecznika Praw Pacjenta rozstrzygnięcia, gdyż jak wyżej podkreślono, organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania.

Kwestia przechowywania dokumentacji medycznej w przypadku wykreślenia podmiotu z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, uregulowana została w § 76 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania.

W przypadku wykreślenia podmiotu z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą miejsce przechowywania dokumentacji wskazuje ten podmiot, a w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą - podmiot tworzący (ust. 1 § 76 Rozporządzenia). W przypadku gdy wykreślenie podmiotu z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą następuje na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 1-4, 6 lub 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, organ prowadzący rejestr wzywa ten podmiot do wskazania miejsca przechowywania dokumentacji w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wskazuje miejsce przechowywania dokumentacji (ust. 2 § 76 Rozporządzenia). Jeżeli zadania podmiotu wykreślonego z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą przejmuje inny podmiot, podmiot ten przejmuje również dokumentację (ust. 3 § 76 Rozporządzenia).

W chwili obecnej, dokumentacja medyczna J J, przechowywana jest przez podmiot wykonujący działalność leczniczą pod nazwą "(...), co wynika z pisma tego podmiotu z dnia (...) września 2014 r. Jest on zatem uprawniony do udostępnienia dokumentacji medycznej, w trybie przewidzianym w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.