Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3038757

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 czerwca 2019 r.
VII SA/Wa 2970/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Tomasz Janeczko, Andrzej Siwek (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) października 2018 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) października 2018 r. znak: (...), utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia (...) września 2018 r., znak: (...), którym odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) kwietnia 2018 r., znak (...) utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia (...) listopada 2017 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego z drogi krajowej nr (...) do działek nr (...) i nr (...), położonych w obrębie (...). Jako podstawę prawną organ wskazał art. 149 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2906 z późn. zm., dalej: "k.p.a.").

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

H. P. (dalej jako "skarżąca") pismem z dnia 25 września 2017 r., uzupełnionym pismem z 7 listopada 2017 r., złożyła wniosku o wydanie zezwolenia na przebudowę ww. istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego (z uwagi na planowaną zmianę wykorzystania nieruchomości z celów rolniczych na produkcyjno-usługowe) drogi krajowej nr (...) do działek nr (...) i nr (...), położonych w obrębie (...).

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "organ", "GDDKiA") decyzją z dnia (...) listopada 2017 r. znak (...) odmówił wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego z drogi krajowej nr (...) do działek nr (...) i nr (...), położonych w obrębie (...).

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji.

Organ decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r., znak (...) utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia (...) listopada 2017 r.

Skarżąca pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1571/18.

Pismem z dnia 10 czerwca 2018 r. przesłanym drogą elektroniczną do Ministerstwa Infrastruktury Z. P. wniósł skargę na niewłaściwe prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją GDDKIA z dnia (...) kwietnia 2018 r. Pismem Ministra z dnia 29 czerwca 2018 r. ww. skargę przekazaną według właściwości do GDDKiA.

Organ pismem z dnia 12 lipca 2018 r. wezwał Z. P., w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia wskazanych w tym wezwaniu braków formalnych ww. pisma. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 26 lipca 2018 r. Z. P. przesłał podpisany wniosek z dnia 10 czerwca 2018 r., wyjaśniając ponadto, iż działając jako pełnomocnik H. P. (strony postępowania zakończonego ww. decyzją) wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją argumentując to, cyt. " (...) przesłankami w piśmie z dnia 10 czerwca do Ministerstwa Infrastruktury".

Organ pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. ponownie wezwał Z. P., reprezentującego H. P., do uzupełnienia braków formalnych ww. pisma z dnia 10 czerwca 2018 r. W wezwaniu tym organ wyjaśnił wnioskodawcy, iż żądanie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania powinno zawierać okoliczności uzasadniające wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, jak również powinno zawierać określenie daty, w której wnioskodawca dowiedział się o tej okoliczności.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 27 sierpnia 2018 r. zatytułowanym "SKARGA" Z. P. wniósł o wyjaśnienie kwestii zawartych w piśmie z dnia 10 czerwca 2018 oraz wskazał, iż przed wydaniem ww. decyzji nie mógł (mimo jego woli) spotkać się z Zastępcą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymując przy tym w dalszym ciągu wolę takiego spotkania cyt. " (...) w celu omówienia całości postępowania", Ponadto odniósł się również do odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie wniosku H. P. z dnia 2 lipca 2018 r. o wydanie zezwolenia na zjazd tymczasowy do momentu wybudowania przez Urząd Gminy w (...) zjazdu cyt. " (...) w miejscu wskazanym przez GDDKiA".

GDDKiA postanowieniem z dnia (...) września 2018 r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją GDDKiA z dnia (...) kwietnia 2018 r., utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia (...) listopada 2017 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 235 § 1 k.p.a. skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art, 16 § 1 zdanie drugie. W niniejszej sprawie Z. P. w piśmie z dnia 26 lipca wskazał, że działa w imieniu H. P., a pismo z dnia 10 czerwca 2018 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji GDDKiA.

Organ wyjaśnił, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez podmiot nie będący stroną., po upływie terminu do złożenia wniosku, czy bez wskazania okoliczności, która mieściłaby się w którejkolwiek z podstaw wznowienia, musi zaowocować wydaniem opartego na przepisie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie podstawą wznowienia wskazaną przez skarżącą stanowią argumenty zawarte w piśmie z dnia 10 czerwca 2018 r. Niemniej przedstawione w tym piśmie kwestie sprowadzają się w istocie do zarzutów (w tym w szczególności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. czy też dotyczące oceny dowodów zgromadzonych w sprawie) mogących zostać ocenionymi w toku obecnie trwającego postępowania sądowo-administracyjnego (w związku ze złożoną skargą) i w sposób oczywisty nie da z nich wywieść się którejś z enumeratywnie wymienionych przesłanek wznowienia postępowania, co stanowi warunek konieczny do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie i przejścia do oceny merytorycznej złożonego wniosku. Powyższe stanowisko organu zdają się potwierdzać również twierdzenia samego wnioskodawcy, bowiem w piśmie z dnia 10 czerwca 2018 r. wskazuje on na niewłaściwe, w jego ocenie, prowadzenie postępowania w sprawie. W ocenie organu, jednak nawet gdyby przyjąć, że powyższy zarzut jest zasadny (czego jednak organ prowadzący postępowanie w sprawie wniosku o wznowienie postępowania nie ocenia i nie przesądza), to jednak nie wiąże się on z podaniem przez stronę czy występowaniem konkretnej, enumeratywnie wskazanej przesłanki wznowienia postępowania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej są również dodatkowe wyjaśnienia złożone w piśmie z dnia 27 sierpnia 2018 r., w szczególności dotyczące kwestii spotkania z Zastępcą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad czy też Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad przed wydaniem ww. decyzji, jak i w chwili obecnej, jak i rozstrzygnięcia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie wniosku H. P. z dnia 2 lipca 2018 r. "o wydanie zezwolenia na zjazd tymczasowy" bowiem nie można wywieść z nich przesłanki wznowienia postępowania jak i daty, w której wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w sprawie W ocenie organu skarżąca nie określiła bowiem daty, w której dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w sprawie. Organ dwukrotnie wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma, (w tym w szczególności dotyczących podania przesłanki i terminu), co w ocenie organu jednak nie skutkowało uzupełnieniem braków formalnych pisma z dnia 10 czerwca 2018 r. bowiem złożone przez stroną wyjaśnienia nie czyniły zadość wezwaniom organu.

Reasumując organ podkreślił, że skarżąca nie wskazała, na której z enumeratywnie określonych przesłanek opiera swój wniosek o wznowienie postępowania, ani nie wskazała terminu, w której dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w sprawie.

Skarżąca, reprezentowana przez Z. P., pismem z dnia 16 września 2018 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że zgodnie z rozmową telefoniczną ma zostać ustalony termin na spotkanie z Biurem Dyrektora Generalnego w celu omówienia całości postępowania. W dniu 24 września 2018 r. Z. P. w siedzibie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad złożył ustnie - do protokołu m.in. skargę-wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ww. zjazdu publicznego, gdyż strona nie miała możliwości zapoznania się z aktami oraz cyt.: "nie wyjaśniono stanu faktycznego stanowiącego podstawę formułowania audytu bezpieczeństwa."

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał w dniu (...) października 2018 r. zaskarżone do tutejszego Sądu postanowienie, którym utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia (...) września 2018 r. Organ powtórzył argumentację zawartą we wcześniejszym postanowieniu. Dodatkowo wskazał, że niezasadny jest zarzut strony dotyczący przedmiotowego postępowania w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. postanowienia, wyrażony w protokole przyjęcia skargi - wniosku wniesionego ustnie do protokołu z dnia (...) września 2018 r. cyt. " (...) nie wyjaśniono stanu faktycznego stanowiącego podstawę formułowania audytu bezpieczeństwa" jak również wskazany w ww. protokole zarzut braku możliwości przez skarżącego zapoznania się z aktami sprawy. Postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) września 2018 r., prowadzone było bowiem w związku z wnioskiem strony z dnia 10 czerwca 2018 r. i stronie na mocy art. 73 § 1 k.p.a. przysługiwało prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Ponadto wydane postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją organu miało charakter rozstrzygnięcia formalnego, organ zaś nie zbierał nowego materiału dowodowego oraz nie przeprowadzał czynności dowodowych poprzestając jedynie na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz dodatkowych wyjaśnieniach strony. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest niezasadny również z tego powodu, że samo naruszenie przez organ tego przepisu przejawiające się w braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji, czy też wznowienia postępowania w sprawie. Aby wzruszyć decyzję, konieczne jest jeszcze wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności. Na gruncie przedmiotowej sprawy strona poprzestała jedynie na uwadze, że w jej ocenie cyt. (...) "skarżący nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy (...)" nie wyjaśniając przy tym w jaki sposób to ewentualne uchybienie organu wpłynęło negatywnie na sytuację procesową strony.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie z dnia (...) października 2018 r. skarżąca H. P. postawiła zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w szczególności poprzez niekompletne zapoznanie się ze wskazanymi dowodami w zakresie momentu dowiedzenia się okoliczności stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania, a także co do samych okoliczności stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie jest wewnętrznie niespójne, ponieważ początkowo wskazuje ono, iż brak jest okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, następnie zaś odwołuje się jedynie do braku daty, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w ww. sprawie. Zatem wskutek nierzetelnie przeprowadzonej analizy organ nie ustalił nawet, które okoliczności, uzasadniające wznowienie postępowania, zostały spełnione oraz czy termin został dochowany. Ta niekonsekwencja budzi uzasadnione wątpliwości, co do wnikliwego zapoznania się z treścią wniosku złożonego przez pełnomocnika skarżącej oraz przywołanych dowodów. zgodnie z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a., organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, z czego nie zwalnia dwuetapowa weryfikacja wniosku o wznowienie postępowania.

Ponadto skarżąca podkreśliła, że mimo powołania się na zarzut braku przesłanek do wznowienia postępowania, organ uznał merytoryczne zarzuty dot. art. 10 § 1 k.p.a. za samodzielną przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podkreślając, że samo naruszenie przez organ tego przepisu przejawiające się w braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji, czy też wznowienia postępowania w sprawie. Brak zapoznania się z resztą przywołanych dokumentów, uniemożliwia organowi należyte oraz kompleksowe zapoznanie się z negatywnym wpływem niemożności zapoznania się z aktami sprawy na sytuację procesową skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Wyjaśnić należy, że instytucja wznowienia postępowania służy do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznych decyzji (i zaskarżalnych postanowień - art. 126 k.p.a.), które zostały wydane w wyniku nieprawidłowego procedowania organu. Przesłanki zastosowania tego nadzwyczajnego trybu są enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. termin jest określony w art. 148 § 2 k.p.a.). Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów: najpierw organ bada sprawę formalnie i wydaje bądź postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.), bądź postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.). Odmowa wznowienia kończy postępowanie, natomiast jeśli organ wznowił postępowanie, to przechodzi do fazy oceny merytorycznej wniosku i wydaje jedną z decyzji wymienionych w art. 151 k.p.a.

Oba rodzaje wskazanych rozstrzygnięć tj. wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. lub odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. właściwe są dla etapu (fazy) pierwszego,w którym organ właściwy (tj. zgodnie z art. 150 k.p.a. § 1 k.p.a. - zastrzeżeniem § 2 i 3 - w zasadzie organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji), bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania rodzi obowiązek organu wydania opartego na przepisie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania ale tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do wydania opartej na przepisie art. 149 § 3 k.p.a. decyzji odmawiającej wznowienia postępowania". We wstępnej fazie - która ma miejsce po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania - analizie podlega to, czy wniosek ten opiera się na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin na wystąpienie z nim. Brak pozytywnych ustaleń w tym przedmiocie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przy czym, brak legitymacji strony tylko wówczas może stanowić o potrzebie wydania aktu, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a., jeśli jest on niewątpliwy, a zatem widoczny na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 20 maja 2010 r. II OSK 910/09).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa do przedmiotowych przyczyn wydania postanowienia w trybie art. 149 § 3 k.p.a. zalicza się sytuacja, gdy wnoszący podanie nie powołuje się na żadną ustawową podstawę wznowienia postępowania. Strona, żądając wznowienia postępowania, winna wskazać jedną z przyczyn wznowienia określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniając to na tyle precyzyjnie, aby organ miał możliwość wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu organ słusznie odmówił wznowienia postępowania.

Podkreślić należy, że skarżąca pomimo wezwania organu w tym zakresie nie podała terminu, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Dochowanie terminu określonego w art. 148 k.p.a. jest warunkiem koniecznym do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, przy czym, jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym stanowi w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa bowiem na stronie domagającej sią wznowienia postępowania. Ona to musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie złożyła przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

Należy zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie podstawą wznowienia wskazaną przez skarżącą stanowią argumenty zawarte w piśmie z dnia 10 czerwca 2018 r. Niemniej z treści tego pisma nie da się w sposób oczywisty wywieść się którejś enumeratywnie wymienionych przesłanek wznowienia postępowania, co stanowi warunek konieczny do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie i przejścia do oceny merytorycznej złożonego wniosku. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej są również dodatkowe wyjaśnienia złożone w piśmie z dnia 27 sierpnia 2018 r., w szczególności dotyczące kwestii spotkania z Zastępcą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad czy też Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad przed wydaniem ww. decyzji, jak i w chwili obecnej, jak i rozstrzygnięcia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie wniosku H. P. z dnia 2 lipca 2018 r. "o wydanie zezwolenia na zjazd tymczasowy" bowiem nie można wywieść z nich przesłanki wznowienia postępowania jak i daty, w której wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w sprawie. Skarżąca po wezwaniu organu z dnia 7 sierpnia 2018 r. nie wskazała, na której z enumeratywnie określonych przesłanek opiera swój wniosek o wznowienie postępowania, Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, zdaniem Sądu, nie można uznać za zasadne twierdzenie skarżącej, iż cyt. "Na potwierdzenie słów skarżącej, działa również fakt, iż mimo powołania się na zarzut braku przesłanek do wznowienia postępowania, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał merytoryczne zarzuty dot. art. 10 § 1 k.p.a. za samodzielną przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." podkreślając, iż "samo naruszenie przez organ tego przepisu przejawiające się w braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji, czy też wznowienia postępowania w sprawie (II OSK 1125/17)". Sąd uznaje za zasadne wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że przywołany przez stronę fragment uzasadnienia zaskarżonego postanowienia odnosił się do zarzutu wyrażonego w protokole przyjęcia skargi - wniosku wniesionej ustnie do protokołu z dnia (...) września 2018 r. związanego z brakiem w ocenie skarżącego "możliwości zapoznania się z aktami sprawy" w toku postępowania wznowieniowego, a nie jak twierdzi strona skarżąca do rzekomego uznania przez organ merytorycznego zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. popełnionego przez organ w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r.,

Zdaniem Sądu samo powołanie się na nieprawidłowe prowadzenie postępowania poprzez brak - w ocenie strony skarżącej - możliwości odniesienia się do zgromadzonego materiału i wyrażenia stanowiska końcowego przed wydaniem decyzji ostatecznej nie jest wystarczające do uznania, że intencją strony było powołanie się na przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zwłaszcza że w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym strona nie powołała się na tę przesłankę. Przepis ten został podniesiony dopiero na etapie przedmiotowej skargi.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - dokonując analizy zarówno zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia je poprzedzającego - uznał, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.).

Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonym postanowieniu brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżącej.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.

--5

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.