VII SA/Wa 2871/19, Obowiązek organu zbadania okoliczności, z których wnioskodawca wywodzi interes prawny do udziału w postępowaniu. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3056755

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2020 r. VII SA/Wa 2871/19 Obowiązek organu zbadania okoliczności, z których wnioskodawca wywodzi interes prawny do udziału w postępowaniu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk.

Sędziowie WSA: Marta Kołtun-Kulik, Tomasz Stawecki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2020 r. sprawy ze skargi E S na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2019 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności

I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji;

II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E S kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") postanowieniem z dnia (...) listopada 2019 r., znak: (...), po rozpatrzeniu odwołania E S (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "(...) WINB") nr (...) z (...) sierpnia 2019 r., znak: (...), w którym organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. Decyzją nr (...) z (...) sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej: "PINB") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową, zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) z obrębu (...) w (...) przy ul. (...).

W związku z istotnym odstąpieniem od decyzji i warunków pozwolenia na budowę PINB nałożył na M M-Ś i S Ś (dalej: "inwestorzy") obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Po wykonaniu ww. obowiązku PINB decyzją nr (...) z (...) kwietnia 2019 r., znak: (...), zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi wraz z wewnętrzną instalacją gazową, zbiornikiem na deszczówkę i wiatą, zlokalizowanych na przedmiotowej działce nr ewid. (...) w obrębie (...) w miejscowości (...) i jednocześnie zobowiązał inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Wnioskiem z 29 lipca 2019 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB nr (...) z (...) kwietnia 2019 r. We wniosku skarżąca wskazała, że w jej ocenie na przedmiotowej działce zostały wybudowane dwa odrębne jednorodzinne budynki mieszkalne, a nie jeden budynek jednorodzinny mieszkalny z dwoma lokalami mieszkalnymi. Ponadto skarżąca wskazała na prawdopodobieństwo, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, głównie w zakresie przepisów dotyczących zachowania powierzchni biologicznie czynnej oraz wybudowania ogrodzenia. Jednocześnie skarżąca wniosła o uznanie jej za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB z (...) kwietnia 2019 r., wyjaśniając, że jej nieruchomość bezpośrednio graniczy z inwestycją. Skarżąca wskazała również, że przedmiotowa inwestycja została wybudowana w sposób mogący negatywnie wpływać na jej nieruchomość (zagraża zalewaniem działki), gdyż teren został znacząco podniesiony i utwardzony kostką brukową.

3. Po rozpatrzeniu sprawy, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr (...) z (...) sierpnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z (...) kwietnia 2019 r. i zobowiązał inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi wraz z infrastrukturą.

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 i 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; dalej: "pr.bud.").

W uzasadnieniu (...) WINB stwierdził, że podstawowym obowiązkiem organu przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy jest ustalenie, czy wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego składa podmiot mający legitymację strony w postępowaniu. Decyzja będąca przedmiotem wniosku została wydana w ramach postępowania naprawczego, którego skarżąca nie była stroną. Skarżąca nie była również stroną postępowania w sprawie wydania pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę nr (...) z (...) sierpnia 2016 r.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił ponadto, że w trakcie postępowania prowadzonego przez PINB w sprawie podniesienia terenu i utwardzenia kostką brukową terenu działki o nr ewid. (...) w (...) ustalono, że inwestorzy w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym zawarli rozwiązanie dotyczące zagospodarowania na terenie własnej działki wód opadowych - zaprojektowano instalację odprowadzającą wody opadowe do szczelnego zbiornika retencyjnego.

Ponadto, projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej przewiduje usytuowanie omawianej inwestycji zgodnie z warunkami techniczno-budowlanymi. Budynek mieszkalny jednorodzinny z dwoma lokalami mieszkalnymi usytuowany jest w odległości 7,5 m od granicy działki o nr ewid. (...) stanowiącej własność m.in. skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia ustaleń w zakresie zachowania powierzchni biologicznie czynnej, (...) WINB wskazał, że przepisy planistyczne ustalają na działkach zabudowy mieszkaniowej o powierzchni ponad 1000 m2 - minimum 50% ww. powierzchni. Z projektu budowlanego zamiennego wynika, że powyższy warunek został spełniony, gdyż powierzchnia biologicznie czynna przedmiotowego terenu wynosi 50,63%.

Skarżąca we wniosku z 29 lipca 2019 r. wskazała, że inwestorzy wybudowali ogrodzenie, które znajduje się w środku planowanej drogi gminnej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w przepisach planistycznych wskazano, że ogrodzenia działek przy projektowanych ulicach dojazdowych, do czasu ustalenia sposobu ich odwodnienia, powinny być realizowane jako ażurowe o wysokości do 160 cm, bez podmurówki, możliwe do demontażu i przeniesienia np. siatka na słupkach. O ile ogrodzenie ww. działki znajduje się w planowanej drodze gminnej, jak wskazuje na to skarżąca, to właściwy organ po ustaleniu sposobu odwodnienia drogi dojazdowej będzie podejmował odpowiednie działania w celu zrealizowania drogi. Z powyższej okoliczności nie można jednak wywieść interesu prawnego skarżącej.

Reasumując, w ocenie organu nadzoru budowlanego skarżąca nie posiada interesu prawnego w sprawie ww. inwestycji i nie może skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB nr (...).

4. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie, tj. 9 września 2019 r., złożyła skarżąca. Skarżąca podtrzymała główne argumenty i żądania zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności. Podkreśliła, że organ powinien dokonać oceny, czy wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym. Organ wojewódzki do tej kwestii się jednak nie odniósł w sposób wyczerpujący.

5. Po rozpatrzeniu zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) listopada 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie (...) WINB z (...) sierpnia 2019 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wszczęcie postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność.

W przedmiotowej sprawie decyzja PINB z (...) kwietnia 2019 r. została wydana w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym na podstawie art. 50-51 pr.bud. W związku z powyższym przymiot strony postępowania ustala się na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 2 pr.bud., będącym przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy budynek mieszkalny, którego dotyczy decyzja PINB z (...) kwietnia 2019 r., jest usytuowany w odległości 7,5 m od granicy działki o nr ewid. (...) stanowiącej własność m.in. skarżącej, a więc zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Z tego względu organ uznał, że inwestycja zrealizowana na działce nr ewid. (...) nie oddziałuje na nieruchomość skarżącej, co w świetle przepisów i zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, uniemożliwia skarżącej uczestnictwo w postępowaniu na prawach strony.

Subiektywna ocena skarżącej, że inwestycja może wywoływać negatywne skutki dla sąsiedniej działki, nie może być podstawą uznania skarżącej za stronę. Skarżąca nie wykazała interesu prawnego uprawniającego ją do występowania w charakterze strony niniejszego postępowania. Niewątpliwie można jednak uznać posiadanie przez skarżącą interesu faktycznego w sprawie.

Natomiast w odniesieniu do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę organ odwoławczy wyjaśnił, że przy odmowie wszczęcia postępowania organ nie odnosi się do kwestii merytorycznych, a tylko formalnych badanej sprawy. Po uznaniu, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony, GINB nie może przejść do merytorycznej oceny rozstrzygnięcia objętego wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Jak wskazuje orzecznictwo, w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 4 grudnia 2019 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia GINB oraz poprzedzającego je postanowienia (...) WINB. Dodatkowo, skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 28 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego został skierowany przez osobę nieposiadającą legitymacji strony postępowania w sprawie; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy wniosek o wszczęcie postępowania został skierowany przez osobę posiadającą przymiot strony oraz nie występują inne uzasadnione przyczyny, dla których postępowanie nie może być wszczęte; art. 81 pr.bud. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia (...) WINB nr (...) o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne sprawy wskazują na wysokie prawdopodobieństwo zaistnienia nieprawidłowości na działce nr ewid. (...), wskazanych we wniosku skarżącej oraz wymagają analizy i wyczerpującego postępowania dowodowego; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie niewystarczającym do należytego rozpoznania sprawy, a także dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności przyjęcie niepełnych ustaleń faktycznych; art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania poprzez odmówienie skarżącej wszczęcia postępowania i kwestionowanie interesu prawnego w tym postępowaniu.

7. Odpowiadając w dniu 18 grudnia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

8. W dniu 5 lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła pismo procesowe pełnomocnika skarżącej stanowiące uzupełnienie skargi na postanowienie GINB z (...) listopada 2019 r. W ww. piśmie podtrzymano główne zarzuty skargi, ale wskazano dodatkowe okoliczności, które zdaniem skarżącej mogą być istotne dla sprawy. Między innymi stwierdzono, że projekt budowlany zamienny przewidywał budowę instalacji drenażowej wraz ze zbiornikiem zbierającym wody opadowe z utwardzonego terenu działki. Z uzasadnienia postanowienia PINB nr (...) z (...) lipca 2018 r. wynika wszak, że inwestorzy wykonali instalację drenażową, ale nie uzyskali zgody na podłączenie jej do miejskiej kanalizacji deszczowej. Wody opadowe będą wiec gromadziły się na działce inwestycyjnej, a z uwagi na różnice terenu i nachylenie w kierunku działki nr ewid. (...) będą spływały na nieruchomość skarżącej. W tym stanie rzeczy § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych staje się podstawą uzasadniającą interes prawny skarżącej.

We wskazanym piśmie z 5 lutego 2020 r. skarżąca podniosła również, że bezpośrednio przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB toczyły się dwa postępowania w przedmiocie podwyższenia terenu i spływu wód opadowych na działkę skarżącej. Pierwsze postępowanie wszczęte z wniosku skarżącej oraz jej męża zostało zakończone postanowieniem PINB nr (...) wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. i odmawiającym wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącej, utrzymanym w mocy przez (...) WINB postanowieniem nr (...) z (...) czerwca 2019 r. Natomiast drugie postępowanie w tym samym przedmiocie prowadzone było przez PINB z urzędu. Zdaniem skarżącej taki sposób prowadzenia postępowania stanowi rażące naruszenie prawa (art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 § 1 k.p.a.).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, uchylenie go przez sąd jest niedopuszczalne.

10. Sąd uznał, że należy uchylić zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także poprzedzające je postanowienie organu wojewódzkiego z uwagi na przyjęcie nietrafnej interpretacji art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten wyraźnie stwierdza, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego powinna nastąpić, między innymi gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 § 1 k.p.a. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Językowa wykładnia tego przepisu sugeruje, a funkcjonalna wykładnia nakazuje przyjąć, że powołany art. 61a § 1 k.p.a. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty, tzn. nie budzi żadnych wątpliwości i nie rodzi najmniejszego choćby ryzyka, że prowadzenie postępowania skutkowałoby praktyką opóźniania rozstrzygnięć organów administracji lub pieniactwem (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1609/13 oraz z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 983/13).

W rozpatrywanej sprawie dla takiej konkluzji zdaniem Sądu nie było podstaw. Nawet jeśli wnioskodawczyni (skarżąca) nie potrafiła precyzyjnie wskazać przepisu prawnego uzasadniającego przekonanie o przysługującym jej interesie prawnym, to obowiązkiem organów administracji było wnikliwe zbadanie okoliczności, na które skarżąca powoływała się. Zadaniem organu wojewódzkiego, ale także organu odwoławczego było rozważenie, czy odległość między zaplanowanym budynkiem mieszkaniowym oraz granicą działek nr ewid. (...), wynosząca 7,5 m rzeczywiście spełnia wymogi przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Literalnie rzecz ujmując warunek określony w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jest spełniony. W praktyce jednak przedstawione usytuowanie projektowanego budynku uniemożliwi skarżącej zrealizowanie garażu lub budynku gospodarczego w ostrej granicy obu działek, gdyż nie jest zachowana odległość 8 m (§ 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Podniesienie takiego potencjalnego ograniczenia możliwości korzystania z własnej nieruchomości przez skarżącą jest istotne, gdyż na tym właśnie polega stosowana w sprawie kategoria pozostawania działki nr ewid. (...) w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że w postanowieniu organu pierwszej instancji Sąd odnajduje dwie różne i wzajemnie niespójne rozumienia prawnej kategorii "obszaru oddziaływania obiektu": faktycznego oddziaływania obiektu będącego przedmiotem inwestycji, a także - zgodnie z literalnym brzmieniem art. 3 pkt 20 pr.bud. - ograniczenia możliwości korzystanie z własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Nieprecyzyjna wykładnia kluczowego przepisu prawa prowadziła zatem do niewłaściwego zastosowania tego przepisu.

Przede wszystkim organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie, badając charakter prawny interesu skarżącej, nie wzięły pod uwagę sugerowanego przez nią zagrożenia spływania wód opadowych i roztopowych z działki inwestycyjnej na działkę skarżącej. Takie ryzyko stanowi konsekwencję niewielkiego nachylenia terenu obu działek w stronę działki skarżącej, a także utwardzenia znaczącej części terenu na nieruchomości inwestycyjnej nieprzesiąkliwymi płytami kamiennymi (porównaj materiał fotograficzny obrazujący wykonane już prace budowlane dołączony jako załącznik do pisma skarżącej z 5 stycznia 2018 r. w aktach PINB, bez numeru karty). Nawet jeśli w projekcie budowalnym będącym podstawą do wydania decyzji PINB nr (...) z (...) kwietnia 2019 r. przewidziane było rozwiązanie polegające na założonym odprowadzaniu wód opadowych do zbiornika retencyjnego znajdującego się na działce inwestorów, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności należało wziąć pod uwagę ustalenia wskazane w uzasadnieniu postanowienia PINB nr (...) z (...) lipca 2018 r. w przedmiocie podniesienia terenu i utwardzenia kostką brukową terenu działki nr ewid. (...). W rozstrzygnięciu tym PINB stwierdził, że w dacie wydania postanowienia zarówno utwardzenie nieruchomości inwestycyjnej od strony skarżącej, jak i wykonanie systemu drenażu miało już miejsce. Inwestorzy wystąpili przy tym do Zakładu Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w (...) o możliwość odprowadzani wód opadowych i roztopowych z działki nr ewid. (...) do kanalizacji deszczowej. Pozwolenie takie zostało wydane w dniu 24 kwietnia 2018 r., jednak pod warunkiem zgody właściciela kanalizacji, tj. Urzędu Miasta i Gminy (...), której to zgody inwestorzy jednak nie uzyskali.

W przedstawionym stanie rzeczy rozpatrując ryzyko zalewania nieruchomości skarżącej przez wody opadowe i roztopowe organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie powinny ocenić, czy zaprojektowany zbiornik retencyjny jest wystarczający dla uniknięcia naruszenia art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Przepis ten stanowić może również podstawę przyznania skarżącej interesu prawnego. Wskazana okoliczność nie został wszak zbadana w rozpatrywanej sprawie.

Podnoszone kwestie wskazują wszakże wyraźnie, że brak przymiotu stronu, który przysługiwałby skarżącej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie był oczywisty. Z tego względu zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. należało uznać za błędne, a konsekwentnie zaskarżone postanowienie GINB oraz poprzedzające je postanowienie (...) WINB należało uchylić.

11. W ponownym postępowaniu organy nadzoru budowlanego dokonają wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności kwestionowanej decyzji PINB. W pierwszej fazie tego postępowania powinny zostać rozpatrzone wyczerpująco argumenty podnoszone przez skarżącą na rzecz legitymacji procesowej, jaka przysługuje jej w postępowaniu nadzwyczajnym odnoszącym się do pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) w (...), przy ul. (...). W zależności od wyników tej fazy postępowania organ przejdzie do zbadania meritum sprawy lub umorzy postępowanie nadzwyczajne. Zarówno ustalenia faktyczne organów, jak i rozstrzygnięcia w przedmiotowej kwestii zostaną uzasadnione w sposób zgodny ze standardami wskazanymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji.

Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w uznaniu, że uchybienia procesowe wymienione wyżej dotyczą organów obu instancji.

O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.