VII SA/Wa 2824/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3091170

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. VII SA/Wa 2824/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Tomasz Stawecki (spr.), Grzegorz Antas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (.) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

1. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "(...) WINB") decyzją nr (...) z (...) października 2019 r., znak: (...), po rozpatrzeniu odwołania K. O. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) nr (...) z (...) lipca 2019 r., znak: (...), nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W związku z pismem Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu (...) z 2 maja 2010 r. w sprawie legalności zabudowań na terenie działki nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W., przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) (dalej: "PINB") w dniu 10 grudnia 2010 r. przeprowadził kontrolę na ww. nieruchomości.

W dniu kontroli nie stwierdzono zarysowań, ani spękań ściany sąsiadującej z budynkiem mieszkalnym położonym na posesji przy ul. (...). Nie stwierdzono również zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ stwierdził natomiast, że od strony ul. (...) zrealizowano zabudowę o wymiarach 7,0 m x 5,0 m o mieszanej konstrukcji z filarów murowanych, przykrytych lekką konstrukcją stalową na kształtownikach stalowych w postaci blach trapezowych ocynkowanych.

W trakcie prowadzonego postępowania i na podstawie zdjęć lotniczych Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wykonanych 2 maja 1993 r. organ powiatowy ustalił czas rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, tj. przed 1994 r. wykonano bez stosownego pozwolenia na budowę łazienkę na pierwszej i drugiej kondygnacji budynku mieszkalnego przy granicy z posesją przy ul. (...) w W. Z kolei po 1995 r. bez wymaganych pozwoleń na budowę dobudowano klatkę schodową budynku, rozbudowano pomieszczenie baru poprzez dobudowę dwóch ścian w sąsiedztwie ww. klatki schodowej, dobudowano ganek, wycięto drzwi wejściowe do baru gastronomicznego oraz wykonano konstrukcję z filarów murowanych przykrytą lekką konstrukcją stalową na kształtownikach stalowych do budynku pomieszczenia werandy (wcześniej ogród zimowy/szklarnia).

W związku z powyższym PINB postanowieniem Nr (...) z (...) listopada 2011 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego na przedmiotowej działce oraz zobowiązał skarżącego do przedłożenia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623; dalej: "pr.bud.").

Z uwagi na niewykonanie przez skarżącego obowiązków określonych w ww. postanowieniu, PINB decyzję nr (...) z (...) lutego 2012 r. nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego na przedmiotowej działce, polegającej na wykonaniu łazienki na pierwszej i drugiej kondygnacji budynku, klatki schodowej w budynku, rozbudowie pomieszczenia baru w sąsiedztwie ww. klatki schodowej, dobudowie ganku i wysunięcia drzwi wejściowych do baru gastronomicznego oraz wykonania werandy włączonej do budynku od strony ul. (...) w W.

Po rozpatrzeniu odwołania, (...) WINB decyzją nr (...) z (...) maja 2012 r. uchylił rozstrzygnięcie organu powiatowego z (...) lutego 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. (...) WINB wskazał, że powiatowy organ nadzoru budowlanego przedwcześnie wydał decyzję, gdyż skarżący podjął czynności zmierzające do wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem nr (...).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB decyzją nr (...) z (...) sierpnia 2014 r. po raz kolejny nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W. Organ powiatowy stwierdził, że czynności skarżącego mające na celu legalizację samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego okazały się nieskuteczne. Dodatkowo, w dniu (...) września 2013 r. Zarząd Dzielnicy (...) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o ogród zimowy Decyzja ta została utrzymana w mocy (...) lutego 2014 r. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) i stała się ostateczna.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, (...) WINB decyzją nr (...) z (...) października 2014 r. ponownie uchylił rozstrzygnięcie PINB z (...) sierpnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu (...) WINB wskazał, że postępowanie zostało wszczęte w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego w postaci wykonanej łazienki na pierwszej i drugiej kondygnacji, klatki schodowej, rozbudowy pomieszczenia baru w sąsiedztwie ww. klatki schodowej, dobudowy ganku i wysunięcia drzwi wejściowych do baru gastronomicznego, zaś decyzją z (...) sierpnia 2014 r. objęła jedynie rozbudowę obiektu bez wykonanych łazienek. Te ostatnie zostały ominięte w decyzji PINB z (...) sierpnia 2014 r.

W kolejnym postępowaniu PINB przeprowadził dalsze kontrole na terenie nieruchomości skarżącego. Miały one miejsce w dniu 6 lutego 2015 r. oraz 6 marca 2019 r. Kontrole potwierdziły stan faktyczny stwierdzony już w czasie oględzin z 10 grudnia 2010 r. Podczas kontroli w dniu 6 marca 2019 r. organ ustalił ponadto, że nad pomieszczeniem garażu od strony nieruchomości przy ul. (...) nadbudowano pomieszczenie o szerokości i długości adekwatnej do pomieszczenia garażu, tj. 6,47 m x 3,74 m. Wysokość zabudowy w najwyższym punkcie wynosi 2,82 m ze spadkiem dachu w stronę nieruchomości przy ul. (...). Pomieszczenie wyposażone zostało w dwa okna od strony wjazdu do garażu i dwa okna od strony nieruchomości przy ul. (...). Wejście do pomieszczenia możliwe jest jedynie po schodkach od strony wjazdu do garażu. Pomieszczenia nadbudowy nad garażem nie udostępniono do kontroli, w związku z tym oględzin dokonano wyłącznie z zewnątrz.

3. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją nr (...) z (...) lipca 2019 r. nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W., tj. łazienki na pierwszej i drugiej kondygnacji budynku, klatki schodowej w budynku, rozbudowanego pomieszczenia baru w sąsiedztwie ww. klatki schodowej, dobudowanego ganku i drzwi wejściowych do baru gastronomicznego oraz werandy włączonej do budynku od strony ul. (...) w W.

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 pr.bud. (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że zgodnie z art. 48 ust. 4 pr.bud. z uwagi na niezłożenie w terminie dokumentów wymaganych postanowieniem PINB nr (...) z (...) listopada 2011 r. organ zobligowany był do nakazania rozbiórki rozbudowanej części przedmiotowego budynku mieszkalnego.

4. Pismem z 5 sierpnia 2019 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:, , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności oraz nieobjęcie postępowaniem legalizacyjnym wszystkich robót budowlanych wykonanych przy rozbudowie przedmiotowego budynku; i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność, czy możliwe jest bez naruszenia konstrukcji pozostałej części budynku dokonanie rozbiórki samowolnie wykonanych elementów budynku; k.p.a. polegające na nierozstrzygnięciu sprawy co do jej istoty w całości i pozostawienie części sprawy do odrębnego rozpoznania pomimo braku do tego podstaw.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr (...) z (...) października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z (...) lipca 2019 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1133 z późn. zm.) oraz pr.bud. (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.).

W ocenie (...) WINB organ pierwszej instancji zasadnie wyłączył sprawę samowolnie wykonanego garażu wraz z pomieszczeniem nad nim nadbudowanym wraz z jego nadbudową do odrębnego postępowania administracyjnego. W sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. zachodzi tzw. ciąg samowoli budowlanych, tj. jedno zamierzenie inwestycyjne rozłożone jest w czasie. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego i było prowadzone jedynie w stosunku do wykonanej łazienki na pierwszej i drugiej kondygnacji, klatki schodowej, rozbudowy pomieszczenia baru w sąsiedztwie ww. klatki schodowej, dobudowy ganku i wysunięcia drzwi wejściowych do baru gastronomicznego.

Dodatkowo, postanowienie PINB nr (...) z (...) listopada 2011 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową przedmiotowego budynku mieszkalnego odnosiło się również wyłącznie do ww. robót. Skoro zatem decyzja PINB z (...) lipca 2019 r. jest konsekwencją nieprzedłożenia dokumentów wymaganych w ww. postanowieniu nr (...), to organ pierwszej instancji nie mógł rozszerzyć zakresu przedmiotowego postępowania administracyjnego określonego w sentencji tego postanowienia.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że fakt samowolnego wykonania spornych robót jest bezsporny, co powoduje konieczność zastosowania art. 48 pr.bud.

Pomimo upływu ok. 8 lat od daty wydania postanowienia PINB z (...) listopada 2011 r. skarżący nie przedłożył w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w postanowieniu nr (...) i tym samym organ pierwszej instancji był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do nakazania rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W.

Ponadto Zarząd Dzielnicy (...) decyzją nr (...) z (...) września 2013 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie "istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o ogród zimowy (dot. możliwości legalizacji dokonanej rozbudowy)". W tej sytuacji legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej w przypadku niespełnienia przez inwestora wszystkich przewidzianych prawem warunków tej legalizacji nie jest dopuszczalna.

W opinii organu odwoławczego nie ma również podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność możliwości rozbiórki elementów budynku bez naruszenia jego konstrukcji nośnej. Jeżeli bowiem strona nie przedłożyła dotychczas opracowania technicznego wskazującego na powołaną okoliczność, to nie jest zadaniem organu dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza.

Ponadto w przedstawionej przez skarżącego opinii nie wykazano w sposób jednoznaczny, że rozbudowana część obiektu budowlanego nie jest na tyle samodzielna, że nie może być rozebrana bez konieczności znacznej ingerencji w pierwotną część budynku. Jednocześnie nie sposób pominąć, że pierwotna bryła budynku została wybudowana latach 30-tych ubiegłego wieku jako samodzielny obiekt i tak funkcjonowała do momentu jej rozbudowy w latach 90-tych XX wieku. W związku z powyższym skoro skarżący był w stanie rozbudować pierwotny samodzielny konstrukcyjnie budynek, to można go również w zakresie dokonanej rozbudowy rozebrać. Fundamentalną kwestią jest w tym wypadku tylko bezpieczny, zgodny ze sztuką budowlaną i etapowy sposób prowadzenia robót rozbiórkowych.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 12 listopada 2019 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji (...) WINB i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia PINB. Dodatkowo skarżący wniósł o przyznanie mu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art. 15 k.p.a. przez zaakceptowanie decyzji organu pierwszej instancji wydanej bez przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność możliwości rozbiórki części budynku mieszkalnego; k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, pomimo naruszenia przepisów, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80 i k.p.a. polegającego na niewyjaśnieniu okoliczności sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że organ pierwszej instancjizbyt pobieżnie zapoznał się opinią rzeczoznawcy powołanego przez skarżącego i przekazaną do PINB w dniu 3 listopada 2014 r. takie działanie nosiło znamiona naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący podkreślał w odwołaniu taką nieprawidłowość w prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji. Tymczasem organ odwoławczy nie poddał badaniu wskazanej "wysoce specjalistycznej opinii" zgodnie z k.p.a., co oznacza zdaniem skarżącego, że nie przeprowadził prawidłowo postępowania w drugiej instancji.

7. Odpowiadając w dniu 10 grudnia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

9. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a w szczególności powołuje prawidłową podstawę prawną, opiera się na rzetelnie ustalonych faktach sprawy, jest jasno i przekonująco uzasadniona, a także nic nie wskazuje, aby w postępowaniu przed organem drugiej instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Co do podstawy prawnej Sąd uznał, że zastosowanie przez organ pierwszej instancji pr.bud. w związku z art. 48 ust. 4 pr.bud. było zgodne z prawem i organ odwoławczy nie miał podstawy do kwestionowania takiego ustalenia prawnego. Prowadzona przez organy nadzoru budowlanego sprawa dotyczyła rozbudowy budynku mieszkalnego położonego na terenie Dzielnicy (...), na działce nr ewid. (...) przy ul. (...).

Zgodnie z art. 3 pkt 6 pr.bud. rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego, w tym również budynku oryginalnie zrealizowanego zgodnie z prawem, traktowana jest tak samo jak budowa nowego obiektu budowlanego. Powołany przepis zawierający definicję legalną (definicję pojęcia ustawowego dla potrzeb przestrzegania i stosowania prawa) stanowi wyraźnie, że gdy ustawa mówi o "budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Legalność oryginalnego obiektu nie zapewnia zgodności z prawem realizacji jego rozbudowy. W przypadku rozbudowy należy więc podjąć takie czynności, jak przypadku budowy nowego obiektu. Inwestor jest zobowiązany do przygotowania projektu budowlanego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i złożenia wniosku u udzielenie pozwolenia budowlanego lub - jeśli przewiduje to pr.bud. - dokonania zgłoszenia zamiaru realizacji obiektu budowlanego.

Skarżący dokonał wieloetapowej rozbudowy budynku będącego jego własnością. Rozbudowa rozpoczęła się przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane i była kontynuowana w latach późniejszych. Skarżący jako inwestor nie podjął jednak żadnych działań w celu zapewnienia legalności prowadzonych robót budowlanych. Z tego względu PINB miał podstawę uznać, że doszło do samowoli budowlanej, do której zastosowanie powinien mieć art. 48 ust. 1 pr.bud. jednocześnie, jak wskazano wcześniej, skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego nań postanowieniem nr (...), to znaczy nie przedłożył dokumentów niezbędnych dla zapewnienia zgodności z prawem wykonywanych i planowanych robót budowlanych. W tej sytuacji PINB miał obowiązek na podstawie pr.bud. orzec o obowiązku rozbiórki rozbudowanych części przedmiotowego budynku.

Sąd podziela również pogląd organu odwoławczego, że w przypadku gdy samowolnie wykonane roboty budowlane rozpoczęły się przed dniem 1 stycznia 1995 r. i kontynuowane były po tej dacie mamy do czynienia z tzw. ciągiem samowoli i wówczas należ stosować obecnie obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane, włącznie z art. 48 ust. 1 pr.bud. Stanowisko takie jest powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2007 r., sygn. akt lub wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 27/15, LEX nr 1926625).

Zaskarżona decyzja opiera się także na rzetelnie ustalonych faktach sprawy. materiały dowodowe zebrane w sprawie obejmują dokumentację zgromadzoną dla potrzeb wcześniejszych decyzji i postanowień organów nadzoru budowlanego, włącznie z protokołami kontroli, dokumentacją fotograficzną oraz stanowiskami organów administracji, sąsiadów skarżącego itp. Zgromadzone dokumenty podważają opinie skarżącego, że postępowanie prowadzone przez PINB oraz (...) WINB prowadzone było nieprawidłowo.

Całkowicie niezasadny jest też zarzut skarżącego zawarty w skardze wniesionej do niniejszego Sądu o naruszeniu przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Właściwy przepis, tj. k.p.a. wyraźnie stanowi, że "organ odwoławczy może - dodajmy: ale nie musi - przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie podjęcie uzupełniającego postępowania dowodowego nie jest regułą, a jedynie dobrowolnym działaniem podejmowanym przez organ administracji w ramach swobodnego uznania. Jeśli więc organ odwoławczy uzna, że materiał dowodowy jest kompletny i nie rodzi wątpliwości, to organ może zaniechać prowadzenia postępowania dowodowego, nawet gdyby któraś ze stron żądała takiego działania. Analiza przepisów prawa oraz kompletności dokumentacji zgromadzonej w rozpatrywanej sprawie prowadzą do wniosku, że brak jest podstaw prawnych dla prowadzenia przez organ odwoławczy szczególnych czynności dowodowych.

Nie było także podstaw, aby uznać, że brak szczegółowych analiz dotyczących "Budowlanej Opinii Technicznej" sporządzonej w październiku 2014 r. przez rzeczoznawcę budowlanego inż. (...). Opinia ta została złożona do (...) WINB w dniu (...) października 2014 r. Opinię też rozważał szczegółowo organ powiatowy. Znając cały materiał zgromadzonych w aktach sprawy, w tym przedmiotową opinię techniczną, a także stanowisko PINB, organ odwoławczy miał pełne prawo nie podejmować szczególnych czynności analitycznych odnoszących się do wskazanej opinii. Brak szczególnej uwagi poświęconej ww. opinii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (...) WINB, nie może być uznany za naruszenie k.p.a.

Badając postępowanie prowadzone przez organy pierwszej oraz drugiej instancji Sąd stwierdził również, że nie ma uzasadnienia dla wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podziela pogląd organu drugiej instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby przemawiać za przekazaniem sprawy ponownie do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

10. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.