Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2549103

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 sierpnia 2018 r.
VII SA/Wa 2663/17
Zakres weryfikacji projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz.

Sędziowie WSA: Marta Kołtun-Kulik, Bogusław Cieśla (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2017 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta (...) decyzją z dnia (...) sierpnia 2017 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zatwierdził projekt budowlany i udzielił (...) pozwolenia na budowę i rozbiórkę - obejmujące: rozbiórkę budynku garażowego i gospodarczego i budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na terenie działki nr ew. (...) obr. (...) w (...), gmina (...)

W uzasadnieniu organ podał, że inwestorzy wnioskiem z 24 maja 2017 r. wystąpili o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i na rozbiórkę budynku garażowego i gospodarczego na terenie działki nr ew. (...) obr. (...) w (...).

Wraz z wnioskiem przedłożyli komplet dokumentów, o których mowa w przepisach art. 32-34 ustawy - Prawo budowlane, a także oświadczenie (...) (strony postępowania) o zapoznaniu się z projektem budowy planowanego budynku i niewnoszeniu żadnych uwag ani zastrzeżeń, co do rozwiązań w nim zawartych, w tym rozwiązań które odnoszą się bezpośrednio do części przylegającej do jej budynku znajdującego się na działce nr ew. (...) wzdłuż granicy działek.

W dniu 31 maja 2016 r. (...) wycofała powyższe oświadczenie oraz zgodę w nim zawartą.

Z uwagi na konieczność uzyskania odstępstwa od przepisów § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, inwestor wystąpił w dniu 20 grudnia 2016 r. o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

Postanowieniem Starosty (...) z dnia (...) maja 2017 r. organ udzielił zgody na odstępstwo pod warunkiem zastosowania rozwiązań zamiennych wynikających z opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Pismem z dnia 16 czerwca 2017 r. organ zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Inwestorzy przedłożyli poprawione dokumenty.

(...) wniosła zastrzeżenia do inwestycji, nie zgadzając się na budowę budynku w granicy działki.

Organ dokonał ponownego sprawdzenia projektu i nie stwierdził w nim nieprawidłowości uznając, że budowa budynku nie koliduje z istniejącą zabudową na sąsiedniej działce nr ew. (...).

W myśl art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

(...) wniosła odwołanie od decyzji Starosty (...) z dnia (...).08.2017 r.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) września 2017 r. Nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania (...), od decyzji Starosty (...) z dnia (...).08.2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej, pozwolenia na budowę i rozbiórkę obejmujące rozbiórkę budynku garażowego i gospodarczego i budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na terenie działki nr ew. (...) obręb (...) położonej w (...) - utrzymał zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu podał, że w toku postępowania (...), złożyła zastrzeżenia co do projektu i posadowienia budynku w ostrej granicy działki. Wniosła o uwzględnienie faktu złożenia wniosku o rozbiórkę jej budynku na działce nr ew. (...) i nie zgadzała się, aby na działce nr ew. (...) powstał budynek przy granicy. Wniosła o zawieszenie toczącego się postępowania.

(...) odniosła się do ww. zastrzeżeń podnosząc m.in., że zgłoszenie przez (...) wniosku o rozbiórkę jej budynku podyktowane jest dążeniem do formalnego zablokowania procedury udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w granicy sąsiedniej działki.

Organ I instancji, postanowieniem z dnia (...).08.2017 r. odmówił zawieszenia postępowania. Wskazał m.in. że postępowanie nie zostało wszczęte na wniosek (...) i na jej wniosek nie może zostać zawieszone. Ponadto organ nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu.

W ocenie organu odwoławczego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę, załączył wszystkie wymagane dokumenty - projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Dalej wskazał, że na terenie objętym inwestycją, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) zatwierdzonego Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) sierpnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. (...) z 2001 r. Nr (...), poz. (...)).

Zgodnie z § 8 ust. 1 ustaleń planu przyjęto podział terenu miasta na strefy wydzielone liniami kolejowymi, w tym strefy A i B w części południowej. Działka nr ew. (...) obręb (...) w (...) położona jest w strefie A, tj. (...), teren "(...)", osiedle "(...)",(...), teren zawarty między linią kolejową, granicą miasta i ulicami: (...) - przyjęty jako część centralna miasta, skupiającą najważniejsze funkcje usługowe.

Na podstawie § 36 ww. planu przeznaczeniem podstawowym działki nr ew. (...) w (...), zlokalizowanej na obszarze o symbolu A-23 MN1, jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu.

Postanowieniem z dnia (...).05.2017 r. Starosta (...) udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) umożliwiające usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w odległości 5,75 m od granicy lasu, pod warunkiem zastosowania rozwiązań zamiennych wynikających z załączonej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa do wyrażenia zgody, z dnia (...).04.2017 r.

Projekt budowlany zawiera opracowanie: Ekspertyza techniczna do projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dotycząca wpływu projektowanego budynku na budynek sąsiedni, dla inwestycji w (...), ul. (...). Autor stwierdził w nim, że przy prawidłowo prowadzonych pracach budowlanych zgodnie z zasadami sztuki budowlanej projektowany budynek nie będzie miał wpływu na budynek sąsiedni i jego realizacja nie zagraża bezpieczeństwu życia i mienia ludzkiego.

Do projektu załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego.

Projekt został sporządzony przez projektanta posiadającego właściwe uprawnienia budowlane i legitymującego się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy - Prawo budowlane.

Projekt zawiera opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych budynku garażu i budynku gospodarczego oraz stosowne rysunki.

Odnosząc się do zarzutów (...), organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania wydane zostało na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., zgodnie z którym tylko na wniosek podmiotu inicjującego postępowanie można je zawiesić. Natomiast na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ zawiesza postępowanie z urzędu, jeżeli są do tego przesłanki.

Rozpatrzenie wniosku o zawieszenie postępowania po wydaniu decyzji nie ma wpływu na prawidłowo wydaną decyzję, gdyż gdyby były przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ z urzędu miałby obowiązek zawieszenia postępowania.

Organ I instancji prawidłowo pouczył o braku środka zażaleniowego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Nadto Wojewoda wskazał, że udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego dla skarżącej nie będzie równoznaczne z wykonaniem rozbiórki. W takiej sytuacji stanowiłoby to ograniczenie uprawnień inwestora do lokalizacji inwestycji na działce sąsiedniej.

Odnosząc się do oceny załączonej ekspertyzy technicznej budynku skarżącej organ odwoławczy stwierdził, że za treść ekspertyzy odpowiada autor opracowania.

Dalej wskazał, że ściana szczytowa projektowanego budynku mieszkalnego, o wysokości jednej kondygnacji w części sąsiadującej z istniejącym budynkiem skarżącej, wybudowana zostanie na niezależnym fundamencie, z dylatacją zarówno dla fundamentu jak i dla ściany. Budynek skarżącej jest wyższy od części projektowanej, niepodpiwniczonej.

Autor opracowania skupił się na ocenie stanu technicznego ściany szczytowej i wskazaniu zapewnienia jej stabilności w wyniku prowadzonych robót budowlanych przy wykonywaniu fundamentów. Słusznie autor opracowania podnosił, że pozostałe prace budowlane przy realizacji nowo projektowanego budynku nie mają żadnego powiązania z istniejącym budynkiem na działce sąsiedniej.

(...) złożyła wniosek o rozbiórkę własnego budynku mieszkalnego, a przedstawiona ekspertyza techniczna powyższego budynku wypełnia treść § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422).

Pokrycie dachu istniejącego budynku mieszkalnego: blachodachówką, zaś od krawędzi i spodu dach obrobiony jest blachą - zapewnia ustalenia zawarte w § 235 ust. 3 ww. rozporządzenia, tj. dotyczące wykonania muru ogniowego.

Na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie. Ocena czy zamierzona inwestycja budowlana nie narusza praw osób trzecich, należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej, pod kontrolą sądów administracyjnych.

(...) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2017 r. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Starosty (...).

Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1)

art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez uwzględniania interesu skarżącej nieuwzględnienie jej zarzutów,

2)

art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy niezgodnie z zasadą pogłębiania zaufani obywateli do organów państwa,

3)

art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków,

4)

art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie uznanych dowodów w sytuacji gdy zostało wniesionych wiele uwag i zastrzeżeń,

5)

nierzetelne ustalenie okoliczności uzasadniających niezachowanie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 i w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na nieprzeprowadzenie procedury odstępstw od odległości mniejszej niż 4 m od nieruchomości sąsiedniej,

6)

naruszenie § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - niepoinformowanie skarżącej o procedurze zmierzającej do uzyskania odstępstw w zakresie odległości od gruntów leśnych,

7)

przyjęcie błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego i przez to rażące naruszenie art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 9 ust. 1 i ust. 3, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, oraz § 12 ust. 1, 3, 4 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

8)

niezgodność projektu z § 26 Uchwały Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) października 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...).

W uzasadnieniu zarzutów skargi podniesiono, że instytucja odstępstw od warunków określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma charakter wyjątkowy, zastosowanie odstępstwa może nastąpić pod warunkiem poszanowania i przestrzegania interesu osób trzecich.

Wydanie takiego postanowienia nastąpiło tylko w stosunku do odległości od gruntów leśnych, nie zaś odległości od działki skarżącej.

Nieruchomość skarżącej nie jest położona w granicy działki, co wynika z pisma geodety wraz ze szkicem sprawdzenia położenia obiektu.

Niezrozumiałe były twierdzenia organu odwoławczego przeczące zarzutowi przygotowania ekspertyzy technicznej budynku w sposób nieprawidłowy.

Organ II instancji nie przeprowadził i nie zbadał sprawy w sposób zgodny z k.p.a.

Skarżąca nie była stroną postępowania w zakresie ustalenia odstępstw. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 5 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane.

Organ II instancji powinien dokonać "szerszych" merytorycznie ustaleń, a nie tylko powtórzyć niezweryfikowane wyniki analiz "osób uprawnionych".

Wojewoda pominął kwestię odległości od działki skarżącej, mimo że skarżąca podnosiła stosowny zarzut w odwołaniu od decyzji.

Sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną w realiach niniejszej sprawy jest możliwe jednak pod pewnymi warunkami, które zdaniem skarżącej nie zostały spełnione.

Zgodnie z brzmieniem § 26 uchwały Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) października 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) dopuszcza się budowę obiektu budowlanego na granicy z sąsiadem bez jego zgody, o ile jest to dobudowa do istniejącej ściany bez okien usytuowanej na granicy działki, pod warunkiem zachowania wymogów określonych w ust. 6 § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. z późn. zm., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozporządzenie to zostało już uchylone.

Organ II instancji nie dokonał oceny konsekwencji prawnych rozbiórki budynku skarżącej. Nie została spełniona przesłanka posiadania przez sąsiednią działkę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Usytuowanie budynku w granicy powinno być rozwiązaniem ostatecznym, które zawsze należy szczególnie uzasadnić.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Jak wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności.

Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.

Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania, czy miejscu posadowienia (wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666).

W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji:

1)

zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

2)

zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi,

3)

kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,

4)

wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora.

Przedkładany przez inwestora projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1) - patrz komentarz do Prawa budowlanego pod redakcją Andrzeja Glinieckiego wyd. I LexisNexis str. 333.

W świetle treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie zmiany Prawa budowlanego dokonanego ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 z późn. zm.). Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 powołanej ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 Prawa budowlanego). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego).

Należy przy tym zauważyć, że mimo wyłączenia w art. 35 ust. 1 możliwości badania projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c, jako jeden z podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego nadal wskazuje się nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności badanie zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, zbadał ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu w ramach swoich obowiązków, określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda (...) jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozważając zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami planu, należy badać tę zgodność przede wszystkim w kontekście przeznaczenia terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja.

Teren inwestycji (działka nr ew. (...) obr. (...) w (...)) objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta (...) zatwierdzonym Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) sierpnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. (...) z 2001 r. Nr (...), poz. (...)).

Działka nr ew. (...) położona jest w strefie A, tj. (...), teren "(...)", osiedle "(...)",(...), teren zawarty między linią kolejową, granicą miasta i ulicami: (...) - przyjęty jako część centralna miasta, skupiającą najważniejsze funkcje usługowe.

Przeznaczeniem podstawowym działki zlokalizowanej na obszarze o symbolu A-23 MN1, stosownie do § 36 ww. planu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zatem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu.

Usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką skarżącej było możliwe, gdyż dopuszczone zostało przez przepisy planu miejscowego.

Zgodnie z § 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) października 2001 r. dopuszcza się budowę obiektu budowlanego na granicy z sąsiadem bez jego zgody, o ile jest to dobudowa do istniejącej ściany bez okien usytuowanej na granicy działki, pod warunkiem zachowania wymogów określonych w ust. 6 § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. już nie obowiązuje, dlatego treść § 26 planu, należy aktualnie wykładać jako wymóg zgodności dopuszczonej w nim lokalizacji z innymi przepisami.

Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 j.t.) brzmi - "sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość."

Skarżąca nie była stroną postępowania w zakresie ustalenia odstępstw, gdyż udzielenie tej zgody nie mogło w żaden sposób naruszać jej interesu, biorąc pod uwagę lokalizację nowej zabudowy względem linii lasu.

Na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia (...).04.2017 r., Starosta (...) postanowieniem z dnia (...).05.2017 r., udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) umożliwiające usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w odległości 5,75 m od granicy lasu, pod warunkiem zastosowania rozwiązań zamiennych wynikających z załączonej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Jednocześnie skarżąca w toku postępowania głównego, mogła podnosić zarzuty związane z udzieleniem takiego odstępstwa i poza zarzutami formalnymi innych nie sformułowała.

Projekt budowlany zawierał ekspertyzę techniczną dotyczącą wpływu projektowanego budynku na budynek skarżącej. Autor stwierdził w nim, że przy pracach budowlanych prowadzonych zgodnie z zasadami sztuki budowlanej projektowany budynek nie będzie miał wpływu na budynek sąsiedni i jego realizacja nie zagraża bezpieczeństwu życia i mienia ludzkiego.

Odnosząc się do oceny załączonej ekspertyzy technicznej budynku skarżącej organ odwoławczy słusznie stwierdził, że za treść ekspertyzy odpowiada autor opracowania.

Jednocześnie z dokumentacji wynikało, że ściana szczytowa projektowanego budynku mieszkalnego, o wysokości jednej kondygnacji w części sąsiadującej z istniejącym budynkiem skarżącej, wybudowana zostanie na niezależnym fundamencie, z dylatacją zarówno dla fundamentu jak i dla ściany. Budynek skarżącej jest wyższy od części projektowanej, niepodpiwniczonej.

Autor wskazał na brak negatywnego oddziaływania na budynek sąsiedni, robót budowlanych prowadzonych przy wykonywaniu fundamentów. Nadto wskazał, że pozostałe prace budowlane przy realizacji nowo projektowanego budynku nie mają żadnego powiązania z istniejącym budynkiem skarżącej.

Organ prawidłowo ocenił, że przedstawiona ekspertyza techniczna wypełnia wymogi § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422).

Projekt został sporządzony przez projektanta posiadającego właściwe uprawnienia budowlane i legitymującego się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy - Prawo budowlane. Do projektu załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego.

Projekt zawierał opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych budynku garażu i budynku gospodarczego oraz stosowne rysunki.

Odnosząc się do zarzutów (...), organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania było zasadne i nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia Celnie Wojewoda stwierdził, że ewentualne udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego skarżącej nie jest równoznaczne z wykonaniem tej rozbiórki. Nie może ograniczać uprawnień inwestora do lokalizacji inwestycji na własnej działce.

O naruszeniu uzasadnionych interesów skarżącej, można byłoby mówić jedynie wtedy, gdyby zostały naruszone konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie, a w tej sprawie nie miało to miejsca.

Zdaniem Sądu organ ocenił sprawę w sposób prawidłowy. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.