VII SA/Wa 2558/16 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2600349

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2017 r. VII SA/Wa 2558/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) w części, tj. w zakresie punktów 4 - 9 decyzji w sprawie ze skargi Wójta (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r. znak: (...) w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) w części, tj. w zakresie punktów 4 - 9 decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Strona skarżąca - Wójt (...) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r., znak: (...), utrzymującą w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...), (wydaną w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego wiaduktu drogowego zlokalizowanego na działce nr (...) (teren zamknięty), nad linią kolejową nr (...), który może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska), nakazującą Wójtowi (...) usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w tym wiadukcie drogowym, poprzez wykonanie określonych robót budowlanych usuwających istniejący na obiekcie stan zagrożenia dla ruchu pieszego, tj.:

1.

zabezpieczenie wyrwy przy skrzydle mostu od strony Krakowa (strona zachodnia) poprzez jej stabilne wypełnienie;

2.

dokonanie przeglądu istniejących balustrad i uzupełnienie brakujących połączeń konstrukcyjnych;

3.

zmniejszenie prześwitu balustrad do wymaganych przepisami Rozdziału 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000 r. Nr 65, poz. 408 z późn. zm.). Ze względu na specyfikę działań zabezpieczających, dopuszcza się spełnienie tego obowiązku np. poprzez wykonanie trwałego osiatkowania.

Organ wskazał, że roboty ww. należy wykonać w terminie bezzwłocznym, ale nie później jak do dnia 20 lipca 2016 r. Do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, tj. do czasu wykonania obowiązków wymienionych w punktach 1-3, zakazuje się użytkowania ww. wiaduktu drogowego dla ruchu pieszego.

W pkt II ww. decyzji organ wojewódzki nakazał wykonanie robót budowlanych doprowadzających obiekt do właściwego stanu technicznego, polegających na:

4.

wymianie lub naprawie poręczy stalowych i oddymnic wiaduktu;

5.

wymianie lub naprawie nawierzchni asfaltowej wiaduktu;

6.

wymianie lub naprawie uszkodzonej izolacji na dylach żelbetowych pomostu;

7.

wykonaniu powierzchniowych napraw betonu dyli żelbetowych, przyczółków, filarów skrzydeł żelbetowych;

8.

wykonaniu antykorozyjnego zabezpieczenia powierzchni betonowej wiaduktu oraz powierzchni elementów stalowych konstrukcji nośnej - dźwigarów głównych, poprzecznie, stężeń poprzecznych nad przyczółkami, łożysk stalowych;

9.

wykonaniu uzupełnienia spoinowania umocnienia stożków skarpowych z kamienia naturalnego.

Organ wskazał, że roboty ww. należy wykonać w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. Do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, tj. do czasu wykonania obowiązków wymienionych w punktach 4-9, zakazał użytkowania ww. wiaduktu drogowego dla ruchu kołowego.

W piśmie z dnia 28 czerwca 2017 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) w części, tj. w zakresie punktów 4 - 9 decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że to nie Wójt (...) powinien być adresatem powyższych decyzji. Podniosła, że wskazane naprawy wiążą się ze znacznymi nakładami finansowymi, które obejmują przygotowanie projektu, kosztorysu nakazanych prac budowlanych, kosztów robocizny oraz materiałów niezbędnych do należytego wykonania robót budowlanych określonych w decyzji. Poniesienie nakładów przez stronę skarżącą, w sytuacji w której kwestionowany jest adresat tej decyzji, w przypadku orzeczenia przez Sąd zgodnie z żądaniem strony skarżącej spowoduje lub może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, nie ma gwarancji, że poniesione koszty naprawy zostałyby kiedykolwiek zwrócone przez podmiot, który w wyniku uchylenia decyzji i wydania nowej decyzji byłby zobowiązany do wykonania stosownych robót budowlanych określonych w decyzji. Strona skarżąca podniosła, że na możliwość powstania znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków przemawia również to, że w miejscu przedmiotowego wiaduktu drogowego (zgodnie z zawansowanymi już pracami inwestycyjnymi) planowany jest przebieg kolei aglomeracyjnej. Wedle przygotowanej "Koncepcji programowo - przestrzennej układu komunikacyjnego w rejonie (...) (wraz z uzyskaniem ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach)" wskazany w decyzji wiadukt przeznaczony jest do likwidacji, a w jego miejsce ma powstać nowy przystanek wraz z parkingiem. Wobec powyższego wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd spowodowałoby znaczną szkodę w majątku strony skarżącej, gdyż wykonane naprawy i ich koszt okazałyby się niecelowe, całkowicie niepotrzebne, a wykonanie tych obowiązków nie spowodowałoby spełnienia celu, dla którego decyzja została wydana z uwagi na planowaną inwestycję i likwidację wiaduktu, a likwidacja wyremontowanego wiaduktu zapewne zwiększyłaby koszty jego likwidacji w stosunku do wiaduktu niewyremontowanego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) w części, tj. w zakresie punktów 4 - 9 decyzji.

W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie obowiązków objętych zaskarżoną decyzją wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej wskazać należy, iż nałożony decyzją obowiązek był wynikiem konieczności zabezpieczenia obiektu przed dalszą destrukcją, usunięciem uszkodzeń i stanu zagrożenia bezpieczeństwa, celem umożliwienia jego bezpiecznego użytkowania. Sąd uznał, iż charakter i okoliczności sprawy powodują, że podnoszone argumenty dotyczące orzeczenia nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na stronę skarżącą, która nie powinna być adresatem zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji i nie mają charakteru trudnych do odwrócenia skutków oraz nie wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody.

W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Strona skarżąca nie przedstawiła orientacyjnego kosztorysu wykonania obowiązku, ani nie przedstawiła swojej szczegółowej sytuacji finansowej, które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie realizacja nakazu wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody w majątku strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 667/12, samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej.

Hipotetyczna możliwość dochodzenia zwrotu poniesionych nakładów, tym bardziej bez wskazania ich wysokości nie mogą być wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Również argumentacja, iż w przypadku uchylenia zaskarżonych decyzji, stronie skarżącej trudno będzie odzyskać poniesione koszty od podmiotu właściwego nie jest wystarczająca do uznania, że w sprawie występują okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto, zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.

Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowił, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.