Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1324160

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 lutego 2013 r.
VII SA/Wa 2509/12
Stwierdzenie nieważności planu miejscowego a postępowanie legalizacyjne.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Pindelska.

Sędziowie WSA: Joanna Gierak-Podsiadły, Paweł Groński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. P. i K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2012 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,

III.

zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. P. i K. P. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...) po rozpatrzeniu odwołania B. i K. P. (dalej jako inwestorzy skarżący) od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2012 r. znak: (...) stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. znak: (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że inwestorzy wybudowali budynek mieszkalny jednorodzinny z wbudowanym garażem na podstawie ostatecznej decyzji Starosty (...) z dnia (...) lipca 2008 r. znak (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) podczas kontroli przeprowadzonej w dniu (...) maja 2009 r. budynku mieszkalnego jednorodzinnego realizowanego na działce o nr geodezyjnym (...) w miejscowości (...) przy ul. (...), gm. (...), stwierdził istotne odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie 30 dni projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Po przedłożeniu przez inwestorów 4 egz. projektu budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r., znak: (...), zatwierdził projekt budowlany zamienny dla przedmiotowego budynku oraz nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. budynku.

Ze sprzeciwem od ww. decyzji wystąpił Prokurator Rejonowy (...) w (...), który wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji.

Po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Powiatowego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. wobec wyeliminowania z obiegu prawnego uchwały, którą uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren działki nr (...) w m. (...) oraz braku decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli inwestorzy wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) znak (...), bądź też o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Zdaniem inwestorów decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zaszły podstawy do stwierdzenia jej nieważności, bowiem wykonali inwestycję na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę i również w dacie zakończenia inwestycji pozwolenie pozostawało w mocy. Zdaniem inwestorów fakt uchylenia w tzw. "międzyczasie" planu zagospodarowania przestrzennego m.in. dla obszaru, na którym prowadzona była przedmiotowa inwestycja nie może naruszać praw nabytych inwestorów. W ocenie inwestorów Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie tylko nie dokonał wnikliwego zbadania stanu faktycznego, ale również wyciągnął z niego wnioski nie dające się pogodzić z porządkiem prawnym, bowiem stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego może w efekcie prowadzić do nakazania rozbiórki wybudowanego budynku. Wskazali również, że na dzień składania odwołania istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (...), w którym działka inwestorów jest przeznaczona na cele zgodne z przeprowadzoną inwestycją i pomimo tego, że studium nie jest aktem prawa miejscowego upoważniającym do uzyskania warunków zabudowy lub pozwolenia na budowę, to jest wystarczającym do przyjęcia, że rażące naruszenie prawa nie miało miejsca. Inwestorzy wnieśli również o zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2012 r. odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego oraz wydał decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W uzasadnieniu organ podał, że w dacie wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r., nie było w obrocie prawnym uchwały Rady Gminy (...) z dnia (...) maja 2007 r., Nr (...), uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi (...), w tym dla terenu przedmiotowej nieruchomości działki nr (...), bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 676/08 stwierdził jej nieważność. Nie było również dla tej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ Wójt Gminy (...), ostateczną decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r., znak: (...), odmówił inwestorom ustalenia ww. warunków budowy. Ponieważ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) nie mógł dokonać sprawdzeń i ustaleń, stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, czy przedłożony projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie mógł wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego.

B. P. i K. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości bądź o stwierdzenie jej nieważności w razie zaistnienia przesłanek z art. 156 k.p.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 156 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 7 k.p.a. poprzez podjęcie przez organy administracji publicznej czynności naruszających słuszny interes skarżących, art. 8 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez obligatoryjnie wymaganych elementów oraz art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie tylko nie dokonał wnikliwego zbadania stanu faktycznego, ale również wyciągnął z niego wnioski nie dające się pogodzić z porządkiem prawnym. Zdaniem skarżących w przedmiotowej decyzji brak jest w uzasadnieniu merytorycznego ustosunkowania się przez organ do wydanego rozstrzygnięcia, a zaskarżona decyzja nie zawiera nie tylko wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji, ale także odniesienia stanu faktycznego do stanu prawnego. Skarżący ponownie podnieśli, że nie zaszły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny, bowiem inwestycja została wykonana przez skarżących na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących fakt uchylenia w "międzyczasie" planu zagospodarowania przestrzennego m.in. dla obszaru, na którym prowadzona była przedmiotowa inwestycja nie może naruszać praw nabytych inwestorów. Uchylenie tego planu było bowiem spowodowane jedynie uchybieniami organu, który ten plan tworzył, jednakże w dacie wydawania pozwolenia na budowę, projekt budowlany był zgodny z ustaleniami planu. W ocenie skarżących fakt, że doszło do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i postępowanie naprawcze zostało wszczęte w dacie, w której plan zagospodarowania przestrzennego już nie obowiązywał, nie może prowadzić do unicestwienia ostatecznej decyzji wydanej wcześniej, na mocy której inwestorzy nabyli uprawnienia. Skarżący podnieśli również, że w niniejszej sprawie nie może być mowy o rażącym naruszenia prawa, jak również, że skarżona decyzja prowadzi do powstania stanu sprzecznego z porządkiem publicznym i zasadami praworządności. W odniesieniu do naruszenia przepisów prawa budowlanego skarżący podali, że przepisy te nie odnoszą się w żaden sposób do sytuacji, w której brak jest planu zagospodarowania i decyzji o warunkach zabudowy. Nie da się bowiem sprawdzić zgodności projektu z aktami, które nie istnieją.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego w postaci decyzji lub postanowienia może być wynikiem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego polegającego na weryfikacji ostatecznej decyzji lub postanowienia, zachodzi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a. Instytucja ta służy wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego kwalifikowanymi wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych przesłanek określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji (lub postanowienia) z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającego w obrocie ostatecznego postanowienia i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy pozostawienie takiego postanowienia ze względu na oczywiste i niepodlegające sporom interpretacyjnym naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest w żadnej mierze możliwe do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym. Ponadto za rażące naruszenie prawa uznaje się takie naruszenie porządku prawnego, które wywołuje nieakceptowalne skutki społeczno-gospodarcze. Zaznaczenia wymaga, że postępowanie nieważnościowe ma charakter nadzwyczajny, wyjątkowy, w związku z czym do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji nie wystarczy stwierdzenie istnienia uchybień i wad w wydanym akcie administracyjnym. Wspomniane naruszenia przepisów prawa materialnego muszą zostać ocenione jako kwalifikowane, nie do pogodzenia z zasadą praworządności obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym.

Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. znak: (...).

Należy podkreślić, że poza sporem jest, iż skarżący wybudowali budynek mieszkalny jednorodzinny z wbudowanym garażem w okresie obowiązywania ostatecznej decyzji Starosty (...) z dnia (...) lipca 2008 r. znak (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Nie można zatem inwestorom stawiać w żadnym przypadku zarzutu wykonania samowoli budowlanej. Po stwierdzeniu podczas kontroli przeprowadzonej w dniu (...) maja 2009 r. istotnych odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę organ wszczął właściwą procedurę legalizacyjną i w tym celu decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie 30 dni projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Należy zaznaczyć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) zastosował właściwy tryb naprawczy przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zaś inwestorzy złożyli w siedzibie Inspektoratu w dniu (...) lipca 2009 r. 4 egzemplarze projektu budowlanego opracowanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane (inż. M. G., upr. budowlane nr (...) oraz (...)). W skład złożonej dokumentacji wszedł ponadto opracowany przez tech. Z. M. (upr. budowlane (...)) projekt wew. instalacji elektrycznej.

W rezultacie powyższego, zgodnie z obowiązującą procedurą na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, Starosta (...) decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. znak: (...) uchylił swoją decyzję znak: (...) z dnia (...) lipca 2008 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i K. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr (...) w m. (...) gm. (...).

Podstawowym powodem, dla którego organy w niniejszej sprawie stwierdziły nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. znak: (...) było wyeliminowanie z obiegu prawnego uchwały, którą uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren działki nr (...) w m. (...) oraz brak decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Okoliczności te są w sprawie bezsporne, gdyż wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2009 r. sygn. II OSK 476/09 oddalono skargę kasacyjną wniesioną przez Radę Gminy (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 grudnia 2008 r. sygn. II SA/Bd 676/08 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy (...) nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. w części dotyczącej ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (...) obejmującej obszar dz. nr (...), a skarżący nie uzyskali decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu nie powodują one jednak niemożliwości dokończenia wszczętego prawidłowo trybu naprawczego dotyczącego istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i - w konsekwencji - rażącej wadliwości decyzji zatwierdzającej projekt zamienny. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę zgodził się ze stanowiskiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) zawartym w decyzji z dnia (...) czerwca 2011 r., wskazującym na nieprawidłowość nałożenia na inwestorów obowiązku dostarczenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia inwestycyjnego budynku mieszkalnego wolnostojącego zlokalizowanego na działce rir (...) w m. (...), gm. (...). Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1725/09 przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi podstawy do nałożenia na inwestorów obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd uznał za trafioną argumentację, że brak jest podstaw do uznania, że wykonanie na działce (...) w m. (...) roboty budowlane nie mogą zostać doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Podkreślenia wymaga, że inwestorzy B. i K. P. w czasie realizacji budynku mieszkalnego na działce Nr (...) w miejscowości (...) posiadali ostateczną decyzję Starosty (...) o pozwoleniu na budowę z dnia (...) lipca 2008 r. znak: (...), a obowiązujący w trakcie realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr geodezyjnym (...) w m. (...) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi (...), dopuszczał możliwość sytuowania na ww. działce zabudowy mieszkaniowej. Skoro natomiast stwierdzono nieważność ww. planu dla działki nr (...) to organ nie mógł w żadnym stopniu dokonać ustaleń o jakiejkolwiek sprzeczności projektu zamiennego z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, co mogłoby uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny.

Należy również wskazać na powód nieotzrymania przez inwestorów B. i K. P. pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wolnostojącego zlokalizowanego na działce nr (...) w m. (...), gm. (...). Jak słusznie wskazał organ w decyzji objętej postępowaniem weryfikacyjnym, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż teren przewidziany pod inwestycję wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a taka zgoda może być wyrażona wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w decyzji o warunkach zabudowy, o czym stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78).

Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy są również ustalenia zawarte w projekcie studium kierunków zagospodarowania gminy, który wprawdzie nie jest - w przeciwieństwie do planu zagospodarowania przestrzennego - aktem prawa miejscowego, jednakże wytycza granice w jakich ma nastąpić ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów, w tym działki nr (...) w m. (...). Projekt studium kwalifikuje sporną działkę w strefie urbanizacji, w granicy terenów zabudowy mieszkaniowej. Ustalenia studium, które są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu miejscowego planu, powinny być zatem brane pod uwagę przy ocenie, czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. znak: (...) jest dotknięta wadą kwalifikowaną, skoro jedynym powodem stwierdzenia jej nieważności jest brak ustaleń w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Warto także wskazać, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w (...) z dnia (...) kwietnia 2008 r. nr (...) zezwalająca B. i K. P. na trwałe wyłączenie z produkcji obszaru o pow. 0,0500 ha gruntów leśnych o typie siedliskowym bór świeży stanowiących część działki ewidencyjnej nr (...) położonej w obrębie ewidencyjnym (...) gm. (...), z przeznaczeniem na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Sąd podzielił zatem argumentację skarżących, że stwierdzenie nieważności planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym prowadzona była przedmiotowa inwestycja nie może uniemożliwiać zakończenia procedury legalizacyjnej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, skoro w dacie zrealizowania inwestycji w obrocie pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, wyeliminowana następnie dopiero w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego przez Starostę (...) w dniu (...) lipca 2009 r. w związku właśnie z zastosowaniem procedury naprawczej w odniesieniu do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Przyjęcie odmiennej interpretacji czyniłoby z procedury legalizacyjnej postępowanie o charakterze pozornym, czy wręcz fikcyjnym, które w żadnym przypadku nie może zakończyć się pozytywnym rozstrzygnięciem wyłącznie ze względu na zaistniały brak ustaleń o charakterze urbanistycznym.

Rozstrzygając na nowo sprawę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego związany będzie oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, co powinno sprowadzić się do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. znak: (...).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 w zw. z art. 132 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.