Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1458575

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 lutego 2013 r.
VII SA/Wa 2434/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak.

Sędziowie WSA: Izabela Ostrowska (spr.), Mirosława Pindelska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi U. P.-M. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanowił: odmówić E.K.dopuszczenia go do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) października 2012 r. E. K. zgłosił swój udział w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotem skargi wniesionej do tutejszego Sądu przez U. P. -M. jest postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) Nr (...) z dnia (...) lipca 2012 r. odmawiające U. P.- M. wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu Nr (...) z dnia (...) lutego 2012 r.umarzajacą postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami Prawa budowlanego istniejącego zbiornika wodnego-stawu rybnego o wymiarach 16,00 mx 12,70 m na działce nr (...) położonej przy ul. (...) w (...), stanowiącej własność E. K.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.

Przepis powyższy należy rozumieć w ten sposób, iż uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego może stać się podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału, albowiem tylko wtedy wynik postępowania sądowoadministracyjnego może dotyczyć jego interesu prawnego (por. M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 204). Interes prawny, to zatem taki, który jest chroniony przez prawo a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski w. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.).

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny. W takim przypadku określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie można jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (zob. wyr. NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nie posiada oni interesu prawnego do występowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Przede wszystkim wskazania wymaga, że wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145a § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. W sytuacji zaś, gdy nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, po stronie organu powstaje obowiązek wszczęcia postępowania. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Czynności podjęte przed wydaniem wymienionego postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. W orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że wszelkie rozważania i czynności merytoryczne są na tym etapie postępowania niedopuszczalne. Należy podkreślić, że dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie w tej sprawie. Organ dokonując czynności wstępnych bada czy istnieją przesłanki podmiotowe, przedmiotowe i dotyczące terminu, ale nie są to czynności procesowe postępowania administracyjnego. Postanowienie o wznowieniu postępowania, wobec braku przeszkód nie kończy procedury wznowieniowej, ale dopiero ją wszczyna i to postanowienie organ jest obowiązany doręczyć wszystkim stronom postępowania, aby ich prawa procesowe, gwarantowane art. 10 § 1 k.p.a. nie zostały naruszone. Natomiast postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zamyka drogę do podjęcia ww. postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, co powoduje, że organ administracji żadnych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym nie podejmuje i nie załatwia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Rozstrzygnięcie co do istoty zapada bowiem dopiero po wznowieniu postępowania na podstawie art. 151 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze należy dojść do wniosku, że zakończenie czynności organu - wywołanych wnioskiem o wznowienie postępowania - postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania dotyczy tylko interesu prawnego podmiotu występującego z tym wnioskiem.

Sąd orzekający w składzie niniejszym podziela stanowisko zaprezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1390/06 i I OSK 1406/06 oraz z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 1489/06, z których wynika, iż zakończenie czynności wstępnych postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją.

Z tych wszystkich względów należało uznać, iż E. K. nie posiadał legitymacji materialnoprawnej w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, a co za tym idzie wynik postępowania sądowoadministracyjnego nie dotyczy jego interesu prawnego.

Wobec niespełnienia przesłanki o której mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. należało postanowić jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.