VII SA/Wa 2235/18, Zatarcie karalności za wykroczenie drogowe a skierowanie na badanie w celu ustalenia braku przeciwskazań do kierowania pojazdami. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2682189

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2019 r. VII SA/Wa 2235/18 Zatarcie karalności za wykroczenie drogowe a skierowanie na badanie w celu ustalenia braku przeciwskazań do kierowania pojazdami.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Marta Kołtun-Kulik (spr.), Mirosław Montowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na badania celem ustalenia braku przeciwskazań do kierowania pojazdami oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2018 r., znak (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...), w przedmiocie skierowania A P (dalej: "skarżący") na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Decyzja organu odwoławczego zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pismem z dnia 11 lipca 2014 r. (...) Wojewódzki Komendant Policji wystąpił do Starostwa Powiatowego w (...)- na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm., dalej: "ustawa o kierujących pojazdami") - o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu w związku z otrzymaniem przez niego 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyło się postępowanie ze skargi A P na czynność (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odmowy zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców. Dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 1281/14 sąd ten oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3088/15. Przez czas trwania tego postępowania postępowanie objęte niniejszą skargą było zawieszone.

W związku z zakończeniem powyższego postępowania Starosta (...) podjął postępowanie i w dniu (...) kwietnia 2018 r. - na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami - wydał ww. decyzję, na podstawie której skierował skarżącego na badania psychologiczne.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało ją w mocy.

Uzasadniając decyzję, organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że w sytuacji ziszczenia się przesłanek wymienionych w ustawie, to jest przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego i otrzymania stosownego wniosku, organ ten ma obowiązek wydać decyzję określonej treści. Ponadto wskazał, że Starosta nie posiada uprawnienia do kontrolowania prawidłowości dokonanych naliczeń punktów karnych.

Jednocześnie organ wskazał, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - w sprawie odpadła przyczyna zawieszenia, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 3088/15, oddalił skargę kasacyjną skarżącego w przedmiocie zmniejszenia liczby punktów karnych.

Organ podniósł także, że co prawda starosta odniósł się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania dopiero w uzasadnieniu decyzji, jednak nie wpłynęło to negatywnie na prawa strony, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił we wniosku, że toczy się postępowanie dotyczące usunięcia z ewidencji punktów karnych z uwagi na zatarcie skazania, zaś na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. W konsekwencji wydanie takiego postanowienia nie wpłynęłoby w znaczący sposób na sytuację skarżącego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł A P, zarzucając naruszenie:

1) art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a.") poprzez wydanie decyzji w sprawie skierowania na badania psychologiczne w sytuacji istnienia przesłanek obligujących organy do zawieszenia postępowania w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym usunięcia z Ewidencji punktów karnych widniejących na koncie skarżącego 25 punktów karnych z uwagi na zatarcie ukarania za wykroczenia, w związku z którymi zostały mu przypisane, oraz o wycofanie wniesionego do Starosty (...) wniosku z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...) który stanowił podstawę wszczęcia przez Starostę (...) postępowania w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne;

2) art. 10 § 1 k.pa. poprzez niezawiadomienie skarżącego przez organ II instancji o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału i składania wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiono skarżącemu przedłożenie dowodu (wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2897/17) wskazującego na rozpatrywanie istotnego zagadnienia wstępnego w ramach postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie;

3) art. 6, 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy obu instancji ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszelkich zaistniałych okoliczności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem nie została w sposób należyty wyjaśniona okoliczność posiadania przez skarżącego w chwili wydania kwestionowanych decyzji punktów karnych w ilości uzasadniającej skierowanie na badania psychologiczne;

4) art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 99 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe zastosowanie;

5) art. 46 § 1 Kodeksu Wykroczeń oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że ukarania za wykroczenia w ruchu drogowym, za które zostały przypisane Skarżącemu punkty karne, uważa się za niebyłe i podlegające ex lege usunięciu z ewidencji kierowców.

Skarżący podniósł również, że organ pierwszej instancji został w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo oznaczony, co winno skutkować jej uchyleniem, bowiem zgodnie z art. 107 k.p.a. oznaczenie organu stanowi istotny element decyzji i nie może zostać sprostowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sentencja decyzji, choć sformułowana z błędnym wskazaniem organu pierwszej instancji, odpowiada prawu. Oznaczenie organu administracji publicznej, o którym mowa w § 1 pkt 1 art. 107 k.p.a., dotyczy organu wydającego decyzję, a ten został oznaczony prawidłowo. Samo błędne wskazanie organu pierwszej instancji nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i może być sprostowane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., co też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) uczyniło postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2018 r., znak (...).

Zarzut dotyczący zaistnienia przesłanek do zawieszenia postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Organ zasadnie wskazał, iż w piśmie skarżącego z dnia 4 kwietnia 2018 r. nie zostało uprawdopodobnione, że toczy się postępowanie w przedmiocie usunięcia punktów karnych w wyniku zatarcia ukarania za wykroczenia. Co więcej jednak, bieg tego postępowania nie mógł mieć żadnego wpływu na bieg postępowania będącego przedmiotem niniejszej sprawy, o czym mowa poniżej.

Zarzut naruszenia art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń także nie zasługuje na uwzględnienie. Z punku widzenia zasadności skierowania kierowcy na badania psychologiczne celem ustalenia braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami bez znaczenia jest to, czy karalność danego wykroczenia uległa przedawnieniu (por. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 349/17 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Po 842/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Kwestia zatarcia ukarania jest instytucją prawa karnego, działa na przyszłość nakazując traktowanie ukaranego jako osoby niekaranej. Dla sfery prawa administracyjnego instytucja ta nie ma większego znaczenia, zwłaszcza dla zdarzeń prawnych, z którymi była związana. Zatarcie karalności za wykroczenia drogowe nie podważa faktu dopuszczenia się naruszeń przepisów ruchu drogowego.

Wskazać należy, że system punktów karnych, o którym mowa w art. 98 ustawy o kierujących pojazdami, jest formą sankcji nakładanej na kierowcę, wynikającej z naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym, natomiast kompetencja, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy, ma na celu umożliwienie organom administracji podjęcia działań służących zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Regulacje te pełnią zatem różne funkcje i są od siebie niezależne. Istotą powyższego rozwiązania ustawowego jest zaistnienie okoliczności uzasadniających poważne wątpliwości co do tego, czy dana osoba ma odpowiednie predyspozycje do kierowania pojazdami.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie go o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału i składania wniosków dowodowych. Istotnie, skarżący nie został zawiadomiony przez organ o zamiarze zakończenia postępowania. Jednak warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest wykazanie przez skarżącego, że został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Organ odwoławczy nie zgromadził żadnych nowych dowodów, brak było także wniosków, co do których skarżący mógłby się wypowiedzieć. Sam zaś skarżący wskazał, że uniemożliwiło mu to przedłożenie dowodu w postaci wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2897/17, dotyczącego jego skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...). Wyrok ten został wydany dwa miesiące przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji, w związku z czym skarżący miał czas na złożenie jego odpisu do akt sprawy. Niemniej jednak skarżący nie wykazał, aby czynność Komendanta została wyeliminowana, co skutkuje koniecznością przyjęcia, że wpis ten ma charakter ostateczny i mógł stanowić podstawę ustaleń organów co do spełnienia przesłanek z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Niniejsza sprawa nie dotyczy bowiem kontroli czynności w przedmiocie usunięcia punktów z ewidencji prowadzonej przez Policję, lecz skierowania kierowcy, w drodze decyzji, na badania psychologiczne. Tym samym zawarte w skardze zarzuty co do prawidłowości wpisów w ewidencji nie mogły być przedmiotem kontroli Sądu.

Zatem w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, aby uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy.

Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 99 ust. 2 pkt 2 i art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Skarżący w istocie domaga się, aby organy wydające decyzje w niniejszej sprawie dokonały weryfikacji ilości punktów karnych, do czego nie są uprawnione (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2009, sygn. I OSK 1371/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskazać należy, że postępowanie zostało przeprowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) z poszanowaniem zasad, o którym mowa w tych przepisach.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.