Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564810

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 maja 2014 r.
VII SA/Wa 219/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska.

Sędziowie WSA: Bogusław Cieśla (spr.), Izabela Ostrowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2013 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

III.

zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P. M. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej zw. także PINB w (...)) decyzją nr (...) z dnia (...) września 2013 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w z związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 267), nakazał P. M. rozbiórkę budynku biurowo-socjalnego i budynku garażowo-warsztatowego z myjnią, o wymiarach: 17,80 x 8,04 m i 20,21 x 12,66 m usytuowanego na działce nr ew. (...) w (...) gm. (...), wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na wniosek Wójta Gminy (...) dokonał kontroli zabudowy na ww. nieruchomości, a następnie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budynków: portierni, biurowo-socjalnego, myjni, magazynowo-warsztatowego z kotłownią, warsztatowego z kanałem samochodowym. W trakcie kontroli ustalono, iż ww. obiekty wybudowane zostały z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, bez pozwolenia na budowę.

W toku prowadzonego postępowania, organ wydał w stosunku do ww. obiektów na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, odrębne rozstrzygnięcia nakładające na inwestora - P. M. obowiązek przedłożenia w określonym terminie dokumentów, pozwalających dokonać oceny, czy samowole wykonanie konkretnego obiektu kwalifikuje się do zalegalizowania. W dniu (...) listopada 2012 r. zapadły postanowienia odnoszące się odpowiednio:

- do budynku biurowo-socjalnego, postanowienie Nr (...),

- do budynku myjni, postanowienie Nr (...),

- do budynku magazynowo - warsztatowego z kotłownią, postanowienie Nr (...),

- do budynku warsztatowego z kanałem samochodowym, postanowienie Nr (...),

- do budynku portierni, postanowienie Nr (...).

W dniu (...) lutego 2013 r., inwestor przedłożył opracowanie zatytułowane "Projekt budowlany zamienny, 1. Projekt zagospodarowania - lokalizacja budynków na fr.dz.ewid. (...) w miejscowości (...) gmina (...) powiat (...); 2. Projekt budowlany zamienny budynku biurowo - socjalnego; 3. Projekt budowlany zamienny budynku garażowo - gospodarczego z myjnią ręczną; 4. Projekt budowlany zamienny budynku portierni; 5. Projekt szczelnego zbiornika bezodpływowego".

  Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po analizie przedłożonej dokumentacji wskazał, że opracowanie to zawiera opis inwestycji obejmujący więcej niż jeden obiekt budowlany. Przy czym dokument ten dowodzi, że zmienił się stan faktyczny w sprawie, w odniesieniu do obiektów do których prowadzono postępowanie, tj. inwestor zrezygnował z legalizacji budynku warsztatowego z kanałem samochodowym, a w stosunku do pozostałej zabudowy złożył projekt zamienny, w którym oprócz zamiaru legalizacji kiosku modułowego portierni zamiarem tym objęty został budynek socjalno-biurowy i bezpośrednio dobudowany do niego budynek garażowo-gospodarczy z myjnią ręczną (uprzednio stanowiący obiekty oddzielne, oddalone od siebie o ok. 0,40-0,50 m tj. tunel namiotowy myjni, hale magazynowo-warsztatowa z kotłownią).

W przedmiocie portierni organ wydał odrębne rozstrzygnięcie, natomiast po weryfikacji dalszej części opracowania stwierdził, że przedłożona dokumentacja nie spełnia wymogów ustawy Prawo budowlane (art. 34 i art. 20 ust. 4) i rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, bowiem nie zawiera form i opracowań, wynikających z przepisów § 8 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 oraz § 12 ust. 1 pkt 5.

Z tego względu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na mocy postanowienia nr (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. zobowiązał P. M. do usunięcia w terminie 30 dni, od daty otrzymania postanowienia stwierdzonych w projekcie budowlanym zamiennym nieprawidłowości poprzez uzupełnienie opracowania o:

- w części opisowej projektu zagospodarowania działki, określenie przedmiotu inwestycji, a w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany - zakresu całego zamierzenia, a w razie potrzeby kolejność realizacji obiektów (§ 8 ust. 2 pkt 1);

- w części opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego określenie: programu użytkowego obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji (§ 11 ust. 2 pkt 1),

- w stosunku do obiektu budowlanego usługowego, produkcyjnego lub technicznego - podstawowych danych technologicznych oraz współzależności urządzeń i wyposażenia związanego z przeznaczeniem obiektu i jego rozwiązaniami budowlanymi (§ 11 ust. 2 pkt 6) oraz rozwiązań zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem (§ 11 ust. 2 pkt 8);

- w części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego przedstawienie zasadniczych elementów wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem (§ 12 ust. 1 pkt 5).

Obowiązek nałożony tym postanowieniem nie został przez inwestora wypełniony. Z tego względu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego decyzję nakazującą rozbiórkę.

Odwołanie od ww. decyzji złożył P. M.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) listopada 2013 r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sprawy była samowolna inwestycja na działce oznaczoną nr ew. (...) w miejscowości (...) gm. (...), stanowiącej własność P. M.

Zdaniem organu nadzoru budowlanego inwestor musiał przed przystąpieniem do inwestycji uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec jej braku, zasadne było zastosowanie w stosunku do tych obiektów budowlanych trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego. Dlatego organ I instancji wszczął procedurę legalizacyjną.

Po przedłożeniu przez P. M. w dniu (...) lutego 2013 r. projektu budowlanego zamiennego sporządzonego w styczniu 2013 r. ustalono, że w miejsce tunelu namiotowego myjni o wymiarach ok. 6 x 11,9 m oraz hali magazynowo - warsztatowej z kotłownią o wymiarach 10,3 x 12,6 m oraz 11,9 x 3 m, powstał obiekt nazwany w przedłożonym projekcie budowlanym jako budynek garażowo - gospodarczy z myjnią ręczną o wymiarach 20,21 x 12,66 m (obiekt ten stanowi myjnię z dwoma pomieszczeniami garażowo - warsztatowymi oraz pom. kotłowni, gospodarczym i magazynowym). Do ww. obiektu dobudowany jest budynek socjalno-biurowy.

Legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa jeżeli inwestor właściwie wypełni obowiązek określony w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego.

Po weryfikacji projektu budowlanego zamiennego stwierdzono, że przedłożona dokumentacja nie spełnia wymogów art. 34 oraz art. 20 ust. 4 Prawo budowlane, a także § 8 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że PINB w (...) zasadnie postanowieniem Nr (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, nałożył na P. M. obowiązek usunięcia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia stwierdzonych w projekcie budowlanym zamiennym nieprawidłowości, poprzez uzupełnienie opracowania.

Skoro Inwestor nie wywiązał się w terminie z nałożonych na niego obowiązków i nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości, to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego musiał nakazać rozbiórkę budynku biurowo - socjalnego i budynku garażowo - warsztatowego z myjnią.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył P. M.

Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 28 k.p.a. Wskazał, że stan faktyczny w sprawie nie został należycie ustalony. Zarzucił organom błędną kwalifikację wykonanych przez niego robót budowlanych, dopuszczenie do sprawy w charakterze uczestników postępowania osób nie mających interesu prawnego.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiot sprawy określony w zawiadomieniu o jego wszczęciu nie był tożsamy z przedmiotem określonym w postanowieniu zobowiązującym do przedłożenia dokumentów w celu legalizacji.

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania była mowa o budynku biurowo-socjalnym, natomiast w postanowieniu nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. o budynku kontenera biurowo-socjalnego. Budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Kontener jest natomiast tymczasowym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 5). Jego budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, tylko podlega zgłoszeniu (art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12). W przypadku budowy obiektu tymczasowego bez wymaganego zgłoszenia, powinien mieć zastosowanie art. 49b, a nie art. 48 Prawa budowlanego.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. organ zobowiązał do przedstawienia dokumentów dotyczących tunelu namiotowego - myjni.

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania była natomiast mowa o budynku myjni. Wprawdzie postanowienie to zostało uchylone, ale było tak samo niespójne z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego, jak poprzednie postanowienie. Tunel namiotowy, też jest tymczasowym obiektem budowlanym, a nie budynkiem.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., PINB w (...) uchylił postanowienie nr (...) z uwagi na fakt, iż w miejsce budynku myjni powstał budynek garażowo-gospodarczy z myjnią ręczną o wymiarach 20,21x12,66 m (myjnia, dwa pomieszczenia garażowo-warsztatowe, kotłownia, pomieszczenie gospodarcze i magazynowe).

Decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., organ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie tunelu namiotowego myjni, z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. PINB w (...) zobowiązał do przedstawienia dokumentów wymaganych na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, dotyczących hali magazynowo-warsztatowej z kotłownią o wymiarach 10,30 x 12,60 m oraz 11,90 x 3,00. Następnie postanowieniem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. organ uchylił postanowienie nr (...).

Decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., organ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie hali magazynowo-warsztatowej z kotłownią o wymiarach 10,30 x 12,60 m oraz 11,90 x 3,00 m z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

W tych okolicznościach decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) września 2013 r. dotyczyła rozbiórki zupełnie innych obiektów (budynku garażowo-warsztatowego z myjnią o wymiarach 20,21 x 12,66 m i budynku biurowo-socjalnego o wymiarach 17,80 x 8,04m), niż w toczącym się przed organem postepowaniu legalizacyjnym. Decyzja rozbiórkowa została wydana bez poprzedzenia jej stosownymi czynnościami procesowymi - zawiadomieniem stron o wszczęciu formalnie odrębnego postępowania, chociaż sam organ stwierdził że zamiarem legalizacji zostały objęte inne obiekty, niż uprzednio istniejące, w sprawie których wydano postanowienia nr (...),(...) i (...).

Taka sytuacja rodzi dla strony negatywne konsekwencje w kontekście art. 10 § 1 k.p.a. Postępując w ten sposób organ uniemożliwił podniesienie błędnej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, w wyniku których powstały obiekty budowlane (budowle), a nie budynki.

W sposób rażący naruszono procedurę określoną w art. 48 Prawa budowlanego, albowiem decyzji nie poprzedzono postanowieniem nakładającym obowiązek wstrzymania robót budowlanych i przedstawienia dokumentów wymaganych do legalizacji samowoli budowlanej.

Chociaż dokumenty te zostały przedstawione, to nie zwalniało organu od zachowania procedur przewidzianych w Prawie budowlanym. Organ ograniczył się jedynie do wydania postanowienia nakazującego usunięcie nieprawidłowości w przedstawionym projekcie, a następnie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się natomiast do zarzutu naruszenia zasady przejrzystości procesowej postępowania polegającego na wydaniu jednej decyzji odnoszącej się do dwóch obiektów, chociaż organ powiatowy stwierdził w wydanych w tej sprawie postanowieniach, że nie jest dopuszczalne rozpoznanie sprawy jednym rozstrzygnięciem ze względu na brak identyczności stanu faktycznego.

Organ nie wykazał również, dlaczego K. W. i S. W. mają interes prawny i zostali uznani za strony postępowania. Fakt sąsiedztwa z działką nr ew. (...), na której zrealizowano obiekty, nie oznacza, iż właściciele sąsiednich nieruchomości automatycznie są stroną postępowania prowadzonego w sprawie tych obiektów.

Nadto postanowienie z dnia (...) czerwca 2013 r. nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedstawionym projekcie budowlanym, PINB w (...) wydał w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd bada wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że mimo iż nie wszystkie zarzuty skargi okazały się słuszne, to zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania.

Niniejsza sprawa związana była z ujawnieniem samowolni budowlanej na działce oznaczonej nr ew. (...) w miejscowości (...) gm. (...), stanowiącej własność P. M. W toku prowadzonego postępowania, w dniu (...) listopada 2012 r., organ powiatowy na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wydał odrębne rozstrzygnięcia w stosunku do pięciu obiektów, które jego zdaniem powstały w warunkach samowoli budowlanej. Na mocy tych postanowień zobowiązał P. M. do przedłożenia w określonym terminie dokumentów, pozwalających dokonać oceny, czy samowole wykonanie konkretnego obiektu kwalifikuje się do zalegalizowania. Postanowienia te dotyczyły:

- budynku biurowo-socjalnego, postanowienie Nr (...),

- budynku myjni, postanowienie Nr (...),

- budynku magazynowo - warsztatowego z kotłownią, postanowienie Nr (...),

- budynku warsztatowego z kanałem samochodowym, postanowienie Nr (...),

- budynku portierni, postanowienie Nr (...).

W dniu (...) lutego 2013 r., inwestor przedłożył opracowanie zatytułowane "Projekt budowlany zamienny, 1. Projekt zagospodarowania - lokalizacja budynków na fr.dz.ewid. (...) w miejscowości (...) gmina (...) powiat (...); 2. Projekt budowlany zamienny budynku biurowo - socjalnego; 3. Projekt budowlany zamienny budynku garażowo - gospodarczego z myjnią ręczną; 4. Projekt budowlany zamienny budynku portierni; 5. Projekt szczelnego zbiornika bezodpływowego".

Po przedłożeniu przez P. M. w dniu (...) lutego 2013 r. projektu budowlanego zamiennego ustalono, że w miejsce tunelu namiotowego myjni o wymiarach ok. 6 x 11,9 m oraz hali magazynowo - warsztatowej z kotłownią o wymiarach 10,3 x 12,6 m oraz 11,9 x 3 m, powstał obiekt nazwany w przedłożonym projekcie budowlanym jako budynek garażowo - gospodarczy z myjnią ręczną o wymiarach 20,21 x 12,66 m (obiekt ten stanowi myjnię z dwoma pomieszczeniami garażowo - warsztatowymi oraz pom. kotłowni, gospodarczym i magazynowym). Do ww. obiektu dobudowano budynek socjalno-biurowy.

Zatem takie ustalenia organu, wskazywały jednoznacznie, iż w tej sprawie wystąpiła dalsza samowola budowlana, polegająca na wykonaniu robót budowlanych, w wyniku których doszło do przekształcenia istniejącej w chwili wszczęcia postępowania legalizacyjnego zabudowy.

Organ zamiast kontynuować postępowanie, powinien odnieść się w sposób prawem przewidziany do takiej sytuacji, mając na uwadze, że postępowanie wszczęto w odniesieniu do innych obiektów. Wprawdzie w odniesieniu do części obiektów pierwotnie wszczętego postępowania, zostało ono umorzone, ale nie ulega wątpliwości iż w zakresie tej części która była kontynuowana nie istniała tożsamość przedmiotowa wszczętego w określonej dacie postępowania.

Choć słusznie organ wywodził, że legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części, jest możliwa wówczas gdy inwestor właściwie wypełni obowiązki określone w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, to stwierdzenie czy doszło do wypełnienia tych obowiązków, wymaga zawsze oceny relacji między treścią postanowienia wydanego w oparciu o art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, a przedłożoną dokumentacją. W niniejszej sprawie taka relacja zgodności nie występuje.

Po weryfikacji projektu budowlanego zamiennego przedłożonego przez skarżącego, stwierdzono że dokumentacja ta nie spełnia wymogów art. 34 oraz art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a także § 8 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

W tym miejscu wskazać należy, że przedłożona zgodnie z postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego dokumentacja, podlegała dalszemu sprawdzeniu, stosownie do art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, jednak cały czas musi istnieć tożsamość przedmiotowa prowadzonego postępowania, czego w niniejszej sprawie nie było.

Dlatego wobec braku tej tożsamości, przedwczesne było stwierdzenie, że inwestor nie wywiązał się w terminie z nałożonych na niego obowiązków i nie usunął nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, tym samym przedwczesne było nakazanie rozbiórki budynku biurowo - socjalnego i budynku garażowo - warsztatowego z myjnią. Podkreślić trzeba, że do obiektów wskazanych w decyzji rozbiórkowej, nie wydano postanowienia w dniu (...) listopada 2013 r., zobowiązującego skarżącego do przedłożenia dokumentów w celu ich legalizacji.

W tym kontekście słuszne były zarzuty skargi podnoszące, iż inny był przedmiot sprawy określony w postanowieniu zobowiązującym do przedłożenia dokumentów w celu legalizacji, a innego przedmiotu dotyczył wydany nakaz rozbiórki.

Dlatego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) września 2013 r., dotycząca rozbiórki budynku garażowo-warsztatowego z myjnią o wymiarach 20,21 x 12,66 m i budynku biurowo-socjalnego o wymiarach 17,80 x 8,04m, nie pozostawała w ściślej relacji z toczącym się przed organem postępowaniem legalizacyjnym. Tym samym decyzja rozbiórkowa została wydana bez poprzedzenia jej czynnościami procesowymi, określonymi przepisami procedury legalizacyjnej opisanej w art. 48 i 49 Prawa budowlanego.

Słusznie wskazano w skardze, iż taka sytuacja może powodować dla strony negatywne konsekwencje. Skarżący mógł bowiem podnosić błędną kwalifikację robót budowlanych związanych z wykonaniem poszczególnych obiektów.

Zatem naruszono procedurę określoną w art. 48 Prawa budowlanego, albowiem decyzji kończącej postepowanie nie poprzedzono postanowieniem nakładającym obowiązek wstrzymania robót budowlanych i przedstawienia dokumentów wymaganych do legalizacji samowoli budowlanej.

Zasadny był zarzut, iż takie działanie (podkreślić należy, iż wynikające z winy skarżącego) spowodowało naruszenie zasady przejrzystości procesowej postępowania polegającej na wydaniu jednej decyzji odnoszącej się do dwóch obiektów, które powstały już w toku procedury legalizacyjnej.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy nadzoru budowlanego zobowiązane będą uwzględnić wskazania przedstawione powyżej i zastosować właściwe w sprawie przepisy Prawa budowlanego w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270.), orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.