Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1435922

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 lutego 2014 r.
VII SA/Wa 2117/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.).

Sędziowie WSA: Maria Tarnowska, Bożena Więch-Baranowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r., nr (...), na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej obiektu konstrukcji stalowej szkieletowej w kształcie 3/4 koła o wysokości

5,0 m na czterech słupkach murowanych, samowolnie wybudowanego przy ul. (...) w (...), nakazał J. G. dokonanie całkowitej rozbiórki przedmiotowego obiektu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż we wcześniej prowadzonym postępowaniu (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji nr (...) z dnia (...) września 2009 r. wskazał na konieczność zaliczenia przedmiotowego obiektu do budowli wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył, iż w związku z powyższym, postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 r., nr - (...), nałożył na właściciela obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów wymaganych prawem niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. W dniu 10 maja 2010 r. J. G. przedłożył wymaganą dokumentację, którą pismem (...) z dnia (...) maja 2010 r. organ odesłał w celu jej uzupełnienia i sporządzenia zgodnie z wymogami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). W związku z przedłożeniem przez J. G. w dniu 22 czerwca 2010 r. dokumentacji niespełniającej ww. wymów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) postanowieniem nr - (...) z dnia (...) lipca 2010 r. nałożył obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości w złożonym "Projekcie wykonawczym obiektu architektury ogrodowej - ażurowej struktury pod pnącza roślinne", poprzez jego uzupełnienie w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Organ zaznaczył, iż w dniu 5 października 2010 r. właściciel przedmiotowej nieruchomości przedłożył kolejny raz dokumentację, która nadal nie spełniała wymogów wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) stwierdził, iż inwestor nie wypełnił nałożonego obowiązku tym samym uniemożliwiając dokonania oceny i sprawdzenia możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu oraz wydania innego rozstrzygnięcia, niż nakaz rozbiórki.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. G.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2013 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. G., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaznaczył na wstępie, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji, a także Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Następnie, podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) po stwierdzeniu, że przedmiotowa budowla jest samowolą budowlaną zastosował właściwy tryb postępowania określony w art. 48 Prawa budowlanego. Organ zwrócił uwagę, iż odnośnie kwalifikacji prawnej inwestycji zajął już stanowisko w poprzedniej decyzji nr (...) z dnia (...) września 2009 r. Ww. decyzja, jako rozstrzygnięcie organu II instancji jest ostateczna, a z uwagi na niezaskarżenie jej w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stała się prawomocna. Powyższe oznacza, że jako decyzja pozostająca w obrocie prawnym wywołuje określone skutki prawne. Organ odwoławczy zaznaczył, iż w tym rozstrzygnięciu wskazał jednoznacznie, że przedmiotową konstrukcję należy traktować jako budowlę, tj. obiekt budowlany z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który jako niewymieniony w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego wymagał pozwolenia na budowę. Jednocześnie odnosząc się do argumentów skarżącego podkreślił, że zwolnienie od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie ww. przepisu przysługuje tylko wymienionym w nim budowom i robotom budowlanym i nie może być rozszerzane na inne ich kategorie nawet gdyby miały one funkcjonować w powiązaniu z inwestycjami objętymi tym zwolnieniem.

Dalej, organ zauważył, iż zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektu małej architektury. Pod pojęciem obiektu budowlanego rozumieć zaś należy: budynek, budowlę i obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1). Ilekroć w Prawie budowlanym jest mowa o obiekcie małej architektury należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Zdaniem organu, ze wskazanej regulacji wynika, iż cechą wspólną tej kategorii obiektów są ich niewielkie rozmiary. Przy kwalifikowaniu danego obiektu jako "obiektu małej architektury" należy mieć na uwadze drugą część definicji tego pojęcia zawierającą otwarte wyliczenie obiektów zaliczanych do tej kategorii. Wskazane w tym przepisie przykłady obiektów małej architektury podzielone są według kryterium funkcji na trzy kategorie. Pierwsza dotyczy obiektów kultu religijnego (a), druga architektury ogrodowej (b), a trzecia rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (c). Taka konstrukcja przepisu pozwala bowiem na określenie obiektów podobnych do tych w nim wymienionych, które ze względu na niewielkie rozmiary i podobną funkcję mogą być również zaliczone do wskazanej kategorii.

Dokonując analizy przedmiotowej samowoli budowlanej, tj. konstrukcji stalowej szkieletowej wykonanej w kształcie 3/4 koła z powyższą wykładnią przepisów, organ odwoławczy uznał, iż nie można zaliczyć jej do kategorii obiektów małej architektury. Mając na uwadze, iż rozmiary wykonanego obiektu nie są niewielkie, że powierzchnia zabudowy tego obiektu wynosi ok. 22,9 m2, a jego wysokość 5,35 m (według załączonego projektu) oraz że konstrukcja jest w kształcie niepełnej kopuły stalowej o średnicy ok. 6,24 m, w ocenie organu, do wybudowania takiej konstrukcji wymagana jest wiedza konstrukcyjno-budowlana. Ponadto, w uwagach zawartych w przedstawionej dokumentacji projektowej autor opracowania wskazał na konieczność wykonywania robót montażowych pod nadzorem osoby o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. Ze zdjęcia załączonego do materiału dowodowego można także wywnioskować, że przedmiotowa konstrukcja nieznacznie odbiega od wysokości istniejącego na tej nieruchomości budynku mieszkalnego.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) w celu przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego nakazał inwestorowi dostarczenie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa Budowlanego. Następnie stwierdził, iż po uznaniu, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów prawa organ I instancji prawidłowo postanowieniem nr (...) z dnia (...) lipca 2010 r. wezwał inwestora do usunięcia braków i nieprawidłowości w złożonych dokumentach. W odpowiedzi na ww. wezwanie inwestor przedłożył w dniu 5 października 2010 r. pismo z dnia 30 września 2010 r., które - co należy wyraźnie znaczył organ - nadal nie spełniało wymagań określonych w przepisach.

Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) słusznie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej samowoli budowlanego, bowiem zgodnie z art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego w przypadku nieusunięcia wskazanych przez organ powiatowy nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej, organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę samowoli budowlanej.

Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących bezzasadnego, zdaniem skarżącego, wezwania go do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji projektowej, organ uznał je za nietrafne. Przede wszystkim nie podzielił stanowiska prezentowanego w odwołaniu, że do projektu budowlanego wymaganego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nie stosuje się przepisów dotyczących projektu budowlanego, będącego załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ zwrócił uwagę, iż w art. 48 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, w którym wymienia się wymagane dokumenty do legalizacji samowoli budowlanej, występuje odesłanie do art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4. Z kolei przepis, do którego jest odesłanie, a który de facto wymienia enumeratywnie dokumenty jakie należy załączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, w ust. 2 pkt 1 mówi wprost o czterech egzemplarzach projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Tak więc bezspornym jest, że projekt budowlany, o który mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego winien spełniać wymagania określone w przepisach, w tym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. G., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż wydana została z naruszeniem przepisów:

1)

postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem:

a)

art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., polegającym na wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie, bez uprzedniego wnikliwego zbadania i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niezbędnego do prawidłowej oceny charakteru budynku będącego przedmiotem postępowania, poprzez nie podjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a oparcie się w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, jedynie na niezgodnych z prawem wskazaniach (...) Inspektora Nadzoru Budowlanego, zawartych w uzasadnieniu decyzji nr (...) z dnia (...) września 2009 r.,

b)

art. 15 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

2)

prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, że obiekt będący przedmiotem postępowania należy zaliczyć do budowli wymagających uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2009 r., nr (...), przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania, jako decyzja nie rozstrzygająca merytorycznie sprawy, nie mogła przesądzać o tym, że obiekt będący przedmiotem postępowania należy zaliczyć do budowli wymagających uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Ponadto, w ocenie skarżącego, fakt oparcia się na ww. decyzji, świadczy również o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania, a także brak samodzielnego zbadania charakteru obiektu będącego przedmiotem postępowania. J. G. stwierdził także, iż przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, zebranie odpowiednich dowodów oraz ich ocena należały do wyłącznej kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, natomiast Wojewódzki (...) Inspektor Nadzoru Budowlanego mógł udzielić organowi I instancji jedynie wskazówek, co do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Ponadto w odniesieniu do nie złożenia przez stronę dokumentów wymaganych do legalizacji budowy na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133) i nie spełnienia tego obowiązku przez stronę, skarżący zauważył, iż powyższy akt prawny ma zastosowanie jedynie w przypadku postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W trakcie postępowania prowadzonego przed organem I instancji, w piśmie z dnia 5 maja 2010 r. wskazywał on natomiast, że błędne jest przyjęcie przez organy nadzoru, iż obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania, należy zaliczyć do budowli wymagających uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego.

Zdaniem strony skarżącej, zgodnie z obowiązującym prawem, obiekt będący przedmiotem postępowania jest altaną, która została literalnie wymieniona w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jako obiekt o podobnej formie konstrukcyjno - architektonicznej jak wiata czy ogród zimowy. W obecnym stanie prawnym, budowa altany o powierzchni zabudowy do 25 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia - w tym przypadku w urzędzie miasta na prawach powiatu.

J. G. zaznaczył, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2476/2011 wiaty i altany nie muszą być obiektami wolnostojącymi. Koniecznymi i jedynymi wymogami, jakie powinny one spełniać, aby można było w stosunku do nich zastosować tryb zgłoszenia zamiaru wykonania robót, jest powierzchnia zabudowy, która nie może przekraczać 25 m2 oraz to, aby liczba tych obiektów nie przekroczyła dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Skoro zaś jedynymi wymogiem, jakie powinna spełniać konstrukcja stalowa szkieletowa w kształcie 3/4 koła, aby można było w stosunku do niej zastosować tryb zgłoszenia zamiaru wykonania robót, jest powierzchnia zabudowy poniżej 25 m2, to bezspornie konstrukcja stalowa szkieletowa w kształcie 3/4 koła o powierzchni zabudowy ok. 22,9 m2, zlokalizowana na nieruchomości skarżącego, spełnia ww. wymóg.

Ponadto, skarżący zaznaczył, że budowla i obiekt małej architektury są definiowane przede wszystkim przez wyliczenie przykładowe i w przeciwieństwie do budynku nie są one zdefiniowane poprzez wskazanie ich cech. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera również definicji legalnej altany, która wskazywałaby jakie cechy koniecznie musi posiadać altana. Skoro zaś przepisy prawa, w tym przepisy ustawy prawo budowlane, nie definiują pojęcia altany, za nieuzasadnione i sprzeczne z przepisami prawa, należy uznać uznaniowe, sugerowane stanowisko organu administracyjnego uznającego konstrukcję stalową szkieletową w kształcie 3/4 koła za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Obiekt budowlany nie posiadający przegród budowlanych oraz dachu nie może zostać uznany za budynek, ale może być uznany za inną budowle w tym za altanę. W związku z powyższym, zastosowanie powinna znaleźć procedura legalizacyjna z zastosowaniem art. 49b Prawa budowlanego, a więc procedura legalizacyjna obiektów budowlanych wymagających jedynie zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że istotę skargi i całego niniejszego postępowania stanowiła właściwa interpretacja art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 4 prawa budowlanego w odniesieniu do oryginalnego obiektu budowlanego jaki powstał w części ogrodowej działki należącej do skarżącego. W tym kontekście sedno sporu dotyczyło dwóch wątków, które przesądzają o tym czy wybudowanie przedmiotowego obiektu ażurowego było objęte koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Po pierwsze spór dotyczył tego czy obiekt który powstał na działce skrzącego może zostać za uznany za obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 prawa budowlanego, co zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 implikowałoby brakiem konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Po drugie zaś czy obiekt którego dotyczy postępowanie może stanowić wolno stojący parterowy budynek gospodarczy, altanę bądź też przydomową oranżerię, co w przypadku spełnienia przez niego określonych wymogów rozmiarowych, pozwałoby na skorzystanie z wyłączenia z art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego.

W ocenie Sądu na oba przedstawione wyżej pytania należy udzielić odpowiedzi przeczącej. Argumentacja skargi w tym zakresie ma charakter tendencyjny i wybiórczy i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Właściwa wykładnia wskazywanych wyżej przepisów oraz prawidłowa ocena charakteru budowli jaka powstała na działce skarżącego jednoznaczne przesadzają o słuszności tezy, iż w sprawie niniejszej konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę przez skarżącego.

Przed przejściem do szczegółowych rozważań przypomnieć należy jak wygląda konstrukcja budowlana, której przedmiotowa sprawa dotyczy. Jest to zlokalizowana w ogrodzie konstrukcja stalowa, szkieletowa, w kształcie 3/4 koła o wysokości 5,35 m oparta na czterech słupkach murowanych, z powierzchnią zabudowy ok. 22,9 m2, o średnicy ok. 6,24 m.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 29. ust. 1 pkt 22 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: obiektów małej architektury. Natomiast zgodnie z art. Art. 3 pkt 4 Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Zasadnie podnosi się w orzecznictwie, iż definicja obiektu małej architektury (art. 3 pkt 4 p.b.) jest otwarta w tym sensie, że opisuje definiowane pojęcie poprzez wskazanie reprezentatywnych przykładów form zaliczanych do małej architektury, co nie wyklucza zaliczenia również innych, niewielkich obiektów o podobnych cechach (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2011 r., II OSK 821/10). Natomiast pod pojęciem "inne obiekty architektury ogrodowej" ustawodawca miał na uwadze jedynie ozdoby ogrodowe, porównywalne wielkością i funkcją z posągiem lub wodotryskiem (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2009 r., II SA/Lu 126/09). Do kategorii architektury ogrodowej może być zaliczone np. oczko wodne, ogrodowe figurki, pergole służące rozmieszczeniu zieleni czy murowany ogrodowy grill. Jednakże nie będzie mógł być zaliczony do tej kategorii obiektów taki, który w istocie stanowi połączenie różnych obiektów, służących realizacji różnych funkcji i którego rozmiary trudno uznać za niewielkie (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 marca 2008 r., II SA/Go 92/08). Ponadto podkreślić należy, że obiekty małej architektury pełnią funkcje o charakterze nieuciążliwym i pobocznym w stosunku do korzystania z danej nieruchomości (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 września 2008 r., II SA/Ke 416/08).

Mając powyższe na uwadze, w sprawie niniejszej nie powinno budzić wątpliwości, ze obiekt budowlany, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie podpada pod żaden punkt z katalogu zawartego w art. 29 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Już tylko przywołane wyżej wymiary tego obiektu per se przesądzają o tym, że nie można uznać go za obiekt małej architektury.

Wyraźnie podkreślić należy, że właściwa wykładnia definicji obiektu małej architektury powinna następować z uwzględnieniem egzemplifikacyjnego wyliczenia tych obiektów zwartych w tym przepisie. W oparciu o porównanie tych przykładów z obiektem, którego postępowanie dotyczy widać wyraźną jakościową różnicę między kilkumetrową ażurową strukturą, która powstała na działce skarżącego, a takimi elementami architektury ogrodowej, które prawo budowlane uznaje za obiekty małej architektury jak - niewielkie ogrodowe posążki czy fontanny.

Dodatkowo za tym, że przedmiotowa konstrukcja ażurowa nie stanowi obiektu małej architektury przemawia stopień technicznego-budowanego skomplikowania tej konstrukcji. Stworzenie jej niewątpliwe wymagało wiedzy architektoniczne-budowlanej, co już samo przez się wskazuje na konieczność poddania takiego obiektu szczegółowej weryfikacji ze strony nadzoru budowlanego, tak aby ewentualna konstrukcja nie stwarzała zagrożenia dla osób trzecich. Zresztą sam skarżący w postępowaniu przyznawał konieczność zapewnienia odpowiedniego nadzoru w czasie budowy tej konstrukcji.

Kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko uznaniu obiektu wybudowanego na działce J. G. są wspominane wyżej jego rozmiary. Kubatura obiektu w żadnym wypadku nie pozwala na uznanie go za niewielki. Obiekt ma ponad 5 metrową wysokość i ponad 6 metrowa średnicę. Przedmiotowa konstrukcja jest więc niewiele mniejsza od budynku mieszkalnego. Ocenę taką ułatwia znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna, z której ewidentnie wynika że rozmiaru tego obiektu są znaczne. W świetle powyższych argumentów z oczywistych względów nie jest możliwie obronienie podnoszonego przez skarżącego twierdzenia, że w istocie rozmiary konstrukcji są niewielkie.

Zgodnie z art. 29. ust. 1 pkt 2 p.b. Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Zdaniem Sądu wskazane wyżej wyłączenie w sprawie tej również nie może znaleźć zastosowania, gdyż konstrukcji powstałej na działce skarżącego, wbrew twierdzeniom skargi, nie sposób uznać za - parterowy budynek gospodarczy, wiatę, altanę czy przydomową oranżerię.

Stwierdzić należy, że konstrukcja jaka powstała na działce skarżącego jest specyficznym obiektem, który nie mieści się w zakresie desygnatów żadnego ze wskazanych wyżej pojęć. Natomiast fakt na który powołuje się skarżący, iż konstrukcja ta mieści się w pograniczu metrażów określonych w art. 29. ust. 1 pkt 2 p.b. w niczym nie zmienia faktu, iż nie można jej uznać ani za altanę ani za przydomową oranżerię. Skoro obiekt nie spełnia już pierwszego członu definicyjnego rozważanie jego metrażu jest bezprzedmiotowe. Stwierdzić należy, że dla tego typu elementu architektury ogrodowej struktury przestrzennej nie zamkniętej ścianami i dachem, prawo budowlane w ogóle nie określa takich parametrów jak powierzchnia zabudowy czy powierzchnia użytkowa, a wymiary z art. 29. ust. 1 pkt 2 p.b. w ogóle nie mają do tego typu obiektów zastosowania.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu postępowanie orzekających w sprawie organów nadzoru budowlanego było prawidłowe. Zasadnie konstrukcja zbudowana na działce skarżącego została uznana za samowolę budowlaną, zasadnie też wdrożono tryb z art. 48 prawa budowlanego. Skarżący pomimo wezwania wystosowanego przez organ nie uzupełnił braków w dokumentacji budowlanej, co skutkowało koniecznością wydania przez organ decyzji o rozbiórce. W tym miejscu wskazać należy, że nie są trafne wywody skargi w kwestionujące fakt stosowania w niniejszej sprawie wymogów z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Sąd w tym zakresie podziela argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu orzekające w postępowaniu organy nie dopuściły się również naruszenia wskazywanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego - tj. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego w zakażonej decyzji organ odniósł się do wszystkich istotnych kwestii podniesionych w odwołaniu. Organy w postępowaniu procedowały prawidłowo, w sposób właściwy oceniając zgromadzony materiał dowodowy oraz przekonująco i wyczerpująco uzasadniając swoje decyzje. Nie doszło również naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organy orzekały w granicach przyznanych im kompetencji. Natomiast sam fakt odwoływania się w decyzji do pewnych ustaleń wynikających z innej decyzji w żaden sposób nie przesądza o braku samodzielności organu, który decyzje tą wydał.

Mając na względzie powyższe rozważania nie sposób uznać, by wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji były niewyczerpujące oraz by organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania czy też jakiegokolwiek innego naruszenia prawa, które uzasadniałoby jej uchylenie.

W związku z powyższym, uznając skargę za bezzasadną Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.