Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 821250

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 grudnia 2010 r.
VII SA/Wa 2107/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Miron, Izabela Ostrowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) lutego 2009 r. znak (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Minister Infrastruktury decyzją znak: (...) z dnia (...) listopada 2008 r. na podstawie art. 67 ust. 1, w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. D. w sprawie udzielenia odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu marki (...), model (...), numer identyfikacyjny (...), w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie,

-

odmówił zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd musi być tak zbudowany aby jadący nim mieli zapewnione maksymalne bezpieczeństwo, także dzięki dostatecznemu polu widzenia kierowcy. Natomiast stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262, ze zm.), kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego jaki obowiązuje w Polsce pogarsza bezpieczeństwo na drodze. Takie umieszczenie kierownicy w pojeździe utrudnia, a w skrajnych przypadkach uniemożliwia bezpieczne wykonywanie manewrów np. wyprzedzania w ruchu drogowym, gdyż nie zapewnia dostatecznego pola widzenia.

Minister Infrastruktury decyzją znak: (...) z dnia (...) lutego 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 67 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po rozpatrzeniu wniosku Z. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia (...) listopada 2008 r.,

-

utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) listopada 2008 r.

Organ podkreślił, że sprawy wnoszone w trybie art. 67 Prawa o ruchu drogowym, są rozpatrywane indywidualne. Użyte w przepisie sformułowanie, że minister może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jednoznacznie pozostawia ta kwestię ocenie organu. Udzielając zgody na odstępstwo organ ma na uwadze przede wszystkim interes społeczny przejawiający się w zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ochronę życia i zdrowia wszystkich uczestników tego ruchu. Tylko zatem w szczególnych przypadkach możliwe jest dopuszczenie do ruchu po drogach publicznych pojazdu niespełniającego wymagań technicznych.

Minister Infrastruktury podniósł, że umiejscowienie kierownicy w pojeździe w stosunku do kierunku jazdy jest na tyle istotne, że zarówno międzynarodowe jak i polskie przepisy homologacyjne, nakazują ścisłe rozróżnienie kierunku ruchu, do którego dany pojazd jest przystosowany. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, w Polsce kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. Oznacza to obowiązek jazdy prawą stroną drogi, możliwie blisko prawej krawędzi jezdni. Umieszczenie kierownicy po prawej stronie, ma nie wątpliwie decydujący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze, utrudnia bowiem, a niekiedy nawet uniemożliwia, bezpieczne wykonywanie podstawowych manewrów.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. D. Wniósł o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) lutego 2009 r. Decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 64 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także art. 107 k.p.a.

W ocenie skarżącego organ nie rozstrzygnął indywidualnej sprawy administracyjnej, ale rozpatrywał ją z perspektywy wszystkich kierujących pojazdami z kierownicą położoną po prawej stronie co narusza ogólną zasadę postępowania administracyjnego.

Skarżący podniósł, że jest zawodowym kierowcą z trzydziestoletnim doświadczeniem w prowadzeniu pojazdów zarówno w ruchu prawostronnym jak i lewostronnym. Prowadził pojazdy zarówno w Polsce jak i w Wielkiej Brytanii i to pojazdy zarówno z kierownicą położoną po prawej stronie jak i po lewej i posiada umiejętność prowadzenia pojazdów z kierownicą umieszczoną po prawej stronie w ruchu prawostronnym jak i z kierownicą po lewej stronie; w ruchu lewostronnym, popartą długoletnią praktyką. Umiejętności te zostały udokumentowane poprzez przedłożenie organowi dyplomu uzyskanego przez skarżącego za wzorową jazdę.

Skarżący wskazał, iż organ nie rozważył również możliwości wprowadzenia w samochodzie pewnych rozwiązań technicznych, takich jak na przykład dodatkowych lusterek umieszczonych w tylnej części pojazdu, które pozwoliłyby zwiększyć widoczność w szczególności prostych odcinków drogi.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Należy wskazać, że w zakresie prawa krajowego podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie ruchu drogowego jest ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - (dalej w skrócie prd). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 wskazanej ustawy pojazd musi być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę, a ponadto zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu.

Materialoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 67 ust. 1 prd, który przewiduje, iż minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach, zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Organ, podejmując na tej podstawie decyzję, orzeka w ramach tzw. uznania administracyjnego. Sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) aktu administracyjnego. Może zatem oceniać jedynie to, czy okoliczności danej sprawy pozwalały na wydanie określonej treści decyzji, a nie to czy dokonany przez organ wybór rozstrzygnięcia był słuszny. Orzekając w oparciu o uznanie administracyjne, organ, zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a., powinien rozważyć zarówno interes skarżącego, jak również interes społeczny. Obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1981 r. o sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego, OSP 1982, z. 1-2, poz. 22).

Minister Infrastruktury uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego obowiązującego w Polsce zdecydowanie wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze, gdyż powoduje niedostateczną widoczność z miejsca kierowcy w warunkach wyprzedzania innych pojazdów. Zauważył, że manewr wyprzedzania musi być poprzedzony upewnieniem się przez kierującego pojazdem, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu (art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Bezpieczne wykonywanie manewru wymijania wymusza na kierującym wysunięcie się pojazdem poza obrys pojazdu znajdującego się przed nim, w celu obserwacji drogi przed tym pojazdem i określenia odległości od innych uczestników ruchu, jak również ich prędkości. Nie ulega wątpliwości, że kierowca pojazdu wyposażonego w układ kierowniczy usytuowany po prawej stronie, aby stwierdzić, czy ma dostatecznie dużo miejsca do wyprzedzenia, zmuszony byłby wysunąć się poza obrys pojazdu jadącego przed nim w dużo większym stopniu, niż gdyby prowadził pojazd z kierownicą umieszczoną po lewej stronie. Na jezdniach dwukierunkowych, które przeważają w Polsce, może rodzić to ryzyko zderzenia czołowego z pojazdem nadjeżdżającym z przeciwnej strony.

Przedstawione powyżej okoliczności w pełni uzasadniają decyzje Ministra Infrastruktury, który odmawiając zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd - w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie - słusznie uznał, iż powyższe odstępstwo może powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Konfrontując ze sobą ogólny interes społeczny wynikający z troski o właściwe zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochronę życia i zdrowia wszystkich uczestników tego ruchu z interesem strony, organ trafnie przyznał prymat interesowi społecznemu. W sprawie, w której przez wzgląd na bezpieczeństwo w ruchu drogowym organ odmawia wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, nie sposób uznać, by czynił to wbrew obowiązującym przepisom. Niewątpliwie w takiej sytuacji interes społeczny sprzeciwia się rozstrzygnięciu pozytywnemu dla strony. Ochrona zdrowia i życia wszystkich uczestników ruchu drogowego leży w interesie społecznym, jest więc szczególnym obowiązkiem organu dbałość o niestwarzanie zagrożeń na drogach przez pojazdy nieprzystosowane do jazdy po prawej stronie jezdni. Auto z kierownicą umieszczoną po prawej stronie konstrukcyjnie nie jest przystosowane do ruchu prawostronnego, jaki odbywa się na drogach Rzeczypospolitej Polskiej, a to powoduje, że poruszanie się takiego pojazdu po drogach naraża na niebezpieczeństwo nie tylko kierującego takim pojazdem, ale także innych użytkowników dróg i to niezależnie od doświadczenia kierującego pojazdem. Podkreślić nadto należy, że badanie techniczne pojazdu przeprowadzone w Polsce zakończyło się wynikiem negatywnym, co potwierdza znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego zaświadczenie uprawnionego diagnosty nr k.r. (...). W tym kontekście za niezasadny uznać należy zarzut skargi braku rozważenia przez organ wszystkich okoliczności sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.