VII SA/Wa 2082/19, Ustalenie istotnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3034116

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r. VII SA/Wa 2082/19 Ustalenie istotnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Andrzej Siwek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J M i J C na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ((...) WINB) decyzją z (...) lipca 2019 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) po rozpatrzeniu odwołania J M i J C - uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla (...) (PINB) z (...).05.2019 r. nakładającą obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego na działce nr ew. (...) przy ul. (...) oraz nakazującą doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami w zakresie zachowania min. 1,5 m tarasu od granicy z działka sąsiednią nr ew. (...) i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawo budowlane nałożył opisany wyżej obowiązek.

Organ wskazał, że podczas kontroli 5 stycznia 2018 r. ustalono, że od ul (...) znajduje się garaż (3,6 m x 8,9 m) będący elementem ww. budynku. Nad garażem wykonano drewniane zadaszenie na słupkach. Inwestorzy okazali zgłoszenie zakończenia budowy z (...).04.1992 r. i zgodę T C na budowę garażu w granicy z jego działką. Od budynku przy ul. (...) garaż oddalony jest o 4,2 m. Oświadczyli, że nabyli nieruchomość z budynkiem w 1998 r., a w 1999 r. zadaszyli taras, co zgłosili 13 kwietnia 1999 r. Zadaszenie jest zgodne ze szkicem z 1999 r. Nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa. Organ uzyskał zgłoszenie F i R K z (...).04.1992 r. o zakończeniu budowy na podstawie decyzji Naczelnika Miasta (...) z (...).12.1989 r. nr (...) zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego o pow. 273 m2, powierzchni użytkowej 140 m2 i kubaturze 820 m3, wiaty garażowej o pow. użytkowej 17 m2 i kubaturze 60 m3 oraz szczelnego zbiornika ścieków i ogrodzenia w liniach rozgraniczających ul. (...).

Nie odnaleziono zgłoszenia ani wniosku o pozwolenie na budowę zadaszenia.

PINB postanowieniem z (...) 06.2018 r. nałożył obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie oceny technicznej budynku.

J M oświadczyła, że taras powstał z garażem w trakcie budowy budynku. Przesunięcie garażu do granicy nastąpiło za zgodą T C. Inwestorzy uzyskali informację w Urzędzie Dzielnicy (...), iż podwyższenie słupków i zadaszenie we wskazany na rysunku sposób nie wymaga zgody.

W dniu 8 października 2018 r. złożono inwentaryzację budowlaną. Organ uzyskał też zdjęcia lotnicze działki nr ew. (...) z 1992 r. i z 1997 r.

Podczas kontroli (...).05.2019 r. stwierdzono odstępstwa od projektu: podwyższenie do 8,54 m zmianę kształtu dachu, wykonanie garażu 4,21 m od budynku na tej działce i balkonu w elewacji południowej.

(...) WINB podkreślił, że organ wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawo budowlane, a skoro roboty zakończono, to nie było podstaw do ich wstrzymywania. Powinien więc powołać też art. 51 ust. 7 ustawy co uzasadniało uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.

Dalej podzielił stanowisko PINB, że inwestycję zrealizowano z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę z (...).12.1989 r. Decyzja zezwalała bowiem na budowę budynku mieszkalnego o pow. całkowitej 273 m2, użytkowej 140 m2 i kubaturze 820 m3, wiaty garażowej o pow. użytkowej 17 m2 i kubaturze 60 m3 oraz zbiornika ścieków i ogrodzenia w projektowanych liniach rozgraniczających ul. (...). Budynek zaprojektowano 8 m od budynku na działce o nr ew. (...), a wiatę garażową (8,78 m x 3,15 m x 5,5 m) od tego budynku. Nie stwierdzono tarasu nad wiatą. Budynek zgłoszono do użytkowania 1 kwietnia 1992 r. PINB ustalił, że w miejscu wiaty garażowej znajduje się garaż (3,6 m x 8,9 m) odległy o 4,2 m od budynku przy ul. (...). Nad garażem wykonano drewniane zadaszenie na słupkach. W trakcie kontroli (...).05.2019 r. stwierdzono też podwyższenie budynku do 8,54 m, zmianę kształtu dachu i dodatkowy balkon.

(...) WINB stwierdził, że odstępstwa zmieniają kubaturę, powierzchnię całkowitą i użytkową oraz zagospodarowanie działki, co potwierdza inwentaryzacja budowlana, to jest kubaturę ok. 1140 m 3 (projektowana i zgłoszona do użytkowania 820 m3), powierzchnię całkowitą 509,68 m2 (projektowana i zgłoszona 273 m) oraz użytkową 278,81 m2 (projektowana i zgłoszona 140 m2).

Dalej - powołując się na orzecznictwo - organ wskazał na różnicę pomiędzy pozwoleniem na użytkowanie a zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Stwierdził, że o legalności zmian nie może świadczyć zgłoszenie zakończenia robót z (...).04.1992 r., gdyż już w dacie budynek był niezgodny z ówczesnymi przepisami techniczno-budowlanymi. Przepis § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki z 2 lipca 1980 r. wskazywał bowiem, że przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Organ wskazał, że obiekt spełniał ten wymóg na etapie zatwierdzenia projektu, co wynika z planu zabudowy działki. Został zaś zrealizowany ok. 4,21 m od budynku na działce sąsiedniej. Zgłoszono zatem do użytkowania obiekt naruszający ówczesne przepisy, co przesądza o nieskuteczności zgłoszenia z 1 kwietnia 1992 r.

(...) WINB wyjaśnił, że skarżący jako następcy prawni przejęli prawa i obowiązki związane z odstępstwami od projektu. Następnie wskazał, że art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do samowoli budowanej dokonanej przed 1 stycznia 1995 r. Ustawa z 1974 r. nie odnosi się zatem do sporządzenia projektu zamiennego. Nawet jeśli budynek powstał przed 1995 r., ale w oparciu o pozwolenie na budowę z istotnymi odstępstwami to właściwym trybem jest art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r.

Skargę na powyższą decyzję złożyli J M oraz J C zarzucając:

* nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a więc przyjęcie wniosków nie popartych dowodami, przy niekorzystnej interpretacji przepisów dla strony tj. z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawo budowlane z 1994 r., art. 41 ust. 2 Prawo budowlane z 1974 r., § 44 i § 54 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, § 12 i § 13 cyt. rozporządzenia z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.,

* braki uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwiające pełną ocenę stanu faktycznego, co naruszenia art. 107 k.p.a.,

* naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa i prawa, zasady ochrony własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

Skarżący wnieśli m.in. o uchylenie decyzji organów obu instancji:

Wskazali, że postępowanie prowadzono z urzędu po niemal 30 latach od przyjęcia budynku do użytkowania bez uwag, a sąsiad na powyższe wyraził zgodę potwierdzoną przez Urząd Miejski w (...) i nie zgłaszał zastrzeżeń do wykonania i użytkowania budynku.

Dalej zaznaczyli, że poprzedni właściciel budował na podstawie pozwolenia z 1989 r. zgodnie z Prawem budowlanym z 1974 r. i 1 kwietnia 1992 r. zawiadomił o zakończeniu budowy. Skarżący powołali się na: art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r.; § 54 cyt. rozporządzenia z 20 lutego 1975 r. Zawiadomienie spełnia wszystkie wymagania, zawiera klauzulę dot. sporządzenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, a zatem usytuowanie budynku i jego wymiary znane były organowi, a nie wniesiono zastrzeżeń.

Ponadto, PINB pominął różnicę w przepisach ustaw z 1974 r., 1994 r., jak i zawiadomienia na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z 1974 r. i obecnych zgłoszeń, co prowadzi do błędnych wniosków o niezgodności budowy z pozwoleniem, której nie kwestionował też organ wydając pozwolenie na budowę instalacji gazowej w 1991 r. Projekt przedstawia inwentaryzację stanu istniejącego, zgodnego z obecnym.

PINB pominął, że na projekcie naniesiono zmiany, a projekt opieczętował Urząd Miejski. Zwrócił się też o mapy i zdjęcia lotnicze z 1992 r., które pominął. Skoncentrował się na tarasie, który miał być wiatą murowaną. Wiata nie ma ścian, a więc błędnie nazywano garaż i taras. Na str. 17 projektu wrysowano też zadaszenie nad garażem.

Zaznaczyli, że w Prawie budowlanym z 1974 r., nie istniało domniemanie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przeciwnie, wyliczało przypadki, w których pozwolenie było niezbędne.

Dalej przytoczyli § 44 cyt. rozporządzenia z 20 lutego 1975 r. podnosząc, że PINB nie wskazał, które z rozwiązań wymagało pozwolenia na budowę i błędnie przyjął, że budowa w granicy działki nie była dopuszczalna.

Powołując się na § 12 rozporządzenia z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i orzecznictwo NSA podkreślili, że możliwa jest lokalizacja obiektu z naruszeniem § 12 ust. 2 z 3 lipca 1980 r. w sytuacji gdy na sąsiedniej działce brak zabudowań. Przepisy uprzednie i obecne nie zakazują lokalizacji obiektów budowlanych przy granicy działki. Utrwaliła się praktyka uzyskiwania zezwoleń właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Takiej zgody udzielił T C, co PINB zignorował.

Zakwestionowali też zastosowanie § 13 cyt. rozporządzenia tylko do zabudowy zagrodowej i stwierdzenie, że budynek jest niezgodny z miejscowym planem. Jest to sprzeczne z ww. przepisu i odpowiedzią Zarządu Dzielnicy (...) - organu właściwego dla planów zagospodarowania.

Wskazali, że organ nie uwzględnił opinii mgr inż. R J, że taras wykonano prawidłowo. Skoro PINB nakazał sporządzenie opinii na koszt skarżących, zmuszając do znacznych wydatków - to bez wykorzystania jej ustaleń nie mógł dokonać samodzielnej oceny.

Skarżący wskazali, że pojęcie istotnych odstępstw pojawiło się w przepisach dopiero w 1997 r., to jest 5 lat po zakończeniu budowy, a pierwsza próba wprowadzenia do ustawy legalnej definicji tego pojęcia nastąpiła w 2004 r., to jest 12 lat po zakończeniu budowy. Nie można zatem kwalifikować działań dokonanych pod rządem przepisów ustawy z 1974 r. według obecnych zasad, ani abstrahować od praktyki i rozumienia przepisów w dacie budowy budynku.

Ponadto - wbrew opinii PINB - usytuowanie budynku zgodne jest z obowiązującym planem, co potwierdza pismo Zarządu Dzielnicy (...) z (...).06.2019 r.

W ogóle nie odniesiono się do zgodności robót z zasadami konstytucyjnymi, pomimo że budynek istnieje niemal 30 lat i po upływie tak długiego okresu postępowanie podjęto z urzędu, co jest co wątpliwe pod względem legalności. W wyroku WSA w Rzeszowie z 13 marca 2018 r., II SA/Rz 1402/17 w sprawie adekwatnej do rozpatrywanej Sąd wskazał, że ponad 15-lat istnienia obiektu na terenie pozbawionym miejscowego planu, a następnie wieloletni brak działań organów nadzoru budowlanego w celu likwidacji samowoli uzasadnia ocenę, że ochrona zasad i wartości konstytucyjnych, w tym zasady zaufania obywatela do państwa i prawa, zasady ochrony własności (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) nie pozwala na orzeczenie rozbiórki.

W ocenie skarżących nie ustalono jakie elementy budynku i kiedy miały być wykonane niezgodnie z przepisami. Ustawa z 1974 r. nie wprowadzała wymogu uzyskiwania na każdą działalność pozwolenia na budowę. Na konieczność badania ww. kwestii zwraca uwagę również orzecznictwo (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2001 r., II SA/Ka 1057/99): Ocena, czy mamy do czynienia z zastrzeżeniem z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego wymaga takich ustaleń.

Skarżący zaznaczyli, że nie byli inwestorami, lecz kupili już gotowy budynek. Mogą więc nie znać i nie mieć całej dokumentacji. Nawet dokumentacja przechowywana w Urzędzie Dzielnicy (...) nie jest kompletna, np. nie zawierała kopii dokumentów poświadczonych przez Urząd, a będących w posiadaniu stron. Nie można więc wykluczyć, że już w trakcie budowy dołączano być może zaginione dziś dokumenty. Dalej obszernie przytoczyli orzecznictwo.

Według skarżących nie można po tak długim okresie domniemywać niezgodności budowy z projektem.

Nadto, nie miały zastosowania obecne przepisy techniczno-budowlane, skoro budowę zakończono pod rządami ustawy z 1974 r., i rozporządzenia z 1980 r.

(...) WINB błędnie też utożsamia zawiadomienie o zakończeniu budowy, zgodne z art. 41 Prawa budowlanego z obecnymi zgłoszeniami i tzw. milczącą zgodą organu. Są to różne instytucje, ukształtowane w różnych okresach.

Skarżący podkreślili, że inwentaryzacja zawiera aktualny kształt budynku i stwierdza, że wykonano go zgodnie ze sztuką budowlaną, nie stanowi zagrożenia, nadaje się do użytkowania. Znaczenie tej opinii jest pomijane przez organy obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, naruszenie przepisów dające podstawę do jego wznowienia bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. 2018.1302 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż ust. 1 artykułu 51 Prawa budowlanego przewiduje trzy odrębne, wykluczające się sposoby prowadzenia postępowania naprawczego. Pierwszy (ust. 1 pkt 1), występuje gdy zachodzi niedająca się usunąć niezgodność z przepisami i skutkuje nakazem zaniechania dalszych robót bądź rozbiórką obiektu budowlanego lub jego części, a w przypadku rozbiórki obiektu (lub części) faktycznym nakazem odbudowy. Decyzja taka kończy postępowanie.

Drugi, gdy nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót (ust. 1 pkt 2) doprowadzi obiekt do stanu zgodnego z przepisami, gdy nie chodzi o istotne odstępstwa od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę.

Trzeci przypadek - który miał miejsce w rozpatrywanej sprawie - dotyczy sytuacji, gdy przy realizacji obiektu istotnie odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (ust. 1 pkt 3), o których mowa w art. 36a Prawa budowlanego. Właściwy organ nakłada wówczas na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Artykuł 36a ust. 1 Prawa budowlanego wprowadza bowiem zasadę, że inwestor, realizując obiekt, jest związany treścią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany w konkretnym kształcie Oznacza to, że inwestor nie może samodzielnie wprowadzać rozwiązań technicznych oraz konstrukcyjnych innych niż przewiduje projekt budowlany, o ile przed dokonaniem istotnego odstąpienia - nie uzyska decyzji, o której mowa w art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę ma ten skutek, że przestaje obowiązywać pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę, a zastępuje ją nowa decyzja, która - w zależności od zaproponowanych przez inwestora zmian - pierwotną decyzję albo całkowicie konsumuje albo całkowicie je zmienia lub rozszerza o inne nowe elementy.

Jak wskazuje się w jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle art. 36a ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przyjęcie "istotności" nie jest uwarunkowane zmianą wszystkich parametrów obiektu budowlanego, czy zmianą jednego parametru całego obiektu budowlanego. Istotne odstąpienie może polegać na zmianie, w trakcie wykonywania robót budowlanych, jednego z parametrów. Nie jest wykluczona ocena, według której istotna zmiana będzie odnosiła się do części obiektu budowlanego, np. zmiany szerokości lub długości części budynku (zob. wyrok NSA z 14 grudnia 2011 r., II OSK 1681/10).

Tym samym zmiana wymiarów budynku, w tym jego podwyższenie oraz zbliżenie do granicy stanowi zmianę parametrów i położenia obiektu na działce inwestycyjnej, o których mowa w art. 36a ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów przedmiotowy obiekt został zrealizowany w oparciu o decyzję Naczelnika Miasta (...) wydaną (...) grudnia 1989 r. nr (...), która zezwalała na budowę budynku mieszkalnego o powierzchni 273 m2, powierzchni użytkowej 140 m2 i kubaturze 820 m3, wiaty garażowej o powierzchni użytkowej 17 m2 i kubaturze 60 m3 oraz szczelnego zbiornika ścieków i ogrodzenia w liniach rozgraniczających ul. (...). Projekt budowlany przewidywał usytuowanie obiektu w odległości 8 m od budynku położonego na działce o nr ew. (...), a wiaty garażowej 5,5 m od tego budynku.

Podczas kontroli organ powiatowy ustalił natomiast, że zamiast wiaty garażowej wykonano garaż o wymiarach 3,6 m x 8,9 m w ostrej granicy z działką przy ul. (...) i w odległości 4,2 m od budynku znajdującego się na tej działce. Nad garażem wykonano drewniane zadaszenie na słupkach. Ponadto podwyższono budynek do 8,54 m, zmieniono kształt dachu i dodano balkon w elewacji południowej. Z inwentaryzacji budowlanej wynika jednoznacznie, że obecnie kubatura budynku wynosi ok. 1140 m 3 przy projektowanej i zgłoszonej do użytkowania - 820 m3, powierzchnia całkowita wynosi 509,68 m2 przy projektowanej i zgłoszonej 273 m oraz użytkowa - 278,81 m2 przy projektowanej i zgłoszonej - 140 m2.

Należało zatem podzielić stanowisko organu, że opisane wyżej odstępstwa w sposób ewidentny zmieniają zarówno kubaturę, powierzchnię całkowitą i użytkową, wysokość obiektu, jak i zagospodarowanie działki inwestycyjnej, co stanowi istotne, w rozumieniu art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę z dnia (...) grudnia 1989 r. nr (...).

Nie może mieć zatem wpływu na wynik sprawy fakt, że zadaszenie tarasu wykonano na zgłoszenie dokonane w dniu (...) kwietnia 1999 r., jak również zgoda T C na budowę garażu w granicy z jego działką.

Podobnie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zgłoszenie zakończenia budowy przez uprzednich właścicieli obiektu F i R K z dnia (...) kwietnia 1992 r. Nawet skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy, nie chroni bowiem inwestora przed ingerencją organów nadzoru budowlanego, w przeciwieństwie do ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, która - jak każda decyzja ostateczna - dopóki nie zostanie uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność, korzysta z domniemania jej prawidłowości (wyrok NSA z 8 stycznia 2013 r. II OSK 1616/11, LEX nr 1341549).

Natomiast zawiadomienie o zakończeniu budowy jest uproszczoną formą reglamentacji, zastępującą w niektórych przypadkach decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Z tej przyczyny nie daje inwestorowi pełnych gwarancji i pewności prawidłowości wykonania inwestycji. Instytucje te wprawdzie upraszczają procedurę i przyspieszają proces inwestycyjny, jednak nie w pełni chronią interes prawny inwestora i innych stron postępowania.

Nie można było zatem podzielić wywodów skargi, że kontrolowana w tej sprawie decyzja, nakładająca - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego - obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego i nakazująca doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami w zakresie tarasu zapadła z naruszeniem przepisów wymienionych w skardze, w tym podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jak i zasad wymienionych w art. 21 ust. 1, art. 64 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że prawo własności wprawdzie podlega ochronie na mocy art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, nie jest jednak prawem chronionym bezwzględnie. Własność może być bowiem ograniczona w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Takie właśnie ograniczenia zostały określone w ustawie Prawo budowlane w celu zachowania i przestrzegania porządku budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać trzeba, że art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że "do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2", który stanowi, iż "przepisu art. 48 ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe". Skoro w rozpatrywanej sprawie ustalono, że inwestor nie realizował inwestycji bez wymaganego pozwolenia na budowę, gdyż uzyskał decyzję Naczelnika Miasta (...) z (...) grudnia 1989 r. nr (...), tylko w sposób istotny odstąpił od warunków pozwolenia na budowę, to dyspozycja ww. przepisu nie miała w sprawie zastosowania. W konsekwencji trafnie rozstrzygnięcie zostało oparte na obowiązującym art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawo budowlane.

Z powyższych rozważań wynika, że żaden z zarzutów skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku, nie było zatem podstaw do uchylenia kontrolowanych decyzji, jak tego domagali się skarżący.

Zgodzić się należy z organem również co do tego, że skarżący jako następcy prawni inwestorów ponoszą skutki wzniesienia budynku w sposób istotnie odbiegający od ustaleń ww. pozwolenia budowlanego. Zgodnie bowiem z przepisami Kodeksu cywilnego, dokonanie czynności cywilnoprawnej, polegającej na przeniesieniu własności nieruchomości powoduje, że nowy właściciel jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów publicznoprawnych związanych z własnością tej nieruchomości.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a.- orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.