VII SA/Wa 2053/19, Prawomocne oddalenie skargi na decyzję przez sąd administracyjny a wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3047026

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r. VII SA/Wa 2053/19 Prawomocne oddalenie skargi na decyzję przez sąd administracyjny a wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.).

Sędziowie WSA: Wojciech Sawczuk, Tomasz Stawecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2019 r. znak: (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi B. S. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2019 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: organ, GINB) decyzją z (...) maja 2019 r., znak: (...), działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.), umorzył w całości postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek B. S. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawczyni) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z (...) kwietnia 2016 r., nr (...).

Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

Decyzją z (...) kwietnia 2016 r., nr (...), znak: (...), WINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej: PINB w (...)) z (...) grudnia 2015 r., nr (...), znak: (...), nakazującą skarżącej rozbiórkę całego ogrodzenia działki nr ew. (...) i nr ew. (...) (tj. 31 przęseł oraz dwóch bram wjazdowych) wykonanego od strony drogi gminnej w miejscowości (...), gm. (...).

W dniu (...) maja 2017 r. do GINB wpłynął wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Pismem z (...) lipca 2017 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

GINB postanowieniem z (...) lipca 2017 r., znak: (...), utrzymanym w mocy własnym postanowieniem z (...) sierpnia 2017 r., znak: (...), zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB z (...) kwietnia 2016 r., nr (...). Przyczyną zawieszenia postępowania był fakt, że decyzja ta została zaskarżona do WSA w Łodzi.

Wyrokiem z 9 grudnia 2017 r., II SA/Łd 442/16, WSA w Łodzi oddalił skargę B. S. na decyzję WINB z (...) kwietnia 2016 r.

NSA wyrokiem z 15 lutego 2019 r., II OSK 776/17, oddalił skargę kasacyjną skarżącej od ww. wyroku WSA w Łodzi z 9 grudnia 2017 r.

W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego, GINB postanowieniem z (...) maja 2019 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

GINB dokonał analizy porównawczej treści wniosku skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB z (...) kwietnia 2016 r., nr (...), ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją. Ocenił, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z (...) kwietnia 2016 r. oraz skierowana do sądu w trybie zwykłym skarga na tę decyzję zawierała identyczne zarzuty - a więc sprawa została poddana w całości kontroli sądowoadministracyjnej.

W tych okolicznościach zaistniały podstawy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną niedopuszczalne jest bowiem prowadzenie przez organy administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji i podważanie ustaleń dokonanych przez Sąd.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 19 k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 168 ust. 2 ustawy - Prawo górnicze i geologiczne poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania przez organy niewłaściwe tj. PINB w (...) oraz WINB, podczas gdy obszar objęty postępowaniem stanowi teren górniczy, a przedmiotowe ogrodzenie stanowi zabezpieczenie wyrobiska górniczego, co powoduje, że do wszczęcia i prowadzenia postępowania w zakresie architektoniczno-budowlanym, wyłącznie właściwym był Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w (...);

co spowodowało naruszenie:

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że nie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, w której została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących właściwości rzeczowej organów administracyjnych;

3. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na stwierdzeniu braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w sytuacji w której decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji GINB z (...) maja 2019 r. i stwierdzenie nieważności decyzji WINB z (...) kwietnia 2016 r., nr (...).

Zaskarżoną decyzją z (...) lipca 2019 r. znak: (...), GINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z (...) maja 2019 r. znak: (...).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podano, że organ administracyjny nie może wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która wyrokiem sądu została uznana za zgodną z prawem. Wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę zostaje bowiem wydany po stwierdzeniu, że nie ma wad prawnych uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona wadliwa z punktu widzenia ustawowych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny, oddalając skargę, bada bowiem nie tylko zarzuty przedstawione przez stronę w skardze, ale niezależnie od tych zarzutów poddaje ocenie wszystkie inne okoliczności w sprawie. Sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie.

GINB wyjaśnił, że głównym zarzutem skarżącej, podniesionym we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, był zarzut braku właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego, tj. PINB

w (...) i WINB do wydania decyzji rozbiórkowej ogrodzenia działki, które zdaniem skarżącej posadowiony jest na terenie górniczym. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie właściwy jest Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w (...). Tymczasem WSA w wyroku z 9 grudnia 2016 r., następnie zaś NSA w ww. wyroku z 15 lutego 2019 r., stwierdził m.in. że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego. Obiekt ten nie powstał w nieruchomości gruntowej lub górotworze w wyniku robot górniczych, chociażby z tego powodu, że nie zajmuje przestrzeni wyłącznie w gruncie, lecz także ponad nim. Zatem w sprawie nie został naruszony art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym, decyzją GINB z dnia (...) maja 2019 r., znak; (...), zasadnie umorzono w całości postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB nr (...) z (...) kwietnia 2016 r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 19 k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 168 ust. 2 ustawy Prawo górnicze i geologiczne poprzez uznanie, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji WINB, a wszczęcie i prowadzenie postępowania przez organy niewłaściwy PINB w (...) oraz WINB pozostaje zgodne z wyżej wymienionymi przepisami prawa, podczas gdy obszar objęty postępowaniem stanowi teren zakładu górniczego oraz teren górniczy, a przedmiotowe ogrodzenie dotyczy zakładu górniczego, terenu górniczego, przez co również i wyrobiska górniczego, które na tym terenie istnieje, co powoduje, iż do wszczęcia i prowadzenia postępowania w zakresie architektoniczno-budowlanym wyłącznie właściwym był Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego, która to okoliczność stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;

2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez

- brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii niewłaściwości WINB i PINB w (...) do prowadzenia przedmiotowego postępowania, która to kwestia była podnoszona przez skarżącą, w tym w szczególności we wniosku z (...) czerwca 2019 r. o ponowne rozpoznanie sprawy oraz do wyszczególnionych i załączonych do tego wniosku dowodów w sprawie i dokumentów o charakterze urzędowym;

- brak odniesienia się do wszystkich zarzutów postawionych przez skarżącą oraz wskazanych przez pełnomocnika skarżącej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny i nieodnoszący się do podniesionych przez skarżącą zarzutów oraz orzekania na podstawie niekompletnej dokumentacji;

3. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na stwierdzeniu braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w sytuacji w której decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła postawione zarzuty, przedstawiając argumenty i orzecznictwo na poparcie swoich twierdzeń.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, GINB wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji stosuje się ogólne zasady postępowania administracyjnego, w tym przepis 105 § 1 k.p.a., który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Stosownie do jego brzmienia gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Wyjaśnić należy, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie uruchamia jeszcze postępowania w tym trybie. Złożenie wniosku obliguje organ orzekający do ustalenia, czy pod względem takim wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest bowiem dwuetapowe. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a po wszczęciu postępowania - jego umorzenie, może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli Sądu.

W niniejszej sprawie skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji WINB z dnia (...) kwietnia 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB w (...) z (...) grudnia 2015 r. orzekającej rozbiórkę całego ogrodzenia działki nr (...) i (...) wykonanego od strony drogi gminnej, położonego w (...).

Kluczowe dla oceny dopuszczalności umorzenia postępowania nadzwyczajnego było ustalenie, że decyzja WINB z (...) kwietnia 2016 r. była w postępowaniu zwykłym poddana kontroli WSA w Łodzi, który wyrokiem z 9 grudnia 2016 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 442/16 oddalił skargę strony na tę decyzję. Następnie wyrokiem z 15 lutego 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. S. od ww. wyroku WSA (w sprawie II OSK 776/17).

Odnosząc się do tej kwestii należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że obowiązkiem sądu meriti jest dokonanie kontroli całościowej zaskarżonego orzeczenia organu, a nie wyłącznie w ramach zarzutów skargi (jak ma to miejsce przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny). Sąd kontroluje więc zaskarżone orzeczenie również pod kątem jego ewentualnej nieważności, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, wówczas stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tym samym należy przyjąć, że wyrok WSA w Łodzi i wyrok NSA wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany, a zasięgiem jego oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne. W konsekwencji organy administracji publicznej są nimi związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 sierpnia 2016 r., II OSK 2572/14, publ. CBOSA). Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W judykaturze prezentowany jest pogląd, wedle którego uchwała składu 7 sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, zachowuje swą aktualność, pomimo zmiany stanu prawnego (por. wyroki NSA: z 4 lipca 2014 r. I OSK 2996/12; z 24 lipca 2014 r., I OSK 1552/13; z 6 marca 2015 r., II OSK 1896/13, publ. CBOSA). Stanowisko w niej zawarte sprowadza się do tezy, że żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym.

W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a.

W motywach do tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania".

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej Sąd zauważa, że w dacie zainicjowania przez skarżącą postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, wyrok WSA w Łodzi z 9 grudnia 2016 r. nie był prawomocny. Stąd też zasadnie organ administracji wszczął postępowanie, a następnie go zawiesił do czasu wydania wyroku przez NSA. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można bowiem wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17 LEX nr 2298711).

Po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, kierując się tą uchwałą, organy administracji publicznej dokonały zaś zbadania, czy okoliczności powołane przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności były znane WSA badającemu kwestionowany akt, nadto Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu badającemu prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu. Po jej przeprowadzeniu, GINB doszedł do wniosku, że w sprawie strona nie wskazała okoliczności, które znalazły się poza zakresem kontroli sądowej. Sąd ocenę tę w pełni podziela.

W inicjującym sprawę niniejszą wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca starała się wykazać, że decyzja WINB z (...) kwietnia 2016 r. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości oraz wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Dla wykazania zasadności powyższych twierdzeń postawiła jedenaście zarzutów, których treść jest identyczna z treścią zarzutów skargi skierowanej do WSA

w Łodzi, które rozpoznane zostały przez ten Sąd w powołanym już wyroku 9 grudnia 2016 r., II SA/Łd 442/16.

Skarżąca zarzucała, że:

1) postępowanie było wszczęte i prowadzone przez organ niewłaściwy, gdyż obszar objęty postępowaniem stanowi teren zakładu górniczego oraz teren górniczy,

2) zastosowano Prawo budowlane, która nie znajduje zastosowania do wyrobisk górniczych,

3) nie wzięto pod uwagę, że ogrodzenie stanowi zabezpieczenie wyrobiska górniczego, a jego usunięcie może spowodować czyn zagrożony karą,

4) pominięto, że ogrodzenie zostało wykonane przed 1995 r., a zatem zastosowanie winny mieć przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane,

5) ustalono, że ogrodzenie stanowi obiekt budowlany, podczas gdy ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane,

6) prowadzono postępowania na skutek wniosku złożonego przez podmiot nieuprawniony,

7) nie zawieszono postępowania, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego wobec toczącego się postępowania o rozgraniczenie nieruchomości oraz naruszenie przepisów postępowania, w tym m.in. art. 10 k.p.a., art. 6, 7, 8, 75, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W wyroku z 15 lutego 2019 r., w sprawie sygn. akt II OSK 776/17, NSA wyczerpująco wyjaśniał skarżącej, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego, zatem w sprawie nie został naruszony ani art. 168 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze ani art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem NSA, skoro słusznie uznano, że przedmiotowe ogrodzenie od strony drogi nie można zaliczyć do "obiektów budowlanych zakładu górniczego", w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (które doprecyzowuje pojęcie obiektu budowlanego zakładu górniczego), to nie można było zarzucić, że orzekał w sprawie organ niewłaściwy. Właściwym w sprawie orzekania co do zgodności jego wykonania z przepisami Prawa budowlanego był organ nadzoru budowlanego, a nie organ nadzoru górniczego. Co więcej - na co zwrócił uwagę WSA w Łodzi, kwestia właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego została rozstrzygnięta wyrokiem WSA

w Łodzi z 23 września 2015 r., II SA/Łd 532/15 oddalającym skargę B. S. na decyzję kasacyjną WINB z (...) kwietnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki wykonanego ogrodzenia, utrzymanym następnie w mocy wyrokiem NSA z 25 maja 2016 r., II OSK 7/16.

NSA, w powołanym wyroku z 15 lutego 2019 r., wskazało także, że sporne ogrodzenie powstało na przestrzeni lat 2010-2013, a zatem mają do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a nie - jak oczekiwałaby tego skarżąca - Prawo budowlane z 1974 r. Wyjaśniono także, że w postępowaniu legalizacyjnym toczącym się w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniowym przed sądem powszechnym nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Do pozostałych zarzutów postawionych we wniosku o stwierdzenie nieważności odniósł się WSA w Łodzi w wyroku z 9 grudnia 2016 r., II SA/Łd 442/16. Wskazano w nim, że w wyroku NSA z 25 maja 2016 r., II OSK 2331/14 oddalającego skargę kasacyjną B. S. od wyroku WSA w Łodzi z 13 maja 2014 r., II SA/Łd 133/14, utrzymującego w mocy postanowienie kasacyjne WINB z (...) grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego przesądzono, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego. NSA podzielił także stanowisko, że ogrodzenie nie jest także obiektem budowlanym zakładu górniczego.

W ocenie WSA w Łodzi (II SA/Łd 442/16) zaskarżona decyzja nie naruszała prawa materialnego i wbrew zarzutom skargi pozostaje w zgodzie z normami prawa procesowego - art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1,art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W tych warunkach, w ocenie Sądu, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem. Wszystkie zarzuty stanowiące podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji były znane i zostały rozpoznane przez sądy administracyjne w postępowaniu zwyczajnym. Prowadzenie postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym w stosunku do decyzji uprzednio skontrolowanej przez sąd administracyjny było więc niemożliwe. Zasadnie zatem GINB zastosował art. 105 § 1 k.p.a., uznając bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania, co potwierdzono przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.