Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 821248

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 grudnia 2010 r.
VII SA/Wa 1938/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.).

Sędziowie WSA: Tadeusz Nowak, Izabela Ostrowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. Sp. k. w (...) na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) października 2009 r. znak (...) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na przeprowadzenie prac polegających na adaptacji Fortu skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2009 r. Minister Kultury I Dziedzictwa Narodowego - po rozpatrzeniu odwołania (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) - utrzymał w mocy decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...) z dnia (...).03.2009 r., odmawiającą pozwolenia na przeprowadzenie prac polegających na adaptacji istniejącej zabudowy Fortu (...) na Centrum sportowo-rekreacyjne i gastronomiczne oraz lokalizacji wioski Euro 2012 na terenie go otaczającym, na działce nr (...), ark. (...), obręb (...) w (...) przy ul. (...) - działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 ze zm.)

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że sprawa pozwolenia na prowadzenie prac polegających na adaptacji istniejącej zabudowy Fortu (...) na centrum sportowo-rekreacyjne i gastronomiczne oraz lokalizacji wioski Euro 2012 na terenie go otaczającym, na działce nr (...), w (...) przy ul. (...) była już rozpatrywana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. I tak, z wnioskiem z dnia 12 listopada 2007 r. firma (...) Sp. z o.o. zwróciła się do Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...) o wydanie pozwolenia na planowane prace, które miałyby być prowadzone na podstawie projektu architektonicznego autorstwa mgr inż. M. K. i mgr inż. W. P. Decyzją z dnia (...).12.2007 r., Miejski Konserwator Zabytków w (...) odmówił wydania pozwolenia na wnioskowany zakres prac. Od decyzji tej odwołanie złożyła (...) Spółka z o.o. kwestionując istnienie zagrożenia dla rewitalizacji i racjonalnego zagospodarowania Fortu na skutek realizacji planowanych przez nią działań, wskazując na fakt podjęcia szeregu działań istotnych dla ratowania zabytku oraz wyrażając pogląd, że planowana przez nią inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżona decyzja została uchylona w całości i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...).01.2009 r. z powodu uchybień popełnionych przy jej wydaniu poprzez nieustalenie stanu faktycznego oraz naruszenia przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Miejski Konserwator w (...), decyzją z dnia (...).03.2009 r., ponowne odmówił pozwolenia na przedmiotowe prace, po uzupełnieniu wniosku przez Spółkę w dniu 2 marca 2009 r. o skorygowaną koncepcję zagospodarowania przedmiotowej działki z lutego 2009 r.

Od tej decyzji, zachowując ustawowy termin, odwołała się (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...).

Rozpoznając ponownie sprawę na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Z sentencji zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą działania organu pierwszej instancji jest art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ww. ustawy. Wskazanie natomiast art. 36 ust. 1 pkt 8 w podstawie prawnej ww decyzji, tj. dokonywanie podziału zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru, jak wynika z treści orzeczenia, organ potraktował jako omyłkowe.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu okoliczności, że celem złożenia wniosku była próba uzgodnienia koncepcji programowo przestrzennej i uzyskanie zaleceń w sprawie rewitalizacji i użytkowania Fortu (...), a wydanie zaskarżonej decyzji w sprawie przez Miejskiego Konserwatora Zabytków było przedwczesne organ wyjaśnił, że jest związany żądaniem wnioskodawcy i zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. to treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Z treści wniosku z dnia 12 listopada 2009 r. jednoznacznie wynika, że jest wnioskiem o pozwolenie na prowadzenie prac konserwatorskich, budowlanych lub innych działań przy zabytku polegających na adaptacji zabudowań fortu na centrum sportowo-rekreacyjno-gastronomiczne oraz lokalizacji wioski Euro 2012 na terenie go otaczającym.

W piśmie uzupełniającym wniosek z dnia 2 marca 2009 r. ponowione zostało żądanie wyrażenia zgody na skorygowany wariant zagospodarowania przedmiotowej działki - szkic koncepcyjny przykładowego zagospodarowania oznaczony jako wersja "luty 2009".

W związku z powyższym, w ocenie organu, nie można uznać przedmiotowego wniosku za wniosek w rozumieniu art. 27 ustawy o ochronie zabytków opiece nad zabytkami, zgodnie z którym na wniosek właściciela lub posiadacza zabytku organ ochrony zabytków przedstawia, w formie pisemnej, zalecenia konserwatorskie, określające sposób korzystania z zabytku, jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich, a także zakres dopuszczalnych zmian, które mogą być wprowadzone w tym zabytku. Jak wynika z materiału dowodowego, wystąpienie z dnia 12 listopada 2009 r. zostało poprzedzone wcześniejszymi wystąpieniami i przedstawieniem koncepcji zagospodarowania terenu przyfortecznego, które nie zyskały akceptacji konserwatorskiej.

Decyzje, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy o ochronie i opiece nad zabytkami są wydawane przez organ ochrony zabytków w ramach uznania administracyjnego. Przepisy prawa nie precyzują, kiedy pozwolenie powinno być wydane, a kiedy należy odmówić jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu prowadzącego postępowanie. Ocena ta musi się opierać na dokładnej analizie istotnych dla sprawy materiałów i ustaleniu, jaki wpływ działania zamierzone przez wnioskodawcę będą wywierać na chronione wartości danego obiektu lub obszaru. Orzekanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności orzekania - swoje stanowisko organ powinien w sposób wyczerpujący uzasadnić.

W niniejszej sprawie ten warunek został spełniony. Proponowany zakres prac obejmujący lokalizację nowej zabudowy na istniejących stokach bojowych oraz przedpolu fortu naruszałby w sposób zasadniczy pierwotny układ przestrzenny obiektu fortyfikacyjnego. Wyrażenie zgody na jakąkolwiek lokalizację nowej, współczesnej zabudowy w jednolitej, historycznie ukształtowanej strukturze zabytkowego obiektu jakim jest Fort (...) wraz z jego strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej jest niedopuszczalne ponieważ całkowitej degradacji uległaby wtedy prawnie chroniona przestrzeń tej strefy. Wnioskowany zakres prac jest ponadto niezgodny z przepisami art. 4 pkt 1 do 6, z wyłączeniem pkt 4, art. 6 pkt 1d oraz art. 36 ust. 1 pkt i 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a także nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2006 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz. U. Nr 150, poz. 1579), w szczególności z § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia, w związku z nieprzedstawieniem programu prac konserwatorskich dla zabytkowego fortu, otaczającego go terenu.

Ponadto planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "(...)" w (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść § 10i 17 ww. uchwały.

Po przeanalizowaniu zgromadzonych dokumentów, organ odwoławczy podzielił stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...) w rozpatrywanej sprawie, iż przeprowadzenie wnioskowanych prac stanowiłoby naruszenie układu przestrzennego Fortu (...). Z akt postępowania, a przede wszystkim z decyzji wpisującej obiekt do rejestru zabytków, jednoznacznie wynika, że ochronie podlega zarówno sam fort jak i jego integralna część - przedpole. Przedpole, do dzisiaj zachowało czytelne pierwotne ukształtowanie i pozostało zasadniczo niezabudowane, co stanowi element składający się na wartość zabytkową obiektu. Jakkolwiek stwierdzenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...), że niedopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego jest wyrażenie zgody na jakąkolwiek lokalizację nowej, współczesnej zabudowy na terenie fortu wraz z jego przedpolem, jest stwierdzeniem wykraczającym poza przedmiot sprawy to organy ochrony zabytków wydając decyzję zgodnie z art. 36 pkt 1 ust. 1 i 11, przytoczonym wyżej, rozstrzygają w konkretnej sprawie w odniesieniu do konkretnego zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku. Organ podkreślił, że zgodnie z treścią art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochrona zabytków polega, m.in., na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Z przepisu tego wynika, że organy ochrony zabytków mają obowiązek zapobiegania działaniom niekorzystnym dla zabytku. Nie ulega wątpliwości, że odmowa wydania pozwolenia na podejmowanie działań mających negatywny wpływ na obiekt zabytkowy, stanowi jeden z instrumentów mających na celu zapewnienie im warunków zachowania we właściwym stanie.

Dodatkowo, organ wyjaśnił, w związku z uwagą zawartą w odwołaniu, odnośnie zasadności wykonania ekspertyzy w przedmiocie dopuszczalności nowej współczesnej i historycznie stylizowanej architektury-zabudowy i połączenia jej z zabytkowym charakterem Fortu (...), że nie uznał za konieczne opracowanie ogólnej opinii nieodnoszącej się bezpośrednio do przedmiotu sprawy, tj. określonego we wniosku i przedstawioną dokumentacją zagospodarowania fortu.

Materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy pozwała na ocenę wnioskowanych prac przy zabytku. (...) Spółka z o.o. Sp. k. w (...) wniosła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) października 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1.

obrazę przepisów postępowania - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez skierowanie decyzji do spółki (...) Sp. z o.o., w sytuacji, gdy podmiot ten utracił przymiot strony w toku postępowania, wskutek przekształcenia w spółkę (...) Sp. z o.o. Sp., a spółka (...) Sp. z o.o. jest zupełnie innym podmiotem niż będąca stroną w niniejszym postępowaniu (...) Sp. z o.o. Sp.k., a w konsekwencji skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania.

2.

obrazę przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. w związku z art. 4 pkt 1 i art. 5 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, całkowite pominięcie interesu prywatnego wnioskodawcy oraz błędne przyjęcie, iż zasadą jest brak możliwości prowadzenia prac adaptacyjnych dotyczących zabytku - Fortu (...), a w konsekwencji naruszenie art. 21, art. 22 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP,

3.

obrazę przepisów postępowania - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w sprawie, a w konsekwencji wydanie decyzji o charakterze uznaniowym, bez należytego zbadania stanu faktycznego zachodzącego w sprawie,

4.

obrazę przepisów postępowania - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego prace zaproponowane przez wnioskodawcę miałyby negatywny wpływ na obiekt zabytkowy, dlaczego zakres prac jest niezgodny z art. 4, art. 6 i art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz niewyjaśnienie wątpliwości zawartych w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...) w (...), a w szczególności § 10 ust. 12 oraz § 17 ust. 5 tego planu,

5.

obrazę prawa materialnego - § 10 ust. 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...) w (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2001 r., nr (...), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zgodnie z postanowieniami miejscowego planu niedopuszczalne jest lokalizowanie jakichkolwiek obiektów na terenie, którego dotyczy wniosek,

6.

obrazę przepisów postępowania - art. 8 k.p.a., w związku z art. 2 Konstytucji RP, poprzez odmowę wydania pozwolenia konserwatorskiego i wskazanie, iż ewentualne prace budowlane i lokalizacja obiektów wpłynie negatywnie na zabytek, w sytuacji, gdy w procesie nabywania nieruchomości od Skarbu Państwa, organy ochrony zabytków w sposób pozytywny zaopiniowały rewitalizację zabytku.

W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka wskazała argumenty uzasadniające twierdzenie, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nadto spółka wskazała, że w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji skarżąca przedłożyła Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków szereg dokumentów dotyczących koncepcji zagospodarowania terenu Fortu (...) i terenu otaczającego. W dokumentach tych opisywano w szczególności:

-

aktualną lokalizację inwestycji z aktualnym zagospodarowaniem terenu,

-

założenia programowe dla zmiany zagospodarowania,

-

charakterystykę nowej zabudowy,

-

charakterystykę komunikacji,

-

proponowane formy zieleni.

Dodatkowo w aktach Miejskiego Konserwatora Zabytków znajdują się dokumenty sporządzone przez skarżącą w 2002 r. w toku procesu zakupu przedmiotowej nieruchomości - ekspertyza konserwatorska z propozycją zagospodarowania obiektu oraz aneks do wniosku z dnia 27 lutego 2002 r. dotyczącego propozycji zagospodarowania Fortu (...). Dokumenty te szczegółowo opisują aktualny stan obiektu oraz wskazują na proponowaną rewitalizację obiektu Dokumenty te zostały zaopiniowane pozytywnie przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. A zatem Skarżąca proponowała szczegółowe rozwiązania, wskazując na obecny stan zagospodarowania obiektu oraz, w jaki sposób zostanie on zrewitalizowany wskutek wykonania prac określonych przez skarżącą.

W ocenie skarżącej organ nie wyjaśnił także na czym polegałaby owa degradacja strefy ochrony konserwatorskiej. Organ nie wyjaśnił nadto, dlaczego prace w sposób zasadniczy naruszałyby układ przestrzenny obiektu fortyfikacyjnego oraz negatywnego wpływu prac na obiekt zabytkowy pomijając przy tym wniosek o dokonanie oględzin zabytku. W konsekwencji w ocenie skarżącej działanie organów I i II instancji rażąco narusza normy prawne zawarte w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Organy nie ustaliły stanu faktycznego, nie przeanalizowały go, orzekały w oparciu o niepełny materiał dowodowy, bez uwzględnienia całego stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy. W szczególności organy nie opisały, w jakim stanie obecnie znajduje się zabytek oraz, jaki wpływ będą miały prace na jego rewitalizację W żaden sposób nie odniosły się do twierdzeń skarżącej.

W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na jej rzecz.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mogły uzasadniać jej uchyleniem. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej p.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Spółki (...) Spółka z o.o. z dnia 13 listopada 2007 r., o wyrażenie zgody na adaptację Fortu (...) i terenu otaczającego poprzez adaptacje zabudowań na centrum sportowo - rekreacyjne i wniosek ten został ostatecznie sformułowany w lutym 2009 r. W pkt 2a Koncepcji (dokument w aktach postępowania administracyjnego) wskazano, że przewiduje się zabudowę szeregowo - łańcuchową, zaplanowano dwukondygnacyjne budynki przekryte dachem stromym (pokrytym dachówką ceramiczną), dwuspadowym o kącie nachylenia połaci 30 stopni, które w swej formie architektonicznej mają nawiązywać do zabudowy typu koszarowego, proste i rytmiczne podziały oraz oszczędność detalu. Prawidłowo zatem organ uznał, że winien przeprowadzić postępowanie, którego podstawą materialno - prawną będą przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Art. 36 ust. 1 tej ustawy enumeratywnie wymienia rodzaje prac, które - oprócz rygorów określonych w Prawie budowlanym - muszą być poprzedzone wydaniem stosownego pozwolenia właściwego organu konserwatorskiego.

Zgodnie z pkt 1 i 11 ust. 1 art. 36 tej ustawy pozwolenia takiego wymagają m.in. prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru (ust. 1) oraz innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru (ust. 11). Niewątpliwie planowane prace niezbędne do zrealizowania inwestycji opisanej w Koncepcji zagospodarowania Fortu należą do prac wymienionych w w/przepisach. Nie jest bowiem sporne w niniejszej sprawie że decyzją z dnia (...) maja 1083 r. Fort (...) oraz takie jego elementy jak: profile ziemne, schrony pasy zieleni ochronnej rozmieszczone w rejonach fortecznych zostały wpisane do rejestru zabytków województwa (...).

Niesporne jest także, że decyzja organu konserwatorskiego ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania oraz wydania decyzji spełniającej wymogi określone w przepisach art. 107 k.p.a. Wręcz przeciwnie, organ prowadząc postępowanie w wyniku, którego ma zostać wydana decyzja uznaniowa ma obowiązek wypełnić zawarty w art. 7 k.p.a., nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Dokonana w postępowaniu ocena dowodów w oparciu o art. 80 k.p.a. nie może nosić cech dowolności. Wszelkie zaś istotne dla sprawy ustalenia i wnioski winny zostać zawarte w motywach podjętego rozstrzygnięcia (tak w wyroku z dnia 6 lutego 2008 r. V SA/Wa 2408/07 lex 4805520). Istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest również okoliczność podniesiona w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie III SA/Wa 432/03, że kontrola legalności decyzji uznaniowej (...) dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprowadza się do zbadania, czy nastąpiło wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, czy dokładnie wyjaśniono okoliczności faktyczne oraz czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego dokonano prawidłowej oceny przesłanek niezbędnych do wydanie rozstrzygnięcia. Wprawdzie rozstrzygnięcie to zostało wydane na gruncie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa jednakże biorąc pod uwagę treść przepisów, do których odnosił się sąd należy uznać, że może ono mieć zastosowanie również w okolicznościach niniejszej sprawy. I dalej:- w wyroku z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie II SA/Wa 1372/08 (lex 519443) Sąd podkreślił, że kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza reguł postępowania administracyjnego. I tak - wbrew zarzutom skargi - organ odwoławczy wyjaśnił że nie jest możliwe, w okolicznościach niniejszej sprawy, wyrażenie zgody na prace obejmujące lokalizację nowej, współczesnej zabudowy na istniejących stokach bojowych oraz przedpolu fortu. Dodatkowo organ odwoławczy uzupełnił, że przedpole Fortu do dzisiaj zachowało czytelne pierwotne ukształtowanie i pozostało zasadniczo niezabudowane co stanowi element składający się na wartość zabytkową obiektu a nadto, że wyrażenie takiej zgody spowodowałoby degradację prawnie chronionej przestrzeni tej strefy. W ocenie Sądu uzasadnienie tej treści w sposób dostateczny wskazuje przyczyny, dla których organ nie wyraził zgody na lokalizację nowej zabudowy. Nie można także - w ocenie Sądu - odmówić słuszności temu stanowisku. A zatem jako niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącej co do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego w ocenie organu zaproponowane przez wnioskodawcę prace miałyby negatywny wpływ na obiekt zabytkowy.

Nie można również zarzucić organowi, że z naruszeniem zasad postępowania wyjaśniającego nie dopuścił dowodu z oględzin. Za wiarygodne Sąd uznał zawarte w uzasadnieniu organu I instancji wyjaśnienie, że dokonywanie dodatkowych oględzin jest zbędne ponieważ obszar, na którym planowana jest inwestycja znany są organowi wydającemu decyzję. Podobnie należy ocenić niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Należy w tym miejscu podkreślić, że - jak wynika z treści art. 84 § 1 k.p.a. przeprowadzenie tego ostatniego dowodu nie jest w żadnym wypadku obligatoryjne a nadto dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W niniejszej sprawie taka przesłanka nie wystąpiła.

Dalej - wbrew zarzutom skargi nie można zarzucić organowi niekonsekwencji w rozstrzyganiu wniosków co narusza, w ocenie skarżącego, zasadę zaufania obywateli do organów pastwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. I tak nie jest sporne w niniejszej sprawie, że przed nabyciem omawianego obszaru spółka zobowiązana była uzyskać pozytywną opinię Konserwatora Zabytków i taką opinię otrzymała. Nie może jednak ujść uwadze, że w celu uzyskania tej opinii Spółka przedstawiła ekspertyzę konserwatorską z propozycją zagospodarowania obiektu. Z ekspertyzy tej wynikało (pkt.1.3.3), że zaproponowano, na ówczesnym etapie, prowadzenie w forcie działalności:

1.

hotelowej;

2.

turystyczno - rekreacyjnej (zaplecze gastronomiczne z kawiarnia restauracja - bistrem, i z ogródkiem letnim);

3.

ekspozycyjnej;

4.

magazynowej.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Spółka na etapie zakupu nieruchomości nie proponowała realizacji na tym terenie nowej współczesnej zabudowy. Nie może zatem obecnie zarzucać organowi, iż niewyrażenie zgody na taką zabudowę narusza zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a.

Z powyższych względów Sąd uznał, że nie można zarzucić organowi, iż sprawa została nienależycie wyjaśniona i że kontrolowane rozstrzygnięcie nosi cechy dowolności.

Sąd nie podzielił również stanowiska organu co do tego, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Niewątpliwie rację ma skarżąca, że organ nieprawidłowo określił podmiot, do którego skierował decyzję. Z akt sprawy wynika bowiem, że odwołanie zostało wniesione przez Spółkę (...) Spółkę z o.o. Sp. k. Należy jednak podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej akta sprawy nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że na etapie wydawania decyzji zwłaszcza przez organ odwoławczy miał on wiedzę na temat przekształcenia odwołującego się podmiotu.

Odwołanie zostało złożone na papierze firmowym spółki (...) przy czym jedynie na dole pierwszej strony wskazano jako podmiot "(...) Spółka z o.o. sp.k." (dawniej (...) sp. o.o.). Powyższe, w ocenie Sądu, pozwala ocenić, że wprawdzie wymienienie jako podmiotu odwołującego się Spółki z o.o. i do tego podmiotu skierowanie decyzji stanowi jedynie omyłkę organu, która pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Treść decyzji jednoznacznie wskazuje jaki wniosek i jakiego podmiotu został rozpoznany tą decyzją.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzut nieprawidłowo określonej strony postępowania nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Natomiast Sąd, który z mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną dostrzegł uchybienia, niewskazane w skardze, które jednak również pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

I tak w ocenie Sądu nieuprawnione jest stanowisko organu, że proponowany sposób zagospodarowania terenu jest sprzeczny z obowiązującym planem zagospodarowania terenu. Nie oceniając zasadności stanowiska organu w tym zakresie wskazać należy, że Konserwator Zabytków nie jest uprawniony do oceny zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie takie przysługiwałoby dopiero organowi architektoniczno - budowlanemu na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku mogło się odbyć li tylko w oparciu o przepisu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które nie uprawniają organu konserwatorskiego do oceny zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji Sąd uznał za niecelowe odnoszenie się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa materialnego tj. § 10 ust. 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchybienie to jednak pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia skoro organ odmówił udzielenia pozwolenia na zaproponowany zakres prac niezależnie od sprzeczności, w ocenie organu, z planem zagospodarowania przestrzennego.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mogły uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Skoro zatem zarzuty skargi nie są uzasadnione zaś Sąd nie stwierdził innych - poza wskazanymi naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy skargę należało oddalić.

Z tych wszystkich względów - w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.