Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1975448

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 2 marca 2015 r.
VII SA/Wa 1904/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska.

Sędziowie WSA: Bogusław Cieśla (spr.), Tadeusz Nowak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W. - umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia (...).08.2011 r. M. Z. (obecnie po zmianie nazwiska N.) wniosła o wszczęcie postępowania przeciwko E.Z. i wyjaśnienie czy dokonane prace przy remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W. nie naruszają konstrukcji budynku.

W dniu (...).10.2011 r. dokonano oględzin przedmiotowej nieruchomości. Ustalono, że E. Z. pod tarasem od strony południowej budynku wykonał roboty polegające na: naprawie izolacji pionowej budynku, naprawie i udrożnieniu kanalizacji deszczowej, wykonaniu izolacji przeciwwilgociowej pod posadzką betonową tarasu.

Według oświadczenia inwestora roboty były niezbędne dla zabezpieczenia zawilgoconych pomieszczeń przyziemia przed zalaniem wodami deszczowymi. Pracownik organu podczas oględzin nieruchomości stwierdził, że wykonane roboty przy remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem w budynku położonym przy ul. F. w W. zostały wykonane prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i nie naruszają konstrukcji budynku, a wręcz poprawiają stan techniczny budynku. Nie stwierdzono zagrożeń bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Ustalono również, że wykonanie powyższych robót inwestor zgłosił w dniu (...).05.2011 r. oraz w dn. (...).06.2011 r. w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu (...) w Dzielnicy (...).

Prezydent (...) decyzją z dn. (...).06.2010 r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru rozpoczęcia robót określonych w tych zgłoszeniach, albowiem inwestor nie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Wojewoda (...) decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z dnia (...).07.2010 r.

Po dokonaniu powyższych ustaleń, mimo zgody współwłaścicielki M. N. na ww. roboty budowlane, stwierdzono, że wykonane roboty przy remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem w budynku położonym przy ul. F. w W. polegały na bieżącym remoncie i konserwacji i nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę nadto zostały wykonane prawidłowo.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) postanowieniem z dnia (...).10.2011 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem,w budynku położonym przy ul. F. w W.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia (...).01.2012 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy stwierdzając, że wykonane roboty należy traktować nie jako remont a jako bieżącą konserwację budynku, która nie wymagała pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia.

Wykonane roboty należało wg. organu odwoławczego zakwalifikować jako roboty nie przekraczające zwykłego zarządu nad nieruchomością, co za tym idzie nie wymagające zgody współwłaściciela nieruchomości.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r., uchylono postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...).01.2012 r. oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z (...).10.2011 r.

Przyczyną uchylenia postanowień było nie wyjaśnienie w sposób dostateczny kwestii robót budowlanych wykonanych od strony północnej.

Wobec powyższego biorąc pod uwagę wytyczne Sądu w dniu (...).04.2013 r. przeprowadzono powtórne oględziny w sprawie robót budowlanych wykonanych na nieruchomości położonej przy ul. F. w W. od strony północnej. Uprawniony inspektor ustalił, że od strony południowej wykonano posadzkę betonową pod tarasem z odwodnieniem.

Od strony północnej poza śladami wymiany stolarki okiennej nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych. Spatynowany tynk wokół ościeży okiennych świadczył o wykonaniu wymiany okien kilka sezonów wcześniej. Stwierdzono występowanie śladów po zalaniu cokolika i jego naprawie. Odprowadzenie wód opadowych odbywa się poprzez rurę spustową do osadnika wody deszczowej zlokalizowanego w północno-zachodnim narożniku działki.

W ocenie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (...) prace wykonywane na nieruchomości położonej przy ul. F. w W. związane z naprawą izolacji pionowej budynku, naprawą i udrożnieniu kanalizacji deszczowej, wykonaniem izolacji przeciwwilgociowej pod posadzką i wylaniem nawierzchni betonowej pod tarasem od strony południowej oraz naprawą cokolika od strony północnej budynku nie mogą być zakwalifikowane jako roboty budowlane. Roboty powyższe stanowiły bieżącą konserwację budynku i podyktowane były ochroną stanu technicznego budynku przed zalaniem wodami deszczowymi.

Wprawdzie pojęcie "bieżąca konserwacja" nie posiada definicji legalnej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ale w powszechnie przyjętym znaczeniu tego pojęcia z uwzględnieniem definicji zawartej w słowniku języka polskiego, zbliżone znaczenie zostało nadane pojęciu "naprawa bieżąca" oraz "konserwacja" określonym w § 3 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836).

Bazując na tych definicjach, bieżącą konserwacją można określić roboty wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym mające na celu utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie technicznym, wykonane w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się, czy też zniszczeniem i w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem tegoż obiektu, tak aby nie ulegał pogorszeniu z powodu codziennej eksploatacji.

Podstawową zasadą wyrażoną w przepisach ustawy Prawo budowlane jest zasada wynikająca z jej art. 28 ust. 1, a mianowicie dotycząca tego, że roboty budowlane - do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy budowa oraz prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 ustawy, które umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. W art. 30 ust. 1 ustawy ustawodawca wymienił te roboty budowlane, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi.

W niniejszej sprawie Inwestor wykonał roboty będące bieżącą konserwacją czyli takie które nie wymagają ani zgłoszenia, ani też pozwolenia na budowę. Ponadto wykonane roboty przy remoncie nawierzchni betonowej w budynku położonym przy ul. F. w W. zostały wykonane prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i nie naruszają konstrukcji budynku. Nie stwierdzono widocznych zagrożeń bezpieczeństwa ludzi i mienia.

W związku z powyższym decyzją z (...).07.2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z (...).10.2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że jako bieżącą konserwację można uznać roboty od strony północnej polegające na wymianie stolarki okiennej i naprawie cokolika, zaś od strony południowej polegające na naprawie izolacji pionowej budynku, naprawie i udrożnieniu kanalizacji deszczowej oraz wykonaniu izolacji przeciwwilgociowej pod posadzką betonową tarasu.

Natomiast roboty wykonane przy wylaniu nawierzchni betonowej od strony południowej budynku położonego przy ul. F. w W. nie stanowiły bieżącej konserwacji. Została bowiem wykonana nowa nawierzchnia betonowa w miejsce dotychczas funkcjonującej zieleni.

Wykonanie takich robót zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wymagało zgłoszenia właściwemu organowi.

Z uwagi na wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu od strony południowej bez wymaganego zgłoszenia w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane odnoszące się do samowolnie realizowanych robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b.

Postępowanie w trybie art. 51 powinno być prowadzone w sytuacji, gdy inwestor nie dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych lub gdy przekroczono zakres robót budowlanych. W przypadku zakończenia robót budowlanych zastosowanie ma przepis art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Skoro przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane samowolnie to postanowieniem z. (...).11.2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) nałożył na E. Z. obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na wylaniu nawierzchni betonowej - utwardzeniu terenu - od strony południowej budynku mieszkalnego położonego przy ul. F. w W. pod względem prawidłowości wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami budowlanymi oraz obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z (...).02.2014 r., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), mógł sam ustalić zgodność wykonania powierzchni betonowej od strony południowej przedmiotowego budynku z obowiązującymi przepisami prawa jak również dokonać oceny prawidłowości ich wykonania.

Wobec powyższych wytycznych ustalono, że inwestor wykonał wylewkę betonową wraz z montażem elementów odwodnienia na poziomie posadzki pomieszczenia gospodarczego usytuowanego w przyziemiu budynku. Wykonana wylewka (utwardzenie terenu) posiadała odpowiednie spadki do urządzeń odprowadzających wodę opadową i jest w dobrym stanie. Nie stwierdzono śladów zalegania wód opadowych na wykonanej wylewce ani śladów zacieków na ścianie budynku od strony ogrodu ani na drzwiach do pomieszczenia gospodarczego. Powyższe potwierdzało prawidłowe wykonanie robót. Według oświadczenia Z. G., pełnomocnika inwestora posiadającego uprawnienia budowlane Nr (...) i instalacyjne nr (...), wszystkie roboty zostały wykonane zgodnie z zaleceniami producentów (przedstawiono atesty) i sztuką budowlaną.

Wykonane roboty przy wylaniu nawierzchni betonowej - utwardzeniu terenu - od strony południowej budynku mieszkalnego położonego przy ul. F. w W. nie wymagały ustalenia warunków zabudowy, gdyż nie powodują zmiany zagospodarowania terenu.

Wobec powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził brak podstaw do nakładania jakichkolwiek obowiązków, gdyż wykonane roboty budowlane zgodne są z prawem.

M. N. wniosła odwołanie od decyzji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe, domagając się jej uchylenie i przekazania sprawy organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne uznanie, iż wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem.

Wskazała że ustalając, iż prace były zgodne z prawem, organ I instancji badał jedynie kwestie techniczne, tj. sposób przeprowadzenia tych prac. Pominął treść art. 30 ustawy - Prawo budowlane i wymagań, jakie są tam przewidziane dla zgłoszenia robót budowlanych jak również sytuacji, kiedy organ może się sprzeciwić takim pracom.

Skoro organ I instancji ustalił, iż wystąpiła samowola to wobec braku u inwestora dokumentów, projektów, szkiców i innych materiałów, roboty budowlane nie były zgodne z prawem.

Odwołująca się wskazała, że jest współwłaścicielem nieruchomości i nie wyraziła zgody na prowadzenie prac budowlanych. Nie można zatem stwierdzić, iż roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z prawem. Przepis posługuje się sformułowaniem "zgodność z prawem" a nie "zgodność z wymaganiami technicznymi" czy "zgodność ze sztuką budowlaną". Ustalając, czy dane prace były wykonane zgodnie z prawem należy ustalić całokształt okoliczności i wymagań dotyczących danych prac i w razie stwierdzenia, iż brakuje jakichś dokumentów bądź informacji nałożyć na inwestora obowiązek ich przedstawienia w ramach procedury legalizacyjnej.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia (...) lipca 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) po rozpatrzeniu odwołania M.N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) kwietnia 2014 r., w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że M. Zi. (obecnie N.) pismem z dnia (...) sierpnia 2011 r. zwróciła się do organu powiatowego o "wszczęcie postępowania administracyjnego przeciwko E. Z." w sprawie wykonania remontu nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W.

Przedstawiciele PINB (...), w dniu (...) października 2011 r. przeprowadzili oględziny, w wyniku których ustalono, że E. Z. pod tarasem od strony południowej budynku wykonał roboty polegające na: a) naprawie izolacji pionowej budynku, b) naprawie istniejącej kanalizacji deszczowej, c) wykonaniu izolacji przeciwwilgociowej pod posadzką betonową tarasu.

E. Z. pismami z dnia (...) maja 2010 r. oraz z dnia (...) czerwca 2010 r. zgłosił w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu (...) w Dzielnicy (...) zamiar wykonania tych robót. Prezydent (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru rozpoczęcia robót określonych w tym zgłoszeniu. W wyniku postępowania odwoławczego Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) lipca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) czerwca 2010 r.

Postanowieniem z dnia (...) października 2011 r., PINB (...) odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej w budynku położonym przy ul. F. w W.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r., utrzymał w mocy postanowienie PINB (...) z dnia (...) października 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 496/12, w sprawie ze skargi M. N., uchylił zaskarżone postanowienie WINB z dnia (...) stycznia 2012 r., oraz poprzedzające postanowienie PINB (...) z dnia (...) października 2011 r., wskazując, że "organy nadzoru budowlanego nie zbadały robót budowlanych wykonanych od strony północnej ".

Pismem z dnia (...) marca 2013 r. PINB (...) zawiadomił strony, że prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem w budynku położonym na nieruchomości przy ul. F. w W.

Przedstawiciel PINB (...), w dniu (...) kwietnia 2013 r. dokonał ponownych oględzin, w wyniku których stwierdzono, że od strony południowej wykonano posadzkę betonową pod tarasem z odwodnieniem. Od strony północnej poza śladami wymiany stolarki okiennej nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych. Stwierdzono występowanie śladów po zalaniu cokolika i jego naprawie. Odprowadzenie wód opadowych odbywa się poprzez rurę spustową do osadnika wody deszczowej zlokalizowanego w północno - zachodnim narożniku działki.

Decyzją z dnia (...) lipca 2013 r., (...) umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W.

Odwołanie od tej decyzji złożyła Pani M. N.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) października 2013 r., uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wykonanie nowej nawierzchni betonowej w miejsce dotychczas funkcjonującej zieleni nie stanowi bieżącej konserwacji.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2013 r., organ powiatowy nałożył na inwestora E. Z. obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót polegających na wylaniu nawierzchni betonowej - utwardzenie terenu - od strony południowej budynku mieszkalnego położonego przy ul. F. w W. pod względem prawidłowości wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami budowlanymi oraz obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy.

Następnie postanowieniem z dnia (...) lutego 2014 r., (...) WINB uchylił postanowienie PINB (...) z dnia (...) listopada 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dalszym toku postępowania decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r., wydaną w oparciu o art. 105 k.p.a. organ powiatowy umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W.

W ocenie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona decyzja jak i postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie są prawidłowe.

Stosownie do treści art. 105 k.p.a. jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe właściwy organ winien je umorzyć.

Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Bezprzedmiotowość to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. I tak o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu objętej odwołaniem decyzji o bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego pismem M. N. w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W.

W uprzednio wydanej decyzji (...) WINB z dnia (...) października 2013 r. przedmiotem postępowania, określonym przez skarżącą, były roboty budowlane polegające na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W.

Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego.

W myśl art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 2 zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5.

W związku z tym, że utwardzenie powierzchni gruntu objęte jest obowiązkiem zgłoszenia robót budowlanych właściwemu organowi, prawidłowo w przedmiotowej sprawie zastosowano tryb wskazany w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Postępowanie naprawcze prowadzone na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązek doprowadzenia samowolnie wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z przepisami.

W sytuacji robót zakończonych polegających na wykonaniu utwardzenia terenu organ dokonał oceny czy sporne roboty wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami prawa i normami.

Organ I instancji w toku dodatkowych czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu (...) marca 2014 r. ustalił, że wykonana wylewka (utwardzenie terenu) posiada odpowiednie spadki do urządzeń odprowadzających wodę opadową i jest w dobrym stanie technicznym.

Nie stwierdzono śladów zalegania wód opadowych na wykonanej wylewce ani śladów zacieków na ścianie budynku od strony ogrodu ani na drzwiach do pomieszczenia gospodarczego, co potwierdza prawidłowość wykonanych robót budowlanych. Nadto według oświadczenia Z. G. (pełnomocnika inwestora) posiadającego uprawnienia budowlane i instalacyjne wszystkie roboty zanikowe zostały wykonane zgodnie z zaleceniami producentów (przedstawiono atesty) i ze sztuką budowlaną. Wykonane roboty nie wymagają ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji albowiem nie powodują zmiany zagospodarowania terenu poprzez zabudowę kubaturową.

W ocenie organu odwoławczego zrealizowanie inwestycji zgodnie ze sztuką budowlaną i ustalenie przez PINB (...) braku konieczności nałożenia na inwestora jakichkolwiek obowiązków w oparciu o art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. uzasadniało wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w ramach nadzoru budowlanego.

Wprawdzie przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem M. N., to jednak żądanie wyrażone w tym piśmie nie zostało sprecyzowane w sposób umożliwiający odniesienie się do niego w sentencji decyzji, stąd postępowanie należało umorzyć.

Odnosząc się do zarzutów i wywodów zawartych w odwołaniu organ uznał, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie przedmiotowe roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu wykonano samowolnie bez poprzedzenia ich koniecznym zgłoszeniem. Jednakże okoliczność powyższa nie wyklucza w świetle obowiązujących przepisów możliwości prowadzenia w stosunku do tych robót postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Procedura naprawcza prowadzona przez organ nadzoru budowlanego, opisana w tym przepisie różni się jednak od postępowania przed organami administracji architektoniczno - budowlanej w oparciu o powołany w odwołaniu art. 30 ww. ustawy. W związku z charakterem spornych robót (ich niskim stopniem skomplikowania) organ I instancji we własnym zakresie dokonał oceny prawidłowości ich wykonania, a wobec faktu braku konieczności nałożenia dodatkowych obowiązków w kolejnym etapie umorzył postępowanie w ramach nadzoru budowlanego.

M. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2014 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj: art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne uznanie, iż wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem bez uwzględnienia wszystkich wymogów przewidzianych w art. 30 ustawy Prawo budowlane.

2)

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż roboty były wykonywane zgodnie z prawem, a także art. 84 § 1 k.p.a poprzez zaniechanie skorzystania z opinii biegłego i zastępcze posłużenie się jedynie opinią świadka, który dodatkowo jest pełnomocnikiem inwestora.

Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi M. N. wskazała, że organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego uznając, iż stało się ono bezprzedmiotowe. Tymczasem inwestor E. Z. wykonał samowolnie roboty budowlane, bez wymaganego zgłoszenia. W toku oględzin stwierdzono, iż wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem i postępowanie należało umorzyć.

Zgodność inwestycji z prawem została ustalona przez organ I instancji jedynie na podstawie pobieżnych oględzin, jak również po uzyskaniu oświadczenia Z. G. pełnomocnika inwestora. Oświadczenie to było całkowicie bezwartościowe i nie mogło stanowić materiału dowodowego. Wprawdzie osoba ta posiada uprawnienia budowlane, niemniej jest pełnomocnikiem istotnie zaangażowanym w sprawę. Nadto świadek jest uprawniony zeznawać jedynie co do faktów, a pełnomocnika inwestora wypowiedział swoją opinię, co - analizując treść zaskarżonej decyzji - stanowiło jeden z kluczowych "dowodów w sprawie".

Ustalając, czy prace były zgodne z prawem organ rozważył jedynie kwestie techniczne, tj. sposób przeprowadzenia tych prac, pominął treść art. 30 ustawy - Prawo budowlane i wymagań, jakie są tam przewidziane dla zgłoszenia robót budowlanych.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

Skoro organy obu instancji ustaliły, iż w sprawie wystąpiła samowola a jednocześnie inwestor nie posiadał dokumentów, projektów, szkiców i innych materiałów przewidzianych przez prawo, to roboty budowlane nie są zgodne z prawem.

Skarżąca jako współwłaścicielka nieruchomości i nie wyraziła zgody na prowadzenie prac budowlanych. Tym samym roboty budowlane były wykonywane niezgodnie z prawem. Zgodność z prawem" to nie "zgodność z wymaganiami technicznymi" czy "zgodność ze sztuką budowlaną".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie wskazać należy, że sprawa rozpatrywana była już kilkakrotnie w toku instancyjnego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia (...) października 2013 r., uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji wskazał, że za bieżącą konserwację można uznać roboty od strony północnej polegające na wymianie stolarki okiennej i naprawie cokolika, zaś od strony południowej polegające na naprawie izolacji pionowej budynku, naprawie i udrożnieniu kanalizacji deszczowej oraz wykonaniu izolacji przeciwwilgociowej pod posadzką betonową tarasu.

W słusznej ocenie organu odwoławczego, roboty wykonane przy wylaniu nawierzchni betonowej od strony południowej budynku położonego przy ul. F. w W., nie stanowiły bieżącej konserwacji. Niewątpliwe wykonana została nowa nawierzchnia betonowa, w miejsce dotychczas nieutwardzone, zatem wykonanie takich robót, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wymagało zgłoszenia właściwemu organowi.

Brak dokonania przez inwestora skutecznego zgłoszenia robót polegających na wylaniu nawierzchni betonowej od strony południowej budynku, skutkował, iż w odniesieniu do utwardzenia terenu od strony południowej, należało zastosować przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, odnoszące się do samowolnie realizowanych robót budowlanych, innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b Prawa budowlanego.

W kontekście oceny technicznej wykonanych robot budowlanych, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z (...) lutego 2014 r., zasadnie wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), mógł sam ustalić zgodność wykonania powierzchni betonowej od strony południowej przedmiotowego budynku z obowiązującymi przepisami prawa, jak również dokonać oceny technicznej prawidłowości ich wykonania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku dodatkowych czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu (...) marca 2014 r. ustalił, że wykonana wylewka (utwardzenie terenu) posiada odpowiednie spadki do urządzeń odprowadzających wodę opadową i jest w dobrym stanie technicznym.

W szczególności ustalił, że inwestor wykonał wylewkę betonową wraz z montażem elementów odwodnienia na poziomie posadzki pomieszczenia gospodarczego usytuowanego w przyziemiu budynku. Wykonana wylewka (utwardzenie terenu) posiadała odpowiednie spadki do urządzeń odprowadzających wodę opadową. Nie stwierdzono śladów zalegania wód opadowych na wykonanej wylewce, ani śladów zacieków na ścianie budynku od strony ogrodu, ani na drzwiach do pomieszczenia gospodarczego. Powyższe potwierdzało prawidłowe wykonanie robót.

Tym samym oświadczenie Z. G., pełnomocnika inwestora (posiadającego uprawnienia budowlane) iż, wszystkie roboty zostały wykonane zgodnie z zaleceniami producentów (przedstawiono atesty) i sztuką budowlaną, miało charakter wtórny, bez istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Zarzut skargi w tym zakresie, pomijał fakty stwierdzone przez organ w toku oględzin.

Wobec tych ustaleń organów, brak było podstaw do nakładania jakichkolwiek obowiązków, dlatego też nie było potrzeby odnoszenia się do obowiązków jakie organ na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, nałożyć może na inwestora, co w odniesieniu do treści tego przepisu, jest sposobem zakończenia postępowania legalizacyjnego.

Stosownie do art. 105 k.p.a. jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe właściwy organ winien je umorzyć. Zasadnie stwierdzono bezprzedmiotowość postępowania zainicjowanego pismem M. N. w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni betonowej pod tarasem budynku położonego przy ul. F. w W.

Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty.

Odnosząc się do zarzutów i wywodów zawartych w skardze, stwierdzić należy, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Choć przedmiotowe roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu wykonano samowolnie bez poprzedzenia ich koniecznym zgłoszeniem, to jednak nie wykluczało możliwości prowadzenia w stosunku do nich postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Procedura naprawcza prowadzona przez organ nadzoru budowlanego, opisana w tym przepisie, różni się istotnie od postępowania przed organami administracji architektoniczno - budowlanej w oparciu o powołany w skardze art. 30 ww. ustawy.

Należy całkowicie zaakceptować twierdzenie organów, iż wylanie betonu na powierzchni ziemi pozwalało im (wobec charakteru tych robót), dokonać we własnym zakresie, oceny prawidłowości wykonania tych robót, a skoro nie było konieczności nałożenia dodatkowych obowiązków w kolejnym etapie postępowania naprawczego - należało umorzyć postępowanie w ramach nadzoru budowlanego.

Reasumując, stwierdzić należy, że żaden z zarzutów skargi, które dotyczyły naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jak i przepisów k.p.a. nie okazały się zasadne.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.