Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2638276

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 marca 2019 r.
VII SA/Wa 1822/18
Błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy a rażące naruszenie prawa.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.).

Sędziowie WSA: Marta Kołtun-Kulik, Monika Kramek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2018 r. znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,

II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. U. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. U. od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) lipca 2016 r., nr (...), nakazał właścicielom lokalu numer (...) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. w W., E. Pi. oraz K. S., doprowadzenie podłączenia przewodu kominowego obsługującego wentylację kuchni w wyżej wymienionym lokalu oraz łazienki w lokalu mieszkalnym numer (...) w budynku mieszkalnym przy ul. H. do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie podłączenia zgodnego z dokumentacją obiektu.

Na powyższe rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego J. U. złożył w ustawowym terminie odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał, że organ powiatowy prowadził postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych w budynku mieszkalnym przy ul. H. w W.

Z protokołu numer (...) z kontroli przewodów kominiarskich z dnia (...) października 2012 r., przeprowadzonej przed wykonaniem robót budowlanych w lokalu numer (...), nie wynika, że dokonano jakichkolwiek zmian w podłączeniach przewodu kominowego.

Protokół z kontroli przewodów kominowych z dnia (...) kwietnia 2014 r., numer (...) wskazuje na to, że "Nieprawidłowe podłączenie kominowe występuje na pionie nr 1 przewód nr 1 (Okap 2pt+WŁ 4lp)".

Zgodnie z protokołem z przeprowadzonej okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia (...) października 2014 r., numer (...), "przewody kominowe mają ciąg odpowiedni i nadają się do dalszego użytku zgodnie z przeznaczeniem oprócz przewodu kominowego obsługującego wspólnie wentylację kuchni lokalu nr (...) i wentylację łazienki lokalu nr (...) (...). Według dokumentacji (projektu) przewody kominowe są przeznaczone według kolejności: kanał nr (...) dla łazienki lokalu nr (...), kanał nr (...) dla łazienki lokalu nr (...), a według inwentaryzacji przewodów kominowych poświadczonych protokołem nr (...) została połączona wentylacja kuchni lokalu nr (...) z wentylacją łazienki lokalu nr (...). Podłączenia nie są zgodne z projektem, należy w lokalu nr (...) jak i w lokalu nr (...) wykonać podłączenia zgodnie z dokumentacją Wentylację kuchni okap lokalu nr (...) zostawić w kanale nr 1, zlikwidować podłączenie wentylacji łazienki lokalu nr (...), wentylację kuchni lokalu nr (...) grawitacyjnie zlikwidować z kanału nr 2 i podłączyć do tego kanału wentylację łazienki lokalu nr (...) (...)".

Po przeprowadzeniu oględzin w dniu 17 czerwca 2015 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) ustalił, że w lokalu numer (...) w 2013 r. wykonano roboty budowlane, polegające m.in. na zmianie sposobu użytkowania lokalu - łazienka została zamieniona z kuchnią. Według złożonych do protokołu oświadczeń "podczas remontu wykonywanego w lokalu nie zostały wykonane ani zamienione podłączenia wentylacyjne, zostały wykorzystane istniejące podłączenia a zamieniona jedynie funkcja pomieszczeń"; "w lokalu nr (...) (...) również nie były wykonywane żadne zmiany związane ze zmianą wentylacji" (protokół numer (...)).

Decyzją z dnia (...) lipca 2016 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) nakazał E. P. oraz K. S. doprowadzenie podłączenia przewodu kominowego obsługującego wentylację kuchni w lokalu mieszkalnym numer (...) oraz łazienki w lokalu mieszkalnym numer (...) w budynku mieszkalnym przy ul. H. do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie podłączenia zgodnego z dokumentacją obiektu.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) lipca 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, że rozstrzygnięcie organu powiatowego zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przesłankę rażącego naruszenia prawa w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Przyjęcie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być w każdym przypadku poprzedzone nie budzącym wątpliwości ustaleniem oczywistości naruszenia prawa, które nie może być wynikiem jego błędnej interpretacji wynikającej z niejasnego brzmienia przepisu. Ponadto należy mieć na uwadze, że nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, które powinno być również ocenione przez pryzmat charakteru oraz skutków, które wywołuje obarczona wadą decyzja lub postanowienie (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 74/10).

Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa wart. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Ustęp 7 tegoż przepisu stanowi, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Sytuacje, w których zachodzi konieczność wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należy uznać za wyjątkowe i wydawane w sytuacjach, w których wykonane lub wykonywane roboty musiałyby spowodować poważne naruszenie przepisów Prawa budowlanego w tym techniczno-budowlanych, przeciwpożarowych lub innych przepisów prawa administracyjnego. W związku z powyższym ustalenia organów nadzoru budowlanego muszą być poczynione na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego materiału dowodowego (zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.) - por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 390/16.

Organ administracji publicznej powinien podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej prowadzący postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1877/06, LEX nr 295007). Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w ostatecznym związku z rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06, LEX nr 377245). W przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przez organ powiatowy przepisów postępowania. Czynności procesowe podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego były znikome i w niewystarczający sposób przyczyniły się do rzetelnego wyjaśnienia i udokumentowania spornych zagadnień.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) nie zebrał całości materiału dowodowego w sprawie, czym naruszył przepisy art. 7 oraz art. 77 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W budynku mieszkalnym przy ul. H. w W. dokonano podłączeń do przewodów kominowych w dwóch lokalach (numer (...) i numer (...)), znajdujących się na dwóch różnych kondygnacjach - na parterze i na pierwszym piętrze budynku. Nie ustalono jednak dokładnie, w którym miejscu w przewodzie kominowym doszło do podłączenia lokali, ani kto je wykonał. Ustalenie, na poziomie którego piętra doszło do podłączenia poszczególnych lokali do przewodów kominowych, pozwoli organowi prawidłowo określić adresatów decyzji w danej sprawie. Wobec braku bezspornego stwierdzenia w jaki sposób, wykonując prace remontowe, doszło do przełączenia przewodu kominowego, nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie kręgu adresatów wskazanego wyżej rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...).

W aktach sprawy znajdują się jedynie opinie zawarte w protokołach z kontroli przewodów kominowych oraz oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego. Brakuje zaś dokumentu jednoznacznie potwierdzającego, kto dokonał przełączenia przewodów kominowych, które w obu lokalach w sposób niewątpliwy nie są podłączone zgodnie z rysunkami odzwierciedlającymi stan według projektu budowlanego (tj. kanał numer (...) powinien być przeznaczony dla łazienki lokalu numer (...), a kanał numer 1 - dla łazienki lokalu numer (...)). Określono jedynie pion, w którym doszło do przełączenia. Dlatego też nie sposób przyjąć, że organ powiatowy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dopiero prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego zgodnie z zasadami k.p.a. mogą stanowić podstawę do zastosowania odpowiedniego przepisu prawa materialnego.

W związku z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł, że decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...),(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego d (...) z dnia (...) lipca 2016 r., nr (...), znak: (...), wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skargę na tę decyzję złożył J. U.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. utrzymanie w mocy decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...), stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2016 r. przy braku przesłanek nieważności określonych powołanym przepisem;

b) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że czynności dowodowe podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego były znikome i w niewystarczający sposób przyczyniły się do wyjaśnienia spornych zagadnień, podczas gdy organ wyczerpująco zebrał cały materiał dowodowy, a kwestia podmiotu, który wykonał nieprawidłowe połączenie wentylacyjne nie była pomiędzy stronami sporna, na skutek przyznania tej okoliczności przez uczestników postępowania;

c) art. 9 i 11 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2016 r. w sytuacji, gdy żadna ze stron nie zakwestionowała decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w administracyjnym toku instancji, co oznacza, że jej treść została w pełni zaakceptowana.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a., wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) oraz zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasadniczo zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) lipca 2016 r.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) (por. J. Borkowski, B. Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck Warszawa 1996, s. 699)

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35).

Organy nadzoru budowlanego stwierdzając nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazały, że podstawą stwierdzenia nieważności było naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994/3/36).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącymi jego podstawę prawną.

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Stwierdzenie nieważności decyzji jest przy tym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i postępowanie, w którym badaniu podlegają ściśle określone przesłanki nieważności, nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. W postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się powtórnie sprawy merytorycznie, w tym nie przeprowadza dowodów i nie czyni w oparciu o nie ustaleń, stanowiących podstawę rozstrzygania o istocie sprawy administracyjnej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OSK 1822/11 - zamieszczony na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana mimo braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonania wadliwej oceny dowodów i na tej podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Tego rodzaju naruszenia mogą być podnoszone na etapie zwykłego postępowania administracyjnego, ewentualnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, obejmującym kontrolę wydanych w postępowaniu zwykłym decyzji administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1333/15, zam. w CBOSA).

Zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. Nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy też błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadzie decyzji - por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 30/10, (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym słowem naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie świadczy o wadliwości decyzji, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest dopuszczalne również prowadzenie nowych dowodów. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej. Stanowisko tożsame wyraził NSA w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 363/10, (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Odnosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że zarzut stawiany przez organy nadzoru budowlanego w odniesieniu do postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) lipca 2016 r. sprowadza się do wskazania, że organ ten chociaż dysponował opiniami zawartymi w protokołach z kontroli przewodów kominowych oraz oględzinami robót budowlanych lub obiektu budowlanego, nie pozyskał dokumentu jednoznacznie potwierdzającego, kto dokonał przełączenia przewodów kominowych.

Podkreślić w tym miejscu należy, że wedle niekwestionowanych ustaleń organu roboty budowlane w odniesieniu do swego lokalu prowadzili właściciele lokalu nr (...) położonego na parterze. W szczególności polegało to na zmianie sposobu użytkowania lokalu - łazienka została zamieniona z kuchnią, co wiązał się ze zmianą podłączenia do tych pomieszczeń przewodów wentylacyjnych. Wobec nich nałożono obowiązek doprowadzenia podłączenia przewodu kominowego obsługującego wentylację kuchni w wyżej wymienionym lokalu oraz łazienki w lokalu mieszkalnym numer (...) w budynku mieszkalnym przy ul. H. do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie podłączenia zgodnego z dokumentacją obiektu.

Sformułowanie to jakkolwiek nieczytelne jednak nie może być odczytane inaczej jak obowiązek dla inwestorek robót budowlanych w lok. nr (...) doprowadzenia podłączenia kanału kominowego obsługującego kuchnię w lok. Nr (...) i łazienkę w lok. nr (...) do stanu zgodnego z dokumentacją obiektu ale wyłącznie w zakresie swego lokalu i prowadzonych w nim robót budowlanych. Nie ma powodu aby przyjąć, że ten obowiązek dotyczy całego przewodu, który niewątpliwie obsługuje jeszcze pomieszczenia na wyższych kondygnacjach. Nie znajduje też żadnego uzasadnienia zobowiązywanie ich do przeprowadzania jakichkolwiek robót budowlanych w lok. nr (...). Jeżeli okaże się, że po wykonaniu nałożonego przez organ obowiązku podłączenia kominowe w budynku nadal będą wadliwe zadaniem organu będzie przeprowadzenie kolejnego postępowania w celu ostatecznego i kompleksowego rozwiązania problemu.

Postępowanie zakończone decyzją z dnia (...) lipca 2016 r. rzeczywiście zostało przeprowadzone w ograniczonym zakresie ale nic nie stoi na przeszkodzie aby przeprowadzić dalsze postępowanie wyjaśniające w celu całościowej oceny prawidłowości funkcjonowania przewodów kominowych w budynku i w razie konieczności nałożyć stosowne obowiązki również na inne podmioty.

Nie zachodzi zatem obawa, podnoszona przez GINB, braku możliwości skierowania decyzji do właściwego podmiotu ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać, że okoliczności stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego nie stanowiły rażącego naruszenia prawa. Organy obu instancji dokonanały zakwalifikowania przypadku zwykłego naruszenia prawa (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) jako naruszenia rażącego. Takie działanie organu I instancji podtrzymane przez organ odwoławczy należy uznać za niedopuszczalne tym bardziej, że skutkiem owej błędnej kwalifikacji było wyłączenie jednej z zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada trwałości decyzji ostatecznych.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.