Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2501005

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 maja 2018 r.
VII SA/Wa 1815/17
Zaniechanie działań mających na celu zachowanie zabytku z uwagi na brak środków.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak.

Sędziowie WSA: Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Renata Nawrot.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) czerwca 2017 r. znak (...) w przedmiocie uchylenia części decyzji w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót budowlanych i umorzenia postępowania w tej części oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia (...) czerwca 2017 r., znak (...), na podstawie art. 49 ust. 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) marca 2017 r., sygn. (...), nakazującej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. - właścicielowi nieruchomości położonej w Ł. przy ul. P. (działka nr (...), obręb (...)), zlokalizowanej na terenie zespołu fabryczno-rezydencjonalnego (...) wpisanego do rejestru zabytków - nr (...) decyzją z dnia (...) stycznia 1971 r., na terenie której naniesione są: zabytkowy budynek dawnej przędzalni tzw. tylnej, wpisany do rej. zabytków pod nr (...); budynek mieszkalny oraz budynek d. ambulatorium, przeprowadzenie robót budowlanych w zakresie: I. w budynku przędzalni: 1. uzupełnienia, udrożnienia oraz naprawy rynien i rur spustowych; 2. usunięcia luźnych cegieł z gzymsu wieńczącego oraz przemurowania go w zachodnim ryzalicie elewacji południowej; 3. uzupełnienia szklenia we wszystkich oknach, 4. usunięcia samosiejek z korony murów, gzymsów pośrednich na wszystkich elewacjach; II. w dawnym budynku mieszkalnym: 1. kompleksowej naprawy i uszczelnienia pokrycia dachowego, 2. wzmocnienia konstrukcji budynku poprzez wykonanie klamer/kotew oraz zszycie spękanych części elewacji, 3. skucia luźnych, spękanych i odparzonych tynków na wszystkich elewacjach i wykonania nowych tynków; 4. zamurowania wyrwy w murze w elewacji od strony zachodniej; 5. usunięcia luźnych cegieł z gzymsu wieńczącego w elewacji zachodniej oraz ich przemurowania, wzmocnienia konstrukcji budynku (wykonanie klamer/kotew oraz zszycie spękanych części elewacji), 6. uzupełnienia, udrożnienia i naprawy rynien i rur spustowych; 7. uzupełnienia szklenia w oknach w elewacji frontowej (od strony wschodniej - ul. P.); III. w dawnym budynku ambulatorium: 1. kompleksowej naprawy i uszczelnienia pokrycia dachowego; 2. uzupełnienia, udrożnienia i naprawy rynien i rur spustowych; 3. skucia luźnych, spękanych i odparzonych tynków na gzymsie wieńczącym od strony północnej i odtworzenie brakującego fragmentu gzymsu; 4. zabezpieczenia otworu drzwiowego (wejścia do piwnicy) od strony południowej; IV. usunięcie roślinności (samosiejek) z terenu rosnących po północnej stronie budynku przędzalni oraz ramp przędzalni od strony południowej; w terminie do dnia 31 października 2017 r. - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania wykonania prac określonych w pkt I. 4., II. 1. i 7., II. 1. oraz IV i 2 i umorzył w tym zakresie postępowanie oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałej części.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że w trakcie kontroli przestrzegania przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami przeprowadzonej w dniu 21 czerwca 2016 r. stwierdzono między innymi, że na wszystkich elewacjach budynku dawnej przędzalni tzw. tylnej widoczne są liczne samosiejki (na koronie murów, na gzymsach międzykondygnacyjnych, na rampie od strony południowej). Brak jest pojedynczych szkleń w oknach na wszystkich elewacjach. W północnej dobudówce rynny są porośnięte mchem i porostami. Widoczne są nieliczne ubytki cegieł m.in. w pasie międzyokiennym parteru i I piętra elewacji południowej, w naczółku okiennym oraz nieliczne ubytki tynku w partii parteru, zawilgocenia, mchy i porosty w partii parteru elewacji południowej. W niższej zachodniej części budynku od strony południowej brak jest części gzymsu wieńczącego, orynnowania oraz okapu dachowego. Zauważono także, że w bezpośrednim sąsiedztwie budynku zlokalizowane są bardzo liczne samosiejki. Stan techniczny budynku mieszkalnego oceniono jako średni. Widoczne są spękania w osiach okiennych, a na wszystkich elewacjach liczne ślady wilgoci, spękania, odparzenia i ubytki tynków oraz łuszcząca farba, ubytki cegieł w elewacji zachodniej i południowej. Pokrycie dachowe budynku jest zużyte, nosi ślady licznych napraw. Stwierdzono ponadto, że rynny i rury spustowe są niekompletne i nieszczelne, a gzyms wieńczący zniszczony. Wnętrza dawnego budynku mieszkalnego są zniszczone, częściowo przekształcone, ze śladami zalań na stropach i ścianach. Miejscowo na stropach tynki na trzcinie są zawilgocone, odparzone, z ubytkami. Na ścianach również widoczne są ślady zawilgoceń. W stolarce okiennej od strony wschodniej brak jest szkleń. Budynek dawnego ambulatorium, zgodnie z treścią ustaleń, jest w dobrym stanie technicznym. Niemniej pokrycie dachowe jest zużyte z widocznymi śladami licznych napraw. Niekompletne i nieszczelne są rynny i rury spustowe. Od strony południowej niezabezpieczone pozostają drzwi do piwnicy. Wnętrza w większości są w dobrym stanie, częściowo przekształcone, ze śladami zalań na stropach i ścianach. Ponadto nieruchomość jest ogrodzona, na terenie nieruchomości widoczne są bardzo liczne i rozrośnięte samosiejki, które zasłaniają budynek przędzalni.

Ponadto organ wskazał, że spółka wykonała część nakazanych prac: w zakresie budynku przędzalni: usunięto samosiejki z korony murów, gzymsów pośrednich na wszystkich elewacjach, naprawiono i uszczelniono dachy - po stronie wschodniej i zachodniej. W budynku mieszkalnym pokryto, naprawiono i uszczelniono pokrycie dachowe, oszklono wszystkie okna. W budynku ambulatorium również pokryto, naprawiono i uszczelniono pokrycie dachowe. Ponadto usunięto roślinność (samosiejki) z terenu rosnące po stronie południowej, zachodniej i północnej budynku przędzalni.

W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że przy rozpoznawaniu odwołania jego obowiązkiem jest uwzględnienie wszystkich zmian stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Zatem skoro część nakazanych prac została wykonana, to konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie nakazanych prac i umorzenie postępowania organu I instancji, jako bezprzedmiotowego.

W ocenie organu odwoławczego, stan zachowania zabytku, udokumentowany w aktach sprawy wymaga wykonania pozostałych prac konserwatorskich i robót budowlanych nakazanych zaskarżoną decyzją. Podkreślenia wymaga, że prace te stanowią niezbędne minimum dla zahamowania procesu niszczenia lub istotnego uszkodzenia objętych nakazem budynków, a ich przeprowadzenie jest konieczne. Pozostawienie ich w obecnym stanie i brak jakichkolwiek działań zabezpieczających spowoduje pogłębienie się istniejących uszkodzeń.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister stanął na stanowisku, że nakazane prace konserwatorskie i roboty budowlane spełniają przesłankę zawartą w art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co zostało uzasadnione przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji. Wydanie takiej decyzji, mającej na celu wyegzekwowanie działań przeciwdziałających niszczeniu zabytku, jest zgodne z powinnością organów ochrony zabytków. W zakresie terminu uznał, że został on określony w sposób realny i jest podyktowany aktualnym stanem obiektu. Odnosząc się do argumentów o możliwościach finansowych spółki organ stwierdził, że względy natury ekonomicznej nie mogą jednak przesądzać o zaniechaniu działań mających na celu zachowanie substancji i wartości zabytkowej budynku, a ponadto wskazał na możliwość ubiegania się o dofinasowanie na przeprowadzenie prac konserwatorskich przez podmiot zobowiązany do wykonania prac.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając jej naruszenie art. 3 pkt 6 i 8, art. 4, art. 5 oraz art. 49 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a ponadto art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Zdaniem skarżącej spółki ustalony termin do 31 października 2017 r. czyni w tym zakresie decyzję niewykonalną i narusza art. 5 k.c. W szczególności biorąc pod uwagę ilość i charakter prac (roboty budowlane wymagające projektu, oszacowania, zgłoszenia do nadzoru budowlanego, zatwierdzenia konserwatorskiego oraz postępowania ofertowego w celu wyboru wykonawcy) wyznaczony w skarżącej termin jest obiektywnie zbyt krótki i nierealny.

Ponadto skarżąca wskazała na przeszkody w wykonaniu decyzji o charakterze technicznym i technologicznym (konieczność dokonania wyboru wykonawcy prac w drodze przetargu prywatnego, jednak w oparciu o dokumentację obejmującą zakres wykonywanych prac i możliwych do zastosowania materiałów sporządzoną przez uprawnionego projektanta z zachowaniem przepisów prawa i konsultacji z konserwatorem zabytków oraz w czasie niezbędnym do ich przeprowadzenia i wykonania) oraz administracyjnym (konieczność oraz czas niezbędny do przejścia postępowania administracyjnego związanego z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę). Skarżąca podkreśliła, że rozpoczęcie robót budowlanych bez pozwolenia, poza konsekwencjami wynikającymi z prawa budowlanego, byłoby czynem niedozwolonym skutkującym uznaniem, że przedmiotowa decyzja z uwagi na określony w niej termin winna zostać uznana za trwale niewykonalną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej: "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) czerwca 2017 r. uchylająca w części decyzję (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) marca 2017 r. i umarzająca w tym zakresie postępowanie, zaś w pozostałej części utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawę prawną nałożenia obowiązków na stronę skarżącą stanowił art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru zabytków, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, przeprowadzenie prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem tego zabytku.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt nieodpowiedniego stanu zachowania zabytku. W trakcie kontroli w dniu 21 czerwca 2016 r. stwierdzono:

- w zakresie budynku dawnej przędzalni tzw. tylnej - liczne samosiejki (na koronie murów, na gzymsach międzykondygnacyjnych, na rampie od strony południowej) na wszystkich elewacjach budynku, brak pojedynczych szkleń w oknach na wszystkich elewacjach, rynny porośnięte mchem i porostami w północnej dobudówce, nieliczne ubytki cegieł m.in. w pasie międzyokiennym parteru i I piętra elewacji południowej, w naczółku okiennym oraz nieliczne ubytki tynku w partii parteru, zawilgocenia, mchy i porosty w partii parteru elewacji południowej, brak części gzymsu wieńczącego, orynnowania oraz okapu dachowego w niższej zachodniej części budynku od strony południowej oraz bardzo liczne samosiejki w bezpośrednim sąsiedztwie budynku;

- w zakresie budynku mieszkalnego - stan techniczny oceniono jako średni, spękania w osiach okiennych, na wszystkich elewacjach liczne ślady wilgoci, spękania, odparzenia i ubytki tynków oraz łuszcząca farba, ubytki cegieł w elewacji zachodniej i południowej, zużyte pokrycie dachowe budynku ze śladami licznych napraw, niekompletne i nieszczelne rynny i rury spustowe, zniszczony gzyms wieńczący, wnętrza dawnego budynku mieszkalnego są zniszczone, częściowo przekształcone, ze śladami zalań na stropach i ścianach. Miejscowo na stropach tynki na trzcinie są zawilgocone, odparzone, z ubytkami. Na ścianach również widoczne są ślady zawilgoceń. W stolarce okiennej od strony wschodniej brak jest szkleń;

- w zakresie budynku dawnego ambulatorium - w dobrym stanie technicznym, pokrycie dachowe jest zużyte z widocznymi śladami licznych napraw. Niekompletne i nieszczelne są rynny i rury spustowe. Od strony południowej niezabezpieczone pozostają drzwi do piwnicy. Wnętrza w większości są w dobrym stanie, częściowo przekształcone, ze śladami zalań na stropach i ścianach;

- w zakresie nieruchomości - na terenie ogrodzonej nieruchomości widoczne są bardzo liczne i rozrośnięte samosiejki, które zasłaniają budynek przędzalni.

Przypominając wskazać należy, że budynek przędzalni, dawnego budynku mieszkalnego i dawnego budynku ambulatorium należy do obiektów architektury objętych wpisem do rejestru zabytków decyzją z dnia (...) stycznia 1971 r., numer rejestru (...). Ponadto budynek przędzalni, tzw. tylnej jest wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z dnia (...) kwietnia 1993 r., numer rejestru (...).

Nie budzi wątpliwości, że wpisanie nieruchomości do rejestru zabytków nakłada na jej właściciela (posiadacza) obowiązek opieki nad tym zabytkiem. Opieka ta sprowadza się do starannego postępowania w stosunku do zabytku, tj. utrzymania go w jak najlepszym stanie oraz jak najlepszego jego wykorzystania dla dobra ogółu ze względu na jego walory historyczne, czy naukowe. Obowiązek dbałości o stan zachowania zabytku ma charakter publicznoprawny i wynika wprost z ustawy. Dotyczy zarówno właściciela, jak i posiadacza. Organy konserwatorskie obowiązki wynikające z art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami trafnie nałożyły na właściciela zabytku, którym jest skarżąca spółka.

Odnosząc się do zakresu nałożonych obowiązków należy wskazać, że w toku postępowania, ustalenia co do stanu zabytku i zakresu niezbędnych dla jego ochrony robót oparto na wynikach ww. oględzin przeprowadzonych 21 czerwca 2016 r. Tym samym, zakres robót zawartych w decyzji nakazującej, jaki wydany został właścicielowi budynku, odpowiada przesłance z art. 49 wyżej wymienionej ustawy. Opisane tam roboty stanowią bowiem katalog robót koniecznych, służących do powstrzymania istniejącego zagrożenia zniszczenia zabytku. Należy zgodzić się z organami obu instancji, pozostawienie zabytku w obecnym stanie narażałoby go na dalsze oddziaływanie czynników niszczących oraz stopniowe unicestwienie. Nakaz zawarty w decyzji organu pierwszej instancji znajduje pełne uzasadnienie w ww. art. 6 pkt 1 ppkt 1 lit. c ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi - ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące, dziełami architektury i budownictwa. Podkreślmy, w świetle tego przepisu organ jest zobowiązany chronić zabytek bez względu na stan jego zachowania.

Wbrew twierdzeniom skargi wszystkie nakazane obowiązki mieszczą się w dyspozycji art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami albo w kategorii prac konserwatorskich (art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) albo robót budowlanych (art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). W tym miejscu należy wyjaśnić, że nałożone obowiązki mogą zamykać się tylko w jednej z kategorii, jak również mogą należeć do obu kategorii, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.

Prawidłowo organy wskazały, że dla ochrony przedmiotowego zabytku celowe jest wykonywanie wskazanych w decyzji organu I instancji prac oraz konieczność podjęcia jak najszybszej ingerencji.

W zakresie sposobu określania terminu wykonania nałożonych obowiązków Sąd wskazuje, że to rzeczą organu jest wskazanie terminu. Organ określając termin ma obowiązek brać pod uwagę ilość i rodzaj nałożonych obowiązków. Jednakże mimo, że organy ochrony zabytków są podmiotami wyspecjalizowanymi i powinny adekwatnie do nałożonych obowiązków wyznaczać terminy ich realizacji, to jednak nie zawsze podmiot zobowiązany jest w stanie dotrzymać wskazanego terminu i to nie koniecznie z powodów leżących po jego stronie. W tym miejscu należy podkreślić, że jest to termin wyznaczony przez organ i po pierwsze może zostać przedłużony przez organ II instancji w efekcie rozpoznania odwołania, ale również sam podmiot zobowiązany może wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu nawet jeśli decyzja jest ostateczna, czy prawomocna. Oczywiście powodzenie takiego wniosku uzależnione jest od przedstawionych argumentów.

W świetle ww. przepisów prawa stan obiektu, który został wpisany rejestru zabytków musi być monitorowany przez organ ochrony zabytku, bowiem ciążą na nim obowiązki ustawowe wskazane powyżej. Podobnie właściciel budynku ma obowiązek jego należytego zachowania.

Podkreślmy jeszcze raz - zgodnie bowiem z art. 4 pkt 2-3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochrona zabytków polega w szczególności na zapobieganiu zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, a także udaremnianiu niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. W myśl art. 5 ust. 2 i 3 ww. ustawy, opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega w szczególności na prowadzeniu prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych oraz na zabezpieczeniu i utrzymaniu zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie.

Sąd wskazuje, że bez wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy pozostają możliwości finansowe właściciela co do przeprowadzenia niezbędnych robót budowlanych i prac konserwatorskich. Względy natury ekonomicznej nie mogą przesądzać o zaniechaniu działań mających na celu zachowanie zabytku. Organ nie może w świetle art. 4 ww. ustawy akceptować zaniechania właściciela w zakresie utrzymania zabytku i przyzwolić na całkowite zniszczenie obiektu. Taka postawa organu konserwatorskiego byłaby sprzeczna z interesem społecznym, wynikającym z konstytucyjnych obowiązków Rzeczpospolitej Polskiej wobec przyszłych pokoleń (treść preambuły oraz art. 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej).

Przechodząc do argumentów skargi dotyczących przeszkód w wykonaniu decyzji o charakterze technicznym, technologicznym i administracyjnym, które czynią decyzję niewykonalną w zakresie określonego w niej terminu, należy wskazać, że fakt wyznaczenia przez organ, w ocenie zobowiązanego, zbyt krótkiego czasu na wykonanie nałożonych obowiązków, nie oznacza, że decyzja jest niewykonalna, a tym bardziej, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie może zostać uznana za trwale niewykonalną, ponieważ termin może być przedłużony, co szczegółowo zostało omówione powyżej. Dodatkowo należy wyjaśnić, że trwała niewykonalność decyzji stanowi jedną z przesłanek stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Taka niewykonalność musi być rezultatem niesuwalnych przeszkód technicznych (o charakterze trwałym i ciągłym, faktyczne uniemożliwiających wykonanie obowiązku) lub prawnych, nie zaś innych trudności technicznych lub ekonomicznych, choćby bardzo poważnych (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 698/15, LEX nr 2118790 i z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2057/15, LEX nr 2366943). Decyzji nie można uznać za niewykonalną jedynie dlatego, że jej wykonanie wywoła niekorzystne skutki ekonomiczne dla strony, spowoduje trudności w wykorzystaniu urządzeń technicznych lub wymaga znacznych nakładów finansowych (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 307/14, LEX nr 1987199).

Zdaniem sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Na koniec Sąd stwierdza, że choć kontrolowana decyzja jest prawidłowa pod względem merytorycznym, to jednak jej redakcja pozostawia wiele do życzenia. W samym rozstrzygnięciu decyzji występują błędy w oznaczeniu uchylanych obowiązków określonych w decyzji organu I instancji (dwa razy pojawia się oznaczenie "II.1"), a także został wskazany jeden punkt, który nie istnieje w decyzji organu I instancji (po punkcie "IV" zostało wskazane "2"). Jednakże mimo tych błędów, choć utrudniających zapoznanie się z decyzją, samo rozstrzygnięcie jest właściwe, zaś uchylane punkty mają swoje odzwierciedlenie na stronie 4 uzasadnienia decyzji. Ponadto sam skarżący nie kwestionuje czytelności nałożonych, a właściwie utrzymanych w mocy, obowiązków. Takie zredagowanie decyzji rodzi postulat do organu przywiązywania większej wagi do stosowanych oznaczeń i dokładniejszej kontroli merytorycznej sporządzanych projektów.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.