VII SA/Wa 1648/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

VII SA/Wa 1648/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2604242

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2018 r. VII SA/Wa 1648/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Smołucha.

Sędziowie WSA: Bogusław Cieśla (spr.), Grzegorz Rudnicki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi B S i S S na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) kwietnia 2018 r. znak (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496, z późn. zm., zwanej dalej specustawą drogową), po rozpatrzeniu odwołania B S i S S od decyzji Wojewody (...) Nr (...) z dnia (...) października 2016 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa obwodnicy (...) Etap II, odcinek od k.m. 1+ 020,00 do k.m. 2 + 144,10 w ramach nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr (...) klasy technicznej G w miejscowości (...) gmina (...), powiat (...), województwo (...)" - uchylił:

- mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie ternu, stanowiącą załącznik Nr (...) do ww. decyzji Wojewody (...),

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 5, w wierszu 6 do 8, licząc od góry strony, zapis:

"Linie rozgraniczające teren inwestycji, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla realizacji planowanej inwestycji zostały uwidocznione w załączniku Nr 1 do niniejszej decyzji, tj. na mapie przedstawiającej proponowany przebieg ww. drogi w skali 1:500".

- mapę w skali 1:1000 z projektem podziału nieruchomości o nr ewid. (...) z obrębu (...) (...), gmina (...) obszar wiejski, stanowiącą część załącznika Nr 2 (lp.2) do ww. decyzji Wojewody (...),

- mapę w skali 1:500 z projektem podziału nieruchomości o nr ewid. (...) z obrębu (...) (...), gmina (...) obszar wiejski, stanowiącą część załącznika Nr 2 (lp.3) do ww. decyzji Wojewody (...),

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 9, w wierszu 13-26, licząc od góry strony, zapis:

"Linie rozgraniczające teren inwestycji ustalone niniejszą decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji, stanowią linię podziału nieruchomości.

Załącznik Nr 2 do niniejszej decyzji zawiera 44 mapy jednostkowe z 44 projektami podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian gruntowych, opracowanych w skali 1:1000 przez geodetę uprawnionego Panią A H (upr. nr (...)) poświadczonymi klauzulą, iż dokumenty te zostały opracowane w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawierają operaty techniczne wpisane do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę (...):(...) czerwca 2016 r. pod numerem ewidencyjnym (...),(...) lutego 2016 r. pod numerem ewidencyjnym (...),(...) grudnia 2015 r., pod numerem ewidencyjnym (...).

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zatwierdza się podział nw. działek ewidencyjnych, w zakresie dotyczącym realizacji drogi krajowej i wojewódzkiej, wzdłuż linii rozgraniczających teren inwestycji, pokazanych na załączniku Nr 1 do niniejszej decyzji:"

- zestawienie działek objętych przedmiotową inwestycją, stanowiące część projektu budowlanego, będącego załącznikiem Nr 3 do zaskarżonej decyzji,

- mapę w skali 1:500 z projektem zagospodarowania terenu, stanowiącą część rysunkową projektu budowlanego (ark. 2/2), będącego załącznikiem Nr 3 do zaskarżonej decyzji,

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 1, w wersie 5, licząc od dołu strony, zapis dotyczący nieruchomości położonych w obrębie (...) (...), gmina (...) - obszar wiejski, znajdujących się między liniami rozgraniczającymi teren nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr (...):

"(...) ((...)),(...) ((...))",

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 5, w wersie 26 licząc od góry strony, zapis określający linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczający nieruchomości według katastru, które staną się własnością Województwa (...):

"(...) ((...)),(...) ((...))",

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji znajdujące się na stronie 9 i 10, w punkcie VII, zatytułowanym "Zatwierdzenie podziału nieruchomości" zapisy w tabeli, stanowiące pozycje numer 1 i 2, oraz znajdujący się na stronie 18, w wersie od 28 do 32 licząc od dołu strony, zapis:

"Uwaga!

* oznacza, że niniejszą decyzją zatwierdza się podziały działek o numerach: (...) i (...) jednostka ewidencyjna (...) (...) - obszar wiejski, obręb (...) - jedynie w zakresie, tj. w zakresie wydzielenia z nich działek o numerach odpowiednio: (...) i (...) niezbędnych dla realizacji przedmiotowej inwestycji (odpowiednio poz. 1 i 2 w ww. tabeli).", i orzekł w tym zakresie poprzez:

- zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, zamiennego rysunku w skali 1:500 przedstawiającego proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie ternu, stanowiącej załącznik Nr 1 do decyzji,

- ustalenie, w miejsce uchylenia, na stronie 5, nowego zapisu:

"Linie rozgraniczające teren inwestycji, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla realizacji planowanej inwestycji zostały uwidocznione za załącznikach do decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, tj. na mapie przedstawiającej proponowany przebieg ww. drogi w skali 1:500".

- zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, nowej mapy w skali 1:1000 zawierającej projekt podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych dla działki o nr ewid. (...) z obrębu (...) (...), gmina (...), stanowiącej załącznik Nr 2 do niniejszej decyzji,

- zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, nowej mapy w skali 1:1000 zawierającej projekt podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych dla działki o nr ewid. (...) z obrębu (...) (...), gmina (...), stanowiącej załącznik Nr 3 do niniejszej decyzji,

- ustalenie, w miejsce uchylenia, na stronie 9, nowego zapisu:

"Linie rozgraniczające teren inwestycji ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, stanowią linię podziału nieruchomości.

Załącznik do decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji zawiera 44 mapy jednostkowe z 44 projektami podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian gruntowych, opracowanych w skali 1:1000 przez geodetę uprawnionego Panią A H (upr. nr (...)) poświadczonymi klauzulą, iż dokumenty te zostały opracowane w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawierają operaty techniczne wpisane do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę (...):(...) czerwca 2016 r. pod numerem ewidencyjnym (...),(...) grudnia 2015 r., pod numerem ewidencyjnym (...). oraz (...) czerwca 2017 r. pod numerem ewidencyjnym (...).

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzją o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej zatwierdził podział nw. działek ewidencyjnych, w zakresie dotyczącym realizacji drogi krajowej i wojewódzkiej, wzdłuż linii rozgraniczających teren inwestycji, pokazanych na załączniku do decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej:"

- zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, zamiennego zestawienia działek objętych przedmiotową inwestycją, stanowiącego załącznik Nr 4 do niniejszej decyzji,

- zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, zamiennego rysunku w skali 1:500 zawierającego projekt zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik Nr 5 do niniejszej decyzji,

- ustalenie w rozstrzygnięciu decyzji, w miejsce uchylenia, na stronie 1 w wersie 5 licząc od dołu strony, nowego zapisu:

"(...) ((...)),(...) ((...))"

- ustalenie w rozstrzygnięciu decyzji, w miejsce uchylenia, na stronie 5, w wersie 26 licząc od góry strony, nowego zapisu:

"(...) ((...)),(...) ((...))",

- ustalenie w rozstrzygnięciu decyzji, w miejsce uchylonego w punkcie VII zatytułowanym "Zatwierdzenie podziału nieruchomości" zapisu w tabeli stanowiącego pozycje numer 1 i 2, podziału nieruchomości" zapisu w tabeli stanowiącego pozycje numer 1 i 2, nowego zapisu:

(...)

II. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Minister Inwestycji i Rozwoju wskazał, że Zarząd Województwa (...), zwany dalej "inwestorem", na podstawie art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, wystąpił do Wojewody (...) o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa obwodnicy (...) Etap II, odcinek od k.m. 1 + 020,00 do k.m. 2 + 144,10 w ramach nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr (...) klasy technicznej G w miejscowości (...) gmina (...), powiat (...), województwo (...)". Na podstawie art. 17 specustawy drogowej, inwestor wnosił o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Postanowieniem z (...) września 2016 r., Wojewoda (...) w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 11a ust. 1, art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Inwestor przedłożył dokumentację projektową wraz z wyjaśnieniami.

Po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 2, art. 11i, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2, art. 17 specustawy drogowej, art. 93 i art. 95 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.), Wojewoda (...) wydał w dniu (...) października 2016 r. decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa obwodnicy (...) Etap II, odcinek od k.m. 1+020,00 do k.m. 2+144,10 w ramach nowego obejścia przebiegu drogi wojewódzkiej nr (...) kasy technicznej G w miejscowości (...), gmina (...), powiat oświęcimski, województwo (...)", zwaną dalej "decyzją Wojewody (...)", oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli B S oraz S S.

W odwołaniu wskazali, że bez ich zgody organ zezwolił na podział ich działki, decyzja wprowadza nieprawidłową powierzchnię działki. Organ nie sprawdził poprawności dokumentów złożonych do wniosku, pomimo, że wiedział o niezgodności w zakresie obszaru ich działki. Powoływali się na decyzję Burmistrza (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2016 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego na rok 2016, decyzję Burmistrza (...) z dnia (...) października 2016 r., jak również zapis w księdze wieczystej nr (...) prowadzonej dla działki nr (...) z obrębu (...) przez Sąd Rejonowy w (...).

Podnieśli ponadto, że nie zgadzają się na podział działki gdyż prowadzą gospodarstwo rolne. Po powstaniu drogi spodziewają się znacznych utrudnień związanych z dojazdami do gruntów rolnych. Zarzucili, że inwestor mógł zaprojektować przebieg drogi w innym miejscu z wyłączeniem ich działki.

W trakcie postępowania odwoławczego, Minister rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego postępowania i wydanej decyzji Wojewody (...).

Analizując wniosek inwestora z dnia (...) czerwca 2016 r., uzupełniony (...) sierpnia 2016 r., oraz (...) września 2016 r., o wydanie przedmiotowej decyzji, Minister uznał, że wniosek jest kompletny tj. zawiera wszystkie elementy wskazane w przepisach specustawy drogowej.

W ocenie organu drugiej instancji Wojewoda (...), prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną pouczył o prawie składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych.

Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda (...) doręczył decyzję z dnia (...) października 2016 r. wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń (...) Urzędu Wojewódzkiego w (...) i Urzędu Miejskiego w (...) oraz w urzędowym publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej ww. urzędów, jak i w prasie lokalnej tj. w dzienniku "Gazeta (...)", wydanie z dnia (...) października 2016 r.

Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, o wydaniu decyzji organ pierwszej instancji dodatkowo poinformował w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości.

Kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Zawiera też wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi wraz z określeniem ich kategorii oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapy w skali 1:500 stanowiące integralną część załącznika Nr 1 do decyzji Wojewody (...)).

Decyzja zawiera zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziałów nieruchomości w skali 1:500 i 1:1000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik Nr 2 do decyzji Wojewody (...), będące jej integralną częścią).

W decyzji określono nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa (...), ustalono obowiązek budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu, urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na obszarze uwidocznionym na załączniku Nr 1, ustalono obowiązek i termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, zezwolono inwestorowi na wykonanie ww. obowiązków i określono ograniczenie w korzystania z nieruchomości objętych ww. obowiązkami.

Określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz zabytków i dóbr kultury współczesnej, jak i warunki wynikające z potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja określa termin wydania nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji.

Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie wniosek inwestora, uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w dokumentacji załączonej do wniosku. Przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi część większego zamierzenia budowlanego, które polegać ma na budowie drogi zaliczonej do kategorii dróg wojewódzkich, klasa G w nowym przebiegu. Zamierzenie obejmuje budowę drogi wojewódzkiej nr (...) k.m. 1+020,00 do skrzyżowania w k.m. 2+144,10 łączącej ul. (...) z ul. (...).

Planowana inwestycja ma na celu poprawę dostępności komunikacyjnej (...), uzyskanie sprawnego połączenia miasta (...) i gmin przyległych z (...) oraz Aglomeracją (...) poprzez autostradę (...), a w przyszłości poprzez drogę ekspresową (...), utworzenie bezpośredniego połączenia drogi krajowej nr (...) z drogą wojewódzką nr (...), które stanowić będzie dodatkową przeprawę mostową przez rzekę (...), poprawę jakości życia mieszkańców poprzez ograniczenie ruchu tranzytowego w śródmieściu oraz usprawnienie komunikacji lokalnej oraz wyprowadzenie ciężkiego ruchu tranzytowego z miasta.

Zwiększenie dostępności miasta (...), poprzez budowę obwodnicy w perspektywie długofalowej ma na celu zwiększenie atrakcyjności turystycznej miasta, a tym samym rozwój sektorów usługowych, gastronomicznych i hotelarskich. Jak wskazał inwestor we wniosku z dnia (...) czerwca 2016 r. wykonanie obwodnicy będzie miało znaczenie w aspekcie ożywienia i przyspieszenia rozwoju terenów Miejskiej Strefy Aktywności Gospodarczej "(...)", zlokalizowanej w pobliżu planowanego końca obwodnicy jak i rozwój istniejących terenów przemysłowych (zakłady chemiczne).

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził, iż decyzja wymaga korekty merytoryczno - reformacyjnej.

Organ odwoławczy dokonał korekty decyzji Wojewody (...) w części, w jakiej zatwierdziła podział działki nr (...), obręb (...)(...), gmina (...), na działki o nr (...),(...) i (...) oraz nr (...) obręb 0001 (...), gmina (...) na działki o nr (...),(...) i (...).

Minister uznał za niedopuszczalny podział nieruchomości o nr ewid. (...) i (...), obręb (...)(...), gmina (...), na trzy działki i wyodrębnienie z nich działek o nr ewid. (...) oraz (...), obręb (...)(...), gmina (...) pod inwestycję drogową realizowaną w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją będącą przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego.

Działając na podstawie art. 136 k.p.a., organ odwoławczy, wezwał inwestora do przedłożenia 4 egzemplarzy map z projektem podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) (powstała z podziału działki o nr ewid. (...)) i (...) (powstała z podziału działki o nr ewid. (...)) obręb (...)(...), gmina (...), z uwzględnieniem przebiegu linii rozgraniczających opisanych na załącznikach nr 1/2 do decyzji Wojewody (...), 4 egzemplarzy mapy w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu uwzględniającej wskazanie, iż działka nr (...)(...) obręb (...)(...), gmina (...), ulega podziałowi na dwie działki, zgodnie z przebiegiem linii rozgraniczających opisanych na załączniku nr 1/2 do decyzji Wojewody (...) oraz 4 egzemplarzy zestawienia działek objętych przedmiotową inwestycją będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik Nr 3 do decyzji Wojewody (...), uwzględniającego wskazanie, iż przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na działce nr (...) powstałej z działki nr (...) oraz (...) powstałej z podziału działki nr (...) z obrębu (...)(...), gmina (...).

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Minister stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Zastrzeżenia skarżących dotyczyły niewyrażenia zgody na przedstawiony podział nieruchomości stanowiącej ich własność, wskazywano na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie powierzchni działki (...) oraz utrudniony dostęp do pozostałej po podziale działki o nr (...).

Do uwag tych odniósł się inwestor w piśmie z dnia (...) października 2016 r., które zostało przesłane do wiadomości zainteresowanym.

Rozpatrując odwołanie B S oraz S S - Minister wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości.

Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę.

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1705/17, z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2572/15, z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1373/16, z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 524/16, z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 2334/15, z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 106/15, z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3221/14, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.

Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane.

Z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego.

Pismem z dnia (...) lutego 2017 r. B S oraz S S poinformowali organ odwoławczy, iż firma realizująca roboty budowlane weszła na działkę stanowiącą ich własność nie czekając na stanowisko organu drugiej instancji. Wskazali, że ciężki sprzęt niszczy działkę. Skarżący podnieśli, że zatwierdzony projekt podziału nieruchomości będącej ich własnością utrudni im uprawę na pozostałej części gospodarstwa.

W dniu (...) kwietnia 2017 r. do organu odwoławczego wpłynęło kolejne pismo skarżących w którym poinformowali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1731/16, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej decyzję organu I instancji oraz uchylił czynność materialno - techniczną Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2016 r.

Skarżący zarzucili, iż nikt ich nie poinformował, że został dokonany podział ich działki, oraz że nie uczestniczyli w podziale na gruncie.

Podnosili, że pomimo oddania do użytku północnej obwodnicy (...), nie wiedzą, jaka część powierzchni ich działki została przeznaczona pod inwestycję. Nie otrzymali odszkodowania za zajętą część nieruchomości, w tym również za straty poczynione przy budowie drogi na części działki pozostawionej im do użytku.

Inwestor wyjaśnił, iż "przedmiotowa inwestycja przebiega zgodnie z korytarzem wyznaczonym już na etapie wydawania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto przebieg inwestycji jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego terenów położonych w (...) z przeznaczeniem pod budowę "Obejścia drogowego miasta (...)» z dnia (...).12.2008 r. Przebieg linii rozgraniczających projektowane pasy drogowe dróg publicznych został wyznaczony w sposób zapewniający możliwość umieszczenia w nich elementów drogi i urządzeń z nią związanych, przy jednoczesnej, możliwej minimalnej, ingerencji w tereny działek prywatnych."

Objęcie liniami rozgraniczającymi części nieruchomości o nr ewid. (...) z obrębu (...)(...), wynikało z zaprojektowania drogi o odpowiednich parametrach technicznych, tj. szerokości 7 m o dwóch pasach ruchu 2x3,5 m klasy technicznej G oraz drogi dojazdowej (...) o szerokości jezdni 3,5 m (5 m na długości mijanki).

Inwestycja ma charakter liniowy i przebiega przez kilkadziesiąt działek, co powoduje, że brak jest możliwości uwzględnienia wszelkich indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości objętych inwestycją, a zmiana lokalizacji linii na jednej nieruchomości determinuje zmianę na każdej kolejnej działce. Przebieg inwestycji został przesądzony na etapie decyzji środowiskowej, która zgodnie z art. 86 ustawy środowiskowej wiąże organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Minister wskazał, że zgoda właścicieli nieruchomości objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest wymagana. Stosownie do art. 11e specustawy drogowej nie można uzależnić zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Przebieg linii rozgraniczających określonych w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wynika z wniosku składanego przez zarządcę drogi, do którego zgodnie z art. 20 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach", należy opracowanie projektów planów rozwoju sieci drogowej i pełnienie funkcji inwestora.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 specustawy drogowej linie rozgraniczające teren inwestycji ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Natomiast art. 12 ust. 4 pkt 2 specustawy drogowej stanowi, że nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, w tym przypadku własnością Województwa (...) z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna.

O przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji decyduje inwestor, a w sytuacji, gdy geodezyjne granice nieruchomości nie pokrywają się z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi, konieczny jest podział takiej nieruchomości, co ma miejsce w omawianym przypadku.

Projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność skarżących został sporządzony przez uprawnionego geodetę i przyjęty do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej prowadzonego przez Starostę (...) w dniu (...) czerwca 2016 r. pod numerem (...).

Podnoszona kwestia ograniczeń związanych z uprawą pozostałych gruntów, jakie powstaną po wybudowaniu drogi, w związku z koniecznością przejechania znacznej odległości kilka razy dziennie, nie mogła mieć prawnego znaczenia. Brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowania dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej.

Działka (...) powstała z podziału działki nr (...) z obrębu (...)(...) będzie miała zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez zaprojektowaną drogę dojazdową (...) o szerokości jezdni 3,50 m, a w miejscu mijanki 5,0 m, która łączy się z ulicą (...) oraz projektowaną obwodnicą.

Natomiast dojazd do działki nr (...) (dawna działka nr (...)) nie ulegnie zmianie, będzie skomunikowana z ulicą (...) w dotychczasowy sposób.

Fakt, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania.

W realiach sprawy nie doszło do naruszenia istoty własności skarżących, a tylko jego stwierdzenie mogłoby stanowić o wadzie kwestionowanej decyzji. Samo niezadowolenie ze sposobu zaplanowanego dojazdu do pozostawionych nieruchomości, nie może skutkować uchyleniem decyzji Wojewody (...).

Skarżący zapoznali się w siedzibie organu pierwszej instancji w obecności jego pracownika m.in. z mapą z proponowanym przebiegiem drogi oraz z mapą z projektem podziału działki będącej ich własnością. Tym samym nieprawdziwe było twierdzenie, jakoby "nikt nigdy nie przedstawił (...) planu jakby ten przejazd mógł wyglądać i funkcjonować".

O wadliwości decyzji Wojewody (...) nie świadczy również zarzut dotyczący nieinformowania o dokonanym podziale oraz nieuczestniczenie w podziale na gruncie. Czynności podejmowane w związku z wykonywaniem prac geodezyjnych, o których mowa w art. 11, 13, 32 i 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101, z późn. zm.), nie są częścią postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty odnoszące się do braku zgody na zmianę przeznaczenia ich działki w planie zagospodarowania przestrzennego oraz zarzuty kwestionujące samą procedurę zmiany miejscowego planu zagospodarowania terenów położonych w miejscowości (...), nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zgodnie z art. 11i ust. 2 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu".

Odnosząc się do zarzutu, iż decyzja Wojewody (...) "wprowadza nieprawidłową powierzchnię (...) działki" skarżących, Minister podkreślił, że decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się jedynie podział nieruchomości, zaś organ pierwszej jak i drugiej instancji nie posiadają uprawnień do ustalania powierzchni działek zajmowanych pod planowaną inwestycję (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2668/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej nie zawiera rozstrzygnięcia, co do powierzchni danej nieruchomości, a jedynie rozstrzygnięcie co do jej podziału (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organy orzekające wykorzystują dane z katastru nieruchomości.

W świetle przepisów specustawy drogowej, organ nie jest uprawniony do kwestionowania dokumentacji geodezyjno - kartograficznej, opatrzonej stosownymi klauzulami powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12).

Dokumenty geodezyjno - kartograficzne stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez właściwe służby. Dokumentacja, będąca wynikiem prac geodezyjnych i kartograficznych, podlega kontroli właściwego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Zakończenie kontroli pozytywnym wynikiem powoduje, że organ odnotowuje to na wniosku o przyjęcie dokumentacji do zasobu. Adnotacja o pozytywnym wyniku stanowi podstawę do włączenia dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz opatrzenia klauzulami materiałów przeznaczonych dla zamawiającego prace.

Postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie obejmuje rozgraniczenia wyodrębnionych nieruchomości w terenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 158/11). Wszelkie spory zaistniałe w wyniku przeprowadzonych zmian ewidencyjnych nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przedsięwzięcia drogowego.

Dopiero w momencie, gdy właściwy organ ewidencyjny stwierdzi, iż sporządzone i zatwierdzone przez niego dokumenty były błędne, skutkiem czego konieczna stała się ich korekta, organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma prawo do uchylenia w odpowiednim trybie administracyjnym swojej decyzji i dokonania w niej stosownych zmian, wynikających z okoliczności związanych ze zmianą dokumentacji mapowej.

W trakcie postępowania organ uwzględnił informację o wyroku WSA w Krakowie (pismo skarżących z dnia (...) sierpnia 2017 r.), w związku z czym podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia kwestii dotyczącej powierzchni działki skarżących.

Minister zwrócił się do Starosty (...) o informację, czy powierzchnia działki o nr (...) z obrębu (...)(...) uległa zmianie w stosunku do operatu technicznego nr (...) wpisanego przez właściwy organ ewidencyjny pod pozycją nr (...) w dniu (...) czerwca 2016 r., a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, wskazania aktualnej powierzchni działki oraz dokumentu potwierdzającego powyższą zmianę.

W odpowiedzi na powyższe, Starosta (...) pismem z dnia (...) października 2017 r., wyjaśnił, iż w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla jednostki ewidencyjnej (...) - obszar wiejski, obręb (...) przywrócono powierzchnię 0,5000 ha działki nr (...).

Organ odwoławczy powołując się na uzyskaną informację oraz wyjaśnienia Starosty (...) wezwał inwestora do przedłożenia 4 egzemplarzy mapy z projektem podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) z obrębu (...)(...), gmina (...) z uwzględnieniem zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla ww. jednostki polegającej na przywróceniu powierzchni działki na 0,5000 ha (pismo z dnia (...) października 2017 r. oraz kolejne z dnia (...) lutego 2018 r.).

Inwestor przesłał do organu odwoławczego mapę z projektem podziału nieruchomości nr (...) z obrębu (...)(...), ze wskazaną powierzchnią 0,4711 ha.

W związku z powyższym, Minister ponownie zwrócił się do Starosty (...) o informację, czy w operacie ewidencji gruntów i budynków przywrócono powierzchnię 0,50 ha działki o nr ewid. (...) z obrębu (...)(...), zgodnie z informacją przekazaną organowi przez Starostę (...) przy piśmie z dnia (...) października 2017 r., a w przypadku odpowiedzi negatywnej, wskazania aktualnej powierzchni (pismo z dnia (...) marca 2018 r.

Starosta (...) poinformował, że prowadząc ponownie postępowanie w sprawie decyzji z dnia (...) października 2017 r., znak: (...), z urzędu orzekł o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych zawartych w operacie opisowo - kartograficznym jednostki ewidencyjnej (...) - obszar wiejski, obręb (...), polegającej na ujawnieniu nowych danych ewidencyjnych w zakresie powierzchni nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr (...), poprzez wprowadzenie nowej powierzchni 0,4711 ha, zastępując dotychczasową powierzchnię 0,500 ha, zgodnie z operatem pomiarowym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16 lipca 2015 r.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia (...) lutego 2018 r., utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty (...). Tym samym, w ewidencji gruntów i budynków wprowadzono zmianę w danych ewidencyjnych dotyczących działki nr (...) poprzez zmianę jej powierzchni z 0,50 ha na 0,4711 ha. Zatem powierzchnia działki o nr (...) z obrębu (...)(...), której podział został zatwierdzony decyzją Wojewody (...) nie uległa zmianie, wobec czego decyzja ta nie wymaga korekty w tym zakresie.

Przedłożona przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji dokumentacja geodezyjno - kartograficzna została sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta pod nr (...) do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę (...). Z informacji zawartej na ww. mapie wynika, że powierzchnia działka o nr (...) z obrębu (...)(...) wynosi ogółem 0,4711 ha. Jednocześnie przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wyjaśniające doprowadziło do potwierdzenia, iż aktualnie powierzchnia działki Skarżących wynosi 0,4711 ha.

Dokumenty sporządzone przez uprawnionego geodetę, przyjęte do zasobów właściwego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, są dokumentami urzędowym i korzystają z domniemania prawdziwości przewidzianego w art. 76 k.p.a.

Minister wskazał, że nie jest uprawniony do kwestionowania danych ewidencyjnych, które zostały przyjęte do właściwego państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Klauzula przyjęcia map podziałowych do zasobu właściwego ośrodka geodezji i kartografii stanowi wystarczający dowód, iż mapy podziałowe zostały sporządzone z zachowaniem przepisów odrębnych. Kwestionowanie nieprawidłowości map podziałowych następuje w odrębnym trybie i w oparciu o odrębne przepisy.

Ostatecznie ustalono, że powierzchnia działki nr (...) z obrębu (...)(...) w stosunku do stanu istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie uległa zmianie. Tym samym brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości powierzchni działki, stanowiącej własność skarżących.

Odnosząc się do kwestii rozpoczęcia robót budowlanych przez inwestora na działce skarżących, przed jej uprawomocnieniem organ odwoławczy wyjaśnił, że na wniosek inwestora, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Natychmiastowa wykonalność powoduje, że decyzja staje się wykonalna i stanowi tytuł egzekucyjny, mimo że jest nieostateczna. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 3 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia i innych pomieszczeń, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi oraz uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Zatem skutkiem decyzji o nadanym rygorze natychmiastowej wykonalności jest dla inwestora przede wszystkim możliwość rozpoczęcia robót budowlanych, jeszcze zanim stanie się ostateczna.

Natomiast jeśli w wyniku realizacji ww. inwestycji, skarżący poniosą jakiekolwiek szkody materialne, to będzie im przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym. Ponadto, w przypadku, jeżeli przejęta jest część nieruchomości pod inwestycję drogową, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi może nabyć, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Jest to roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, którego zgłoszenia dokonuje dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty.

Zgodnie z art. 12 ust. 4a i 4b specustawy drogowej, decyzję o ustaleniu odszkodowania za nieruchomości objęte decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji wydaje Wojewoda (...) w odrębnym postępowaniu. Również o nabyciu części nieruchomości nie nadającej się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, nie można postanowić w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Reasumując, Minister uznał, że decyzja Wojewody (...), poza częścią uchyloną czyni zadość wymaganiom specustawy drogowej i jest właściwa pod względem formalnym i brak jest podstaw do jej zakwestionowania.

B S i S S wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) kwietnia 2018 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 7b, 8 i 9 k.p.a.

Uzasadniając skargę, nie zgodzili się ze stanowiskiem Ministra odnoszącym się do zmian w danych ewidencyjnych dotyczących ich działki Skarżący zarzucili organowi, iż nie zbadał rzetelnie ich sprawy, podnieśli, że toczy się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygnaturą III SA/Kr 492/18. Wskazali że powierzchnia ich działki na dzień sporządzenia skargi wynosi 0,50 ha, o czym świadczy prawomocna decyzja odnośnie wymiaru podatkowego za 2018 r. oraz wpis w księgach wieczystych. Ich zdaniem Starostwo (...) nie posiada żadnej prawomocnej decyzji zmieniającej powierzchnię działki (...) z 0,50 ha na 0,4711 ha.

Domagali się zmiany decyzji Ministra w części dotyczącej powierzchni działki nr (...) z obrębu (...).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie występują.

Skarga okazała się niezasadna.

Jej zarzuty sprowadzały się w istocie do kwestionowania prawidłowości powierzchni działki nr (...) z obrębu (...), której podział został ostatecznie zatwierdzony zaskarżoną decyzją Ministra.

W tym zakresie wskazać należy, że argumentacja Ministra przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zarzutów odwołania oraz pism składanych w jego toku była prawidłowa.

Objęcie liniami rozgraniczającymi części nieruchomości o nr ewid. (...) z obrębu (...)(...), wynikało z zaprojektowania drogi o odpowiednich parametrach technicznych, tj. szerokości 7 m o dwóch pasach ruchu 2x3,5 m klasy technicznej G oraz drogi dojazdowej (...) o szerokości jezdni 3,5 m (5 m na długości mijanki).

Inwestycja ma charakter liniowy i przebiega przez kilkadziesiąt działek, co powoduje, że brak jest możliwości uwzględnienia indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości objętych inwestycją, a zmiana lokalizacji linii na jednej nieruchomości determinuje jej zmianę na każdej kolejnej działce. Przebieg inwestycji został przesądzony na etapie decyzji środowiskowej, która zgodnie z art. 86 ustawy środowiskowej wiąże organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 specustawy drogowej linie rozgraniczające teren inwestycji ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Natomiast przepis art. 12 ust. 4 pkt 2 specustawy drogowej stanowi, że nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, w tym przypadku własnością Województwa (...) z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna.

O przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji decyduje inwestor, a w sytuacji, gdy geodezyjne granice nieruchomości nie pokrywają się z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi, konieczny jest podział takiej nieruchomości, co ma miejsce w omawianym przypadku.

Projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność skarżących został sporządzony przez uprawnionego geodetę i przyjęty do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej prowadzonego przez Starostę (...) w dniu (...) czerwca 2016 r. pod numerem (...).

Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego część graficzną projektu budowlanego wynika, że działka (...) powstała z podziału działki nr (...) z obrębu (...)(...), będzie miała zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez zaprojektowaną drogę dojazdową (...) o szerokości jezdni 3,50 m, a w miejscu mijanki 5,0 m, która łączy się z ulicą (...) oraz projektowaną obwodnicą.

Natomiast dojazd do działki nr (...) (dawna działka nr (...)) nie ulegnie zmianie, będzie skomunikowana z ulicą (...) w dotychczasowy sposób.

Czynności podejmowane w związku z wykonywaniem prac geodezyjnych, o których mowa w art. 11, 13, 32 i 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101, z późn. zm.), nie są częścią postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowej powierzchni działki objętej omawianą decyzją podkreślić należy, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496, z późn. zm.), decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się jedynie podział nieruchomości, zaś organ pierwszej jak i drugiej instancji nie posiadają uprawnień do ustalania powierzchni działek zajmowanych pod planowaną inwestycję (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2668/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej nie zawiera rozstrzygnięcia, co do powierzchni danej nieruchomości, a jedynie rozstrzygnięcie co do jej podziału (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organy mają obowiązek oprzeć swoje rozstrzygnięcie na danych określonych w katastrze nieruchomości.

W świetle przepisów specustawy drogowej, organ nie był uprawniony do kwestionowania dokumentacji geodezyjno - kartograficznej, opatrzonej stosownymi klauzulami powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12).

Dokumenty geodezyjno - kartograficzne stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno - kartograficzne. Dokumentacja, będąca wynikiem prac geodezyjnych i kartograficznych, podlega kontroli właściwego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Zakończenie kontroli pozytywnym wynikiem powoduje, że organ odnotowuje to na wniosku o przyjęcie dokumentacji do zasobu. Adnotacja o pozytywnym wyniku stanowi podstawę do włączenia dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz opatrzenia klauzulami materiałów przeznaczonych dla zamawiającego prace.

Przepisy nie zobowiązują organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej do badania zgodności i zapisów ewidencji gruntów i budynków z zapisami zawartymi w księgach wieczystych, ustanowionych dla tych nieruchomości. Organ nie może poddawać w wątpliwość zapisów określonych w ewidencji gruntów i budynków poprzez ich porównywanie z zapisami zawartymi w księgach wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe, zarzut dotyczący nieprawidłowej powierzchni działki skarżących, uznać należy za niezasadny. Zaskarżona decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie wykreowała powierzchni nieruchomości skarżących, a jedynie rozstrzygnięcie co do jej podziału.

Minister nie mógł oceniać prawidłowości zmian wprowadzanych przez organ geodezyjno-kartograficzny w związku z trwającym postępowaniem dotyczącym decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) lutego 2018 r., znak: (...).

Kwestie te objęte są odrębnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez właściwe do tego organy, w oparciu o inne przepisy niż specustawa drogowa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, 7b, 8 i 9 k.p.a., poprzez nie zbadanie sprawy w sposób rzetelny, wskazać trzeba, że art. 7 k.p.a. nakłada na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością oraz dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji.

Wbrew zarzutom skargi przedmiotowa sprawa została zbadana rzetelnie albowiem organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny, zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, o czym świadczy m.in. korespondencja prowadzona z organem geodezyjno-kartograficznym znajdująca się w aktach sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ jasno przedstawił swój tok rozumowania oraz przesłanki, które przesądziły o wydaniu rozstrzygnięcia w takim a nie innym kształcie.

Zauważyć trzeba, że organ odwoławczy, mając na uwadze zasadę prawdy obiektywnej, z uwagi na informację o uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1731/16, uchylającego decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) października 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r., umarzającą postępowanie w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych zawartych w operacie opisowo - kartograficznym jednostki ewidencyjnej (...) - obszar wiejski, obręb (...), w zakresie powierzchni nieruchomości działki (...), powziął kroki zmierzające do wyjaśnienia kwestii dotyczącej powierzchni działki skarżących. Stwierdzenie przez organ ewidencyjny lub sąd, iż sporządzone i zatwierdzone dokumenty były błędne obligują organ właściwy w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, do korekty takiej decyzji w tym zakresie.

W wyniku podjętych przez organ czynności, ustalono, że powierzchnia działki nr (...) z obrębu (...)(...) w stosunku do stanu istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie uległa zmianie.

Tym samym nie było podstaw do potwierdzenia zarzutu braku rzetelności w prowadzonym przez organ drugiej instancji postępowaniu oraz naruszeniu art. 7, 7b, 8 i 9 k.p.a.

Wskazać należy, że celem ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1496), której przepisy stanowiły podstawę decyzji organów, jest uproszczenie procedur dotyczących podejmowania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Akt ten przewiduje połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 11e specustawy drogowej nie można uzależnić zezwolenia na realizację takiej inwestycji od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W świetle tego przepisu organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest uprawniony do oceny zasadności, celowości zamierzonej inwestycji czy jej przebiegu. O powyższych kwestiach decyduje inwestor, wybierając najbardziej optymalną według niego lokalizację i rozwiązania techniczno-wykonawcze. Należy zgodzić się z obszernie przytoczonym przez organ orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że niedopuszczalna jest ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, ponieważ miałaby ona charakter pozaprawny.

Na aprobatę zasługuje stanowisko, że organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie takiej decyzji. Żaden przepis nie przyznaje organowi takich uprawnień.

To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie posiadały kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Organy nie mogły dokonywać jakichkolwiek zmian w zakresie np. lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji.

Minister słusznie wskazał, że co do zasady decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma charakteru uznaniowego. W razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej.

Minister prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił zaskarżoną decyzję, podając jej podstawę prawną oraz argumenty przemawiające za słusznością podjętego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę w jej całokształcie. Podjęte rozstrzygniecie poparte zostało bardzo obszerną argumentacją zawartą w uzasadnieniu decyzji, które w pełni odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. i odnosi się w sposób kompletny argumentacji skarżących.

Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.