Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 760028

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 listopada 2010 r.
VII SA/Wa 1631/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Małgorzata Miron, Tadeusz Nowak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "B." S.A. w W. na decyzję Wojewody(...) z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,

III.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącego "B." S.A. w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku inwestora B. Warszawa S.A. z siedzibą w W. z dnia (...).12.2008 r., decyzją Nr (..) z dnia (...) czerwca 2009 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr (...) położonego na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. (...) (część), (...) (...) (...) z obrębu (...) przy ul. W. w W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że związku z brakiem kompletności złożonego projektu budowlanego oraz brakiem zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu nałożył na inwestora postanowieniem nr (...) z dnia (...).05.2009 r., postanowieniem nr (...) z dnia (...).05.2009 r. i postanowieniem nr (...) z dnia (...).06.2009 r. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakreślonym w tych postanowieniach terminie.

Wobec niespełnienia przez wnioskodawcę wszystkich nałożonych obowiązków oraz nieuwzględnienia wyjaśnień wnioskodawcy, zawartych w piśmie z dnia 25 maja 2009 r. a kwestionujących zasadność części nałożonych obowiązków, należało w ocenie organu, odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki B., Wojewoda (...), decyzją z dnia (...) września 2009 r. Nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt. VII SA/Wa 2067/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody (...), stwierdzając w uzasadnieniu, ze organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. nie dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego mającej na celu ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością oraz z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. Braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie organu odwoławczego.

Sąd wytknął organowi odwoławczemu, że:

- nie przeanalizował treści zapisu § 8 obowiązującego planu zagospodarowania terenu Winnicy P. w gminie W. stwierdzając jedynie, iż organ I instancji " w postanowieniu nr (...) z dnia (...).05.2009 r. wskazał na zapis § 8 ust. 6, z którego wynika, iż dopuszcza się realizację na tym samym obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy, o której mowa w ust. 2 tj. mieszkalnictwa jednorodzinnego o wysokiej i średniej intensywności oraz usług, pod warunkiem ich właściwego wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich". Zdaniem Sądu, Wojewoda (...) obowiązany był dokonać oceny przedłożonego wniosku i projektu budowlanego i wskazać, na czym polega ewentualna niezgodność projektowanej inwestycji z planem jak i również ocenić prawidłowość obowiązku nałożonego postanowieniem organu I instancji i odnieść się do zarzutów skarżącej spółki.

- nie wyjaśnił na czym ma polegać zharmonizowanie i czy zharmonizowanie ma dotyczyć obiektów na tym samym obszarze, to jest obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi jak twierdzi inwestor powołujący się na decyzję Wojewody (...) z dnia (...).01.2007 r. znak; (...).

- nie ustosunkował się do zarzutu skarżącej kwestionującej żądanie zharmonizowania zabudowy projektowanej usytuowanej na obszarze MW/U z zabudową istniejącą na obszarze MW/MN nie sąsiadującym bezpośrednio z projektowaną inwestycją i posiadającym inne przeznaczenie oraz nie dokonał analizy ustaleń komunikacyjnych zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

- nie zbadał w sposób dostateczny kwestii dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej ani również do podnoszonej w skardze kwestii, iż sposób dostępu do drogi publicznej został narzucony przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jednocześnie został zagwarantowany poprzez oświadczenie Prezydenta W. w decyzji nr (...) z dnia (...).03.2007 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości.

- nie odniósł się do nowej opinii ZUD z dnia (...) maja 2009 r. Nr (...), która została przedłożona do akt sprawy.

- nie wezwał skarżącej do uzupełnienia dokumentacji projektowej co powoduje, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego pozostawało w sprzeczności z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który stanowi podstawę prawną utrzymanej w mocy decyzji Prezydenta W.

- nie ustosunkował się do zarzutu odwołania wskazanego w pkt 8 w którym skarżąca podnosi, iż niezrozumiałe jest żądanie wykonania czytelnego projektu zagospodarowania terenu w sytuacji gdy złożony projekt spełnia wymagania wynikające z rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a zaskarżona decyzja nie wskazuje jakich zmian wymaganych postanowieniem nie wprowadzono.

- nie odniósł się do zarzutu odwołania, w którym inwestor zarzucił organowi I instancji brak wskazania w postanowieniu i zaskarżonej decyzji przepisów odrębnych, uzasadniających przeprowadzenie analizy wpływu projektowanego obiektu na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, jej zakresu i stopnia szczegółowości.

Sąd nie podzielił ponadto stanowiska organu odwoławczego, iż w przypadku inwestycji projektowanej przez B. W. S.A. wymagane są uzgodnienia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych dla ulicy D. i ulicy W. Uzgodnienia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych odnoszą się wyłącznie do dróg publicznych natomiast ulice D. i W. nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych dlatego brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy o drogach publicznych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewoda (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) lipca 2010 r. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając wiele zarzutów inwestora za uzasadnione.

Wojewoda wskazał, że organ I instancji obowiązany był dokonać oceny przedłożonego wniosku i projektu budowlanego i wskazać w treści postanowienia na czym polega niezgodność projektowanej inwestycji z planem a tego nie uczynił.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż skarżąca spółka realizuje wyłącznie budownictwo wielorodzinne, czyli funkcję podstawową zgodnie z § 8 ust. 1 planu, dlatego zapis § 8 ust. 6, dopuszczający równoległą realizację z funkcją podstawową funkcji równorzędnej, to jest zabudowy jednorodzinnej, pod warunkiem ich zharmonizowania, nie dotyczy inwestycji spółki Wojewoda stwierdził, iż zgodnie § 8 ust. 1 miejscowego planu jako podstawowe przeznaczenie terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MW ustala się mieszkalnictwo wielorodzinne.

Zdaniem Wojewody, z analizy zapisów planu § 8 ust. 6 nie wynika możliwość równoległej realizacji zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, lecz stanowi warunek wzajemnego zharmonizowania (tj. tak zabudowy wielorodzinnej względem istniejącej zabudowy jednorodzinnej i usług jak i odwrotnie) oraz jej zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich. Zdaniem Wojewody, niewątpliwe z zapisu planu wynika, iż planowana inwestycja winna być zharmonizowana z zabudową na działkach sąsiadujących z planowaną inwestycją, jak również z zabudową na terenach sąsiednich, bowiem określenie teren jest kategorią szerszą niż działka. Inwestor realizuje zabudowę wielorodzinną jako przeznaczenie podstawowe, jednakże przeznaczenie podstawowe na ww. terenach, o których mowa w ust. 1 to także mieszkalnictwo jednorodzinne, co nakłada na inwestora, zdaniem Wojewody, obowiązek zharmonizowania planowanej zabudowy wielorodzinnej z istniejącą zabudową jednorodzinną.

W ocenie Wojewody (...) nieuzasadniony jest zatem zarzut strony skarżącej kwestionującej żądanie zharmonizowania zabudowy projektowanej usytuowanej na obszarze MW/U z zabudową istniejącą na obszarze MW/MN.

Zdaniem Wojewody, organ I instancji stwierdzając, iż brak opinii ZUD uzgadniającej przebieg podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej, deszczowej, energetycznej oraz cieplnej - nie uwzględnił jednak opinii ZUD nr (...) z dnia (...).05.2009 r., znajdującej się w aktach sprawy.

Wojewoda (...) uznał za uzasadniony zarzut, iż uzgodnienia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych odnoszą się wyłącznie do dróg publicznych dlatego brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy o drogach publicznych.

Odnosząc się natomiast do kwestii dostępności projektowanej inwestycji do drogi publicznej zauważył, iż miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego w rozdziale 3 planu - ustalenia komunikacyjne w § 17 ust. 1 ustala układ ulic dla obszaru Winnicy P. stanowiący sieć ulic lokalnych oznaczonych na rysunku planu jako ulice o przebiegu obowiązującym KL4, KL6, KL5 (na odcinku od ul. M. do ul. P.), ulica dojazdowa KD7 (odcinek biegnący po śladzie ul. P. od ul. L.). W § 18 ust. 1 planu precyzuje, iż powiązanie układu obsługującego obszar Winnicy P. z układem zewnętrznym odbywać się będzie poprzez skrzyżowania:

1)

ul. P. z proj. ul. Ś. i dalej ul. M.

2)

ul. L. z proj. ul. Ś. na "prawe skręty".

Organ odwoławczy wskazał, że dostęp do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji został określony w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (poprzez skrzyżowanie ul. P. z proj. ul. Ś. i dalej ul. M.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie dokonał wyczerpujących sprawdzeń przedłożonej dokumentacji zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - brak wezwania stosownie do przepisu § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) do uzupełnienia projektu architektoniczno-budowlanego obiektu budowlanego, tj. określenia w opisie technicznym, sposobu zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

Ponadto organ I instancji nie dopełnił obowiązków zawartych w przepisie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - nie wskazał w postanowieniu nr (...) z dnia (...).05.2009 r. precyzyjne braków i nieprawidłowość w przedłożonej dokumentacji budowlanej (na czym polega niezgodność z § 8 ust. 6 planu miejscowego), a także postawy prawnej uzasadniającej przeprowadzenie analizy wpływu projektowanego obiektu na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, jej zakresu i stopnia szczegółowości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. W. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła brak podstawy prawnej oraz naruszenie art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów ustawy art. 33, 34 i 35 Prawa budowlanego, a także art. 138 § 2 art. 7 i 77 k.p.a.

Zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja stanowi jedynie pozorne rozpoznanie złożonego odwołania i nie uwzględnia zaleceń, wynikających z wyroku z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2067/09.

Zdaniem strony skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, iż Wojewoda (...) miał pełne przesłanki do merytorycznego orzekania w sprawie, a nie istniały przesłanki kasacyjne.

Odnosząc się do kwestii zgodności inwestycji z § 8 ust. 6 planu miejscowego i oceny zharmonizowania zabudowy spółka podtrzymała swoje stanowisko, że realizuje wyłącznie budownictwo wielorodzinne, czyli funkcję podstawową wg § 8 ust. 1 planu miejscowego. Zapis § 8 ust. 6 dopuszcza równoległą realizację z funkcją podstawową funkcji równorzędnej, to jest zabudowy jednorodzinnej, pod warunkiem ich zharmonizowania, a zatem § 8 ust. 6 nie dotyczy inwestycji skarżącej Spółki. Jej zdaniem wymóg zharmonizowania dotyczy wyłącznie obiektów w ramach tego samego obszaru, nie może być więc odnoszony do obiektów położonych w różnych obszarach. Z zapisu § 7 ust. 8 planu miejscowego wynika, iż jako obszar należy rozumieć teren wyznaczony liniami rozgraniczającymi.

Spółka wskazując na treść odwołania podniosła, że sprawa zapisów, zawartych w § 8 ust. 6 planu miejscowego była przedmiotem analizy dokonanej przez Wojewodę (...) w innych postępowaniach, dotyczących inwestycji projektowanych przez Spółkę na terenie objętym tym samym planem miejscowym. W decyzji z (...).01.2007 r., znak (...) Wojewoda (...) jednoznacznie stwierdził, że zharmonizowanie ma dotyczyć obiektów na tym samym obszarze, to jest obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi (§ 7 ust. 8 planu miejscowego). Wskazano, że wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji organu I instancji w ramach obszaru nie występuje zabudowa wielorodzinna o wysokości do 4 kondygnacji. Zabudowa ta występuje na dalszym obszarze, oddzielonym projektowaną ulicą (stanowiącą osobny obszar). Spółka podniosła również, że Wojewoda (...) nie wyjaśnia, dlaczego w zaskarżonej decyzji zajmuje stanowisko odmienne niż w cytowanej wyżej decyzji z (...).01.2007 r. znak (...).

Skarżąca spółka wskazując, że Wojewoda (...) uznał większość zarzutów skarżącej spółki, dotyczących obsługi komunikacyjnej projektowanego osiedla za słuszne podniósł, że uznanie za zasadne żądanie Prezydenta W. przedstawienia zgody tego organu na przeprowadzenie ruchu kołowego przez działki Nr (...) pozostaje niezgodne z wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2067/09, nakazującym wyjaśnić kwestię dostępności dróg wewnętrznych pod nazwami W i D., zwłaszcza czy są one ogólnodostępne Wojewoda (...) tego zalecenia nie wykonał. Skarżący wskazał, że działki Nr (...) stanowią część układu komunikacyjnego dróg - ulic D. i W. Zdaniem spółki, uznając rozwiązania w zakresie obsługi komunikacyjnej przez działki Nr (...) za błędne Wojewoda (...) mógł zażądać zmiany projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w tym lub innym zakresie.

Również mógł zażądać uzupełnienia innych braków, jeżeli je dostrzegł w trakcie postępowania odwoławczego, czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej "p.p.s.a." (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Skardze nie można odmówić słuszności. Znajduje bowiem potwierdzenie w stanie faktycznym sprawy i w przepisach prawa.

W pierwszym rzędzie trzeba zauważyć, że zaskarżona decyzja zapadła po ponownym rozpoznaniu odwołania strony skarżącej, w wyniku uchylenia wcześniejszej decyzji Wojewody (...) z dnia (...) września 2009 r. Nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu i odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2067/09 zaskarżoną decyzję Wojewody (...), stwierdził w uzasadnieniu, ze organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. nie dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego mającej na celu ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością oraz z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania.

Sąd skierował wyraźne zalecenie do organu odwoławczego, nakazujące wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, oraz ostatecznego zajęcia stanowiska zgodnie z wymogiem określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc więc pod uwagę, że organ odwoławczy dysponował w pełni materiałem wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy, to stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie tej sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Jeżeli po stronie organu odwoławczego istniały wątpliwości, to należało skorzystać z możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania na podstawie art. 136 k.p.a., w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Zgodnie z treścią art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Ten kierunek wykładni potwierdza także orzecznictwo Sądu Najwyższego. W wyroku z 9 czerwca 1999 r., III RN 8/99 Sąd ten stwierdził, że w razie wątpliwości, czy w postępowaniu odwoławczym konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego, czy z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, organ odwoławczy jest zobowiązany zastosować przepis art. 136 k.p.a. Również mógł zażądać uzupełnienie innych braków, jeżeli je dostrzegł w trakcie postępowania odwoławczego czego nie uczynił.

Decyzja została zatem wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ujęta w przepisie art. 15 k.p.a., oznacza, ze stronie przysługuje prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu i instancji (T. Woś, J. Zimmerman glosa do uchwały SA z dnia 23.09.1986 r. II AZP 11/86, OSN 1987/11167, PiP 1989/8/1457).

Realizacja tej zasady została ukształtowana w przepisie art. 138 § 1 k.p.a. regulującym postępowanie administracyjne przed organem odwoławczym Przepis ten wprowadza jako zasadę postępowanie merytoryczne przed organem II instancji, w związku z tym również, taki charakter mają decyzje podejmowane w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. merytoryczno - reformacyjne ukierunkowane na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy.

Rozstrzygnięcia kasacyjne przewidziane § 2 art. 138 k.p.a. stanowią wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego i mają miejsce wówczas gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.

Przy interpretacji tego przepisu nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Wypracowane i ugruntowane na przestrzeni lat stanowisko judykatury i zgodna z nim z doktryna, pozwalają na przyjęcie; że wydanie decyzji kasacyjnej może nastąpić tylko wtedy, gdy organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadził z rażącym naruszeniem prawa procesowego (W. Dawidowicz "Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu" WP. W-wa 1983 - str. 223, Zbigniew Janowicz " Kodeks postępowania administracyjnego - str. 301 i nast. M. Wierzbowski " Postępowanie administracyjne". C.H Beck W-wa 2004, str. 207).

Wniesienie odwołania powoduje więc w myśl powyższego przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie przed organem I instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany przez ten organ. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień może materiał ten ocenić inaczej niż organ I instancji, co więcej organ odwoławczy może z urzędu lub na żądanie strony przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe.

W świetle powyższego podkreślić należy, że w ramach postępowania wyjaśniającego organ I instancji zgromadził dostępne, organowi odwoławczemu, a mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie materiały dowodowe, do których organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł, a jedynie wyraził swoje wątpliwości i ocenę prawną, gdy tymczasem uwagi i wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu do wyroku z dnia z dnia 11 lutego 2010 r. Sygn. akt VII SA/Wa 2067/09 w praktyce oznaczały, że organ drugiej instancji miał obowiązek ponownie przeprowadzić postępowanie odwoławcze uwzględniające ocenę prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu.

Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.