Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1765536

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 października 2014 r.
VII SA/Wa 1573/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Machlejd.

Sędziowie WSA: Bożena Więch-Baranowska, Maria Tarnowska (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2012 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

I.

uchyla zaskarżoną decyzję;

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

III.

zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lutego 2012 r. znak: (...) po rozpatrzeniu odwołania Firmy R. Spółka Jawna z siedzibą w (...) od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2011 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) marca 2007 r. znak: (...).

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia (...) marca 2007 r. PINB w (...) nakazał inwestorowi L. R. Zakład Przetwórstwa Mięsnego (...) z siedzibą w (...), wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku produkcyjno-administracyjnego Zakładu Przetwórstwa Mięsnego, zlokalizowanego na działkach (...) i (...) w (...), do stanu zgodnego z przepisami, polegających na:

1.

wykonaniu robót budowlanych wynikających z zaleceń "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego - architektura - Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) (...), a mianowicie:

a)

wymurowaniu ścianek działowych, wyburzeniu ścianek działowych, zamurowaniu otworów oraz rozprowadzeniu kanałów wentylacyjnych zgodnie z rysunkami architektonicznymi,

b)

wykonaniu rozbiórki części nawierzchni betonowej na działce nr (...) w (...), tj. rozbiórkę 440 m2 nawierzchni betonowej przy południowej granicy działki za zbiornikami na ścieki do gruntu rodzimego i obsianie gruntu trawą.

Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną..." (...) stanowiącą załącznik nr 1 do niniejszej decyzji (...).

2.

wykonaniu robót budowlanych wynikających z zaleceń "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego - konstrukcja - Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...)" (...), a mianowicie:

a)

w budynku, w części "C" produkcyjno-socjalnej, w całości dachu wzmocnić elementy krzyżulców dokładając dodatkowy profil z L 45x45x4 spawanych do blach węzłowych oraz dokładając do pasa górnego obustronnie dodatkowe profile 2 L 45x45x4 spawane,

b)

w budynku, w części "I" produkcyjnej, wzmocnić rygiel środkowy konstrukcji dachu, poprzez podparcie go w połowie rozpiętości słupkiem stalowym o profilu zamkniętym 50x50x3 ze ściągiem,

c)

w budynku "L" podręcznego magazynu z wiatą wzmocnić kotwienie słupów do fundamentu za pomocą kotew systemowych HILTIM16 po 4 sztuki na każdą podstawę. Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną..." (...) stanowiącą załącznik nr 2 do niniejszej decyzji (...).

3.

wykonaniu w całości, zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) - instalacja elektryczna wewnętrzna" (...). Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną..." (...) stanowiącą załącznik nr 3 do niniejszej decyzji (...).

4.

wykonaniu w całości, zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) - instalacje wewnętrzne wod.-kan., c.c.w. i gazu N/PR i Sr/PR" (...,) a mianowicie:

a)

odpływ wewnętrznej instalacji sanitarnej z budynku należy ocieplić styropianem i zabezpieczyć przed uszkodzeniem obudową trwałą. Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną..." (...) stanowiąca załącznik nr 4 do niniejszej decyzji (...).

W wyniku wszczęcia na wniosek Firmy R. Spółka Jawna z siedzibą w (...) postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w (...) z dnia (...) marca 2007 r. (...) WINB decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że instytucja stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym środkiem wzruszenia ostatecznych (co do zasady) rozstrzygnięć administracyjnych. Z uwagi na fakt, iż instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady trwałości rozstrzygnięć administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a., może ona być stosowana po zaistnieniu przesłanek enumeratywnie - czyli ściśle - określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Jedną z nich, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest rażące naruszenie prawa. Do takiego naruszenia dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 1991 r., III SA 1246/91). Natomiast na podstawie analizy orzecznictwa NSA można stwierdzić, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, czyli, że organ administracyjny nałoży na stronę obowiązek, przyzna uprawnienie lub odmówi jego przyznania wbrew literalnemu brzmieniu obowiązującego przepisu. Należy więc przyjąć, że rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy organ administracji publicznej zamierza nawiązać stosunek materialnoprawny, mimo że w świetle prawa materialnego stosunek taki nie może zostać nawiązany.

W ocenie organu odwoławczego, PINB w (...) wydając decyzję z dnia (...) marca 2007 r. w sposób rażący naruszył art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z poz. zm.).

Zdaniem organu, przede wszystkim należy wskazać, że początkowo w sprawie przedmiotowego obiektu organ prowadził postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynków kurników na ubojnię z masarnią, zgodnie z wnioskiem z dnia (...) marca 1995 r. Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) z siedzibą w (...) o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynków produkcyjnych Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) w (...), które nie zostało formalnie zakończone - brak jakichkolwiek dokumentów w aktach sprawy.

Następnie, po kolejnym piśmie (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) stycznia 2006 r., zawierającym informacje o prowadzeniu działalności produkcyjnej w obiektach budowlanych bez wymaganego prawem pozwolenia na ich użytkowanie, PINB w (...) wszczął postępowanie w sprawie legalizacji robót budowlanych wykonanych przy budynkach byłej fermy drobiu - dwóch kurników, w celu zmiany sposobu użytkowania tych obiektów na zakład przetwórstwa mięsnego, zlokalizowanych na działce nr (...) i (...) w (...) (pismo PINB w (...) z dnia (...) lutego 2006 r.

Według oświadczenia L. R. przedmiotowy obiekt budowlany powstał przed rokiem 1995 r. - "pod koniec lat 80-tych ubiegłego wieku rozpoczęto użytkowanie obiektów (dwa kurniki) (...). Na przełomie łat 80-tych i 90-tych wykonano roboty budowlane w celu przystosowania obiektów do zmiany zakresu produkcji - z ubojni drobiu na ubojnią trzody chlewnej i bydła wraz z przetwórstwem... " (protokół z oględzin organu powiatowego z dnia (...) lutego 2006 r.).

Organ stwierdził, iż zgodnie przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), obowiązującej na dzień wydania inkryminowanej decyzji z dnia (...) marca 2007 r. obiekt budowlany wykonany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę podlega reżimom prawnym przewidzianym w art. 48 Prawa budowlanego.

Jednakże zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W związku z powyższym, wobec oświadczenia inwestora o wybudowaniu przedmiotowego obiektu przed 1994 r., postępowanie legalizacyjne w przedmiotowej sprawie należało prowadzić na podstawie przepisów art. 37-40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z poz. zm.) - co też w niniejszej sprawie uczyniono, gdyż badana decyzja PINB w (...) z dnia (...) marca 2007 r. została wydana na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Zgodnie z art. 37 ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce w razie stwierdzenia przez organ, że obiekt budowlany lub jego część: (1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, (2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Stosownie zaś do treści art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, wydaje się inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym organ prowadząc postępowanie w sprawie samowolnych robót budowlanych winien w pierwszym rzędzie dokonać oceny, czy nic zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., obligujące go do wydania nakazu rozbiórki, a następnie dopiero po wykluczeniu tychże przesłanek organ nadzoru budowlanego powinien zbadać, czy istnieją podstawy do wydania decyzji mającej swoją podstawę w art. 40 tej ustawy, zgodnie, z którym organ ten winien nałożyć obowiązek dokonania zmian lub przeróbek mających na celu doprowadzenie inwestycji do zgodności jej stanu z obowiązującym prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 551/08).

W przedmiotowej sprawie po przyjęciu, że nie ziściła się jedna z przesłanek przymusowej rozbiórki przedmiotowego budynku przewidziana w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., gdyż plan zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) na obszarze miejscowości (...),(...) i (...) zatwierdzony uchwałą nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Woj. (...) Nr 386 poz. 2831) na obszarze oznaczonym symbolem 1-P posiadał jako przeznaczenie podstawowe m.in. produkcję, a w przeznaczeniu uzupełniającym mieszkalnictwo związane z funkcją podstawową, zabudową biurową, socjalną (zgodnie z opinią Wójta Gminy (...) - pismo z dnia (...) marca 2006 r.) - organ przeszedł do kolejnego etapu postępowania, mianowicie do oceny, czy przedmiotowy budynek nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia - art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r. W tym zakresie zlecono wykonanie przez osoby posiadające wiedzę specjalną, wykraczającą poza możliwości organu nadzoru technicznego, odpowiednich ocen technicznych (postanowienie PINB w (...) z dnia (...) kwietnia 2006 r.).

W związku z powyższym, organ wskazał, że z przedłożonych przez inwestora ocen stanu technicznego (załączniki nr 1, 2, 3 i 4 do badanej decyzji z dnia (...) marca 2007 r.) dotyczących przedmiotowego budynku wynika, że budynek produkcyjno-administracyjny Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) nie będzie powodował niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia po wykonaniu zaleceń wskazanych w przedmiotowych ocenach stanu technicznego (co wykluczyłoby wypełnienie art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r.).

Stosowanie do wniosków zawartych w przedłożonych przez inwestora ocenach technicznych organ powiatowy inkryminowaną decyzją z dnia (...) marca 2007 r. nakazał wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami.

W "Ocenie stanu technicznego budynku produkcyjno-administracyjnego Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...)" dotyczącej instalacji wewnętrznych wod.-kan., c.c.w. i gazu N/PR i Sr/PR oraz gospodarki wodno-ściekowej na terenie zakładu autor oceny zalecił m.in.:

- zbiorniki bezodpływowe na ścieki sanitarne: ZB-3 i ZB-5 posiadają otwory do pompowania ścieków, a zbiornik ZB-5 również wywiewkę, w odległości mniejszej niż dopuszczalna odległość L-7,50 m od granicy z działką sąsiada. Prawidłową odległość należy uzyskać poprzez wykonanie szczelnego połączenia ww. otworów ze szczelną rurą kanalizacyjną o średnicy min 100 mm i długości (L-3=5,50 m, L-5=2,0 m) zapewniającej oddalenie otworu wentylacyjnego na odległość min. 7,50 m od granicy zachodniej działki,

- uzyskać pozwolenie wodno-prawne na odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego.

Organ stwierdził również, że wprawdzie w badanej decyzji z dnia (...) marca 2007 r. PINB w (...) w punkcie 4 nakazał wykonanie w całości zaleceń wynikających z "Oceny technicznej (...) - stanowiącej załącznik nr 4 do danej decyzji, jednakże jednoznacznie w decyzji określił, że wykonać należy tylko zalecenie wskazane w decyzji, tj. odpływy wewnętrznej instalacji sanitarnej z budynku należy ocieplić styropianem i zabezpieczyć przed uszkodzeniami obudową trwałą.

Wprawdzie PINB w (...) wskazał w badanej decyzji z dnia (...) marca 2007 r., że inwestor zobowiązany jest uzyskać m.in. decyzję o pozwoleniu wodno-prawnym na odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku i placów, jednakże zawarł to stwierdzenie jako pouczenie a nie nakaz wykonania.

Zatem, zdaniem organu, wydając badaną decyzję z dnia (...) marca 2007 r. organ powiatowy wykazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., dotyczące nakazu rozbiórki. Jednakże nie nakazał inkryminowaną decyzją zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego i terenu nieruchomości do stanu zgodnego z przepisami, pomimo zaleceń zawartych w ww. opinii stanu technicznego dotyczącej m.in. gospodarki wodno-ściekowej na terenie zakładu.

Organ ponownie wskazał, że przedmiotowe postępowanie jest postępowaniem nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tego rodzaju postępowanie ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, albowiem ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tekst jedn.: ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje badany akt administracyjny. Zatem, organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, gdyż rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

W związku z powyższym organ stwierdził, że PINB w (...) wydając decyzję z dnia (...) marca 2007 r., rażąco naruszył art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Z tego też powodu niezbędne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, organ wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym, działa jako organ kasacyjny, nie może więc w swojej decyzji rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Przedmiotem postępowania zakończonego niniejszą decyzją nie jest budynek produkcyjno-administracyjny czy też postępowanie prowadzone przez organ powiatowy, w którym zapadła badana decyzja z dnia (...) marca 2007 r., jak również ocena innych aktów administracyjnych zapadłych w odrębnych postępowaniach - a jedynie ocena pod kątem obarczenia wadą nieważności decyzji PINB w (...) z dnia (...) marca 2007 r. znak: (...), w przedmiocie nakazu wykonania określonych zmian i przeróbek.

Organ stwierdził również, że pozostałe zarzuty strony skarżącej nie mogą zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, ponieważ wykraczają poza jego zakres.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. R; zarzucając naruszenie:

1)

prawa procesowego, a w szczególności art. 107 § 1 i 3, oraz art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.,

2) ART. 156 § 1 PKT 2 k.p.a. W ZW. Z ART. 40 USTAWY Z DNIA 24 PAŹDZIERNIKA 1974 R. PRAWO BUDOWLANE PRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ - DOMAGAŁ SIĘ UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI.

2. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ GŁÓWNY INSPEKTOR NADZORU BUDOWLANEGO WNIÓSŁ O ODDALENIE SKARGI I PODTRZYMAŁ STANOWISKO WYRAŻONE W ZASKARŻONEJ DECYZJI.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2.1. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lutego 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Firmy R. Spółka Jawna z siedzibą w (...) uchylił w całości decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) marca 2007 r. znak: (...).

2.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 829/12, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi L. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2012 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddalił.

2.3. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r. II OSK 33/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej L. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 829/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, m.in., że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędny jest pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Pogląd ten bowiem nie znajduje żadnego potwierdzenia w treści decyzji z dnia (...) marca 2007 r., oraz że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był uchylić decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2012 r., a nie wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalające skargę, gdyż zasługiwała na uwzględnienie.

2.4. Dokonując zatem ponownie oceny zaskarżonej decyzji, mając na uwadze art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, oraz będąc związanym wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r. II OSK 33/13, niniejszy skład orzekający uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa.

3.1. Zdaniem Sądu, błędny jest pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem nie znajduje on żadnego potwierdzenia w treści decyzji z dnia (...) marca 2007 r. Osnowa tej decyzji składa się z czterech punktów; decyzją tą organ nakazał inwestorowi na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku produkcyjno-administracyjnego (...) do stanu zgodnego z przepisami, polegających na wykonaniu robót budowlanych wynikających z zaleceń "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego (pkt 1 - architektura, pkt 2 - konstrukcja) oraz wykonaniu w całości zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego (pkt 3 - instalacja elektryczna wewnętrzna, pkt 4 - instalacje wewnętrzne wod.kan., c.c.w. i gazu N/PR i Śr/PR). Oprócz tego w każdym z czterech punktów osnowy decyzji z dnia (...) marca 2007 r. zaznaczono, że roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną budynku (...) stanowiącą załącznik nr 1, 2, 3, 4 do niniejszej decyzji. W podobny sposób również został zredagowany pkt 4 ww. decyzji, którego, zdaniem organu, nieprawidłowo sformułowana decyzja (w całości) została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., o czym ma świadczyć brzmienie pkt 4a tej decyzji. Nie można z powyższą oceną się zgodzić, gdyż jest to pogląd oparty wyłącznie na jednym fragmencie pkt 4, wyrwanym z kontekstu. Oceniając prawidłowość nakazu wykonania robót budowlanych, wynikającego z pkt 4, nie można tego czynić nie uwzględniając całego brzmienia tego punktu, w którym na wstępie już nakazuje się wykonanie w całości zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku (...)", a dalej mówi się, że roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną budynku (...)". Nie można więc tak rozumieć pkt 4 osnowy decyzji z dnia (...) marca 2007 r., że organ nakazał tylko wykonanie robót budowlanych określonych w pkt 4a, jest to błędne rozumienie nie mające uzasadnienia, jeżeli weźmie się pod uwagę całość decyzji i fakt, że "Ocena techniczna budynku (...) stanowiła załączniki nr 1, 2, 3 i 4 do omawianej decyzji. Tak samo nieuzasadniona jest uwaga organu odwoławczego dotycząca zobowiązania inwestora do uzyskania pozwolenia wodno-prawnego, zamieszczonego jako pouczenie w decyzji, a nie jako nakaz wykonania. W decyzji wydanej na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. organ może nakazać wykonanie określonych zmian lub przeróbek, niezbędnych do przeprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, a nie nakazać uzyskanie innych decyzji, jak to sugeruje organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Z powyższych rozważań wynika, że kwestionowana w drodze postępowania nieważnościowego decyzja PINB w (...) z dnia (...) marca 2007 r. nie była wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

3.2. Stwierdzić również należy, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2012 r. została wydana w trybie nadzwyczajnym, co obligowało organ do weryfikacji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2007 r. jedynie pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2011 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB w (...) z dnia (...) marca 2007 r., nie zaakceptował tego stanowiska wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

IV. Rozpatrując sprawę ponownie, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej stanowisko wraz z oceną prawną.

V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.