Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3038758

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 czerwca 2019 r.
VII SA/Wa 155/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Sawczuk.

Sędziowie WSA: Tomasz Janeczko Krystyna Tomaszewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. S. i B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) października 2018 r. znak: (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Z. z (...) maja 2018 r., znak (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr (...) z (...) grudnia 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. sp. z o.o. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej, składającej się z 7 siłowni wiatrowych położonych w C.: EW2 na działce nr (...), EW3 na działce (...), EW4 na działce nr (...), EW6 na działce (...) i położonych w miejscowości K.: EW7 na działce nr (...), EW8 na działce nr (...), EW9 na działce (...) wraz z liniami kablowymi energetycznymi SN-15Kv dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej do GPZ D. (teren gminy D.) oraz drogami dojazdowymi do siłowni wiatrowych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek K. S. i B. P. ("skarżący"), a następnie wyjaśnił pojęcie strony postępowania (art. 28 k.p.a.), interesu prawnego oraz interesu faktycznego.

Organ wyjaśnił, że interes prawny w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, "Prawo budowlane"), który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ wskazał, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ponadto organ podkreślił, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonych wydaniem decyzji Starosty S. z (...) grudnia 2000 r. K. S. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa współwłasności działek nr. ew. (...) oraz (...), położonych w miejscowości K., gmina D. Powyższe potwierdza treść ksiąg wieczystych nr (...) oraz (...), prowadzonych przez Sąd Rejonowy w (...), (...). Natomiast B. P. swój interes prawny do udziału w tym postępowaniu wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa współwłasności działek nr. ew. (...) oraz (...), położonych w miejscowości K., gmina D., co potwierdza treść ksiąg wieczystych nr (...) oraz (...), prowadzonych przez ten sam sąd.

GINB odnosząc się do działek należących do B. P. wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji oraz z analizy danych pochodzących z sytemu internetowego (...) wynika, że projektowana wieża elektrowni wiatrowej EW7 znajduje się w odległości ok. 193 m od granicy z działką nr ew. (...) oraz w odległości ok. 317 m od granicy z działką nr ew. (...). Z kolei wieża elektrowni wiatrowej EW8 znajduje się w odległości ok. 239 m od granicy z działką nr ew. (...), zaś wieża elektrowni wiatrowej EW4 - w odległości ok. 383 m od granicy z działką nr ew. (...). Pozostałe wieże wiatrowe znajdują się w jeszcze większej odległości od ww. działek.

Jednocześnie w stosunku do działek należących do K. S. stwierdzono następujące dane: projektowana wieża elektrowni wiatrowej EW7 znajduje się w odległości ok. 214 m od granicy z działką nr ew. (...) oraz ok. 370 m od granicy z działką nr ew. (...). Z kolei wieża elektrowni wiatrowej EW8 znajduje się w odległości ok. 276 m od granicy z działką nr ew. (...), zaś wieża elektrowni wiatrowej EW4 znajduje się w odległości ok. 303 m od granicy z działką nr ew. (...). Pozostałe wieże wiatrowe znajdują się w jeszcze większej odległości od ww. działek.

Organ wyjaśnił nadto, że wiatrak znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. (...) (znajdujący się na wydruku z systemu internetowej www.geoportal.gov.pl) nie jest objęty kwestionowaną decyzją Starosty S.

W oparciu o powyższe wyliczenia GINB stwierdził, że należące do skarżących działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nie powoduje ona bowiem jakichkolwiek ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działek. W ocenie organu skarżący mogą bez przeszkód zagospodarować działki będące ich własnością, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres wyznaczonego przepisami prawa zagospodarowania.

Organ podkreślił, że skarżący nie wskazali okoliczności uzasadniających ich interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty S. z (...) grudnia 2000 r.

Jednocześnie GINB w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 911/11 wyjaśnił, że w obszarze oddziaływania takiego obiektu jak elektrownia wiatrowa przepisy odrębne nie przewidują żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu związanych z tym obiektem w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie ma więc żadnych podstaw, aby odmiennie interpretować w drodze wykładni rozszerzającej art. 28 ust. 2 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że skarżący nie mogą upatrywać interesu prawnego w przepisach ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961, "ustawa o inwestycjach"). W myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład których wchodzą funkcje mieszkaniowe od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o inwestycjach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy - prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Zdaniem GINB oznacza to, że przez trzy lata od daty wejścia ustawy o inwestycjach w życie nie można skutecznie prawnie twierdzić, że obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej - w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - jest obszar obliczony zgodnie z art. 4 ust. 1. ww. ustawy. Elektrownia wiatrowa bowiem przez trzy lata nie ma negatywnego wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych w odległości mniejszej lub równej od dziesięciokrotności wysokości wiatraka. Innymi słowy, prawa właścicieli takich nieruchomości do zabudowy mieszkalnej lub o funkcji mieszkaniowej nie zostały (aż do upływu 36-miesięcznego okresu) ograniczone. W tej sytuacji nie można przyznać skarżącym legitymacji materialnej, wywodzącej się z przepisów ustawy o inwestycjach.

Interes prawny skarżących w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie wynika również z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. z (...) czerwca 2005 r., Nr (...) albowiem, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1398/10, powoływanie się na przepisy prawa miejscowego (normy planistyczne), które zgodnie z art. 94 Konstytucji są wydawane na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych, nie będzie stanowiło wystarczającej podstawy prawnej do uznania za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Podnoszona przez skarżących argumentacja dotycząca potencjalnych uciążliwości związanych z realizacją spornej inwestycji takich jak hałas i "migotanie cienia" nie może być podstawą do uznania, iż należące do skarżących działki znajdują się w obszarze oddziaływania sporej inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Skarżący mogą skorzystać ze środków prawnych przysługujących im z mocy przepisów prawa cywilnego, które zapewniają ochronę przed różnego rodzaju immisjami (art. 222 § 2 w zw. z art. 144 k.c.).

Podsumowując organ stwierdził, że działki należące do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a tym samym skarżącym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W rezultacie zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia z wniosku skarżących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z (...) grudnia 2000 r. ze względu na brak elementu podmiotowego tego postępowania.

GINB wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Następuję to również w przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia merytoryczne zarzuty odwołań nie mogły zostać poddane ocenie.

Skargę na decyzję GINB wnieśli K. S. i B. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. polegające na uznaniu, że nieruchomości skarżących nie znajdują się w zakresie oddziaływania spornej inwestycji, choć przebiega przez nie linia kablowa dla wyprowadzenia mocy wiatrowej z elektrowni oraz uznanie, że skarżący nie mają interesu prawnego do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z (...) grudnia 2000 r., choć odległość od elektrowni wiatrowych do ich działek jest mniejsza niż 400 m (przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego);

- art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o inwestycjach w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie regulacji wprowadzających zasadę mocy obowiązującej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, przewidujących inwestycje w postaci elektrowni wiatrowych, obowiązujących w dacie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany;

- art. 157 § 2 zdanie drugie w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. polegające na niewszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty S. z urzędu.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy pełnomocnik skarżących przedłożył kopię mapy zasadniczej, obrazującej teren nieruchomości nr. ew. (...) i (...) i wskazał, że kabel SN-15kV, objęty decyzją o pozwoleniu na budowę, przebiega inaczej niż w projekcie budowlanym, tj. przez działki nr. ew. (...), (...), (...), (...) i (...). Podkreślił, że na etapie odwołania informowano GINB o innym położeniu kabla niż wynikającym z projektu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewody Z. Z (...) maja 2018 r., znak (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr (...) z (...) grudnia 2000 r. uznając, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony.

Działki należące do skarżących K. S. i B. P. nie znajdują się bowiem w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej w świetle przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych Tym samym skarżący nie posiadają przymiotu strony uprawniającego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr (...) z (...) grudnia 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. sp. z o.o. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej, składającej się z 7 siłowni wiatrowych położonych w C.: EW2 na działce nr (...), EW3 na działce (...), EW4 na działce nr (...), EW6 na działce (...) i położonych w miejscowości K.: EW7 na działce nr (...), EW8 na działce nr (...), EW9 na działce (...) wraz z liniami kablowymi energetycznymi SN-15Kv dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej do GPZ D. (teren gminy D.) oraz drogami dojazdowymi do siłowni wiatrowych.

W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe.

Decyzja której dotyczyło pozwolenie na budowę została wydana w dniu (...) grudnia 2000 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia (...) maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961 z późn. zm.).

W postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty S. nr (...) z dnia (...) grudnia 2000 r. o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej decyzja jest oceniana pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania.

Przyznanie wnioskodawcom przymiotu strony, a tym samym legitymacji procesowej upoważniającej do wszczęcia postępowania nadzorczego z uwagi na zaistniałą zmianę stanu prawnego nie znajduje racjonalnego uzasadnienia stanowiąc zaprzeczenie gwarancji stron w ramach dokonywanego obrotu prawnego oraz zasady nie działania prawa wstecz.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prezentując w uzasadnieniu decyzji swój pogląd prawny trafnie uwzględnił przepisy intertemporalne zawarte w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961 z późn. zm.).

W szczególności dokonał oceny art. 13 ust. 3, który stanowi, że postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte, a nie zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Posłużenie się przez ustawodawcę w treści tego artykułu zwrotem "w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę" może bowiem wskazywać na szeroki zakres pojęciowy hipotezy tego przepisu, wykraczającej poza postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę.

Zwrot "w przedmiocie pozwolenia" oznaczać może również sprawę prowadzoną w ramach postępowania nadzwyczajnego, którego celem jest przesądzenie o ważności prawnej i pozostawieniu lub usunięciu z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wziął również pod uwagę dyspozycję art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Zgodnie ze wskazanym przepisem postępowania w przedmiocie wydania "(...)", dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Oznacza to, że przez 3 lata od daty wejścia ustawy w życie nie można skutecznie twierdzić, że obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej - w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - jest obszar w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy. Elektrownia wiatrowa bowiem przez ww. 3 lata nie ma negatywnego wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych w odległości mniejszej lub równej od dziesięciokrotnej wysokości wiatraka. Właściciele nieruchomości położonych w takiej odległości mogą bowiem nie tylko wystąpić o wydanie, ale i uzyskać decyzje o warunkach zabudowy.

Analiza ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych prowadzi do wniosku, że generalną (a więc nie tylko w wypadku obszaru oddziaływania inwestycji) wolą ustawodawcy było odsunięcie na 36 miesięcy skutków ustawy w tym zakresie, w jakim skutki te odnoszą się do praw lub obowiązków, wynikających z innych ustaw.

Wbrew zarzutom skarżących z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją ostateczną Starosty S., Nr (...), o pozwoleniu na budowę, nie wynika aby przebieg linii kablowej został zaprojektowany przez działki skarżących. Linie kablowe SN dla wyprowadzenia mocy z zaprojektowanej elektrowni wiatrowej przebiegają bowiem w działkach dojazdowych do elektrowni.

Podczas rozprawy pełnomocnik skarżących przedłożył kopię mapy zasadniczej, obrazującej teren nieruchomości nr. ew. (...) i (...) i wskazał, że kabel SN-15kV, objęty decyzją o pozwoleniu na budowę, przebiega inaczej niż w projekcie budowlanym, tj. przez działki nr. ew. (...), (...), (...), (...) i (...).

Wybudowanie kabla SN-15kV niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym nie powoduje, że skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu nadzorczym.

Do organów nadzoru budowlanego należy sprawa odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę.

GINB trafnie wskazał, że podnoszona przez skarżących argumentacja dotycząca potencjalnych uciążliwości związanych z realizacją spornej inwestycji takich jak hałas i "migotanie cienia" nie może być podstawą do uznania, iż należące do skarżących działki znajdują się w obszarze oddziaływania sporej inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w ich zagospodarowaniu.

Na nieruchomościach, na których zlokalizowano wieże elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu przyjęte Uchwałą Nr (...) Rady Gminy D. z dnia (...) sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy D., części miejscowości C. i K. Elektrownie wiatrowe zostały zlokalizowane zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Z. Nr (...), poz. (...)). Natomiast wskazane działki wnioskodawców położone są na terenach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr (...) Rady Gminy D. z dnia (...) czerwca 2005 r. w sprawie Gminy D. z dnia (...) czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem wskazanych działek.

Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego działki nr (...), (...), (...), (...), obręb K., stanowią tereny produkcji rolnej - oznaczone symbolem RO -1. Również, zgodnie z Wypisem z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę S., działki te stanowią użytek rolny. Wobec powyższego brak podstaw do uznania właścicieli tych działek za strony postępowania.

Interes prawny skarżących w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr (...) z (...) grudnia 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. sp. z o.o. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej nie wynika również z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. z (...) czerwca 2005 r., Nr (...) albowiem, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1398/10, powoływanie się na przepisy prawa miejscowego (normy planistyczne), które zgodnie z art. 94 Konstytucji są wydawane na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych, nie będzie stanowiło wystarczającej podstawy prawnej do uznania za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.