VII SA/Wa 1403/17, Zakres kontroli decyzji lub postanowienia dokonywanej przez sądy administracyjne. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2417890

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2017 r. VII SA/Wa 1403/17 Zakres kontroli decyzji lub postanowienia dokonywanej przez sądy administracyjne.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz.

Sędziowie WSA: Tadeusz Nowak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G. O. i M. O. - wspólników spółki cywilnej P. M. i G. O. s.c. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia (...) kwietnia 2017 r. znak (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Rzecznik Praw Pacjenta decyzją z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...), na podstawie art. 69 w związku z art. 65, art. 70, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r. poz. 159 z późn. zm.), dalej również ustawa, w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 19 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a. nałożył na G. O. oraz M. O., prowadzących działalność gospodarczą pod firmą: "P. s.c." w W., kartę pieniężną w wysokości 15 120 (słownie: piętnaście tysięcy sto dwadzieścia) złotych, płatną do budżetu państwa za nieprzekazanie na żądanie Rzecznika Praw Pacjenta informacji w zakresie okresu wytworzenia zniszczonej dokumentacji medycznej oraz regulaminu organizacyjnego Przychodni.

Ww. decyzją Rzecznik Praw Pacjenta w pkt 2 umorzył postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Przychodnię w zakresie nieprzekazania innych informacji oraz dokumentów niż wskazane w pkt 1 sentencji niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Rzecznik Praw Pacjenta wyjaśnił, że wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na G. O. oraz M. O. w związku z nieprzekazaniem informacji oraz dokumentacji w toku postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Zdaniem Rzecznika Przychodnia nie przekazała wyjaśnień i dokumentów, o które Rzecznik Praw Pacjenta występował pismem z dnia 16 grudnia 2016 r. i pismem z dnia 16 stycznia 2017 r.

Rzecznik Praw Pacjenta, postanowieniem z dnia (...) grudnia 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez Przychodnię. Pismem z dnia 16 grudnia 2016 r. Rzecznik Praw Pacjenta, zażądał przesłania przez Przychodnię pisemnych informacji i wyjaśnień dotyczących:

ilości złożonych wniosków w Przychodni o udostępnienie oryginałów dokumentacji medycznej w trybie art. 27 pkt 3 ustawy w okresie od 1 stycznia 2015 r. do dnia udzielenia odpowiedzi;

ilości odmów udostępnienia oryginałów dokumentacji medycznej w okresie od 1 stycznia 2015 r. do dnia udzielenia odpowiedzi, z podaniem ich przyczyn oraz podmiotów, którym nie udostępniono dokumentacji medycznej;

ilości zniszczonych kart dokumentacji medycznej wraz z podaniem okresów w jakich została ona wytworzona.

Dodatkowo w powyższym piśmie poproszono o przesłanie:

poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu ustanawiającego procedurę wewnętrzną obowiązującą w Przychodni w zakresie udostępniania dokumentacji medycznej, wraz ze wszystkimi dokonanymi zmianami w treści tego dokumentu w okresie od 1 stycznia 2015 r.; poświadczonego za zgodność z oryginałem kopii Regulaminu Organizacyjnego Przychodni wraz ze wszystkimi dokonanymi zmianami w treści tego dokumentu w okresie od 1 stycznia 2015 r.; kopii wszystkich wniosków o udostępnienie dokumentacji medycznej złożonych w Przychodni w okresie od 1 stycznia 2015 r. do dnia udzielenia odpowiedni na niniejsze pismo oraz kopii wszystkich odmów udostępnienia dokumentacji medycznej w tym okresie.

Pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. Rzecznik Praw Pacjenta ponowił swoją prośbę przekazania ww. informacji i dokumentów.

Rzecznik wyjaśnił, że pomimo wystosowania, w ramach wszczętego postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, dwukrotnego żądania przekazania informacji w zakresie okresów w jakich została wytworzona zniszczona dokumentacja medyczna, nie została ona przekazana. Również w piśmie z dnia 3 marca 2017 r. G. O. nie przekazał ww. informacji. Przychodnia nie udzieliła również żadnych wyjaśnień czy ww. informacja jest w jej posiadaniu. Nie ma więc żadnych dowodów na okoliczność, iż Przychodnia nie wiedziała z jakiego okresu zniszczono dokumentację medyczną.

Ponadto Rzecznik wyjaśnił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że Przychodnia nie przekazała Regulaminu Organizacyjnego pomimo wystosowania do niej dwukrotnego żądania przez Rzecznika Praw Pacjenta w toku ww. postępowania. Bezzasadne jest twierdzenie Pana G. O. jakoby: "regulamin organizacyjny był przedstawiony Rzecznikowi przy sprawie (...) (...)". W aktach postępowania nr (...) nie znajduje się Regulamin Organizacyjny Przychodni. Powyższa informacja o okresie wytworzenia zniszczonej dokumentacji medycznej oraz Regulamin Organizacyjny Przychodni dotyczyły okoliczności stosowania praktyk, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż mają charakter praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Pozyskanie powyższych informacji i dokumentów jest konieczne do zakończenia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Postępowanie to bowiem zostało wszczęte w zakresie naruszenia prawa pacjentów do dokumentacji medycznej. Ponadto Przychodnia była informowana w pismach kierowanych przez organ, że w przypadku nieprzekazania na jego żądanie dokumentów oraz informacji, Rzecznik Praw Pacjenta nakłada, w drodze decyzji, na podmiot, do którego skierowano żądanie, karę pieniężną do wysokości 50 000 złotych. Jednocześnie kierowane przez Rzecznika Praw Pacjenta wezwania w toku ww. postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów zawierały wszystkie elementy, o których mowa w art. 61 ust. 2 ustawy.

Ustalając dla Przychodni wymiar kary pieniężnej, Rzecznik Praw Pacjenta uznał stopień naruszenia przepisów ustawy określono jako poważny.

Uznał za zasadną karę pieniężną w wysokości 15 120 złotych która mieści się w granicach wyznaczonych przez dyspozycję art. 69 ustawy (maksymalnie 50 000,00 zł). Ponadto wskazał, że orzeczona kara stanowi 30,24% kary maksymalnej, jaką może nałożyć w przedmiotowym postępowaniu Rzecznik Praw Pacjenta. Jednocześnie stanowi ona ok. 0,49% przychodu z tytułu realizacji umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, osiągniętego przez Przychodnię za 2016 r.

Orzeczona kara powinna - w ocenie Rzecznika Praw Pacjenta - pełnić funkcję represyjną, gdyż organ nie może sprawnie przeprowadzić i zakończyć postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Z drugiej strony należy też podkreślić wymiar wychowawczy zastosowanego środka oraz wyrazić nadzieję, że odniesie on spodziewany skutek w postaci przekazania żądanej informacji oraz dokumentu.

M. O. i G. O. zaskarżyli decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w całości.

Skarżący zarzucili jej naruszenie: art. 69 w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o prawach pacjenta - poprzez nałożenie kary pieniężnej za niedostarczenie informacji i dokumentów, które w świetle stanu sprawy głównej (to jest o naruszenia zbiorowych praw pacjentów) na datę wydania zaskarżonej decyzji nie mają żadnego znaczenia dowodowego dla wyniku postępowania w sprawie o naruszanie zbiorowych praw pacjentów; art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 65 ustawy - poprzez wydanie decyzji bez wskazania podstawy prawnej dla nałożenia kary pieniężnej na skarżących; art. 124 § 1 k.p.a. oraz art. 6 oraz art. 9 k.p.a. - poprzez wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania, w ramach którego organ żądał dokumentów i informacji skutek czego wydał zaskarżoną decyzje o nałożeniu kary - bez wskazania podstawy prawnej i bez poinformowania strony o przyczynach i kierunku wszczętego postępowania; art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 65 ustawy poprzez naruszenie obowiązku działania na podstawie i w granicach prawa, obowiązku chronienia interesu społecznego, ale i słusznego interesu skarżących jako strony, obowiązków w zakresie informowania strony i przekonywania, takiego prowadzenia postępowania, które pogłębiałoby zaufanie obywateli do organów państwa, rzetelnego postępowania dowodowego, w tym poprzez błędną ocenę zgromadzonego w dacie orzekania w sprawie materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że żądane przez organ informacje o okresie wytworzenia dokumentacji oraz żądany regulamin organizacyjny mają jakiekolwiek znaczenie dla ustalenia czy poprzez digitalizację dokumentacji medycznej jakikolwiek pacjent doznał naruszenia swoich pra dostępie do jego dokumentacji;

W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 j.t. z późn. zm.), dalej p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dot. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Strony miały zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania, były poinformowane o jego wszczęciu, możliwości wypowiedzenia się i wnoszenia uwag i zastrzeżeń, korzystały z tego prawa wnosząc swoje uwagi i wątpliwości, a organy odnosiły się do nich w swoich decyzjach. Skarżący nie wykazali, by naruszenie art. 6, 7, 8, 9 i 11 k.p.a. miało w sprawie miejsce, biorąc pod uwagę zarówno zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jak i szczegółowe uzasadnienie przedstawiające przebieg postępowania i motywy rozstrzygnięcia z podaniem postawy prawnej. Zatem również zarzut stron dotyczący naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów postępowania w tym art. 7 i 77 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji przedstawiające przebieg postępowania jednoznacznie wykazało, że w sprawie spełnione zostały przesłanki określone przepisem art. 69 ustawy. Podkreślić należy, że treść tego przepisu brzmi jednoznacznie. "W przypadku nieprzekazania na żądanie Rzecznika dokumentów oraz informacji, o których mowa w art. 61, Rzecznik nakłada, w drodze decyzji, na podmiot, do którego skierowano żądanie, karę pieniężną do wysokości 50 000 złotych." Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy w postępowaniu w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów Rzecznik ma prawo żądać przedstawienia dokumentów oraz wszelkich informacji dotyczących okoliczności stosowania praktyk, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż mają charakter praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania żądania.

Rzecznik żądał przedstawienia informacji w zakresie okresu wytworzenia zniszczonej dokumentacji medycznej oraz regulaminu organizacyjnego Przychodni i pouczał sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd.

W celu ustalenia stanu faktycznego sprawy Organ na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.p. wystąpił do Skarżących już w pierwszym piśmie o przekazanie m.in. poświadczonego za zgodność z oryginałem kopii Regulaminu Organizacyjnego Przychodni należącej do Skarżących oraz udzielenie informacji o okresie w jakim została wytworzona zniszczona dokumentacja medyczna. Niestety pomimo monitu - informacja ta nie została przekazana do Biura Rzecznika Praw Pacjenta. W zakresie żądania przekazania Regulaminu Organizacyjnego - Skarżący ograniczył się jedynie do wskazania nr sprawy (...), do której miał on być rzekomo dołączony. Po analizie akt sprawy (...), ustalono, że brak w nich jest ww. regulaminu. Należy również dodać, że akta ww. sprawy zostały przekazane do postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego wyrokiem z dnia 29 czerwca 2015 r. (sygn. akt VII SA/Wa 787/15).

Wobec powyższego przepis art. 69 ustawy obligował Rzecznika Praw Pacjenta do nałożenia na Skarżących kary pieniężnej.

Reasumując, Sąd stwierdza, iż brak jest podstaw by uwzględnić skargę bowiem sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.