VII SA/Wa 128/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3081898

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. VII SA/Wa 128/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Tomasz Stawecki, Grzegorz Antas.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej legalności użytkowania budynku oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2019 r., Nr (...), znak: (...),(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "(...) WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla (...) (dalej: "PINB dla (...)", "organ I instancji") z (...) czerwca 2019 r., nr (...), umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej legalności użytkowania budynku na cele szkoły podstawowej z oddziałami integracyjnymi, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu (...) grudnia 2018 r. do siedziby PINB dla (...) wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...), w którym - z uwagi na wielokrotne interwencje R. S. - zwrócono się z prośba o przeprowadzenie kontroli budynku przedszkolnego znajdującego się na terenie działek nr ew. (...), obręb (...) przy ul. (...) w (...). W dniu 27 lutego 2019 r. przedstawiciel organu przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku. W ich trakcie ustalono, że na terenie kontrolowanej nieruchomości znajduje się budynek niepodpiwniczony, posiadający dwie kondygnacje nadziemne. Budynek użytkowany jest jako szkoła podstawowa nr (...) z oddziałami integracyjnymi. W trakcie oględzin stwierdzono, że układ pomieszczeń jest zgodny z zatwierdzoną dokumentacją projektową. Na poziomie parteru sala nr (...), a na I piętrze sale nr (...) są użytkowane na cele oddziałów przedszkolnych "0". Po przeprowadzonej kontroli PINB dla (...) postanowieniem z (...) marca 2019 r. nałożył na A. O. i R. O. (dalej: "inwestorzy") obowiązek przedłożenia oceny technicznej, z której wynikać będzie czy prowadzenie szkoły w budynku przeznaczonym na oddziały przedszkolne znajdującym się na terenie działek nr ew. (...), obręb (...) przy ul. (...) w (...) powoduje zmianę warunków wynikających z art. 5 Prawo budowlane. W odpowiedzi inwestorzy przedłożyli ocenę techniczną opracowaną w dniu (...) kwietnia 2019 r.

Po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy PINB dla (...) decyzją z (...) czerwca 2019 r. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej legalności użytkowania omawianego budynku. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniósł R. S., zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie i nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia oceny technicznej, podczas gdy w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania części obiektu bez wymaganego zgłoszenia. Jednocześnie podniósł, że organ w sposób niewyczerpujący zebrał materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania (...) WINB decyzją z (...) grudnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie PINB dla (...).

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzją nr (...) z (...) kwietnia 2013 r. Prezydent (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku usługowego znajdującego się na terenie działek ewidencyjnych nr (...) oraz (...), obręb (...), w celu zmiany sposobu użytkowania na oddziały przedszkolne. Następnie decyzją nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. PINB dla (...) udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części obiektu - budynku oddziałów przedszkolnych, powstałego w wyniku i zmiany sposobu użytkowania na podstawie powyższej decyzji Prezydenta (...). Następnie, w wyniku przeprowadzonych w dniu 27 lutego 2019 r. oględzin ustalono, że na terenie omawianej nieruchomości znajduje się dwukondygnacyjny budynek, który użytkowany jest jako szkoła podstawowa z oddziałami integracyjnymi. W trakcie czynności stwierdzono, że układ pomieszczeń w budynku zgodny jest z zatwierdzoną dokumentacją projektową.

Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew twierdzeniom R. S., na gruncie badanej sprawy nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, co uzasadniałoby zastosowanie procedury określonej w art. 71 Prawa budowlanego. Prowadzenie bowiem szkoły w przedmiotowym budynku przeznaczonym na oddziały przedszkolne nie spowodowało zmiany warunków wynikających z art. 5 Prawa budowlanego, co znalazło swoje potwierdzenie w przedłożonej przy piśmie z dnia 9 maja 2019 r. ocenie technicznej opracowanej w dniu (...) kwietnia 2019 r. Ocena ta została poprzedzona przeprowadzeniem wizji lokalnej oraz analizą technicznej dokumentacji projektowej budynku. Autor opracowania dokonując oceny stanu technicznego poszczególnych elementów konstrukcji budynku przy funkcji przedszkola z klasami szkolnymi wskazał, że nie posiadają one ujemnych symptomów świadczących o nieprawidłowej pracy tych elementów składowych na pracę całej konstrukcji, które mogą nadal bezpiecznie pracować podczas dalszej eksploatacji. Oceniając zaś nośność i stateczność konstrukcji autor opracowania doszedł do wniosku, że obecny jej stan po wprowadzeniu dodatkowej funkcji klas szkolnych w budynku przedszkola nie zmienia jego dotychczasowych warunków nośności i użytkowalności, co pozwala na dalsze, bezpieczne eksploatowanie przedmiotowego budynku. W dalszej kolejności wskazano, że sporny budynek ze względu na swoją funkcję przedszkolną i szkolną zaliczony został do kategorii zagrożenia ludzi ZL II, a jako dwukondygnacyjne przedszkole posiada wymaganą klasę odporności pożarowej "C", zaś wszystkie elementy konstrukcji spełniają normę NrO. Z oceny technicznej wynika także, że strefy ogniowe i oddzielenia przeciwpożarowe przy obecnej funkcji szkolno-przedszkolnej posiadają wszystkie prawidłowe parametry i spełnione są warunki dla dalszej bezpiecznej eksploatacji budynku. Autor oceny wyjaśnił ponadto, że budynek, który spełnia obecnie funkcję o nazwie oddziały przedszkolne z klasami szkolnymi przy szkole podstawowej kwalifikuje go do kategorii zagrożenia ludzi ZL II w jednej strefie pożarowej. Część budynku, gdzie odbywają się obecnie zajęcia klas "zerowych" kwalifikuje te pomieszczenia do kategorii zagrożenia ludzi ZLIII. W związku ze zmianą funkcji na szkolno-przedszkolną wewnątrz pomieszczeń nadal znajdują się dzieci w wieku przedszkolnym, które rozmieszczone są w tej samej strefie pożarowej, dlatego nie ma podstaw dla zmiany kategorii zagrożenia dla ludzi i przedmiotowy budynek nadal zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL II. Co więcej, warunki ewakuacji przeciwpożarowej przy nowej funkcji szkolno-przedszkolnej w budynku mogą odbywać się bezpiecznie i posiadają wszystkie prawidłowe parametry do dalszej bezpiecznej eksploatacji. Oceniając zaś warunki zdrowotne i higieniczne podkreślono, że przy obecnej nowej funkcji budynku opisywane warunki spełniają wszystkie parametry bezpiecznej i prawidłowej eksploatacji. Budynek przedszkola z klasami szkolnymi wyposażony został m.in. w sanitariaty dostępne w każdej sali zabaw, miski ustępowe i umywalki montowane na niższych wysokościach odpowiednie dla dzieci. Sale i klasy wyposażone zostały w pomieszczenia socjalne, pomieszczenie gospodarcze oraz wyposażone w podwójne umywalki i dwie ubikacje dla dzieci niezależnie od WC dla dorosłych i personelu. W ocenie autora budynek przedszkola ze szkolnymi klasami lekcyjnymi posiada odpowiednią ochronę przed hałasem. W podsumowaniu stwierdzono w sposób jednoznaczny, że prowadzenie oddziałów szkolnych w budynku przeznaczonym na oddziały przedszkolne znajdującym się na terenie działek nr ew. (...) obręb (...) przy ul. (...) w (...) nie powoduje żadnych zmian w sposobie użytkowania i spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 5 Prawa budowlanego dla budynków szkolnych oznaczonych kategorią obiektu nr IX.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia (...) WINB stwierdził, że pomieszczenia znajdujące się w budynku przy ul. (...) w (...) nie zmieniły swojego charakteru. Służą one bowiem w dalszym ciągu celom prowadzenia zajęć edukacyjnych dla dzieci, a więc mają zbieżną funkcję związaną z zaspokajaniem potrzeb oświatowych. Organ II instancji dodał, że prawidłowość funkcjonowania omawianego budynku potwierdziła również okresowa roczna kontrola stanu technicznego z października 2018 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w całości lub w części rozumie się w szczególności podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, czy mające wpływ na obciążenie konstrukcji budynku. Oznacza to, że ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego mamy do czynienia wówczas, gdy mają zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, czy mające wpływ na obciążenie konstrukcji budynku, niż normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania. Biorąc pod uwagę wskazaną wyżej okoliczność, (...) WINB stwierdził, że żadna w odniesieniu do spornego obiektu nie wskazano konieczności wykonania jakichkolwiek robót budowlanych.

Dodatkowo wojewódzki organ nadzoru budowlanego podniósł, że jeżeli strona postępowania nie zgadza się ze stwierdzeniami zawartymi w sporządzonej ocenie technicznej, kwestionując zawarte w niej twierdzenia mogła zlecić wykonanie stosownego opracowania, które podważyłoby ustalenia zawarte w załączonej do akt dokumentacji. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania, że twierdzenia zawarte w przedstawionym opracowaniu technicznym nie odpowiadają stanowi faktycznemu.

Po przeanalizowaniu okoliczności niniejszej sprawy organ odwoławczy uznał, że z uwagi na brak dokonania zmiany w użytkowaniu spornego obiektu budowlanego, organ powiatowy zasadnie wskazał na brak podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w powyższym zakresie. Uprawniało to zatem PINB dla (...) do wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania (...) WINB wskazał, że kwestia hałasu dobiegającego z przedmiotowego budynku powinna być rozstrzygana na gruncie prawa cywilnego. Sytuację bowiem, w której właściciel korzystający ze swojej nieruchomości oddziałuje niekorzystnie na nieruchomości sąsiednie normuje przepis art. 144 k.c. W związku z powyższym problem dotyczący występującego hałasu, który w sposób negatywny oddziałuje na nieruchomość R. S. należy rozstrzygać przed sądem powszechnym, nie zaś organem nadzoru budowlanego. Ponadto, kwestia prawidłowości oraz zasadności wydania przez organ powiatowy postanowienia nr (...) z dnia (...) marca 2019 r., którym nałożono obowiązek przedłożenia opisanej w nim oceny technicznej nie była kwestionowana przez złożenie od niego odpowiedniego środka zaskarżenia. Stąd też organ wojewódzki nie znalazł podstaw dla wypowiadania się w powyższym zakresie w ramach badanej sprawy administracyjnej.

Skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. S., zarzucając organowi:

- naruszenie § 11 ust. 5 pkt 1, § 7 pkt 7, 8 i 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez usytuowanie budynku przedszkola wraz z oddziałami szkolnymi w miejscu, gdzie powinny funkcjonować lokale usługowe,

- pozbawienia skarżącego statusu strony postępowania,

- skierowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia do P. O., niebędącego stroną postępowania,

- brak wykazania w kwestionowanej decyzji prawa do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr (...) z dnia (...) grudnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji z dnia (...) czerwca 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej legalności użytkowania budynku znajdującego się na terenie działek nr ew. (...) obręb (...) przy ul. (...) w (...), na cele szkoły podstawowej z oddziałami integracyjnymi.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.).

Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy.

Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że decyzja organu odwoławczego znajduje oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a i została poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym z zachowaniem reguł wynikających z art. 7 i 77 k.p.a.

Na wstępie należy podkreślić, że decyzją nr (...) z (...) kwietnia 2013 r. Prezydent (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku usługowego znajdującego się na terenie działek ewidencyjnych nr (...) oraz (...), obręb (...), w celu zmiany sposobu użytkowania na oddziały przedszkolne. Następnie decyzją nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. PINB dla (...) udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części obiektu - budynku oddziałów przedszkolnych, powstałego w wyniku i zmiany sposobu użytkowania na podstawie powyższej decyzji Prezydenta (...).

Obie te decyzję pozostają w obie prawnym korzystając z waloru ostateczności i prawomocności.

Wskazać wiec trzeba, że wbrew oczekiwaniu skarżącego, przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej było wyłącznie ustalenie przez organy nadzoru budowlanego czy doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku z użytkowania oddziałów przedszkolnych na szkołę podstawową z oddziałami przedszkolnymi. Podczas czynności kontrolnych przedstawicieli PINB ustalono, że budynek użytkowany jest jako szkoła podstawowa nr (...) z oddziałami integracyjnymi. Stwierdzono, że układ pomieszczeń jest zgodny z zatwierdzoną dokumentacją projektową. Na poziomie parteru sala nr (...), a na I piętrze sale nr (...) są użytkowane na cele oddziałów przedszkolnych "0".

Użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem jest traktowane przez prawo budowlane jako obowiązek właściciela lub zarządcy. Powyższe wynika z art. 61 Prawa budowlanego. Naruszenie tego przepisu jest naruszeniem porządku prawnego w budownictwie, wymagającym obligatoryjnego zastosowania przez właściwy organ środków mających na celu likwidację tego stanu.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (architektoniczno-budowlanemu).

Dokonując wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, należy odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 540/14, zgodnie z którym zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest podjęcie w nim takiej działalności, do której mają po prostu zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania. Za trafnością tej interpretacji przemawia sposób sformułowania przepisu, a także jego istota. Przyjęta bowiem przez ustawodawcę formuła "podjęcie działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego.." itp.) (w przeciwieństwie do formuły, np, "podjęcie działalności zwiększającej ryzyko pożarowe") wskazuje na zamierzone odwołanie się ustawodawcy do pewnych norm ("warunków"), które mogą mieć zastosowanie do nowo podjętej działalności. Należy też pamiętać, że celem reglamentacji prawa budowlanego jest zapewnienie zgodności obiektów budowlanych z przepisami (por. art. 4 Prawa budowlanego). Zasadne jest zatem reglamentowanie nowego sposobu użytkowania obiektu ze względu na podjęcie działalności, do której mają zastosowanie inne (względem dotychczasowego sposobu użytkowania) normy wynikające z przepisów prawa - z reguły z zakresu bezpieczeństwa, czy techniczne.

Z powyższego wynika wyraźnie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, związanej z jego użytkowaniem, wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi lub jego części, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania (vide wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 748/18).

Wykonując obowiązek nałożony przez organ postanowieniem z dnia (...) marca 2019 r., inwestorzy w dniu 30 kwietnia 2019 r. przedłożyli ocenę techniczną autorstwa inż. B. K., sporządzoną po przeprowadzeniu wizji lokalnej oraz analizie dokumentacji technicznej przedmiotowego budynku, z której w sposób jednoznaczny wynika, że wprowadzenie dodatkowej funkcji klas szkolnych w budynku przedszkola nie zmienia jego dotychczasowych warunków nośności i użytkowalności, co pozwala na dalsze, bezpieczne eksploatowanie przedmiotowego budynku. Nadto nie ma podstaw dla zmiany kategorii zagrożenia dla ludzi i przedmiotowy budynek nadal zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL II. Warunki ewakuacji przeciwpożarowej przy nowej funkcji szkolno-przedszkolnej w budynku mogą odbywać się bezpiecznie i posiadają wszystkie prawidłowe parametry do dalszej bezpiecznej eksploatacji. Oceniając zaś warunki zdrowotne i higieniczne podkreślono, że przy obecnej nowej funkcji budynku opisywane warunki spełniają wszystkie parametry bezpiecznej i prawidłowej eksploatacji.

Konkludując autor oceny technicznej w sposób jednoznaczny stwierdził, że prowadzenie oddziałów szkolnych w budynku przeznaczonym na oddziały przedszkolne znajdującym się na terenie działek nr ew. (...) obręb (...) przy ul. (...) w (...) nie powoduje żadnych zmian w sposobie użytkowania i spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 5 Prawa budowlanego dla budynków szkolnych oznaczonych kategorią obiektu nr IX.

Skoro z niepodważonych ustaleń organów wynika, że nie doszło do zmian z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnego, higieniczno-sanitarnego, ochrony środowiska, czy mającego wpływ na obciążenie konstrukcji budynku, uprawnione jest twierdzenie, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, a to w konsekwencji potwierdza stanowisko o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie legalności użytkowania przedmiotowego budynku.

W odpowiedzi na zarzuty skargi w pierwszej kolejności należy wskazać, że jedynie zmiana sposobu użytkowania wymagałaby od organów zbadania zgodności z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro sposób użytkowania pozostaje w zgodzie z ostateczną decyzją PINB Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części obiektu - budynku oddziałów przedszkolnych, organ nie miał prawa ponownego badania zgodności sposobu użytkowania z miejscowym planem.

Należy także podzielić stanowisko organu, że kwestie dotyczący immisji w tym występującego hałasu, należy rozstrzygać przed sądem powszechnym, nie zaś organem nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy zauważył także, że w toczącym się przed organem I instancji postępowaniu pominięto jednego ze współwłaścicieli działek nr ew. (...) - R. O., więc doręczył mu zawiadomienie o toczącym się postępowaniu. Jednak skarżący nie może skutecznie powoływać się na naruszenie przepisów postępowania w tym względzie, należą one bowiem do wyłącznej kompetencji R. O.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.