Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1640215

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 30 grudnia 2014 r.
VII SA/Wa 1267/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Miron, Elżbieta Zielińska-Śpiewak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania rozbiórki

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2013 r.;

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. (...) Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) dalej Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania S. B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...)- 01-2014 r., Nr (...), znak: (...) w przedmiocie nałożenia na S. B. obowiązku wykonania rozbiórki budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, wymiarach 4,40 x 7,30m, parterowego z dachem jednospadkowym zrealizowanego samowolnie na działce nr geod. (...) i (...) w miejscowości (...), gm. (...).

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z dnia (...)-06-2013 r., Nr (...), znak: (...) wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, parterowego z dachem jednospadkowym o wymiarach 7,30 m x 4,40 m realizowanego samowolnie na działkach nr (...),(...) położonych w miejscowości (...) gm. (...). Ww. postanowieniem nałożono na S.B. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni dokumentów o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., projektu zagospodarowania działek nr (...) i (...) położonych w miejscowości (...) gm. (...) a także ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Następnie decyzją z dnia (...)-01-2014 r., Nr (...), znak: (...) wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ I instancji nakazał S. B. wykonanie rozbiórki budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, wymiarach 4,40 x 7,30m, parterowego z dachem jednospadkowym zrealizowanego samowolnie na działce nr geod. (...) i (...) w miejscowości (...), gm. (...).

Organ odwoławczy stwierdził, ze bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt samowolnego tj. bez wcześniejszego dokonania zgłoszenia zamiaru realizacji obiektu wykonania budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, wymiarach 4,40 x 7,30m, parterowego z dachem jednospadkowym na działce nr geod. (...) i (...) w miejscowości (...), gm. (...). Jak wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 1it a ustawy Prawo budowlane z 1994 r. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Budowa obiektów o takiej charakterystyce stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W toku uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez (...) WINB ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach powierzchni zabudowy nie przekraczającej 35 m2 i o rozpiętości konstrukcji 4,40 m zrealizowany jest na terenie działek mającej cechy zabudowy zagrodowej (na terenie siedliska inwestora znajdują się także m.in. budynek mieszkalny, obora, płyta gnojowa ze zbiornikiem na gnojówkę i otwarty zbiornik na gnojownicę) a zatem winien podlegać jurysdykcji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

W ocenie (...) WINB w niniejszej sprawie PINB w (...) prawidłowo wdrożył procedurę zmierzającą do legalizacji przedmiotowej inwestycji w oparciu o cytowany wyżej przepis art. 49b ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że S. B. był zobowiązany do przedłożenia stosownych dokumentów umożliwiających przeprowadzenie procedury legalizacyjnej przedmiotowej samowoli budowlanej, ale ich nie przedstawił. Termin na przedłożenie powyższych dokumentów był zdaniem (...) WINB wystarczający do ich skompletowania.

Powyższe w ocenie (...) WINB musiało skutkować orzeczeniem przez organ I instancji obowiązku rozbiórki ww. obiektu i w konsekwencji prowadzi do utrzymania w mocy przez (...) WINB decyzji PINB w (...) objętej odwołaniem Pana S. B.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

W sprawie niniejszej tego rodzaju uchybienia wystąpiły co czyni skargę uzasadnioną.

Organ I instancji orzekał w sprawie na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), w odniesieniu do obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. W sprawie bezsporne jest, że skarżący, bez wcześniejszego dokonania zgłoszenia wybudował budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej, wymiarach 4,40 x 7,30m, parterowy z dachem jednospadkowym na działce nr geod. (...) i (...) w miejscowości (...), gm. (...). Jak wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 1it a ustawy Prawo budowlane z 1994 r. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Budowa obiektów o takiej charakterystyce stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W toku uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez (...) WINB ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach powierzchni zabudowy nie przekraczającej 35 m2 i o rozpiętości konstrukcji 4,40 m zrealizowany jest na terenie działek mającej cechy zabudowy zagrodowej (na terenie siedliska inwestora znajdują się także m.in. budynek mieszkalny, obora, płyta gnojowa ze zbiornikiem na gnojówkę i otwarty zbiornik na gnojownicę) a zatem winien podlegać jurysdykcji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że PINB w (...) powinien wdrożyć procedurę zmierzającą do legalizacji przedmiotowej inwestycji w oparciu o cytowany wyżej przepis art. 49b ustawy Prawo budowlane. Jednakże zdaniem Sądu przedwczesne było wydanie decyzji z dnia (...)-01-2014 r., Nr (...), znak: (...) nakazującej S. B. na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane wykonanie rozbiórki ww. budynku gospodarczego mimo, że S. B. nie przedstawił we wskazanym przez organ terminie niezbędnych do legalizacji dokumentów, organ I instancji, który postanowieniem z dnia (...)-06-2013 r., Nr (...), znak: (...) wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nałożył na S. B. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni dokumentów o których mowa w art. 30 ust. 2., projektu zagospodarowania działek nr (...) i (...) położonych w miejscowości (...) gm. (...) a także ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - po pierwsze nie sprecyzował jakie dokumenty winien przedłożyć skarżący, po drugie nie uwzględnił faktu, iż uzyskanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w terminie 1 miesiąca w sytuacji, gdy jeden z uczestników postępowania kwestionuje tę decyzji było niewykonalne. Nadmienić należy, że skarżący wystąpił o warunki zabudowy w dniu 1 lipca 2013 r. i uzyskał je w dniu 12 września 2013 r. - Wójt Gminy (...) wydał decyzję nr (...) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce skarżącego.

Biorąc powyższe pod uwagę, jak również to, że postanowienie było skierowane do osoby niestykającej się na co dzień z prawem i mogło budzić szereg wątpliwości, to nie można stwierdzić, że organ działał z poszanowanie zasady wyrażonej w art. 7 i 8 k.p.a. i podejmował wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie nie tylko interes społeczny ale również interes obywatela.

Powyższe ustalenia Sądu wskazują na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, która jak wykazano wyżej była co najmniej przedwczesna. Sąd zauważa, iż postępowanie dowodowe organu winno prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w tym celu całego materiału dowodowego, tj. dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów (art. 77 § 1 k.p.a.). Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ winien natomiast dokonać w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zauważa też, że dopiero na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ administracyjny może dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi postępowanie legalizacyjne dając skarżącemu szansę na przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego.

Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.