Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073540

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 1 marca 2016 r.
VII SA/Wa 1263/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Bogusław Cieśla, Krystyna Tomaszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. L. i L. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2015 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. ((...)), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. L. i L. L. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2014 r. ((...)) odmawiającą stwierdzenia na wniosek pp. L. nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...).10.2007 r. ((...)) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce z o.o. (...)"(...)" z siedzibą w (...) pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej dla wsi: (...), (...), (...), (...), (...), gm. (...)), w części dotyczącej działki nr (...) obręb (...).

Organ odwoławczy, powołując się na wyrok NSA z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 346/05, wyjaśnił, że odnośnie inwestycji liniowych, jeżeli postępowanie nieważnościowe wszczęto na żądanie strony, to jego zakres musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy (art. 28 k.p.a.), czyli może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego wnioskodawcy.

W konsekwencji organ stwierdził, że pp. L. posiadają interes w kwestionowaniu decyzji Starosty (...) z dnia (...).10.2007 r. wyłącznie w zakresie działki nr (...), której są właścicielami (KW Nr (...)).

Organ następnie wyjaśnił charakter postępowania nieważnościowego, podkreślając, że jest to postępowanie ograniczone wyłącznie do oceny decyzji w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowanym orzeczeniem.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wg stanu na dzień 16 października 2007 r. może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak wynika z akt sprawy, inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane m.in. działką nr (...). Ponadto, inwestor złożył decyzję Burmistrza (...) z dnia (...).02.2007 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która obejmuje m.in. działkę nr (...).

Nie doszło zatem do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom.

Dalej organ podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody a realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W tej sprawie w związku z brakiem miejscowego planu inwestor był obowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 54 pkt 3 ww. ustawy w takiej decyzji określa się linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Przed wydaniem decyzji z dnia (...).10.2007 r. organ winien był zatem ocenić zgodność zamierzenia z decyzją Burmistrza (...) z dnia (...).02.2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt projektowana sieć kanalizacji sanitarnej na działce nr (...) zlokalizowana jest poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji określonymi w ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ stwierdził, że pomimo, iż decyzja Starosty (...) została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, to jednak naruszenie to nie może być zakwalifikowane, jako rażące.

W tym miejscu organ wyjaśnił pojęcie rażącego naruszenia prawa.

Dalej stwierdził, że działka nr (...) została ujęta w załączniku nr 1 do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednak ze względu na charakter inwestycji liniowej przesunięcie jej lokalizacji jest nieznaczne, gdyż wynosi ok. 5 m. Ponadto naruszenie to nie godzi w prawo własności. Z akt sprawy wynika, że usytuowanie sieci kanalizacji sanitarnej w obrębie działki nr (...) zostało uzgodnione z ówczesną jej właścicielką E. D. W aktach znajduje się protokół z uzgodnień z 7 marca 2007 r., na wykonanie dokumentacji projektowej dla inwestycji "Odprowadzenie Ścieków sanitarnych z miasta (...) i wsi gminy (...)" podpisany przez E. D. w zakresie kanału grawitacyjnego oraz innych elementów projektu. Załącznik do protokołu z uzgodnień rozwiązań projektowych jednoznacznie wskazuje, iż E. D. wyraziła zgodę na takie usytuowanie inwestycji, które zostało następnie przewidziane w projekcie budowlanym tj. ok. 5 m od terenu określonego liniami rozgraniczającymi w decyzji z (...).02.2007 r.

Inwestycja w zakresie działki nr (...), nie narusza zatem rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto inwestor uzyskał decyzję Burmistrza (...) z dnia (...).09.2005 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza akt wykazała, że inwestycja nie narusza ustaleń ww. decyzji.

Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Analiza projektu zagospodarowania terenu nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania decyzji.

Ponadto projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia. Został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane.

Podsumowując organ stwierdził, że kontrolowana decyzja nie narusza rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, jak i nie jest obarczona pozostałymi wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Nie zachodzą również przesłanki z art. 158 § 2 k.p.a. zgodnie z którym jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. organ ograniczy się do twierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Stosownie zaś do art. 156 § 2 k.p.a. nie twierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Sytuacja taka nie zaistniała w tej sprawie, skoro stwierdzone naruszenia nie mają charakteru rażącego i nie zachodzą okoliczności z art. 156 § 1 pkt 1,3, 4 i 7.

Skargę na powyższą decyzję złożyli A. i L. L. zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez niezasadne przyjęcie, że decyzja z dnia (...) października 2007 r. w części działki nr (...) nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy wskazane w sposób wyraźny przez sam organ wydanie ww. decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na niezgodność inwestycji z decyzją z dnia (...) lutego 2007 r. prowadzi do biegunowo przeciwstawnego wniosku.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w całości, a ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi map sytuacyjnych określających przebieg kanalizacji, na okoliczność ich podpisania przed wydaniem decyzji i w konsekwencji ich niezgodności z ww. aktem.

Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na niezgodność inwestycji na działce nr (...) z decyzją z (...) lutego 2007 r. nie jest rażące, ponieważ jego naruszenie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie, a ponadto - ze względu na charakter inwestycji - przesunięcie lokalizacji jest niewielkie, a stwierdzone naruszenie nie godzi w prawo własności, ponieważ takie usytuowanie sieci zostało uzgodnione z ówczesną właścicielką nieruchomości - E. D.

Dalej skarżący wskazali, powołując się na orzecznictwo, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. Rażące naruszenie prawa zachodzi zatem wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zgodnie zaś z tezą wyroku NSA z dnia 7 października 2011 r., (II OSK 1521/10, LEX nr 956192), o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Skarżący stwierdzili, że sam organ wskazał, że badana decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem niebudzącego wątpliwości intepretacyjnych art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wystąpienie dwóch pośród trzech przesłanek dostrzegł zatem sam. Z treści tego przepisu wynika więc, że wymienione w nim dokumenty określają m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń ww. aktów prawnych. Sprawdzeniu podlega więc cały projekt budowlany, tj. projekt zagospodarowania działki lub terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Natomiast jego rozwiązania powinny być weryfikowane zarówno na podstawie części tekstowej, jak i graficznej wskazanych wyżej aktów prawnych. Podkreślić też należy, że zgodność projektu, o której mowa w tym przepisie, z powyższymi dokumentami oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu postanowień tego planu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., VIII SA/Wa 763/11, LEX nr 1135295).

Uwzględniając powyższe, zdaniem skarżących, nie sposób nie dostrzec, że organ odwoławczy nie przychyla się do stanowiska skarżących, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki społeczno-gospodarcze. Z takim stanowiskiem organu nie można się zgodzić., ponieważ zupełnie pomija ono dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jak i istotne okoliczności faktyczne sprawy. W judykaturze wyrażany jest pogląd, że niezachowanie określonych w bezwzględnie obowiązujących przepisach warunków technicznych odległości w usytuowaniu zbiornika paliwa w stosunku do budynku mieszkalnego - stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (zob. wyrok WSA w W-wie z 13 maja 2010 r., VII SA/Wa 628/10, LEX nr 676204). W tym kontekście niezasadny jest pogląd, że o braku wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa należy mówić z uwagi na nieznaczne przesunięcie lokalizacji inwestycji wobec jej specyficznego charakteru jako inwestycji liniowej. Takie stwierdzenie jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nawet stosunkowo niewielkie przesunięcie (co i tak jest przecież kwestią ocenną) stanowi istotne odstępstwo od warunków technicznych, wynikających z bezwzględnie wiążących przepisów. Organ sprawdzając zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy winien ocenić, czy inwestycja nie wykracza poza linie rozgraniczające, czy projekt zagospodarowania działki spełnia wszystkie warunki miejscowego planu oraz czy rodzaj inwestycji w projekcie jest tożsamy ze wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy.

Według skarżących samo podpisanie protokołu uzgodnień projektowych przez E. D. nie ma znaczenia, bowiem podpisała ona ów dokument 7 marca 2007 r., podczas gdy decyzja z (...) lutego 2007 r., co uprawdopodabnia brak wiedzy E. D. o treści tej decyzji, a w konsekwencji nie mogła stwierdzić, czy projekt nie narusza linii rozgraniczających teren inwestycji. Zresztą protokół uzgodnień podpisano przed uzyskaniem przymiotu ostateczności, bo przed 2 maja 2007 r., co czyni uzgodnienia te niedopuszczalne. Ponadto, samo podpisanie protokołu uzgodnień nie może wyłączać zastosowania bezwzględnie wiążącego art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zwłaszcza w sytuacji, gdy jak w tej sprawie, doszło do rażącego naruszenie tego przepisu.

Następnie w skardze podniesiono, że w sposób niedopuszczalny, przed wydaniem ww. decyzji Burmistrza (...) opracowano mapy sytuacyjne, określające przebieg kanalizacji datowany na dzień 20 lutego 2007 r., i w tym zakresie mapy te są niezgodne z ww. decyzją, co jest o tyle istotne, że stanowiły one integralną część protokołu uzgodnień.

Skarżący zakwestionowali również stanowisko, że stwierdzone naruszenie nie godzi w prawo własności. Pogląd ten nie został przy tym wyczerpująco uzasadniony. Zauważyli, że inwestor - Spółka (...), której jedynym wspólnikiem jest Gmina (...), realizował inwestycję m.in. na ich nieruchomości, do której nie miał żadnego tytułu prawnego. Dlatego ww. wadę należy uznać za ciężką i kwalifikowaną. Przemawia za tym nie tylko wykładnia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, lecz także m.in. art. 55 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co w szczególności oznacza obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to jest sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok A z dnia 19 kwietnia 2012 r., II OSK 94/11, LEX nr 1219178). W sytuacji zaś, jej niezgodności aktualizuje się również wystąpienie gospodarczych i społecznych skutków tej wadliwości, niemożliwych do pogodzenia z wymogami praworządności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie i podtrzymał przedstawione stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uchylenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Sąd kontrolował, w świetle powyższych kryteriów, decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej dla wsi: (...), (...), (...), (...), (...), gm. (...)), w części dotyczącej działki nr (...) obręb (...).

Na gruncie niniejszej sprawy podstawową kwestia jest zatem ocena, czy organy prawidłowo uznały, że weryfikowana w postepowaniu nieważnościowym decyzja nie jest obarczona wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadą rażącego naruszenia prawa.

Podkreślić zatem na wstępie trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest wyłącznie zbadanie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest zatem jej ocena pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną, co oznacza, że nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

Do wzruszenia decyzji w omawianym trybie nie wystarczy stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem reasumując, z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty i bezsporny został naruszony przepis prawny i jednocześnie niemożliwe jest dokonanie jego odmiennej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V S.A. 535/94, wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV S.A. 905/02, wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt V S.A. 2998/99, wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r. sygn. akt III S.A. 1935/99).

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nie może być kwestionowane w rozpatrywanej sprawie, że oświadczenie, o którym mowa w przytoczonym przepisie, w tym w zakresie działki nr (...), inwestor złożył przy wniosku o pozwolenie na budowę. W aktach zgromadzonych w postępowaniu zwyczajnym znajduje się również porozumienie z dnia 7 marca 2007 r., na które powołał się inwestor w powyższym oświadczeniu, w którym E. D. oświadcza, iż jest właścicielem ww. działki i wyraża zgodę na przeprowadzenie po jej działce kanału grawitacyjnego i jednocześnie prosi o zbudowanie na kanale studzienki. Taka treść uzgodnienia - zdaniem Sądu - pozwala na przyjęcie, że inwestor nie był związany konkretną lokalizacją inwestycji na działce nr 338.

Ponadto, jak ustalił organ odwoławczy, przebieg inwestycji wskazany w projekcie zagospodarowania terenu odbiega od przewidzianego w decyzji Burmistrza (...) z dnia (...) lutego 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem przekracza o pięć metrów linie rozgraniczające teren przewidziany dla przedmiotowej inwestycji liniowej.

Niemniej należało podzielić stanowisko organów, że takiego przekroczenia linii rozgraniczających teren inwestycji nie można było ocenić, jako rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właśnie ze względu na jej liniowy charakter. Wprawdzie zostały spełnione dwie z trzech przesłanek - to jest oczywistość naruszenia, jak i to, że przepis jest jasny w swej treści - niezbędnych do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, jednak - w ocenie Sądu - nie została spełniona trzecia przesłanka dotyczaca skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa. Niewątpliwie bowiem przeprowadzenie inwestycji liniowej w postaci sieci kanalizacji sanitarnej, poprawi warunki bytowania wielu jej użytkowników i nie wywołuje daleko idących negatywnych skutków w zakresie zagospodarowania przestrzennego Gminy (...).

Bez znaczenia dla prawidłowości wydanych rozstrzygnięć pozostawał również zarzut dotyczący podpisania protokołu uzgodnień przez ówczesną właścicielkę działki nr (...) w dniu 7 marca 2007 r. a więc po wydaniu decyzji z dnia (...) lutego 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Kwestia własności nieruchomości ma znaczenie dopiero na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, kiedy to inwestor legitymować się musi prawem do dysponowania terenem na cele budowlane.

W konsekwencji, jako prawidłowe należało ocenić stanowisko, że decyzja Starosty (...) z dnia (...) października 2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej, w części dotyczącej działki skarżących, nie jest obarczona wadami kwalifikowanymi, wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia wydanych rozstrzygnięć, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.