Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1975419

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 sierpnia 2015 r.
VII SA/Wa 1238/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2015 r. znak: (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli hydrotechnicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2015 r., znak: (...)

Uzasadnienie faktyczne

W skardze z dnia 14 maja 2015 r. skarżący T. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2015 r., znak: (...).

Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...), nakazującą T. M. rozbiórkę budowli hydrotechnicznej usytuowanej w korycie potoku (...), na prawym brzegu potoku, składającej się z nasypu żwirowego o długości ok. 60 m oraz usytuowanego w nim muru oporowego z prefabrykowanych elementów żelbetonowych typu L o szerokości korony 27 cm wraz z fundamentem z bali drewnianych wypełnionych narzutem kamiennym.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przedmiotowy obiekt stanowi obecnie jedyną formę zabezpieczenia należących do skarżącego zabudowań zlokalizowanych na działkach nr (...), w których prowadzi on działalność gospodarczą, stanowiącą wyłączne źródło utrzymania jego i rodziny. Bezspornym - wynikającym z akt sprawy, a w szczególności z załączonej do odwołania od decyzji I instancji dokumentacji zdjęciowej - jest także fakt, iż teren, na którym znajdują się zbudowania skarżącego jest bezpośrednio narażony na zalania przez wzbierający potok (...). Ryzyko takie pojawia się praktycznie każdego roku podczas większych ulew, z taką sytuacją mieliśmy również do czynienia podczas powodzi w maju 2014 r., co pokazuje ww. dokumentacja zdjęciowa z akcji powodziowej w obrębie nieruchomości skarżącego. Niewątpliwie zatem wykonanie na obecnym etapie skarżonej decyzji spowoduje, iż teren zabudowań skarżącego z całą pewnością ucierpi przy najbliższej większej ulewie powodującej gwałtowne podniesienie się potoku, co przy ewentualnym uwzględnieniu skargi doprowadzi co najmniej do wyrządzenia znacznej szkody oraz do spowodowania dla skarżącego trudnych do odwrócenia skutków.

Na poparcie wniosku skarżący powołał się także na poglądy prezentowane w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 331/058, z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 476/11.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004).

Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/2004 niepubl.).

W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżącego, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2015 r. Skarżący wskazuje, że przedmiotowy obiekt stanowi obecnie jedyną formę zabezpieczenia należących do niego zabudowań. Powyższa okoliczność nie może stanowić jednakże przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania nałożonego obowiązku, albowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą wystąpić w przypadku podniesienia się potoku i możliwości zalania zabudowań, może zostać wyeliminowane w inny sposób. Podnoszona możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jest także w chwili obecnej hipotetyczna. Natomiast, w chwili obecnej realne jest, co wynika z pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w (...) Zarządu (...) (...) z siedzibą w (...) z dnia (...) listopada 2014 r., znak: (...), że betonowy mur oporowy powoduje w znacznym stopniu zawężenie koryta potoku oraz nasilenie erozji na przeciwległym lewym brzegu poniżej wykonanego muru oporowego.

Ponadto, nie każdy nakaz rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki podlega np. dom mieszkalny, a inna gdy, tak jak w niniejszej sprawie nakazem objęta jest rozbiórka przedmiotowego obiektu, która generuje niewątpliwie o wiele mniejsze koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mniej skomplikowany.

Na marginesie wskazać należy, iż skarżący nie przedstawił kosztorysu wykonania rozbiórki, ani nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej, które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie rozbiórka wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody w majątku strony.

W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.