Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073532

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 maja 2016 r.
VII SA/Wa 1191/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Joanna Gierak-Podsiadły.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi (...) S.A. z siedzibą w (...) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia (...) marca 2015 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

I. Stan sprawy

1. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) po rozpatrzeniu wniosku (...) S.A. z siedzibą w (...) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Prezesa Urzędu z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...) w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych w Polsce na 2015 rok - utrzymał w mocy własną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "k.p.a.".

2. W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego - dalej "Prezes Urzędu", podał, że w nawiązaniu do dotychczasowego stanu faktycznego sprawy opisanego w decyzji Prezesa Urzędu z dnia (...) lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Prezesa Urzędu z dnia (...) listopada 2014 r. - dalej "Decyzja", po zapoznaniu się z aktami sprawy, treścią tej Decyzji oraz stwierdzając, iż okoliczności faktyczne nie uległy zmianie od czasu wydania ww. Decyzji, Prezes Urzędu nie zgłosił do niego zastrzeżeń przyjął go za własny.

W dniu 26 lutego 2015 r. do Prezesa Urzędu wpłynął wniosek (...) z dnia (...) lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Prezes Urzędu, zgodnie z zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu, działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., poinformował (...) oraz (...) - alej "(...)" o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a także zgłoszonych żądań. Dnia 19 marca 2015 r. przedstawiciel (...) zapoznał się z aktami sprawy, ale po zapoznaniu się z materiałem dowodowym (...) nie skorzystała w wyznaczonym terminie z przysługujących jej uprawnień w zakresie wypowiedzenia się w sprawie. (...) nie zapoznały się z aktami sprawy, nie wypowiedziały się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a także nie zgłosiły żadnych żądań w wymaganym terminie.

Dokonując oceny dopuszczalności złożonego przez (...) wniosku z dnia (...) lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu stwierdził, że środek odwoławczy został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., przez legitymowaną do powyższej czynności osobę.

Po rozpoznaniu wniosku (...) o ponowne rozpatrzenie sprawy, mając na uwadze całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz działając zgodnie z zasadą dwuinstancyjności Prezes Urzędu stwierdził, że rozstrzygnięcie wydane w Decyzji zasługuje w całości na utrzymanie w mocy, a zarzuty (...) nie zasługują na uwzględnienie.

3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes Urzędu przywołał art. 28 k.p.a., i stwierdził, że interes prawny musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego (zarówno administracyjnego, jak i cywilnego) lub też procesowego. Odróżnia to interes prawny od interesu faktycznego, który nie jest chroniony w postępowaniu administracyjnym na zasadzie przyznania osobie zainteresowanej statusu strony w postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, iż zakresem decyzji nie jest nałożenie na (...) obowiązku ponoszenia żadnych opłat. Treść art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006, która określa abstrakcyjnie jakie podmioty uczestniczą w ponoszeniu opłat za terminalowe służby żeglugi powietrznej, nie jest przepisem, na podstawie którego Prezes Urzędu nakłada w decyzji administracyjnej jakikolwiek obowiązek na (...) w kwestii ponoszenia tych opłat. Przepis ten jest wyznacznikiem dla instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej (jedną z takich instytucji jest (...)) w zakresie struktury kosztów i udziału różnych podmiotów w ich ponoszeniu na poczet opłat terminalowych, nie jest natomiast podstawą wydawania jakichkolwiek decyzji przez Prezesa Urzędu. Określanie obowiązku ponoszenia takich opłat w odniesieniu do konkretnych użytkowników przestrzeni powietrznej nie jest przedmiotem postępowania przed Prezesem Urzędu w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu strefy pobierania opłat terminalowych. Przedmiotem decyzji Prezesa Urzędu nie jest ponadto ustalenie wysokości kosztów terminalowych służb żeglugi powietrznej, opłat terminalowych, ani stawek jednostkowych tych opłat, ani także obowiązku ich ponoszenia. Zakresem decyzji w sprawie strefy/stref pobierania opłat terminalowych jest objęte wyłącznie zatwierdzenie i to wyłącznie na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej - strefy bądź stref pobierania opłat terminalowych. W związku z powyższym z ww. decyzji Prezesa Urzędu nie wynika konkretny obowiązek w jakimkolwiek wymiarze ustalany wobec (...) w związku z normą art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006. Prezes Urzędu wydając decyzję zatwierdzającą strefę/ strefy pobierania opłat terminalowych, określa ich liczbę oraz zakres obszarowy każdej ze stref poprzez wskazanie lotnisk objętych każdą ze stref. Następnie dla zatwierdzonej strefy/ stref, kolejną decyzją administracyjną Prezesa Urzędu, zatwierdzana jest - na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej - stawka jednostkowa/ stawki jednostkowe opłat terminalowych. Decyzja w sprawie strefy/ stref pobierania opłat terminalowych nie nakłada więc na użytkowników służb żeglugi powietrznej, w tym (...), obowiązku ponoszenia opłat terminalowych, a jedynie określa obszar (grupę lotnisk) dla którego ustalana jest jedna stawka jednostkowa tych opłat i wskazuje na ile takich obszarów (cechujących się jedną stawką opłaty terminalowej) dzieli się przestrzeń powietrzna znajdująca się w zakresie odpowiedzialności Polski. Następnie pomimo, że kolejna decyzja Prezesa Urzędu dotycząca zatwierdzenia stawki jednostkowej/ stawek jednostkowych opłat terminalowych, dotyczy określenia stawki dla opłat, które następnie ponoszone są przez użytkowników terminalowych służb żeglugi powietrznej za zapewnianie tych służb, to tak jak w wypadku decyzji w sprawie zatwierdzenia stref pobierania opłat terminalowych również decyzja w sprawie zatwierdzenia stawki jednostkowej/ stawek jednostkowych opłat terminalowych nie nakłada na (...) obowiązku ich ponoszenia, co powoduje, że (...) także nie jest stroną postępowania, w wyniku którego wydawana jest taka decyzja. Jednocześnie uwzględniając bądź nie uwzględniając danych lotnisk w danej, zatwierdzonej strefie pobierania opłat terminalowych, Prezes Urzędu w żaden sposób nie nakłada na poszczególnych przewoźników obowiązku korzystania z wybranych lub wszystkich lotnisk uwzględnionych w zatwierdzonej strefie, a tym samym nie nakłada obowiązku ponoszenia opłat za zapewnianie terminalowych służb żeglugi powietrznej w danym porcie lotniczym. Z decyzji dotyczącej zatwierdzenia strefy/stref pobierania opłat terminalowych nie wynika skonkretyzowany materialno-prawny zakaz lub nakaz skierowany do innych podmiotów w jakimkolwiek zakresie. Stwierdzić należy zatem, że uwzględniając treść wskazanego przez (...) art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006, (...) nie posiadają w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych interesu prawnego, ani nie został tym bardziej nałożony na (...) żaden obowiązek w wyniku wydania przez Prezesa Urzędu decyzji w ww. zakresie, nawet jeśli, jak twierdzą (...), faktycznie nie mają one możliwości wyboru innego podmiotu świadczącego te służby.

Tym samym, zdaniem organu, zakres potencjalnych praw i obowiązków, które wynikać mogą z decyzji o zatwierdzeniu strefy pobierania opłat terminalowych, nie może być wywiedziony z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006, na który powołują się (...).

Jednocześnie, jak już podkreślono w Decyzji, a z czym należy się zgodzić, rola (...), jako użytkownika służb żeglugi powietrznej, w odniesieniu do procesu zatwierdzania strefy/stref pobierania opłat terminalowych, została jednoznacznie określona w przepisach unijnych oraz krajowych i została ograniczona wyłącznie do możliwości udziału w konsultacjach projektu stref pobierania opłat nawigacyjnych, które to konsultacje prowadzone są przez instytucje zapewniającą służby żeglugi powietrznej (w praktyce aktualnie (...)) przed złożeniem do Prezesa Urzędu wniosku o zatwierdzenie strefy/stref pobierania opłat terminalowych. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, (...), jako użytkownik przestrzeni powietrznej, brały udział, poprzez przedstawiciela, w konsultacjach projektu stref pobierania opłat terminalowych na 2015 rok przeprowadzonych przez (...) w siedzibie Urzędu Lotnictwa Cywilnego w dniu 14 maja 2014 r. zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1794/2006, a także z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie opłat nawigacyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 92, poz. 619, dalej "rozporządzenie w sprawie opłat nawigacyjnych"). Przepisy te nie przypisują wynikom konsultacji mocy wiążących uzgodnień dla ustalenia i zatwierdzenia strefy/ stref pobierania opłat terminalowych, poza formalnym wymogiem ich przeprowadzenia co oznacza, iż (...) jedynie w roli konsultanta miały możliwość wypowiedzenia się w sprawie propozycji konfiguracji stref pobierania opłat terminalowych przedstawionej przez (...). Skonsultowanie propozycji stref pobierania opłat terminalowych z użytkownikami przestrzeni powietrznej jest tylko jednym z kryteriów formalnych jakie musi być wypełnione przed podjęciem przez Prezesa Urzędu decyzji w sprawie. Oznacza to, iż przepisy nie przewidują żadnych uprawnień podmiotowych do żądania zmiany propozycji (...) w procesie zatwierdzenia strefy/stref pobierania opłat terminalowych.

Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat nawigacyjnych instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, wyznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami, konsultuje projekt stref pobierania opłat terminalowych z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej, a następnie przedstawia je do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu. Również w przepisach krajowych przewidziano, że użytkownicy przestrzeni powietrznej, do których zaliczają się (...), biorą udział w procesie ustalania strefy/stref pobierania opłat terminalowych na etapie konsultacji projektu stref, przed złożeniem - wyłącznie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej - wniosku o zatwierdzenie strefy/stref, który to wniosek wszczyna postępowanie administracyjne w sprawie. Tym samym obowiązujące przepisy - zarówno prawa krajowego, jak i bezpośrednio stosowanego prawa UE - jednoznacznie ograniczają rolę (...), jako użytkownika służb żeglugi powietrznej, do roli konsultanta, w żadnej mierze nie dając podstaw dla ustalenia interesu prawnego (...) w postępowaniu administracyjnym w sprawie strefy pobierania opłat terminalowych.

Stosownie do § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat nawigacyjnych, Prezes Urzędu weryfikuje zgodność wniosku instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej z wymogami zawartymi w rozporządzeniu nr 1794/2006 i w przypadku zgodności wniosku z przepisami prawa, w ciągu 14 dni od przedłożenia wniosku przez ww. instytucję, wydaje decyzję zatwierdzającą strefę/strefy - zgodnie z wnioskiem instytucji. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż nie może on stanowić podstawy interesu prawnego lub obowiązku (...) w postępowaniu, bowiem decyzja wydawana jest wyłącznie na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej. Przepis ten wyłącza możliwość prowadzenia przez Prezesa Urzędu postępowania w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych, jak i możliwość wydania decyzji w tej sprawie, w wyniku postępowania wszczętego z urzędu lub na wniosek jakiegokolwiek innego podmiotu niż instytucja wskazana w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat nawigacyjnych. W każdym razie możliwości takiej nie stwarza art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006 z uwagi na fakt, iż poza kompetencją Prezesa Urzędu jest orzekanie w sprawie nakładania obowiązku ponoszenia opłat przez podmioty takie jak (...), przy czym kwestia przesądzenia o ponoszeniu udziału w finansowaniu tych opłat nigdy nie jest przedmiotem decyzji Prezesa Urzędu.

W świetle powyższego Prezes Urzędu stwierdził, że ani przepisy prawa materialnego ani procesowego nie przewidują dla podmiotów takich jak (...) uprawnień, z których podmioty te wywodzić mogłyby interes prawny. Brak jest takich przepisów zarówno w regulacjach rozporządzeń unijnych, jak i w przepisach krajowych. Decyzje w sprawie zatwierdzenia strefy/stref pobierania opłat terminalowych wydawane są wyłącznie na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej. Oznacza to, iż jakikolwiek interes (...) w określeniu treści takich decyzji mógłby być uznany co najwyżej za interes faktyczny, co jednak nie jest wystarczające do uznania (...) za stronę decyzji administracyjnej.

Organ powtórzył, iż zatwierdzenie strefy/stref pobierania opłat terminalowych nie jest równoznaczne z nałożeniem na (...) obowiązku ponoszenia opłat, które pobierane są na podstawie uzgodnień pomiędzy (...) a instytucją zapewniającą służby żeglugi powietrznej i są uwarunkowane m.in. decyzjami handlowymi (...) co do siatki połączeń lotniczych wykonywanych przez (...) oraz wykorzystywanych statków powietrznych. Żadna decyzja Prezesa Urzędu nie nakłada na (...) obowiązku korzystania z usług (...). (...) mają dowolność wyboru w zakresie oferowanych połączeń oraz wyboru lotnisk docelowych, w tym także portu bazowego, które to wybory uwarunkowane są ekonomiczną zdolnością (...). Służby żeglugi powietrznej są świadczone zgodnie z zasadą braku dyskryminacji użytkowników służb żeglugi powietrznej. Jednocześnie celem stosowania opłat terminalowych jest sfinansowanie kosztów zapewniania terminalowych służb żeglugi powietrznej, a nie osiągnięcie dodatkowych korzyści przez instytucję zapewniającą takie służby. Zatem wszyscy użytkownicy wykonujący operacje lotnicze do/ z lotnisk tzw. "kontrolowanych", na których zapewniane są służby ruchu lotniczego, korzystają z terminalowych służb żeglugi powietrznej, w takim samym zakresie (przy zastosowaniu określonych pomocy nawigacyjnych) i ponoszą przy tym takie same opłaty za zapewnianie tych służb (przy wykorzystaniu statków powietrznych o takiej samej masie startowej). Ponadto w ramach jednej lokalizacji, w jednym czasie, służby żeglugi powietrznej mogą być świadczone wyłącznie przez jedną instytucję zapewniającą takie służby. Niemożliwym więc byłoby świadczenie na rzecz (...) przez jakąkolwiek instytucję zapewniają terminalowe służby żeglugi powietrznej tych służb na preferencyjnych warunkach względem innych użytkowników. Jednocześnie niemożliwym jest świadczenie terminalowych służb żeglugi powietrznej na rzecz (...) przez instytucję zapewniającą takie służby inną niż obsługująca pozostałych użytkowników służb żeglugi powietrznej w tym samym czasie i w tej samej lokalizacji, co również potwierdza brak możliwości uzyskania przez (...) preferencyjnych warunków względem pozostałych użytkowników służb żeglugi powietrznej. W związku z powyższym, zdaniem organu, podkreślić należy, że decyzja w sprawie zatwierdzenia strefy/stref pobierania opłat terminalowych w żaden sposób nie nakłada na użytkowników służb żeglugi powietrznej, w tym (...), obowiązku korzystania z usług oferowanych przez (...), nie określa zakresu i warunków usług świadczonych na rzecz użytkowników (w tym (...)) ani nie definiuje wysokości stawki jednostkowej/stawek jednostkowych opłat za zapewnianie tych służb oraz samej wysokości opłat. Decyzja w sprawie zatwierdzenia stref pobierania opłat terminalowych nie stanowi ponadto o jakichkolwiek wyłączeniach lub specjalnych warunkach względem zapewniania terminalowych służb żeglugi powietrznej.

W zakresie zatem zarzutu (...) dotyczącego naruszenia przez Prezesa Urzędu art. 7, 77 § 4, 28 oraz 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez, jak wskazały (...), odmowę rozważenia argumentów (...) w zakresie uzasadniającym podstawę wznowienia postępowania administracyjnego oraz niewzięcie pod uwagę faktów powszechnie znanych oraz znanych organowi z urzędu w toku postępowania, a w konsekwencji błędne i nieuzasadnione przyjęcie, iż (...) nie posiadały statusu strony w postępowaniu administracyjnym zatwierdzającym strefę pobierania opłat terminalowych w Polsce na 2015 r., organ wskazał, iż Prezes Urzędu, wbrew twierdzeniom (...), w Decyzji w pełni odniósł się do argumentów (...), jak i wziął pod uwagę fakty, które (...) powołuje jako fakty znane z urzędu, co zdaniem organu zostało wyjaśnione powyżej, tak więc niezasadny jest zarzut naruszenia art. 77 § 4 k.p.a.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ przypomniał, że Prezes Urzędu postanowieniem z (...) stycznia 2015 r. po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia (...) grudnia 2014 r., który wpłynął do Prezesa Urzędu w dniu 24 grudnia 2014 r., o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Urzędu nr (...) wydaną dnia (...) listopada 2014 r., wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją w sprawie strefy pobierania opłat terminalowych w Polsce na 2015 rok w oparciu o przesłankę ustawową wskazaną przez (...) z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prezes Urzędu, mając na uwadze zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 k.p.a. rozważył argumenty wniesione przez (...), materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz fakty znane Prezesowi Urzędu, i na tej podstawie rozstrzygnął w Decyzji, iż (...) nie przysługuje status strony na podstawie przepisu z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006, na który (...) powoływały się we wniosku. Mimo obowiązku wnioskującego dotyczącego wskazania przepisu prawa materialnego uzasadniającego przyznanie statusu strony, Prezes Urzędu przeanalizował samodzielnie również inne przepisy prawa unijnego oraz krajowego, celem sprawdzenia czy istnieją takie, które mogłyby konstytuować prawo (...) jako strony w ww. postępowaniu. W toku postępowania, wynikiem którego było wydanie Decyzji, przeprowadzona została analiza wszystkich podniesionych przez (...) argumentów w zakresie uznania (...) za stronę postępowania w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych w Polsce na 2015 rok, jak i poczynione zostały przez Prezesa Urzędu wspomniane wyżej analizy mające na celu wszechstronne rozpatrzenie sprawy na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. W toku postępowania Prezes Urzędu zapewnił (...) oraz (...) prawo do wypowiedzenia się w dodatkowym terminie, z czego jednak (...) nie skorzystały. Jak wynika z materiału dowodowego, w toku postępowania (...) nie przedstawiły żadnych dowodów na poparcie przedstawianej przez siebie argumentacji prawnej, jaki i nie uzupełniły jej, pomimo takiej możliwości, aż do czasu wydania Decyzji. Tym samym Prezes Urzędu nie naruszył przepisów art. 7 ani art. 28 k.p.a. Dlatego też nie znajduje żadnego uzasadnienia argumentacja (...) jakoby Prezes Urzędu nie podjął działań w celu wszechstronnego rozważenia argumentacji (...) oraz arbitralnie i błędnie ustalił stan faktyczny oraz wadliwie dokonał subsumpcji przepisów prawa materialnego i procesowego dotyczących statusu strony. Zgodnie z ustalonym prawidłowo przez Prezesa Urzędu stanem faktycznym sprawy, dokonaną przez Prezesa Urzędu oceną roli (...) w procesie zatwierdzania stref pobierania opłat terminalowych, jak i następnie analizą prawną charakteru uczestnictwa (...) w ww. procesie, nie sposób uznać, iż (...) posiadają interes lub obowiązek prawny, który wywieść można z jakiegokolwiek przepisu (w tym z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006 wskazanego przez (...)) mogącego być podstawą do uznania (...) za stronę postępowania w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych, co zostało przez Prezesa Urzędu szczegółowo wykazane zarówno w Decyzji, jaki przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji.

W zakresie z kolei uzasadnienia (...), gdzie (...) zarzuciły ponadto, że powołanie się przez Prezesa Urzędu w uzasadnieniu Decyzji na sytuację prawną odbiorców energii elektrycznej w postępowaniu zatwierdzającym taryfę przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej "Prezes URE") jest chybione, bowiem nie można zdaniem (...) porównywać sytuacji odbiorców energii elektrycznej z użytkownikami przestrzeni powietrznej, stwierdzić należy, iż rozumowanie Prezesa Urzędu jest prawidłowe i jak najbardziej należy przyznać temu rozumowaniu rację. Pomimo, iż jak wskazały (...) rynek energii jest rynkiem regulowanym i konkurują na nim różne przedsiębiorstwa energetyczne, a taryfy stanowią tylko zbiór cen maksymalnych, wobec czego odbiorca energii elektrycznej ma możliwość wyboru dostawcy, to podkreślić należy, iż nie przedmiotowe kryteria zdecydowały o odmowie przyznania odbiorcom tej energii statusu strony. Analiza powołanych w Decyzji orzeczeń Sądu Najwyższego (dalej "SN") potwierdza, iż zdaniem SN o braku statusu strony przesądza fakt, iż okoliczność zatwierdzenia taryfy przez Prezesa URE tylko pośrednio oddziałuje na sferę prawną odbiorców energii w związku z czym nie są oni stronami tego postępowania. Tym samym to nie brak możliwości wyboru dostawcy w polskiej przestrzeni powietrznej przez użytkowników terminalowych służb żeglugi powietrznej miarodajny jest do oceny czy (...) przysługuje status strony, ale ocena oddziaływania decyzji Prezesa Urzędu w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych na (...), co jak już wspomniano nie przedkłada się ani na obowiązek uczestniczenia w kosztach ponoszenia opłat terminalowych ani tym bardziej na wysokość tej partycypacji. Przy czym nie znajduje uzasadnienia argument (...), iż skoro SN uznał, że ceny określone w taryfach opłat za energię nie są cenami sztywnymi, to skoro (...) nie ma możliwości wyboru dostawy ani negocjacji ceny to a contrario przyznać należy (...) status strony. Powyższe rozumowanie nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze to nie kwestia możliwości lub jej braku w odniesieniu do wyboru dostawcy była kwestią decydującą w przedmiocie podjęcia rozstrzygnięcia. Po drugie zaś ocena SN, iż ceny ustalone w taryfie opłat za energię nie są cenami sztywnymi, ale maksymalnymi, co skłoniło SN m.in. do uznania, iż decyzja Prezesa URE jedynie pośrednio wpływa na sytuację odbiorców, w związku z czym nie są oni stronami, została dokonana przez SN w stosunku do decyzji Prezesa URE, która obejmuje już dalszy etap wpływu na sytuację prawną odbiorców tj. ustalania cen, czego nie można w ogóle stwierdzić wobec decyzji o zatwierdzeniu strefy pobierania opłat terminalowych, bowiem decyzja Prezesa Urzędu nie zatwierdza jakichkolwiek cen. Z tego względu stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy SN uznał, iż odbiorcy energii nie są stronami decyzji Prezesa URE o zatwierdzeniu taryfy wraz z cenami maksymalnymi, ponieważ decyzja ta na sytuację odbiorców wpływ odnosi jedynie pośredni, to jak najbardziej uzasadniony jest wniosek o odmowie przyznania przymiotu bycia stroną (...) w stosunku do decyzji Prezesa Urzędu zatwierdzającej strefę pobierania opłat terminalowych, której to przedmiotem nie jest jeszcze ustalenie jakiejkolwiek ceny ani nawet stawki. Przy czym dywagacje (...) o wpływie tej decyzji na sytuację (...) jakoby w dalszej przyszłości decyzja ta miała wpływać na decyzję o stawce jednostkowej opłaty terminalowej, która to następnie wpływać by miała z kolei na wysokość cen i opłat ponoszonych przez (...), które z kolei nie mogą być negocjowane, wydają się zbyt daleko idące i nie wykazujące dostatecznego związku przyczynowego nawet w sposób pośredni. Jednocześnie przychylić należy się do poglądu zaprezentowanego przez SN w powołanych orzeczeniach, iż nawet pośredni wpływ nie jest wystarczający do przyznania podmiotowi statusu strony.

Na marginesie można wskazać, ze przyznanie (...) przymiotu strony w postępowaniu przed Prezesem Urzędu w zakresie zatwierdzenia strefy/ stref pobierania opłat terminalowych oraz stawki jednostkowej/stawek jednostkowych opłat terminalowych oznaczałoby konieczność udziału w tych postępowaniach wszystkich przewoźników lotniczych, którym zapewniane są służby żeglugi powietrznej. Powyższe nie jest realnie możliwe, tym bardziej, że zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia strefy/stref pobierania opłat terminalowych musi nastąpić w ciągu 14 dni od doręczenia wniosku Prezesowi Urzędu przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej. W związku z powyżej opisaną procedurą udział użytkowników przestrzeni powietrznej w procesie zatwierdzania stref pobierania opłat terminalowych został zagwarantowany poprzez możliwość czynnego udziału wyłącznie w konsultacjach tychże stref.

Prezes Urzędu przywołał postanowienie SN z dnia 8 marca 2000 r. I CKN 1217/99, LEX nr 51654, i przyjął że "tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawą interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymacją procesową strony, zaś interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej tego podmiotu; brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferą prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stroną postępowania administracyjnego".

Zdaniem Prezesa Urzędu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie argumentacji (...), własnej analizy stanu faktycznego, zebranego materiału dowodowego oraz faktów znanych urzędowo, jak również po dogłębnej analizie stanu prawnego dotyczącego niniejszej sprawy nie sposób uznać, iż (...) posiadają status strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych na wniosek (...). W szczególności podstawy takiej wywieść nie można z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006, przy czym w ocenie Prezesa Urzędu podstawy takiej nie można wywieść także z innego przepisu prawa materialnego, krajowego lub unijnego, który uprawniałby przewoźników lotniczych do udziału w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia strefy/ stref pobierania opłat terminalowych jako strona tego postępowania, a zatem nie zaistniały przesłanki do uchylenia Decyzji i orzeczenia o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezesa Urzędu w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...).

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu

4. Skargę na decyzję Prezesa Urzędu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły (...) S.A. z siedzibą w (...); zarzucając naruszenie:

1)

prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1794/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. ustanawiającego wspólny schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej poprzez błędne i nieuzasadnione przyjęcie, że przepis ten nie spełnia kryteriów przepisu prawa, z którego mógłby być wywiedziony interes prawny lub obowiązek (...) S.A.;

2)

przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 77 § 4, 28, 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez odmowę rozważenia argumentów wnioskodawcy w zakresie uzasadniającym podstawę wznowienia postępowania administracyjnego oraz niewzięcie pod uwagę faktów powszechnie znanych oraz znanych organowi z urzędu w toku postępowania, a w konsekwencji błędne i nieuzasadnione przyjęcie, że (...) S.A. nie posiadała statusu strony w postępowaniu administracyjnym zatwierdzającym strefę pobierania opłat terminalowych w Polsce na 2015 r. - wniosły o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia (...) marca 2015 r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

7. Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Prezesa Urzędu z dnia (...) listopada 2014 r. w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych w Polsce na 2015 rok.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

8. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 24 grudnia 2014 r. do Prezesa Urzędu wpłynął wniosek (...) S.A. z siedzibą w (...) z dnia (...) grudnia 2014 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Urzędu z dnia (...) listopada 2014 r. w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych na rok 2015, w którym to wniosku jako podstawę do wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., oraz, że (...) S.A. dowiedziały się o wydanej decyzji w dniu 4 grudnia 2014 r. ze strony internetowej Urzędu Lotnictwa Cywilnego, gdzie informacja o decyzji została podana do publicznej wiadomości w dniu 2 grudnia 2014 r. Decyzją tą Prezes Urzędu zatwierdził strefę pobierania opłat terminalowych na rok 2015 przedstawioną przez wyznaczoną instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej - (...) z siedzibą w (...) - we wniosku o zatwierdzenie stref pobierania opłat terminalowych na 2015 rok z dnia (...) października 2014 r., i stwierdził, że zatwierdzona strefa pobierania opłat terminalowych w polskiej przestrzeni powietrznej stanowi załącznik do niniejszej decyzji i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu, w jednej wspólnej strefie pobierania opłat terminalowych znajdują się lotniska: (...) w (...) ((...)), w (...) im. (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)), we (...) - (...) ((...)), w (...)- (...) ((...)), w (...)/(...) ((...)), w (...) ((...)), w (...) - (...) ((...)). W ustawowym terminie nie złożono wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją, w związku z czym decyzja stała się ostateczna.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, a termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Z akt sprawy wynika, że Prezes Urzędu postanowieniem z dnia (...) stycznia 2015 r. wznowił postępowanie w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych w Polsce na rok 2015 zakończone decyzją ostateczną Prezesa Urzędu z dnia (...) listopada 2014 r., informując o tym (...) oraz (...). Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. (...) oraz (...) zostały poinformowane o prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz odnośnie zgłoszonych żądań. Dnia 21 stycznia 2015 r. przedstawiciele (...) oraz (...) zapoznali się z aktami sprawy, jednakże nie skorzystali z przysługujących im uprawnień w zakresie wypowiedzenia się w sprawie.

We wniosku o wznowienie postępowania (...) podniosły, że jako strona, zostały pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, a jako okoliczność przemawiającą za uznaniem za stronę tego postępowania (...) wskazały, iż postępowanie dotyczące zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych dotyczy obowiązku ponoszenia tych opłat przez przewoźników lotniczych będących użytkownikami przestrzeni powietrznej; decyzja w sprawie zatwierdzenia na wniosek (...) strefy pobierania opłat terminalowych przekłada się na obowiązki (...) w zakresie pokrywania kosztów usług służb żeglugi powietrznej. Zdaniem (...) posiadają one interes prawny przejawiający się w nałożeniu obowiązku ponoszenia opłat terminalowych, którego źródłem jest przedkładająca się na ten obowiązek decyzja Prezesa Urzędu o zatwierdzeniu strefy pobierania opłat terminalowych na wniosek (...), bowiem stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Stwierdzić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lutego 2008 r. w sprawie II OSK 1981/06 uznał, iż w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a.

Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności.

Zdaniem Sądu, przyznanie lub odmowa przyznania statusu strony podmiotowi domagającemu się wznowienia określonego postępowania rozstrzyga o tym, czy zaszła wskazana w art. 145 1 pkt 4 k.p.a. przyczyna wznowienia postępowania, i z uwagi na tę okoliczność, ustalenia co do posiadania przymiotu strony przez podmiot wnoszący podanie o wznowienie postępowania powinny nastąpić w postępowaniu administracyjnym a nie na wstępnym, formalnym etapie postępowania.

Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać wyłącznie w oparciu o samo podanie o wznowienie, jeżeli z jego treści w sposób ewidentny, nie budzący żądnej wątpliwości wynika, że pochodzi ono od podmiotu nie będącego stroną postępowania - musi to wynikać z samych twierdzeń zawartych w podaniu, a nie z odmiennej oceny prawnej danego stanu faktycznego. Kwestie budzące wątpliwości muszą być przedmiotem badania organu administracji w postępowaniu - po wznowieniu postępowania. Stanowisko podobne wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 7 stycznia 2009 r. w sprawie II OSK 1747/07 oraz w wyroku z 30 stycznia 2008 r. w sprawie II OSK 1949/06.

W niniejszej sprawie strona skarżąca domagała się wznowienia postępowania uznając, iż przymiot strony jej przysługuje, a w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nie uczestniczyła bez własnej winy; wskazała jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Sądu, z podania tego nie wynika oczywistość braku przymiotu strony tego postępowania przez stronę skarżącą. Jeśli wnioskodawca opiera swoje żądanie o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wówczas organ we wstępnym etapie postępowania nie może dokonywać ustaleń w zakresie legitymacji wnoszącego podanie, lecz musi ograniczyć formalnoprawną ocenę wniosku do zbadania pozostałych warunków jego skuteczności, w szczególności zaś do oceny, czy zachowano ustawowy termin do wniesienia żądania. W przypadku spełnienia tych warunków, po wznowieniu postępowania w drodze postanowienia, organ powinien przeprowadzić w myśl art. 149 § 2 k.p.a. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Słusznie zatem w niniejszej sprawie Prezes Urzędu wydał postanowienie z dnia (...) stycznia 2015 r. o wznowieniu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. II OSK 324/12 (LEX nr 1356315) stwierdził, że (1) w toku czynności wstępnych przed wszczęciem postępowania wznowieniowego organ bada, czy nie zachodzą zarówno przesłanki przedmiotowe (np. czy zachowano ustawowy termin do wniesienia wniosku lub czy została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia), jak i przesłanki podmiotowe (np. czy wnioskodawca posiada zdolność procesową), uzasadniające odmowę wznowienia postępowania. (2) W toku czynności wstępnych organ administracji publicznej, oceniając dopuszczalność podania o wznowienie postępowania, bada m.in. czy podmiot wnoszący to podanie posiada przymiot strony. (3) Obowiązek wykazania interesu prawnego spoczywa na składającym wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego.

Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził również, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikającego z zastosowania konkretnej normy prawnej. Interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy wreszcie jej woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Niniejszy skład orzekający również ten pogląd podziela w zupełności.

Odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że zakresem decyzji w sprawie strefy pobierania opłat terminalowych jest objęte wyłącznie zatwierdzenie, i to wyłącznie na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej - strefy bądź stref pobierania opłat terminalowych. A wobec tego, z decyzji Prezesa Urzędu z dnia (...) listopada 2014 r. o zatwierdzeniu na wniosek (...) strefy pobierania opłat terminalowych na rok 2015 nie wynika żaden obowiązek wobec (...) w związku z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006.

Prezes Urzędu wydając decyzję zatwierdzającą strefę lub strefy pobierania opłat terminalowych, określa ich liczbę oraz zakres obszarowy każdej ze stref poprzez wskazanie lotnisk objętych każdą ze stref.

Dla zatwierdzonej strefy lub stref pobierania opłat terminalowych, Prezes Urzędu - kolejną decyzją administracyjną - zatwierdza, na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej - stawkę jednostkową lub stawki jednostkowe opłat terminalowych.

Oznacza to, że decyzja w sprawie strefy lub stref pobierania opłat terminalowych nie nakłada na użytkowników służb żeglugi powietrznej, w tym (...), żadnego obowiązku, w tym obowiązku ponoszenia opłat terminalowych, a jedynie określa obszar (grupę lotnisk) dla którego ustalana jest jedna stawka jednostkowa tych opłat i wskazuje na ile takich obszarów (cechujących się jedną stawką opłaty terminalowej) dzieli się przestrzeń powietrzna znajdująca się w zakresie odpowiedzialności Polski.

Skoro Prezes Urzędu w decyzji zatwierdzającej strefę lub strefy pobierania opłat terminalowych nie nakłada na (...) żadnego obowiązku, w tym obowiązku ponoszenia tych opłat, to konsekwencją tego jest, że (...) także nie jest stroną postępowania, w wyniku którego taka decyzja jest wydawana.

Z decyzji dotyczącej zatwierdzenia strefy lub stref pobierania opłat terminalowych nie wynika żaden skonkretyzowany materialno-prawny zakaz lub nakaz skierowany do innych podmiotów, w tym (...), w jakimkolwiek zakresie. Stwierdzić należy zatem, że uwzględniając również treść art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1794/2006, (...) nie posiadają w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych interesu prawnego, ani nie został tym bardziej nałożony na (...) żaden obowiązek w wyniku wydania przez Prezesa Urzędu decyzji w tym zakresie.

Wskazać należy, co słusznie podnosił Prezes Urzędu, iż rola (...), jako użytkownika służb żeglugi powietrznej, w odniesieniu do procesu zatwierdzania strefy lub stref pobierania opłat terminalowych, została jednoznacznie określona w przepisach unijnych oraz krajowych i została ograniczona wyłącznie do możliwości udziału w konsultacjach projektu stref pobierania opłat nawigacyjnych, które to konsultacje prowadzone są przez instytucje zapewniającą służby żeglugi powietrznej (w praktyce aktualnie (...)) przed złożeniem do Prezesa Urzędu wniosku o zatwierdzenie strefy/stref pobierania opłat terminalowych. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, (...), jako użytkownik przestrzeni powietrznej, brały udział, poprzez przedstawiciela, w konsultacjach projektu stref pobierania opłat terminalowych na 2015 rok przeprowadzonych przez (...) w siedzibie Urzędu Lotnictwa Cywilnego w dniu (...) maja 2014 r. zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1794/2006, a także z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie opłat nawigacyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 92, poz. 619, dalej "rozporządzenie w sprawie opłat nawigacyjnych"). Przepisy te nie przypisują wynikom konsultacji mocy wiążących uzgodnień dla ustalenia i zatwierdzenia strefy lub stref pobierania opłat terminalowych, poza formalnym wymogiem ich przeprowadzenia co oznacza, iż (...) jedynie w roli konsultanta miały możliwość wypowiedzenia się w sprawie propozycji konfiguracji stref pobierania opłat terminalowych przedstawionej przez (...). Skonsultowanie propozycji stref pobierania opłat terminalowych z użytkownikami przestrzeni powietrznej jest tylko jednym z kryteriów formalnych jakie musi być wypełnione przed podjęciem przez Prezesa Urzędu decyzji w sprawie. Oznacza to, iż przepisy nie przewidują żadnych uprawnień podmiotowych do żądania zmiany propozycji (...) w procesie zatwierdzenia strefy czy stref pobierania opłat terminalowych.

Stosownie do § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat nawigacyjnych, Prezes Urzędu weryfikuje zgodność wniosku instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej z wymogami zawartymi w rozporządzeniu nr 1794/2006 i w przypadku zgodności wniosku z przepisami prawa, w ciągu 14 dni od przedłożenia wniosku przez instytucję, wydaje decyzję zatwierdzającą strefę lub strefy - zgodnie z wnioskiem instytucji. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż nie może on stanowić podstawy interesu prawnego lub obowiązku (...) w postępowaniu, bowiem decyzja wydawana jest wyłącznie na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej. Przepis ten wyłącza możliwość prowadzenia przez Prezesa Urzędu postępowania w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych, jak i możliwość wydania decyzji w tej sprawie, w wyniku postępowania wszczętego z urzędu lub na wniosek jakiegokolwiek innego podmiotu niż instytucja wskazana w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat nawigacyjnych.

W świetle powyższego słusznie Prezes Urzędu stwierdził, że ani przepisy prawa materialnego ani procesowego nie przewidują dla podmiotów takich jak (...) uprawnień, z których podmioty te wywodzić mogłyby interes prawny, brak jest takich przepisów zarówno w regulacjach rozporządzeń unijnych, jak i w przepisach krajowych. Decyzje w sprawie zatwierdzenia strefy lub stref pobierania opłat terminalowych wydawane są wyłącznie na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej.

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 8 marca 2000 r. I CKN 1217/99 (LEX nr 51654), zgodnie z którym "tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawą interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymacją procesową strony, zaś interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej tego podmiotu; brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferą prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stroną postępowania administracyjnego".

Nie można zatem uznać, jak słusznie stwierdził Prezes Urzędu, by (...), w niniejszej sprawie - w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych na wniosek (...) - posiadały status strony. Podstawy takiej nie można wywieść również z żadnego innego przepisu prawa materialnego, krajowego lub unijnego, który uprawniałby przewoźników lotniczych do udziału w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia strefy lub stref pobierania opłat terminalowych w charakterze strony tego postępowania.

Słusznie zatem Prezes Urzędu zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy własną decyzję wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezesa Urzędu w sprawie zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych w Polsce na rok 2015.

9. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.