Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2618210

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 stycznia 2019 r.
VII SA/Wa 1153/18
Możliwość odstąpienia od cofnięcia uprawnień do wystawiania zwolnień lekarskich.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Asesor Joanna Kruszewska-Grońska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wystawiania zaświadczeń lekarskich oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r., znak (...), na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1368), cofnął (...) udzielone decyzją z dnia (...) września 1999 r., znak: (...), upoważnienie do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo o konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny-na okres 3 miesięcy, jednocześnie zobowiązując do zwrotu niewykorzystanych druków zaświadczeń lekarskich (ZUS ZLA) do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu, która druki te wydała - niezwłocznie po dniu, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Organ powołując się na art. 54 ust. 1 i 3, art. 59 oraz art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, art. 23 ust. 1 ustawy z 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw, stwierdził wystawienie zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy ZUS ZLA: seria BO nr 9082236 za okres od 31 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r., seria BR nr 1639643 za okres od 1 marca 2017 r. do 31 marca 2017 r., seria BR nr 1639715 za okres od 1 kwietnia 2017 r. do 28 kwietnia 2017 r., i seria BP nr 4652771 za okres od 29 kwietnia 2017 r. do 30 maja 2017 r. - bez przeprowadzenia bezpośredniego badania ubezpieczonego.

Odnosząc się do wyjaśnień strony o wystawieniu zaświadczeń o czasowej niezdolności na prośbę żony ubezpieczonego i na podstawie przedłożonej dokumentacji z leczenia w innej placówce, organ wyjaśnił, że zarówno czynność faktyczna (orzekanie o czasowej niezdolności do pracy) jak i czynność formalna (wystawienie zaświadczenia lekarskiego) powinny być wykonane po bezpośrednim badaniu stanu zdrowia ubezpieczonego lub chorego członka rodziny. Oznacza to, że lekarz wystawiający zaświadczenie lekarskie musi być zaangażowany w prowadzone postępowanie diagnostyczno-lecznicze.

Jednocześnie organ nie zakwestionował prawidłowości orzeczenia czasowej niezdolności do pracy, jednakże brak było podstaw prawnych do wystawiania zaświadczeń lekarskich we wskazanych okresach. Zgromadzona dokumentacja medyczna (przedstawiona przez stronę jako stanowiąca podstawę orzekania o czasowej niezdolności do pracy) potwierdza niezdolność do pracy ubezpieczonego w okresach, na które były wystawione zaświadczenia lekarskie. Jednakże z dokumentacji tej jednoznacznie wynika, że leczenie pacjenta w okresie, na który wystawione zostały ww. zaświadczenia lekarskie, prowadzone było przez inną placówkę medyczną ((...) w (...)) a nie przez (...).

W związku z powyższym organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że zaświadczenia lekarskie zostały wystawione z zachowaniem zasad określonych w obowiązujących przepisach prawa. Obowiązek wystawienia zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność do pracy ubezpieczonego spoczywał zatem na lekarzu, który w tamtym okresie zajmował się leczeniem pacjenta.

Organ wyjaśnił również, że stronami postępowania nie są pacjenci, ponieważ nieprawidłowość wystawienia zaświadczeń lekarskich dotyczy naruszenia zasad ich wystawiania, nie ma jednak wpływu na ocenę zasadności, z punktu widzenia medycznego, wystawienia zaświadczeń lekarskich ZUS ZLA, ponadto brak jest podstawy prawnej do żądania zwrotu od pacjenta świadczenia wypłaconego na podstawie nieprawidłowego wystawienia przez lekarza zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do racy, zaś interes prawny pacjenta jest w niczym niezagrożony.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia (...) marca 208 r., znak (...), na podstawie art. 60 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w związku z art. 104 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.k.p.a (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.,

Organ odwoławczy podzielił ustalenia zawarte w kwestionowanej odwołaniem decyzji oraz uznał, że w sprawie zapadło prawidłowe rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do argumentów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że choć § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim (Dz. U. z 2015 r. poz. 2013) posługuje się terminem "bezpośrednie badanie", a ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa nie zawiera definicji tego pojęcia, to jednak analiza językowa słowa "bezpośrednio" pozwala stwierdzić, iż wyraz ten oznacza: "bez pośrednictwa kogokolwiek (czegokolwiek)", "osobiście", "w najbliższej odległości od kogoś (czegoś)". Innymi słowy, ustawodawca posługując się sformułowaniem "bezpośrednie badanie" wyraźnie wskazał, że w celu uzyskania zaświadczenia lekarskiego pomiędzy lekarzem a pacjentem nie może występować jakikolwiek inny podmiot (przedmiot, urządzenie), który pośredniczyłby w badaniu.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem zawartym w odwołaniu, iż zaświadczenie lekarskie, które uzyskałby ubezpieczony w placówce medycznej znajdującej się na terytorium (...) nie byłoby honorowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie bowiem z § 5 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie zakresu informacji o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub ich wysokość oraz dokumentów niezbędnych do przyznania i wypłaty zasiłków (Dz. U. z 2017 r. poz. 87) dokumentem niezbędnym do przyznania i wypłaty zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy orzeczonej za granicą jest przetłumaczone na język polski zaświadczenie lekarskie wystawione w zagranicznym zakładzie leczniczym lub przez zagranicznego lekarza:

1. zawierające nazwę zagranicznego zakładu leczniczego lub imię i nazwisko zagranicznego lekarza, opatrzone datą wystawienia i podpisem;

2. określające początkową i końcową datę tej niezdolności.

Ponadto zgodnie z § 6 niniejszego rozporządzenia obowiązku przetłumaczenia na język polski nie stosuje się do zaświadczeń lekarskich wystawionych na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że zarzucane naruszenie art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jest niezasadne, ponieważ ustawa ta nie reguluje kwestii wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy, a jedynie wskazuje, iż lekarz uprawniony jest bez dokonania osobistego badania pacjenta jedynie wystawić receptę niezbędną do kontynuacji leczenia oraz zlecenie na zaopatrzenie na wyroby medyczne jako kontynuację zaopatrzenia w wyroby medyczne, tylko i wyłącznie wtedy, jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia pacjenta odzwierciedlonym w dokumentacji medycznej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł (...), zarzucając naruszenie:

- art. 15 w związku z art. 10 § 1 i art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a., poprzez ich niestosowanie, przez to, że Minister przed wydaniem decyzji nie przeprowadził postępowania;

- art. 123 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. oraz art. 24 § 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 punkt 4 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 83 § 1 k.p.a., poprzez ich niestosowanie, przez co decyzja została wydana przy udziale osób, które powinny być wyłączone od załatwienia sprawy;

- art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. i art. 15 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a, poprzez błędną ich interpretację, przez co Minister wydał decyzję bez przeprowadzenia postępowania, a ponadto nie dostrzegł, że oceniana decyzja została wydana bez zebrania wnioskowanych przez stronę, istotnych, mających wpływ na wynik postępowania, dowodów oraz co więcej bez jej udziału;

- art. 60 ust. 1 punkt 1 PUS w związku z art. 6 ust. 2 punkt 1 litery a)b) PUS w związku z art. 55 ust. 3 ust. 4 w związku z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w związku z § 6 i § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie określenia dowodów stanowiących podstawę przyznania i wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z dnia 24 kwietnia 2014 r., poz. 444) w związku z § 2 punkt 4 podpunkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r. poz. 2069) w związku z art. 42 ust. 1 ust. 2 ustawą z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152 z późn. zm.), poprzez błędną ich interpretację, w związku z czym błędnie ustalono brak prawa do wystawienia zwolnienia;

- art. 92 ust. 1 Konstytucji w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania poprzez przekonanie, że mają moc prawną przepisy o ważności orzeczenia lekarza zagranicznego dla wypłaty zwolnienia nie wydane na podstawie upoważnienia ustawowego.

W obszernej skardze skarżący podniósł, że organy wydając decyzję nie rozważyły przesłanki słusznego interesu społeczeństwa i obywateli, ponieważ cofnięcie uprawnień do wystawiania zaświadczeń, powoduje niedogodności dla jego chorych psychicznie pacjentów, gdyż zmian lekarza wiąże się z koniecznością ponownego przeżywania swojej choroby, ale także stwarza zagrożenie życia i zdrowia pacjentów, którzy wiążą się z lekarzem psychiatrą, bowiem staje się on ich powiernikiem w nieszczęściu, a leczenie opiera się także na wyznaniach i rozmowie.

Ponadto wyjaśnił, różnice między sprawami pacjenta (...) i pacjenta (...) oraz obszerne uzasadnienie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) marca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającej o cofnięciu (...) udzielonego decyzją z dnia (...) września 1999 r., znak: (...), upoważnienie do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo o konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny-na okres 3 miesięcy.

Przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1368) przewidują szereg rygorów związanych z ustalaniem prawa do świadczeń wymienionych w ustawie, a mających na celu zapobieżenie przypadkom nieuzasadnionej ich wypłaty. Przede wszystkim uprawnienie do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy przyznaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych w drodze decyzji, po wcześniejszym złożeniu przez lekarza pisemnego oświadczenia, że zobowiązuje się do przestrzegania zasad orzekania o czasowej niezdolności do pracy i wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy - art. 54 ust. 1 ustawy.

Zasady te zostały określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim (Dz. U. z 2015 r. poz. 2013).

Zgodnie z § 6 powołanego rozporządzenia zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczności osobistego sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny wydaje się wyłącznie po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub chorego członka rodziny.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący wystawił zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do pracy ZUS ZLA: seria BO nr 9082236 za okres od 31 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r., seria BR nr 1639643 za okres od 1 marca 2017 r. do 31 marca 2017 r., seria BR nr 1639715 za okres od 1 kwietnia 2017 r. do 28 kwietnia 2017 r., i seria BP nr 4652771 za okres od 29 kwietnia 2017 r. do 30 maja 2017 r. - bez przeprowadzenia bezpośredniego badania ubezpieczonego, w okresie leczenia pacjenta w placówce (...) w (...), a nie przez (...).

Tego rodzaju postępowanie dawało Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych podstawę do wydania decyzji przedmiocie cofnięcia skarżącemu upoważnienia do wystawiania zaświadczeń.

Art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa stanowi, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wystawiania zaświadczeń lekarskich, a w szczególności, gdy zaświadczenie lekarskie zostało wystawione bez przeprowadzenia bezpośrednio badania ubezpieczonego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych może cofnąć upoważnienie do wystawiania zaświadczeń lekarskich na okres nie przekraczający 12 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji.

Wobec spełnienia przesłanki określonej w powołanym przepisie Zakład Ubezpieczeń Społecznych mógł skorzystać z prawa cofnięcia skarżącej przyznanego wcześniej upoważnienia (vide wyrok NSA 1 października 2014 r., II OSK 728/13).

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, że nie są one trafne.

Z przepisów powołanej ustawy oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia z 10 listopada 2015 r. wyraźnie wynika obowiązek zbadania pacjenta przed wydaniem każdego zaświadczenia o jego niezdolności do pracy i to bez względu na przewidywany czas leczenia.

Przytoczony przepis art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. posługuje się sformułowaniem "może", a to oznacza, że oparty jest na uznaniu administracyjnym. Organ może zastosować sankcję przewidzianą w tym przepisie. Może też od orzekania o tej sankcji odstąpić, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes obywateli (o czym stanowi art. 7 k.p.a.). Stosując wskazany przepis, organ ma więc prawo wyboru treści rozstrzygnięcia (w sytuacji zaistnienia zdarzenia przewidzianego w tym przepisie, bo oczywistym jest, iż przy braku takiego zdarzenia, dolegliwość w tym przepisie przewidziana nie może być zastosowana). Przy czym, uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. W wyroku z 20 marca 2007 r. (sygn. akt GSK 345/06) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "ograniczeniami swobody uznania są określone przez ustawodawcę dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona, gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy, stanowi materiał dowodowy będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym". Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003 r. (sygn. akt II SA 2486/01, Lex nr 149543) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, iż "Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych.

W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie nie przekroczyły przyznanego im uznania administracyjnego, na mocy ww. art. 60 ust. 1 pkt 1. Rozstrzygając o cofnięciu skarżącemu przyznanego mu upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy, wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym również te podnoszone przez zainteresowanego (mające tłumaczyć niezbędność wystawienia przez niego zaświadczenia lekarskiego) i mające stanowić o jego słusznym interesie. Organy te wyjaśniły przy tym powody, dla których argumenty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie i nie mogły spowodować odstąpienia od zastosowania wobec niego dolegliwości przewidzianej w ww. art. 60 ust. 1 pkt 1. Zakład Ubezpieczeń Społecznych słusznie w tym zakresie dostrzegł, iż zaświadczenia lekarskie mogą być wystawiane wyłącznie po bezpośrednim badaniu pacjenta, które ponad wszelka wątpliwość nie miały miejsca.

Minister Pracy i Polityki Społecznej podzielając stanowisko organu I instancji w ww. kwestii, słusznie dodatkowo zwrócił uwagę, że nieprawdziwe jest twierdzenie skarżącego jakoby zaświadczenie lekarskie, które uzyskałby ubezpieczony w placówce medycznej znajdującej się w (...), w której pacjent rzeczywiście przebywał nie byłoby honorowane przez polski Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy z § 5 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie zakresu informacji o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub ich wysokość oraz dokumentów niezbędnych do przyznania i wypłaty zasiłków (Dz. U. z 2017 r. poz. 87) wynika, że dokumentem niezbędnym do przyznania i wypłaty zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy orzeczonej za granicą jest przetłumaczone na język polski zaświadczenie lekarskie wystawione w zagranicznym zakładzie leczniczym lub przez zagranicznego lekarza, zawierające nazwę zagranicznego zakładu leczniczego lub imię i nazwisko zagranicznego lekarza, opatrzone datą wystawienia i podpisem oraz określające początkową i końcową datę tej niezdolności.

Ponadto zgodnie z § 6 niniejszego rozporządzenia obowiązku przetłumaczenia na język polski nie stosuje się do zaświadczeń lekarskich wystawionych na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

Żadne więc argumenty, analizowane przez organy nie przemawiały w sprawie niniejszej za odstąpieniem od nałożenia ustawowych dolegliwości na skarżącego, za działanie niezgodne z ustawa oraz rozporządzeniem wykonawczym.

W tej sytuacji podnoszone przez skarżącego w skardze okoliczności nie mogą uzasadniać jego postępowania ani też nie mogły mieć żadnego wpływu na procedurę związaną z wydawaniem zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy.

Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, decyzja ta spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne sprawy. Została ona oparta na prawidłowych ustaleniach faktycznych i prawidłowej wykładni norm prawa materialnego. Nadto, zawiera także ustosunkowanie się do twierdzeń i argumentów podniesionych w sprawie przez skarżącego. Uwzględnia przy tym wszystkie te okoliczności, które dla skarżącego były istotne i które mogły mieć wpływ na końcowy wynik sprawy. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi, dotyczących naruszenia art. 7, art. 9, 15, 10, art. 77 i art. 80 k.p.a., a także art. 138 tej ustawy.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu art. 24 § 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 punkt 4 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 83 § 1 k.p.a., poprzez ich niestosowanie, przez co decyzja została wydana przy udziale osób, które powinny być wyłączone od załatwienia sprawy, należy uznać je za całkowicie bezzasadny.

Jak stanowi art. 24 § 3 k.p.a, bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.

Instytucja wyłączenia, w tym instytucja wyłączenia pracownika organu administracji publicznej na podstawie art. 24 k.p.a., jest realizowana w trybie określonym przez właściwe przepisy, co oznacza, że zgłoszenie tego rodzaju wniosku rodzi konieczność rozpoznania go według stosownej i właściwej procedury. Zgłoszenie wniosku o wyłączenie, nawet przy braku podstaw do jego uwzględnienia, rodzi obowiązek po stronie właściwych organów administracji do jego rozpoznania. Należy jednak podkreślić, że w toku postępowania administracyjnego wniosek taki nie został przez stronę zgłoszony co czyni nieuprawnionym zarzut naruszenia art. 24 § 3 k.p.a.

Nie wypełnia dyspozycji art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. sytuacja w której wymienione w uzasadnieniu skargi pracownice Zakładu Ubezpieczeń Społecznych brały udział w czynnościach w postępowaniu wobec skarżącego, które toczyło się w 2015 r. w związku z innym pacjentem.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podst. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł jak w sentencji wyroku

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.